Фрэнсис Годольфин Осборн, 5-ші Лидс Герцогі: Британ саяхатшысының өмірі мен қызметі
Francis Osborne, 5th Duke of Leeds
Фрэнсис Годольфин Осборн, 5-й герцог Лидс: британдық саяхатшы, Сыртқы істер министрі (1783-1791). АҚШ-пен қарым-қатынастарға кері әсер еткен. Тарихы мен мансабы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1751–1799)
British politician (1751–1799)
Фрэнсис Годольфин Осборн, 5-ші Лидс герцогы, (29 қаңтар 1751 – 31 қаңтар 1799), 1789 жылға дейін Кармартен маркизі лауазымында болған британдық саясаткер. Ол 1783 жылдан 1791 жылға дейін Уильям Питтің кіші сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Сонымен қатар ол Сцилли аралдарының губернаторы болды. 1790 жылы ол "Жартер" орденінің рыцары атанды. Мемлекет қайраткері ретінде ол көбінесе сәтсіздікке ұшыраған деп есептеледі, ал жаңадан тәуелсіздік алған АҚШ-қа деген оның терең қарсылығы екі ел арасындағы қарым-қатынасты нашарлатты.
Francis Godolphin Osborne, 5th Duke of Leeds, (29 January 1751 – 31 January 1799), styled Marquess of Carmarthen until 1789, was a British politician. He notably served as Foreign Secretary under William Pitt the Younger from 1783 to 1791. He also was Governor of Scilly. In 1790, he was made a Knight of the Order of the Garter. As a statesman, he is generally regarded as a failure, and his deep hostility to the newly independent United States damaged relations between the two countries.
Өмірбаян және білім
Кармартен – Томас Осборнның, Лидстің 4-ші герцогының, әйелі Леди Мэриден туған жалғыз тірі баласы болды. Леди Мэри – 2-ші граф Франсис Годольфин мен Марлбороның 2-ші герцогинясы Генриетта Годольфиннің қызы еді. Ол Вестминстер мектебінде және Оксфордтағы Крайст-Черчте оқыды.
Carmarthen was the only surviving son of Thomas Osborne, 4th Duke of Leeds, by his wife, Lady Mary, daughter of Francis Godolphin, 2nd Earl of Godolphin, and Henrietta Godolphin, 2nd Duchess of Marlborough. He was educated at Westminster School and at Christ Church, Oxford.
Саяси мансап
Кармартен 1774 жылы Eye округінен, ал 1774 жылдан 1775 жылға дейін Helston округінен Парламент мүшесі болды; 1776 жылы Барон Осборн титулын алғаннан кейін, ол Лордтар палатасына өтті, 1777 жылы Патшайымның үйінің Лорд-чемберлені және Дил қамалының капитаны болды. Лордтар палатасында ол премьер-министр Лорд Норттың бейбітсіз қарсыласы ретінде танылды, ол Кармартен палата мүшесі қызметінен кеткеннен кейін, 1780 жылы оны Йоркширдің Шығыс бөлігінің лорд-лейтенанты лауазымынан шеттетуге тырысты. Бірақ ол екі жылдан кейін бұл лауазымды қайта иеленді. 1783 жылдың басында Кармартен Францияға елші болып тағайындалды, бірақ ол бұл қызметке кіріспеді, соның орнына сол жылдың желтоқсанында Уильям Питт кішісінің үкіметінде Сыртқы істер министрі болды. Тарихшы Джереми Блэк сыртқы саясат тұрғысынан Питт пен басқа да көшбасшылар оның министрлік қызметіне көңілсіз болды деседі. 1789 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Лидс герцогы француздарға қарсы болды, бірақ белсенді және агрессивті сыртқы саясатты дамытпады. Керісінше, король Георг III ақыл-сақасы нашарлағанға дейін сыртқы саясаттың бағытын өзі анықтады. Питттың Лидстің Ресейге қарсы саясатын қабылдамауы соңғы шешім болды, және ол 1791 жылдың сәуір айында лауазымынан кетті. Лидс жаңадан тәуелсіз Америка Құрама Штаттарымен жақсы қарым-қатынас орнатуға ешқандай күш жұмсаған жоқ: болашақ президенттер Джон Адамс пен Томас Джефферсон, АҚШ-тың елшілері ретінде, оның бөгет қоюшылық танымына және "бізбен іс-қимыл жасаудан бас тартуына" наразылық білдірді. Адамс, табиғатымен ағылшыншылдыққа бейім болғандықтан, кешіруге және ұмытуға дайын болды, бірақ Джефферсон болмады, және Лидстің жалғыз маңызды жетістігі Джефферсонның президенттік кезеңінде Ұлыбритания мен оның билеушілеріне деген кешірімсіз қарсылығын күшейту болды деп айтуға болады. Кейін Лидс саясатқа көп қатыспады: 1792 жылы жаңа коалиция құрылуы мүмкін деген қауесеттерді естіп, ол өзін оның жетекшісі етіп ұсынды, бірақ Питт пен король тарапынан қатаң қарсылыққа тап болды.
Carmarthen was a Member of Parliament for Eye in 1774 and for Helston from 1774 to 1775; in 1776 having received a writ of acceleration as Baron Osborne, he entered the House of Lords, and in 1777 Lord Chamberlain of the Queen's Household and Captain of Deal Castle. In the House of Lords he was prominent as a determined foe of the prime minister, Lord North, who, after he had resigned his position as chamberlain, deprived him of the office of Lord Lieutenant of the East Riding of Yorkshire in 1780. He regained this, however, two years later. Early in 1783, Carmarthen was selected as ambassador to France, but he did not take up this appointment, becoming instead Secretary of State for Foreign Affairs under William Pitt the Younger in December of the same year. Historian Jeremy Black says that in terms of foreign policy, Pitt and other leaders were disappointed with his performance as a minister. The Duke of Leeds, as he became upon his father's death in 1789, was anti French but did not develop an active and aggressive foreign policy. Instead, King George III himself set the main lines of foreign policy before he became mentally disabled. Pitt's rejection of Leeds' anti Russian policy was the final blow and he left office in April 1791. Leeds had done nothing to foster good relations with the newly independent United States: two future Presidents, John Adams and Thomas Jefferson, as envoys from the United States, both complained of his obstructive attitude and "aversion to having anything to do with us". While Adams, who was rather Anglophile by inclination, was prepared to forgive and forget, Jefferson was not, and it can be argued that Leeds's only lasting achievement was to foster Jefferson's implacable hostility as President to Great Britain and its rulers. Subsequently, Leeds took little part in politics: in 1792, hearing rumours that a new coalition might be formed, he unwisely offered himself as its head and met with a firm rebuff from both Pitt and the King.