Ядроға қарсы антиденелер және аутоиммундық аурулар

Кіріспе

Жасуша ядросының құрамына байланысатын автоантителолар.

Антиядролық антиденелер (АНА, сондай-ақ антиядролық фактор немесе АНФ деп те аталады) – жасуша ядросының құрамына байланысатын автоантителолар. Дұрыс жағдайда иммундық жүйе шетелдік ақуыздарға (антигендерге) қарсы антиденелерді өндіреді, бірақ адам ақуыздарына (автоантигендерге) қарсы емес. Кейбір жағдайларда адам антигендеріне қарсы антиденелер пайда болады. АНА-ның көптеген типтері бар, мысалы, Ro антиденелері, La антиденелері, Sm антиденелері, nRNP антиденелері, Scl 70 антиденелері, dsDNA антиденелері, антигистон антиденелері, ядролық тесік кешендеріне қарсы антиденелер, антицентромерлік антиденелер және anti sp100 антиденелері. Бұл антиденелердің әрбір типі ядро ішіндегі әртүрлі ақуыздарға немесе ақуыздық кешендерге байланысады. Олар аутоиммунитет, қатерлі ісік және инфекция сияқты көптеген ауруларда кездеседі, антиденелердің таралуы аурудың түріне байланысты өзгереді. Бұл АНА-ны жүйелік қызыл жегі, Шёгрен синдромы, склеродермия, аралас дәнекер тіні ауруы, полимиозит, дерматомиозит, аутоиммундық гепатит және дәрілік заттардың салдарынан туындаған жегі сияқты кейбір аутоиммундық ауруларды диагностикалауда қолдануға мүмкіндік береді. АНА тесті адамның қан сарысуындағы автоантителоларды анықтайды. АНА-ны анықтау және мөлшерлеу үшін қолданылатын ең көп таралған тесттер – жанама иммунофлуоресценция және ферменттік иммуносорбенттік талдау (ELISA). Иммунофлуоресценцияда автоантителолардың деңгейі титр ретінде көрсетіледі. Бұл – автоантителолар әлі де анықтамалы болатын сарысудың ең жоғары сұйылтылуы. 1:160 немесе одан жоғары титрлер клиникалық маңызды деп есептеледі. 1:160-тан төмен титрлер сау адамдардың 20%-ға дейін, әсіресе егде жастағы адамдардың арасында кездеседі. 1:160 немесе одан жоғары титрлер аутоиммундық аурулармен байланысты болғанымен, сау адамдардың 5%-інде де кездеседі. Автоантителоларды тексеру аутоиммундық ауруларды диагностикалауда және аурудың прогрессиясын болжауда маңызды. Егер диагнозды растайтын басқа клиникалық немесе зертханалық деректер болмаса, оң АНА тестісі көбінесе пайдалы болмайды.

Antinuclear antibodies (ANAs, also known as antinuclear factor or ANF) are autoantibodies that bind to contents of the cell nucleus. In normal individuals, the immune system produces antibodies to foreign proteins (antigens) but not to human proteins (autoantigens). In some cases, antibodies to human antigens are produced. There are many subtypes of ANAs such as anti Ro antibodies, anti La antibodies, anti Sm antibodies, anti nRNP antibodies, anti Scl 70 antibodies, anti dsDNA antibodies, anti histone antibodies, antibodies to nuclear pore complexes, anti centromere antibodies and anti sp100 antibodies. Each of these antibody subtypes binds to different proteins or protein complexes within the nucleus. They are found in many disorders including autoimmunity, cancer and infection, with different prevalences of antibodies depending on the condition. This allows the use of ANAs in the diagnosis of some autoimmune disorders, including systemic lupus erythematosus, Sjögren syndrome, scleroderma, mixed connective tissue disease, polymyositis, dermatomyositis, autoimmune hepatitis and drug induced lupus. The ANA test detects the autoantibodies present in an individual's blood serum. The common tests used for detecting and quantifying ANAs are indirect immunofluorescence and enzyme linked immunosorbent assay (ELISA). In immunofluorescence, the level of autoantibodies is reported as a titre. This is the highest dilution of the serum at which autoantibodies are still detectable. Positive autoantibody titres at a dilution equal to or greater than 1:160 are usually considered as clinically significant. Positive titres of less than 1:160 are present in up to 20% of the healthy population, especially the elderly. Although positive titres of 1:160 or higher are strongly associated with autoimmune disorders, they are also found in 5% of healthy individuals. Autoantibody screening is useful in the diagnosis of autoimmune disorders and monitoring levels helps to predict the progression of disease. A positive ANA test is seldom useful if other clinical or laboratory data supporting a diagnosis are not present.

Иммунитет және аутоиммунитет

Адам ағзасы патогендерге қарсы көптеген қорғаныс механизмдеріне ие, олардың бірі – гуморальдық иммунитет. Бұл қорғаныс механизмі иммундық стимулға жауап ретінде антиденелерді (ірі гликопротеиндерді) өндіреді. Бұл процеске иммундық жүйенің көптеген жасушалары қатысады, оның ішінде лимфоциттер (Т жасушалары және В жасушалары) мен антигенді ұсынатын жасушалар. Бұл жасушалар шетел ақуыздарын (антигендерді) анықтағанда иммундық жауапты үйлестіреді, соның нәтижесінде осы антигендерге байланысатын антиденелер түзіледі. Қалыпты физиологиялық жағдайда адам ақуыздарын (автоантигендерді) танитын лимфоциттер бағдарламаланған жасуша өліміне (апоптозға) ұшырайды немесе белсенділігін жояды. Бұл өзіне-өзі төзімділік лимфоциттердің адам жасушалық антигендеріне қарсы иммундық жауапты қоздырмауы керек екенін білдіреді. Бірақ кейде бұл процесте бұзылыстар орын алып, адам антигендеріне қарсы антиденелер пайда болып, аутоиммундық ауруларға алып келуі мүмкін.

Экстракцияланатын ядролық антигендер

Экстракцияланатын ядролық антигендер (ЭНА) – бастапқыда аутоиммундық аурулары бар адамдардағы антиденелердің нысанасы ретінде анықталған автоантигендер тобы. Олар ЭНА деп аталады, себебі оларды жасуша ядросынан физиологиялық тұз ерітіндісімен (салыстырмалы түрде тұзды сумен) бөліп алуға болады. ЭНА-лар рибонуклеопротеиндер мен гистон емес ақуыздардан тұрады, олар прототипті сарысуды ұсынған донордың атымен (Sm, Ro, La, Jo) немесе антиденелер табылған ауру аясындағы атаулармен (SS A, SS B, Scl 70) аталады.

Ro/SS-A және La/SS-B қарсы

Анти-Ro және анти-La антиденелері, сәйкесінше SS A және SS B деп те аталады, көбінесе экзокринді бездерге әсер ететін аутоиммундық ауру – бастапқы Шёгрен синдромында табылады. Антиденелердің екеуі де Шёгрен синдромының 30–60% жағдайында, anti-Ro антиденелері 50–70% жағдайда, ал anti-La антиденелері 30% тері зардап шегетін жүйке-бұлшық ет қабынуы (SLE) жағдайында кездеседі. Anti-La антиденелері сирек жеке табылады. Anti-La антиденелері жүйке-бұлшық ет қабынуында (SLE) да табылады, бірақ көбінесе Шёгрен синдромы да қатар жүреді. Anti-Ro антиденелері басқа ауруларда да аз жиілікпен кездеседі, оның ішінде аутоиммундық бауыр аурулары, целиакия, аутоиммундық ревматикалық аурулар, туа біткен жүрек люпусы және полимиозит. Жүктілік кезінде anti-Ro антиденелері плацента арқылы өтіп, балаларда жүрек тоқтауын және туа біткен люпусты тудыруы мүмкін. Шёгрен синдромында anti-Ro және anti-La антиденелері аурудың ерте басталуымен, аурудың ұзақтығының артуымен, сілекей безінің үлғаюымен, бездерден тыс жерлердегі аурулармен және лимфоциттердің бездерге енуімен байланысты. Шёгрен синдромындағы антиденелердің пайда болу механизмі толыққанды түсіндірілмеген, бірақ апоптоз (бағдарламаланған жасуша өлімі) және молекулалық мимикрия рөл атқаруы мүмкін. Молекулалық және эпидемиологиялық зерттеулер Sm антиденелері молекулалық мимикрия арқылы шақырылуы мүмкін екенін көрсетеді, себебі ақуыз Эпштейн-Барр вирусының ақуыздарына ұқсас келеді.

NRP-ға қарсы/U1-RNP-ға қарсы

Антиядролық рибонуклеопротеинге (анти-нРНП) қарсы денелер, сондай-ақ анти-U1 RNP антиденелері деп аталады, жүйке-бұлшық ет қабынуының (СЛЭ) 30–40%-ында табылады. Олар көбінесе anti-Sm антиденелерімен бірге кездеседі, бірақ олар басқа да клиникалық көріністермен байланысты болуы мүмкін. Бұл антиденелер СЛЭ-мен қатар, аралас дәнекер тіні ауруларымен да байланысты. Анти-нРНП антиденелері snRNP-ның А және С негізгі бөлімдерін таниды, сондықтан олар негізінен U1 snRNP-ға байланысады. РНП-ға иммундық жауап, ядролық компоненттердің жасушалық мембранада апоптоздық көпіршіктерде пайда болуынан туындауы мүмкін. Молекулалық еліктеме де осы белоктарға антиденелер өндірудің мүмкін механизмі ретінде қарастырылды, себебі U1 RNP полипептидтері мен Эпштейн-Барр вирусының полипептидтері арасында ұқсастық бар.

Анти-Scl-70/анти-топоизомераза I

Anti Scl 70 антиденелері склеродермиямен байланысты. Склеродермияға қатысты антиденелердің сезімталдығы шамамен 34% құрайды, бірақ диффузды тері зақымдануы бар жағдайларда жоғары (40%), ал шектеулі тері зақымдануы бар жағдайларда төмен (10%). Антиденелердің спецификалық қасиеті басқа ревматизмдік ауруларда 98%, ал сау адамдарда 99,6% құрайды. Склеродермиядан басқа, бұл антиденелер жүйке-бұлшық ет қабынуы (СЛБ) бар адамдардың шамамен 5%-ында табылады. Anti Scl 70 антиденелерінің антигендік нысанасы I топоизомеразасы болып табылады.

Анти-Жо-1

Анти-Jo 1 антиденелері көбінесе АНА-мен бірге тексерілсе де, олар цитоплазмалық белок – гистидил tRNA синтетазасына, гистидинмен зарядталған tRNA синтезі үшін қажетті аминоацил tRNA синтетазасына қарсы антиденелер болып табылады.

Анти-дсДНҚ

Қос тізбекті ДНК-ға қарсы (анти-dsDNA) антиденелер жүйкелік қызыл жегі (СЛЭ) ауруымен тығыз байланысты. Олар бұл аурудың өте нақты белгісі болып табылады, кейбір зерттеулерде оның көрсеткіші шамамен 100% құрайды. Сондай-ақ, анти-dsDNA антиденелері жасушалар мембраналық антигендермен байланысқанда жасушалардың ішіне сіңіп, кейін жасуша бетінде пайда болуы мүмкін. Бұл бүйректегі Т-жасушаларының қабыну реакциясын күшейтуі мүмкін. Анти-dsDNA антиденелерінің барлығы бірдей бүйрек қабынуымен (нефрит) байланысты емес екенін және олардың болмаған жағдайда да бұл симптомды тудыруы мүмкін басқа факторлар бар екенін ескеру маңызды. Анти-dsDNA антиденелерінің антигені – қос тізбекті ДНК.

Гистондарға қарсы антиденелер

Антигистондық антителолар дәрілік заттармен шақырылған люпуспен ауыратын адамдардың сарысуында 75-95% және идиопатиялық ЖЖА-ның 75% жағдайында табылады. ЖЖА-дағы анти-dsДНК антителоларынан өзгеше, бұл антителолар комплементті бекітпейді. Олар ең көп дәрілік заттармен шақырылған люпуста кездеседі, бірақ ЖЖА, склеродермия, ревматоидты артрит және дифференциалдық емес жалғастырушы тіндік аурулардың кейбір жағдайларында да кездеседі. Көптеген дәрі-дәрмектер дәрілік заттармен шақырылған люпусты тудыруы мүмкін және олар нуклеосома ішінде әртүрлі антигендік мақсаттарды жасайды, олар көбінесе бірнеше гистон ақуыздарымен және ДНК-мен өзара әрекеттеседі. Прокаинамид дәрілік заттармен шақырылған люпустың гистон H2A және H2B кешеніне қарсы антителолар өндіретін түрін тудырады.

gp210 және p62 қарсы

Гликопротеин 210-ға қарсы (анти-gp210) және нуклеопорин 62-ге қарсы (анти-p62) антиденелер – ядролық мембрананың құрамдас бөліктеріне қарсы антиденелер болып табылады және біріншілік өт циррозында (ПБК) кездеседі. Әрбір антидене ПБК-ның шамамен 25–30%-ында табылады. Екі антидененің де антигендері ядролық мембрананың құрамдас бөліктері болып табылады. gp210 – ядролық қабықшаның ядролық мембранаға бекітуге қатысатын 200 кДа ақуыз. p62 антигені – 60 кДа ядролық тесік кешені.

Антицентримерлік антиденелер

Антицентримерлік антиденелер шектеулі терілік жүйелік склерозбен, сондай-ақ CREST синдромымен, біріншілік өт жолының циррозымен және жақын орналасқан склеродермиямен байланысты. Орталық денешікпен байланысты алты антиген белгілі: CENP A-дан CENP F-қа дейін. CENP A – 17 кДа гистон H3-қа ұқсас ақуыз. CENP B – гетерохроматинның жиналуына қатысатын 80 кДа ДНК байланыстыратын ақуыз. CENP C – кинетохордың құрастырылуына қатысатын 140 кДа ақуыз. CENP D – функциясы белгісіз 50 кДа ақуыз, бірақ хроматин конденсациясына қатысатын тағы бір ақуыз – RCC1-ге гомолог болуы мүмкін. CENP E – кинезин моторлы ақуыздар отбасынан шыққан 312 кДа ақуыз. CENP F – ядролық матрицадан алынған 367 кДа ақуыз, митоз кезінде G2 фазасының соңында кинетохормен байланысады. CENP A, B және C антиденелері ең көп кездеседі (жүйелік склероздың 16–42%-ында) және Рейно синдромы, телангиэктазиялар, өкпе зардап шегуі және жүйелік склероздың ерте басталуымен байланысты.

Анти-sp100

Anti sp100 антиденелері бастапқы өт циррозы (ПБК) ауруының шамамен 20–30% жағдайында табылады. ПБК-сы жоқ адамдардың өте аз бөлігінде ғана кездеседі, сондықтан бұл аурудың өте нақты белгісі болып табылады. Sp100 антигені ядролық денелерде орналасқан; жасуша өсуі мен дифференциациясына қатысуы мүмкін ядродағы ірі ақуыздық кешендер.

ПМ-СКЛ-ға қарсы

Полимиозит/жүйкелік склероз (ПМ/СС) қабаттасқан синдромының 50%-ға дейінде ПМ/СС антиденелері табылады. Қан сарысуында антиденелері бар адамдардың шамамен 80%-ында бұл ауру дамиды. Антиденелердің болуы ПМ/СС қабаттасқан синдромының теріге шектеулі әсер етуімен байланысты. Антиденелердің антигендік нысаналары – ядрошадағы РНК өңдеу экзосома кешенінің құрамдас бөліктері.

DFS70-ке қарсы антителолар

DFS70 антиденелері тікелей иммунофлюоресценцияда тығыз, ұсақ дақты үлгі құрайды және бұл антиденелер сау адамдарда да, түрлі жағдайларда да кездеседі, бірақ жүйелік аутоиммундық аурулармен байланысты емес. Сондықтан, АНА нәтижесі оң болған адамдарда мұндай ауруларды жоққа шығаруға көмектесу үшін оларды қолдануға болады. Көптеген науқастарға жүйелік қызыл жегі (эрифематоз) немесе жіктелмеген дәнекер тіні ауруының диагнозы, көбінесе оң АНА нәтижесіне сүйене отырып қойылады. Егер нақты аутоантителолар табылмаса (мысалы, anti-ENA антиденелері), диагнозды растау үшін DFS70 антиденелерін тексеру ұсынылады. DFS70 антиденелерін анықтау тесттері CE белгісімен сертификатталған. Қазіргі уақытқа дейін FDA мақұлдаған тесттер жоқ.

АНА сынағы

Қандағы АНА-ның болуын скринингтік тест арқылы растауға болады. ANA-ны анықтау үшін көптеген тесттер болғанымен, скрининг үшін ең көп қолданылатын тесттер – жанама иммунофлуоресценция және ферментке байланысты иммуносорбенттік талдау (ELISA). ANA анықталғаннан кейін әртүрлі субтиптері анықталады. Антиденелердің деңгейі қан сарысуындағы еңбектің әр түрлі концентрацияларын анықтау арқылы талданады. ANA тесті 1:40/1:80 титрінде флуоресценция байқалса, оң нәтижелі деп есептеледі. Жоғары титрлер клиникалық маңызға ие, себебі төменгі оң нәтижелер (≤1:160) денсау адамдардың 20%-ға дейін, әсіресе егде жастағы адамдарда кездеседі. Денсау адамдардың шамамен 5%-ында ғана ANA титрі 1:160 немесе одан жоғары болады.

HEp-2

1975 жылға дейін, HEp 2 жасушалары енгізілгенге дейін, жануарлар тіндері иммунофлуоресценция үшін стандартты субстрат ретінде қолданылды. Бастапқыда көмейдің қатерлі ісігінен алынған, бұл жасушалар желісі ластанып, HeLa жасушаларымен алмастырылды және қазір нақты HeLa жасушалары екені анықталды. Олар бұрын қолданылған жануарлар тіндерінен үлкен өлшемдерімен және жасушалардың митозға (бөлінуге) жоғары бейімділігімен артықшылыққа ие. Бұл митозға тән антигендерге, мысалы центромерлік антиденелерге қарсы антиденелерді анықтауға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, олар анти-Ro антиденелерін анықтауға да мүмкіндік береді, себебі жасушаларды бекіту үшін ацетон қолданылады (басқа бекіткіштер антигенді жоюы мүмкін). HEp 2 жасушаларында мынадай ядролық боялу үлгілері кездеседі: біртекті, ұсақ дақты, ядролық, ядролық мембраналық, центромерлік, ядролық нүктелі және плеоморфты. Біртекті үлгі конденсацияланған хромосомалар мен интерфазалық хроматиннің боялуы кезінде көрінеді. Бұл үлгі анти-dsДНК антиденелерімен, нуклеосомалық құраушыларға қарсы антиденелермен және антигистондық антиденелермен байланысты. Ұсақ дақты және ірі дақты екі үлгі бар. Ұсақ дақты үлгіде анти-Ro және анти-La антиденелерімен байланысты, боялмаған метафазалық хроматинмен ұсақ ядролық боялу байқалады. Ірі дақты үлгіде U1 RNP және Sm антиденелерінен туындаған ірі түйіршікті ядролық боялу бар. Ядролық үлгі anti Scl 70, anti PM Scl, anti fibrillarin және anti Th/To сияқты көптеген антиденелермен байланысты. Ядролық мембраналық боялу жасуша ядросының айналасында флуоресцентті сақина түрінде көрінеді және anti gp210 және anti p62 антиденелерімен шақырылады. Центромерлік үлгіде интерфазалық және митоздық жасушаларда хромосомалар санына сәйкес келетін бірнеше ядролық нүктелер байқалады. Ядролық нүктелі үлгіде интерфазалық жасушаларда 13-ден 25-ке дейін ядролық нүктелер көрінеді және anti sp100 антиденелерімен шақырылады. Плеоморфты үлгі көбейіп жатқан жасуша ядролық антигеніне қарсы антиденелермен шақырылады. HEp 2 жасушаларынан алынған ANA анықтауда жанама иммунофлуоресценцияның ELISA-дан сәл артық екені көрсетілген.

Until around 1975, when HEp 2 cells were introduced, animal tissue was used as the standard substrate for immunofluorescence. Originally started a laryngeal carcinoma strain, the cell line was contaminated and displaced by HeLa cells, and has now been identified as actually HeLa cells. They are superior to the previously used animal tissues because of their large size and the high rate of mitosis (cell division) in the cell line. This allows the detection of antibodies to mitosis specific antigens, such as centromere antibodies. They also allow identification of anti Ro antibodies, because acetone is used for fixation of the cells (other fixatives can wash the antigen away). There are many nuclear staining patterns seen on HEp 2 cells: homogeneous, speckled, nucleolar, nuclear membranous, centromeric, nuclear dot and pleomorphic. The homogeneous pattern is seen when the condensed chromosomes and interphase chromatin stain. This pattern is associated with anti dsDNA antibodies, antibodies to nucleosomal components, and anti histone antibodies. There are two speckled patterns: fine and coarse. The fine speckled pattern has fine nuclear staining with unstained metaphase chromatin, which is associated with anti Ro and anti La antibodies. The coarse staining pattern has coarse granular nuclear staining, caused by anti U1 RNP and anti Sm antibodies. The nucleolar staining pattern is associated with many antibodies including anti Scl 70, anti PM Scl, anti fibrillarin and anti Th/To. Nuclear membrane staining appears as a fluorescent ring around the cell nucleus and are produced by anti gp210 and anti p62 antibodies. The centromere pattern shows multiple nuclear dots in interphase and mitotic cells, corresponding to the number of chromosomes in the cell. Nuclear dot patterns show between 13 and 25 nuclear dots in interphase cells and are produced by anti sp100 antibodies. Pleomorphic pattern is caused by antibodies to the proliferating cell nuclear antigen. Indirect immunofluorescence has been shown to be slightly superior compared to ELISA in detection of ANA from HEp 2 cells.

ELISA-ның

Энзимдік иммуносорбциялық талдау (ELISA) АНА-ны анықтау үшін антигенмен қапталған микротитрлік пластиналарды пайдаланады. Микротитрлік пластинаның әрбір ұясы белгілі бір антиденені анықтау үшін немесе АНА-ны скринингтен өткізу үшін бір антигенмен немесе бірнеше антигенмен қапталады. Антигендер жасушалық экстракттардан немесе рекомбинанттық антигендерден алынады. Қан сарысуы пластинаның ұяларына салынып, инкубацияланады және жуылады. Егер антигенге байланысатын антиденелер болса, олар жуылғаннан кейін де қалады. Содан кейін ферментке (мысалы, аққуекпек пероксидазасы) конъюгацияланған екінші анти-адам антиденесі қосылады. Ферменттік реакция антигенге байланысқан антидене мөлшеріне пропорционалды түрде ерітінді түсінің өзгеруін тудырады. АНА-ны иммунофлуоресценция және әртүрлі ELISA жиынтықтарымен анықтауда маңызды айырмашылықтар бар және олардың арасындағы келісім маргиналды. Клиник нәтижелерді бағалау үшін осы айырмашылықтарды білуі керек. Аутоиммундық қалқанша безі ауруы бар пациенттерде ANA және ДНК-ға қарсы антиденелер анықталған. ANA тестісінің нәтижесі оң болған жағдайда, аутоиммундық қалқанша безі аурулары немесе ревматоидты артритпен ауыратын адамдардың 45%-ға дейін, ал ВИЧ немесе гепатит С жұқтырған адамдардың 15%-ға дейін құрайды. Америкалық Люпус қоры мәліметінше, "жалпы халықтың шамамен 5%-ында ANA оң нәтиже береді. Алайда, ANA оң нәтиже берген адамдардың кем дегенде 95%-ында люпус жоқ. ANA тестісінің оң нәтижесі отбасы мүшелерінде, тіпті оларда люпус белгілері болмаса да, кездесуі мүмкін". 1957 жылы Holborow және авторлар тобы алғашқы рет жанама иммунофлуоресценция арқылы ANA-ны анықтады. Бұл жасуша ядросына әсер ететін процестердің ЖЖА (Жүйелік Жедел Қызыл Жұқпа) ауруына себеп болатынының алғашқы көрсеткіші болды. 1959 жылы ЖЖА-сы бар адамдардың сарысуында ядроның тұзды экстракттерімен тұнбаға түсетін антиденелер бар екені анықталды, олар экстракцияланатын ядролық антигендер (ЭНА) деп аталды. Бұл ЭНА антигендерін және оларға қарсы антиденелерді сипаттауға әкелді. Sm және RNP антиденелері 1966 және 1971 жылдары ашылды. 1970 жылдары Ro/SS-A және La/SS-B антиденелері табылды. Scl 70 антиденесі 1979 жылы склеродермияға тән антидене ретінде белгілі болды, бірақ антигені (топоизомераза I) 1986 жылға дейін сипатталмады. Jo 1 антигені мен антиденесі 1980 жылы сипатталды.

Enzyme linked immunosorbent assay (ELISA) uses antigen coated microtitre plates for the detection of ANAs. Each well of a microtitre plate is coated with either a single antigen or multiple antigens to detect specific antibodies or to screen for ANAs, respectively. The antigens are either from cell extracts or recombinant. Blood serum is incubated in the wells of the plate and is washed out. If antibodies that bind to antigen are present then they will remain after washing. A secondary anti human antibody conjugated to an enzyme such as horseradish peroxidase is added. The enzyme reaction will produce a change in colour of the solution that is proportional to the amount of antibody bound to the antigen. There are significant differences in the detection of ANA by immunofluorescence and different ELISA kits and there is only a marginal agreement between these. A clinician must be familiar with the differences in order to evaluate the outcomes of the various assays. || – Positive ANA as well as anti DNA antibodies have been reported in patients with autoimmune thyroid disease. ANA can have a positive test result in up to 45% of people with autoimmune thyroid conditions or rheumatoid arthritis and up to 15% of people with HIV or hepatitis C. As per Lupus Foundation of America, "about 5% of the general population will have a positive ANA. However, at least 95% of the people who have a positive ANA do not have lupus. A positive ANA test can sometimes run in families, even if family members have no evidence of lupus." In 1957 Holborow et al. first demonstrated ANA using indirect immunofluorescence. This was the first indication that processes affecting the cell nucleus were responsible for SLE. In 1959 it was discovered that serum from individuals with SLE contained antibodies that precipitated with saline extracts of nuclei, known as extractable nuclear antigens (ENAs). This led to the characterisation of ENA antigens and their respective antibodies. Thus, anti Sm and anti RNP antibodies were discovered in 1966 and 1971, respectively. In the 1970s, the anti Ro/anti SS A and anti La/anti SS B antibodies were discovered. The Scl 70 antibody was known to be a specific antibody to scleroderma in 1979, however the antigen (topoisomerase I) was not characterised until 1986. The Jo 1 antigen and antibody were characterised in 1980.