Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1753–1813)
British politician (1753–1813)
Джордж Нюгент Темпл Гренвилл, 1-ші Бэкингем маркизі (17 маусым 1753 – 11 ақпан 1813), 1779 жылға дейін Джордж Гренвилл, ал 1779 мен 1784 жылдар аралығында Темпл графы деп аталған британдық мемлекеттік қайраткер.
George Nugent Temple Grenville, 1st Marquess of Buckingham, (17 June 1753 – 11 February 1813), known as George Grenville before 1779 and as The Earl Temple between 1779 and 1784, was a British statesman.
Түпбасқасы және ерте өмір
Гренвилл Ұлыбританияның премьер-министрі Джордж Гренвиллдің және оның әйелі, бұрынғы Элизабет Уиндхемнің, сэр Уильям Уиндхемнің қызы, 3-ші баронеттің үлкен ұлы болды. Ол Ричард Гренвилл Темплдің (әкесінің үлкен ағасы) 2-ші граф Темплдің сіңілі баласы, сондай-ақ Томас Гренвилл мен Уильям Гренвиллтің (кейін 1-ші барон Гренвилл және Ұлыбританияның премьер-министрі) ағасы еді. 1764 жылы ол Қазынашылықтың есепшісі қызметіне тағайындалды. 1764 жылдан 1770 жылға дейін Итон колледжінде білім алып, 1770 жылы Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне қабылданды. 1774 жылы Италия мен Австрияға саяхат жасады. 1775 жылы Роберт Нюгенттің, 1-ші виконт Клэрдің қызы, Хон. Мэри Нюгентке үйленді, ал келесі жылы оның қайын атасы Лорд Клэр граф Нюгент титулын алды, бұл титул оның мұрагерлері болмаған жағдайда жаңа күйеу баласына берілді.
Grenville was the eldest son of George Grenville, Prime Minister of Great Britain, and his wife, the former Elizabeth Wyndham, daughter of Sir William Wyndham, 3rd Baronet. He was the nephew of Richard Grenville Temple, 2nd Earl Temple (his father's elder brother), and the elder brother of Thomas Grenville and of William Grenville (later 1st Baron Grenville and also Prime Minister of Great Britain). In 1764, he was appointed a Teller of the Exchequer. He was educated at Eton College from 1764 to 1770 and matriculated at Christ Church, Oxford in 1770. In 1774 he undertook a Grand Tour through Italy and Austria. In 1775, he married the Hon. Mary Nugent, daughter of Robert Nugent, 1st Viscount Clare, and the following year his father in law Lord Clare was created Earl Nugent, with special remainder (in default of his own heirs male, of which he had none) to his new son in law.
Саяси мансап
Гренвилл 1774 жылғы жалпы сайлауда Букингемшир округінен Парламент мүшесі болып сайланды. Төменгі палатада ол лорд Норттың американдық саясатын қатысты сынға алды. 1779 жылдың қыркүйегінде ол әйелінің ағасының орнын басып, 3-ші граф Темпл атанды және Лордтар палатасына көшті, осылайша Нюгент Темпл Гренвилл деген қосымша тегі пайда болды. 1782 жылы Темпл Букингемширдің лорд-лейтенанты болып тағайындалды, ал 1782 жылдың шілдесінде лорд Шелберннің үкіметінде Ирландияның лорд-лейтенанты және Жеке кеңес мүшесі болды. Ол 1783 жылғы Ирландияға заң шығару тәуелсіздігін бергеннен кейін қабылданған 1783 жылғы бас тарту актісінің қабылдануына зор үлес қосты. Ирландияның лорд-лейтенанты ретінде және Корольдік жарлық бойынша ол 1783 жылдың ақпанында Әулие Патрик орденін құрды, ал өзі оның бірінші Ұлы магистрі болды. 1783 жылы Ирландиядан кетіп, қайтадан ағылшын саясатына назар аударды. Ол король Георг III-нің сеніміне ие болды және Фокстің Шығыс Үндістан заңына қарсылық көрсеткендіктен, король оған «Индия заңына дауыс берген адам оның досы ғана емес, жауы деп есептеледі» дегенді айтуға рұхсат берді, бұл хабарлама заң жобасының жеңілісіне кепілдік берді. 1783 жылдың желтоқсанында Питт кіші (әкесінің әпкесінің ұлы) өзінің үкіметін құрғанда ол Мемлекеттік хатшы болып тағайындалды, бірақ үш күннен кейін отставкаға кетті. Бұл Мишель Донелан 2022 жылға дейінгі ең қысқа үкіметтік мерзім болды. 1784 жылдың желтоқсанында Лорд Темпл Букингемнің маркизі атанды. 1787 жылдың қарашасында ол тағы да Ирландияның лорд-лейтенанты болып тағайындалды, бұл жолы Питттің басшылығымен, бірақ оның бұл лауазымдағы екінші мерзімі біріншісінен кем сәтті болды. Граттан оны ысырапшылдықпен айыптады; Ирландия парламенті оны Уэльс принцінің регенттікке өтуіне шақыратын үндеуді Англияға жібермегені үшін айыптады, және ол тек ірі паралар арқылы ғана өзінің лауазымын сақтай алды. 1788 жылы оның әкесі қайтыс болғаннан кейін, Бэкингем оның орнын басып, 2-ші граф Нюгент атанды. Алайда, ол бұрыннан маркиздік атағы болғандықтан, бұл атақпен танымал болған жоқ. (Бірақ оның әйелі 1800 жылы баронша Нюгент атанды, олардың екінші ұлы Лорд Джордж Нюгент Гренвиллге мұрагерлік берілді.) Ол өте танымал болмағандықтан, 1789 жылдың қыркүйегінде лауазымынан кетті.
Grenville was returned as Member of Parliament for Buckinghamshire at the 1774 general election. In the House of Commons he emerged as a sharp critic of the American policy of Lord North. In September 1779, he succeeded his uncle as 3rd Earl Temple and moved to the House of Lords. making the compound family name Nugent Temple Grenville. In 1782, Temple was appointed Lord Lieutenant of Buckinghamshire and in July 1782, he became a member of the Privy Council and Lord Lieutenant of Ireland in the Ministry of Lord Shelburne. He was instrumental in the enactment of the Renunciation Act of 1783, which supplemented the legislative independence granted to Ireland in 1782. As Lord Lieutenant of Ireland, and by Royal Warrant, he created the Order of St Patrick in February 1783, with himself as the first Grand Master. He left Ireland in 1783 and again turned his attention to English politics. He enjoyed the confidence of King George III, and having opposed Fox's East India Bill, he was authorised by the King to say that "whoever voted for the India Bill was not only not his friend, but would be considered by him as an enemy", a message which ensured the defeat of the Bill. He was appointed a Secretary of State when Pitt the Younger (his father's sister's son) formed his ministry in December 1783, but resigned only three days later. This was the shortest cabinet tenure until Michelle Donelan in 2022. In December 1784, Lord Temple was created Marquess of Buckingham. In November 1787, he was again appointed Lord Lieutenant of Ireland, this time under Pitt, but his second tenure of this office proved less successful than the first. Grattan denounced him for extravagance; the Irish Houses of Parliament censured him for refusing to transmit to England an address calling upon the Prince of Wales to assume the regency; and he could only maintain his position by resorting to bribery on a large scale. When his father in law died in 1788, Buckingham succeeded him as 2nd Earl Nugent. However, since he already held a marquessate, he was never known by this title. (His wife was, however, created Baroness Nugent in 1800, with special remainder to their second son, Lord George Nugent Grenville.) Having become very unpopular, he resigned his office in September 1789.
Кейінгі жылдар
Кейіннен Букингем саясатқа көбінесе қатыспады, бірақ 1800 жылғы Одақ туралы заңды қолдады. Оның әйелі 1812 жылы қайтыс болды, ал ол 1813 жылдың 11 ақпанында Букингемширдегі Стоу резиденциясында дүние салды. Ол ата-бабаларының үйі Воттонға жерленді. Ол екі ұл қалдырды: Ричард, Темпл графы (оның орнын басып, Букингемнің 2-маркизі болды, кейін Букингем және Чандос герцогы атанды) және Джордж, 2-барон Нюгент (анасы қайтыс болғаннан кейін осы титулды мұраға алды).
Buckingham subsequently took very little part in politics, although he spoke in favour of the Act of Union of 1800. His wife died in 1812 and he died on 11 February 1813 at his residence, Stowe in Buckinghamshire. He was buried at his ancestral home Wotton. He left two sons: Richard, Earl Temple (who succeeded him as 2nd Marquess of Buckingham and was later created Duke of Buckingham and Chandos) and George, 2nd Baron Nugent (who had succeeded his mother in that title on her death).