Ренo і. Американдық Азаждақтар Одағы ісі және интернеттегі сөз бостандығы
Reno v. American Civil Liberties Union
Рeno v. ACLU ісі: АҚШ Жоғарғы Соты 1996 жылғы Коммуникациялық қолайсыздық заңының Бірінші түзетуге қайшы екенін анықтады. Интернеттегі сөз бостандығы, цензура туралы маңызды шешім.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Reno v. American Civil Liberties Union, 521 U.S. 844 (1997) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, ол бірауызды түрде 1996 жылғы Коммуникациялар әдептілігі туралы заңның ұятсыздыққа қарсы қағидалары Бірінші түзетуде кепілденген сөз бостандығын бұзатынын анықтады. Бұл – Жоғарғы Соттың интернет арқылы таралған материалдарды реттеу жөніндегі алғашқы ірі шешімі болды.
Reno v. American Civil Liberties Union, 521 U. S. 844 (1997), was a landmark decision of the Supreme Court of the United States, unanimously ruling that anti indecency provisions of the 1996 Communications Decency Act violated the First Amendment's guarantee of freedom of speech. This was the first major Supreme Court ruling on the regulation of materials distributed via the Internet.
Негізгі мәліметтер және іс жүргізу тарихы
Коммуникациялық әдептілік туралы заң (CDA) – интернеттегі ашық мазмұннан кәмелетке толмағандарды қорғау мақсатында 18 жасқа дейінгі кез келген тұлғаға «вульгарлық немесе әдепсіздік» сипаттағы хабарламаларды таратқанды қылмыстық қылық деп тануға бағытталған; сондай-ақ, 18 жасқа дейінгі адамға «қазіргі қоғамдық нормалар бойынша айқын түрде ұятты саналатын терминдерде, жыныстық қатынас немесе зәр-нәжіс әрекеттері немесе мүшелерін бейнелейтін немесе сипаттайтын» кез келген нәрсені жіберуге тырысу. Американдық азаматтық бостандықтар одағы заңның кейбір бөліктері конституцияға қайшы екенін мәлімдеп, үкіметтің осы ережелерді күшіне енгізуіне алдын ала тыйым салуды сұрады. Заңның 561-бабында, заңға шағымдарды үш аудандық судьядан тұратын комиссия қарауы тиіс екендігі белгіленген; аталған комиссия бұл шағымды қанағаттандырды. Заңда шағымдарды тікелей Жоғарғы Сотқа беруге рұқсат болғандықтан, сот әдеттегі аппеляциялық сатыдан өтпей-ақ істі қарауға қабылдады. Үкіметтің CDA-ны қорғауының негізгі аргументі – осыған ұқсас әдептілік заңдары Жоғарғы Соттың бұрынғы үш шешімінде қолдау тапқандығы: Гинзбергке қарсы Нью-Йорк (1968); FCC-ге қарсы Pacifica Foundation (1978); және Renton-ға қарсы Playtime Theatres, Inc. (1986); және CDA да осылай қолдауға лайық. Гинзбергке қарсы Нью-Йорк ісінде Жоғарғы Сот, әдепсіз емес материалдың да балаларға зиян келтіруі мүмкін екенін және оның таралымын реттеуге болатынын қабылдады. Екі судья бұл шешіммен келіспей, қаралып отырған екі КҚА ережесінің тар аумағын жарамсыз деп тануға болады деп мәлімдеді.
The Communications Decency Act (CDA) was an attempt to protect minors from explicit material on the Internet by criminalizing the knowing transmission of "obscene or indecent" messages to any recipient under 18; and also knowingly sending to a person under 18 anything "that, in context, depicts or describes, in terms patently offensive as measured by contemporary community standards, sexual or excretory activities or organs." The American Civil Liberties Union argued that certain parts of the act were facially unconstitutional and sought a preliminary injunction preventing the government from enforcing those provisions. Section 561 of the act required that any facial challenges be heard by a panel of three district judges; that panel granted the injunction. Because the act also permitted appeals to be heard directly by the Supreme Court, that court took the case without the usual intermediate appellate decision. The government's main defense of the CDA was that similar decency laws had been upheld in three prior Supreme Court decisions: Ginsberg v. New York (1968); F. C. C. v. Pacifica Foundation (1978); and Renton v. Playtime Theatres, Inc. (1986); and that the CDA should be similarly upheld. In Ginsberg v. New York, the Supreme Court ruled that material that is not obscene may nonetheless be harmful for children, and its marketing may be regulated. The two dissented in part, writing they would have invalidated a narrower portion of the two CDA provisions under review.