Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дипломат және мемлекет қайраткері (1800–1870)
British diplomat and statesman (1800–1870)
Джордж Уильям Фредерик Вильерс, 4-ші Кларендон графы (12 қаңтар 1800 – 27 маусым 1870) – Вильерс отбасынан шыққан ағылшын дипломаты және мемлекет қайраткері. Дипломатиялық міндеттерді атқарғаннан кейін, ол виг және либералдық үкіметтерде қызмет етті. Оның қызметтеріне аштыққа ұшыраған Ирландияның вице-королі лауазымы және үш рет Сыртқы істер министрі ретінде Крым соғысын аяқтаған Париж конгресінде Ұлыбританияның бас өкілі болып табыну кірді.
George William Frederick Villiers, 4th Earl of Clarendon, (12 January 180027 June 1870) was an English diplomat and statesman from the Villiers family. Following diplomatic postings, he served a succession of Whig and Liberal administrations. This included as Viceroy in famine stricken Ireland and, on the first of three occasions as Foreign Secretary, as the United Kingdom's chief representative at the Congress of Paris which ended the Crimean War.
Өмірбаян және білім
Вильярс Лондонда Джордж Вильярс пен Тереза Паркердің ұлы болып дүниеге келді. Ол он алты жасында Кембридж университетіне қабылданды және 1816 жылғы 29 маусымда Сент-Джон колледжіне түсті. 1820 жылы, корольдық тегі бар графтың інісінің үлкен ұлы ретінде, ол сол кезде қолданыста болған университет ережелері бойынша магистр дәрежесін алуға мүмкіндік алды.
Villiers was born in London, the son of George Villiers and Theresa Parker. He went up to Cambridge at the early age of sixteen and entered St John's College on 29 June 1816. In 1820, as the eldest son of an earl's brother of royal descent, he was able to take his MA degree under the statutes of the university then in force.
Мансап
Сол жылы ол Санкт-Петербургтағы британ елшілігіне атташе болып тағайындалды. Ол онда үш жыл қызмет етіп, дипломатия саласындағы тәжірибелік білім алды, ол өмірінде кейіннен оған пайдалы болды. "Encyclopaedia Britannica" оның "табиғаттан ерекше келбет, әдепті және тартымды мінез-құлық, тілдерді оңай меңгеру және көрнекті жазу өнері" қабілеттерімен дүниеге келгенін мәлімдеген.
In the same year, he was appointed attaché to the British embassy at Saint Petersburg. There he remained three years, and gained practical knowledge of diplomacy which would be of use to him later in his life. The Encyclopaedia Britannica stated that he had "received from nature a singularly handsome person, a polished and engaging address, a ready command of languages, and a remarkable power of composition".
Графтық мұрагерлік, Ұлыбританиядағы мемлекеттік қызметтер
Вильерс 1838 жылы Испаниядағы қызметтері үшін Бат орденінің Ұлы крестімен марапатталды және ағасының қайтысынан кейін Кларендон графы титулына ие болды. Келесі жылы Мадридтен кеткен соң, ол жас тоқал әйелге, леди Кэтрин Фостер Бархамға (туған тегі Гримстон), Джеймс Гримстонның, Верамалдың 1-ші графының үлкен қызына үйленді. Лорд Рассел былай деп жауап берді: «Ағылшынның қайырымдылығының жолына қорлау, жала және бүлік мұз қаптады». Лондонда Ирландияның Одақ актын жою жөніндегі қозғалысы, жер иелеріне қарсы зорлық-зомбылық туралы хабарлар және «Жас ирландиялықтардың» көтерілісіне қатысты алаңдаушылық болды. Ол «Жас ирландиялықтардың» қастандықтарына қатысты жазаларды асылудан өмір бойына жер аударуға ауыстырғанмен, Кларендон қатаң қауіпсіздік шараларын қабылдады, елдің көп бөлігінде әскери жағдай режимін жариялады және Вестминстерді Хабеас корпусты тоқтатуға көндірді. Сонымен қатар ол Ирландияның мүддесін қорғауға тырысты. Англиялықтардың көңілін жеңу үмітімен 1849 жылы ол Ирландияға королева Викторияны шақырды. Оның сапары «үлкен халықтық сәттілікке» ие болды. Бірақ ол ирландиялық саясатқа ешқандай әсер етпеді. Томас Мальтустың шәкірті болған Тревелиан Ирландияны «табиғи заңдардың ықпалына қалдыру керек» деп талап етті.
Villiers received the Grand Cross of the Bath in 1838 in acknowledgment of his services in Spain, and succeeded, on the death of his uncle, to the title of Earl of Clarendon; in the following year, having left Madrid, he married a young widow, Lady Katharine Foster Barham (née Grimston), eldest daughter of James Grimston, 1st Earl of Verulam. Lord Russell replied: “The course of English benevolence is frozen by insult, calumny and rebellion". In London there was consternation over Irish agitation for repeal of the Act of Union, reports of violence directed against landlords and the attempted rising by the Young Irelanders. While he was to commute the sentences of the Young Ireland conspirators from hanging to life transportation, Clarendon did take stringent security measures, proclaiming martial law in large parts of the country and persuading Westminster to suspend Habeas Corpus. At the same time, he continued to plead what he saw as Ireland's case. In the hope of garnering greater English sympathy, in 1849 he hosted Queen Victoria in Ireland. Her visit was deemed a "great popular success". But it appeared to make no impression on Irish policy. Trevelyan, a student of Thomas Malthus, insisted that Ireland be "left to the operation of natural causes"
Ол Ирландиядағы Рим-католик шіркеуімен келісімдік орнатуға тырысты. 1849 жылы ол жоғары білім беруге қатысты діни емес («құдайсыз») жобаға қарсы католик епископтарының наразылығына қосылды, ал ресми тергеу Доллис Брейде 20 католиктің өліміне кінәлі Оранж орденін айыптамағанда, ол тиісті судья лорд Роденді қызметтен босатып, протестанттық бірлестіктерді шектеу үшін 1850 жылғы Шеру процессиялар заңының қабылдануына көмектесті. (1843–1927), Одо Расселлге, 1-ші Амптилл баронына үйленді. Эдвард Хайд, лорд Хайд (1845–1846). Эдвард Вильерс, Кларендонның 5-ші графы (1846–1914). Һон. Джордж Патрик Хайд (1847–1892), 1884 жылдың 9 қазанында Джордж Дисней Маквейдің қызы Луиза Мария Маквейге үйленді. Леди Флоренс Маргарет (1850–1851). Һон. Фрэнсис Хайд Вильерс (1852–1925), 1876 жылдың 28 маусымында Эрик Каррингтон Смит пен Мэри Мейберлидің қызы Вирджиния Кэтрин Смитқа үйленді.
He attempted a policy of conciliation with the Roman Catholic Church in Ireland. In 1849, he sided with Catholic bishops in their objections to a non denominational ("godless") scheme for higher education, and when an official inquiry failed to indict the Orange Order for the death of 20 Catholics in the Dolly's Brae affray, he dismissed the magistrate concerned, Lord Roden, and helped bring in the Party Processions Act (1850) to curtail the Protestant association. (1843–1927), married Odo Russell, 1st Baron Ampthill. Edward Hyde, Lord Hyde (1845–1846). Edward Villiers, 5th Earl of Clarendon (1846–1914). Hon. George Patrick Hyde (1847–1892), married Louisa Maria Maquay, daughter of George Disney Maquay, on 9 October 1884. Lady Florence Margaret (1850–1851). Hon. Francis Hyde Villiers (1852–1925), married Virginia Katharine Smith, daughter of Eric Carrington Smith and Mary Maberly, on 28 June 1876.