Делмор Шварц (1913-1966) – американ ақыны, әңгімеші. Нью-Йоркте туып өскен, румын еврей отбасындағы балалық шағы мен әкесінің ерте өлімі оның өміріне әсер еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка ақыны (1913–1966) Делмор Шварц (8 желтоқсан 1913 – 11 шілде 1966) – американдық ақын және әңгімелер авторы.
American poet (1913–1966)
Delmore Schwartz (December 8, 1913 – July 11, 1966) was an American poet and short story writer.
Ерте өмір
Шварц 1913 жылы Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында дүниеге келді және сол жерде өсті. Оның ата-анасы, Гарри мен Роза, екеуі де румындық еврейлер, Шварц тоғыз жаста болғанда ажырасып кетті, бұл ажырасу оған терең әсер етті. Оның Кеннет есімді кіші інісі болды. 1930 жылы Шварцтың әкесі 49 жасында күрт қайтыс болды. Гарри жылжымайтын мүлік бизнесінен қаншама байлық жинағанмен, Делмор әкесінің мұрасын басқарушының әділсіз іс-әрекеттері салдарынан осы байлықтың аз бөлігін ғана мұраға алды. Шварцтың өмірбаяуын жазған Джеймс Атласқа сәйкес, "Делмор 1946 жылға дейін мұрасын алатынына үміттенді". Шварц Колумбия және Висконсин университеттерінде оқыды, ал 1935 жылы Нью-Йорк университетін "В" бакалавр дәрежесімен бітірді. Одан кейін Гарвард университетінде философия бойынша аспирантурада оқыды, онда ол философ Альфред Норт Уайтхедпен бірге білім алды, бірақ дипломсыз Нью-Йоркке оралды. 1937 жылы ол "Партизандық шолу" журналының кітап сыншысы Гертруда Бакманға үйленді, ал алты жылдан кейін олар ажырасты.
Schwartz was born in 1913 in Brooklyn, New York, where he also grew up. His parents, Harry and Rose, both Romanian Jews, separated when Schwartz was nine, and their divorce had a profound effect on him. He had a younger brother, Kenneth. In 1930, Schwartz's father suddenly died at the age of 49. Though Harry had accumulated a good deal of wealth from his dealings in the real estate business, Delmore inherited only a small amount of that money as the result of the shady dealings of the executor of Harry's estate. According to Schwartz's biographer, James Atlas, "Delmore continued to hope that he would eventually receive his legacy [even] as late as 1946." Schwartz spent time at Columbia University and the University of Wisconsin before graduating with a B. A. from New York University in 1935. He then did some graduate work in philosophy at Harvard University, where he studied with the philosopher Alfred North Whitehead, left and returned to New York without receiving a degree. In 1937, he married Gertrude Buckman, a book reviewer for Partisan Review, whom he divorced after six years.
Жазушылық мансап
Көп ұзамай ол ата-анасының апатты некелерін өзінің ең танымал "Ұйда жауапкершілік басталады" атты қысқа әңгімесінің тақырыбына айналдырды, ол 1937 жылы Partisan Review журналында жарияланды. Бұл әңгіме және басқа да әңгімелері мен өлеңдері оның алғашқы кітабы болды, сонымен қатар 1938 жылы Шварц 25 жасында жарық көрген "Ұйда жауапкершілік басталады" деп аталады. Кітап жақсы қабылданып, оны Нью-Йорктің зиялы қауымдастықтарында танымал тұлғаға айналдырды. Оның шығармашылығы әдебиеттегі ең беделді адамдардан, соның ішінде Т. С. Элиоттан, Уильям Карлос Уильямстан және Езра Паундтан мақтау алды, ал Шварц өзінің ұрпағының ең дарынды және болашақ жас жазушыларының бірі болып саналды. Джеймс Атластың айтуынша, Аллен Тейт бұл кітапқа былай деп жауап берді: "[Шварцтың] поэтикалық стилі "Элиот пен Паундтан кейін бізде болған алғашқы шынайы жаңалық" болды". Келесі екі онжылдық бойы ол әңгімелер, өлеңдер, пьесалар мен очерктер жариялауды жалғастырды және 1943 жылдан 1955 жылға дейін "Партизандық шолу" журналын, сондай-ақ "Жаңа республика" газетін редакциялады. Шварц 1943 жылы жарық көрген және "Қалдық жері" және "Канттар" сияқты басқа да модернистік эпостармен қатар шедевр ретінде тұратынына үміттенген "Жаратылыс" атты эпостық поэмасы сыншылардың жағымсыз пікірін алған кезде қатты ренжіді. Шварц өзінің ұрпағы (депрессия кезінде ересек болған) мен ата-анасының ұрпағы (АҚШ-қа бірінші буын иммигранттар ретінде келген және Америкаға қатысты идеалистік көзқарастары өзінен айтарлықтай ерекшеленген) арасындағы үлкен алшақтықты атап өтті. Шварцтың көркем шығармаларына қатысты тағы бір пікірде Моррис Дикштейн былай деп жазды: "Шварцтың ең жақсы әңгімелері не богемаларға және оның ұрпағының сәтсіздіктеріне қатысты сатиралық қарастырулар, мысалы, "Әлем – бұл үйлену тойы" және "Жаңа жыл қарсаңы" сияқты, не американдық өмірдің уәдесі орындалмаған ата-анасының ұрпағының қиын өмірінің хроникасы". Оның қысқа әңгімелерінің таңдауы 1978 жылы "Ұйда жауапкершілік басталады және басқа да әңгімелер" деген атпен жарық көрді және оны екі жыл бұрын Шварцтың өмірбаянын жазған Джеймс Атлас редакциялады. Кейін 2004 жылы Шварцтың тағы бір шығармалар жинағы, Screeno: Stories & Poems басылып шықты. Бұл жинақта "Ұйда жауапкершілік басталады және басқа да әңгімелер" дегенге қарағанда аз әңгіме болды, бірақ ол сонымен қатар Шварцтың "Менің қасымда жүретін ауыр аю" және "Жылаңаш төсекте, Платонның үңгірінде" сияқты белгілі өлеңдерінің таңдамасын қамтыды. Screeno сонымен қатар фантаст жазушы және эссеші Синтия Озиктің кіріспе сөздерін де қамтыды.
Soon thereafter, he made his parents' disastrous marriage the subject of his most famous short story, "In Dreams Begin Responsibilities", which was published in 1937 in Partisan Review. This story and other short stories and poems became his first book, also titled In Dreams Begin Responsibilities, published in 1938 when Schwartz was only 25 years old. The book was well received, and made him a well known figure in New York intellectual circles. His work received praise from some of the most respected people in literature, including T. S. Eliot, William Carlos Williams, and Ezra Pound, and Schwartz was considered one of the most gifted and promising young writers of his generation. According to James Atlas, Allen Tate responded to the book by stating that "[Schwartz's] poetic style marked 'the first real innovation we've had since Eliot and Pound.'" For the next couple of decades, he continued to publish stories, poems, plays, and essays, and edited the Partisan Review from 1943 to 1955, as well as The New Republic. Schwartz was deeply upset when his epic poem, Genesis, which he published in 1943 and hoped would stand alongside other Modernist epics like The Waste Land and The Cantos as a masterpiece, received a negative critical response. In particular, Schwartz emphasized the large divide that existed between his generation (which came of age during the Depression) and his parents' generation (who had often come to the United States as first generation immigrants and whose idealistic view of America differed greatly from his own). In another take on Schwartz's fiction, Morris Dickstein wrote that "Schwartz's best stories are either poker faced satirical takes on the bohemians and outright failures of his generation, as in 'The World Is a Wedding' and 'New Year’s Eve,' or chronicles of the distressed lives of his parents' generation, for whom the promise of American life has not panned out." A selection of his short stories was published posthumously in 1978 under the title In Dreams Begin Responsibilities and Other Stories and was edited by James Atlas, who had written a biography of Schwartz, Delmore Schwartz: The Life of An American Poet, two years earlier. Later, another collection of Schwartz's work, Screeno: Stories & Poems, was published in 2004. This collection contained fewer stories than In Dreams Begin Responsibilities and Other Stories but it also included a selection of some of Schwartz's best known poems like "The Heavy Bear Who Goes With Me" and "In The Naked Bed, In Plato's Cave". Screeno also featured an introduction by the fiction writer and essayist, Cynthia Ozick.
Өлім
Шварц өмірінің кейінгі кезеңінде алкоголизм мен психикалық ауру салдарынан ерте жетістіктерін қайталай да, оларды дамыта да алмады, және соңғы жылдарын Нью-Йорктегі Челси қонақ үйінде жалғыздықпен өткізді. Шынында, Шварц әлемнен соншалықты оқшауланған еді, 1966 жылдың 11 шілдесінде 52 жасында қонақ үй бөлмесінде жүрек талмасынан қайтыс болғаннан кейін, оның денесі моргта екі күннен соң ғана танылды. Шварц Нью-Джерси штатының Эмерсон қаласындағы Седар-парк зиратында жерленді.
Schwartz was unable to repeat or build on his early successes later in life as a result of alcoholism and mental illness, and his last years were spent in seclusion at the Chelsea Hotel in New York. In fact, Schwartz was so isolated from the rest of the world that when he died in his hotel room on July 11, 1966, at age 52, of a heart attack, two days passed before his body was identified at the morgue. Schwartz was interred at Cedar Park Cemetery, in Emerson, New Jersey.