Кіріспе
Американдық журналист (1944 жылы туған)
Карл Милтон Бернштейн (Carl Milton Bernstein; 14 ақпан 1944 жылы туған) – американдық тергеу журналисі және автор. 1972 жылы «The Washington Post» газетінде жас репортер болып жұмыс істеген кезде Бернштейн Боб Вудвордпен бірге жұмыстастырылды, және олар екеуі Уотергейт жанжалы туралы алғашқы жаңалықтарды жариялады. Бұл жанжалдар көптеген үкіметтік тергеулерге және президент Ричард Никсонның отставкасына әкелді. Журналистика саласында ұзақ жылдар қызмет еткен қайраткер Джин Робертс Вудвард пен Бернштейннің еңбегін «мүмкін, барлық уақыттағы ең маңызды журналистік жетістік» деп атады. Бернштейннің Уотергейттен кейінгі карьерасы билікті пайдалану және оны теріс пайдалану тақырыбына арналған кітаптар мен журналдық мақалаларға толыққанды көшті. Ол сондай-ақ теледидарда баяндамалар жасады және қоғамдық пікір білдірді. Ол алты кітаптың авторы немесе қатысушы авторы: «All the President's Men» (1974) және «The Final Days» (1976) (екеуі де Боб Вудвордпен бірлесіп); «Лоялдық: Ұлының естелігі» (1989); «Оның қасиеттілігі: Иоанн Павел II және біздің заманымыздың тарихы» (1996) (Марко Политимен бірлесіп); «Жетекші әйел: Хиллари Родэм Клинтонның өмірі» (2007); және «Тарихты қуалау: Жаңалықтар редакциясындағы бала» (2022) – журналистикадағы алғашқы жылдары туралы естелік. Сонымен қатар, ол CNN телеарнасының тұрақты саяси сарапшысы.
Ерте өмір және мансап
Бернштейн Вашингтон қаласында, Сильвия (қызметтік аты Уокер) және Альфред Бернштейнтің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның ата-анасы да 1940 жылдары азаматтық құқықтар үшін күрескендер және АҚШ Коммунистік партиясының мүшелері болған. Ол 16 жасында The Washington Star газетінде көшірмеші болып жұмысқа орнығып, журналистік мансабын бастады және "шапшаң түрде жоғарылап" көтерілді. Дегенмен, Бернштейн 1964 жылдың күзінде үлгерімсіздігінен университеттен шығарылды. 1965 жылы Бернштейн The Star газетін тастап, Нью-Джерси штатындағы Элизабет Daily Journal газетінде толық уақытты тілші болып жұмыс істеуге көшті. Сол кезде ол Нью-Джерсидің баспасөз қауымдастығының конкурсында тергеу журналистикасы, материалдар жазу және жедел жаңалықтар беру номинацияларында бірінші орынды жеңіп алды.
Уотергейт
1972 жылдың маусым айындағы сенбі күні Бернштейн Боб Вудвордпен бірге сол күні таңертең Уотергейт кеңсе кешеніне жасалған бұзушылық туралы хабарлауға жіберілді. Демократиялық Ұлттық Комитет кеңсесі орналасқан кешенде бес ұры қолға түсті; олардың төртеуі бұрынғы ЦРУ агенттері болып шықты, олар республикашылдар үшін күзетшілік жұмыстарын атқарды. Жарияланған бірнеше мақаласында Бернштейн мен Вудвард ақырында ұрыларды үлкен қаражат қорымен және жемқор бас прокурормен байланыстырды. Бернштейн президент Никсонның іспеттестігіне бірінші болып күдік келтірді және Никсонды бұзушылыққа байланыстыратын, ақталған чекті тапты. Бернштейн мен Вудвард 1976 жылы "Соңғы күндер" атты екінші кітап жариялады, онда Никсонның өкіметтен кеткен соңғы күндері туралы баяндалды.
Уотергейттен кейін
Бернштейн 1977 жылы «Post» газетін тастап, «Уотергейт» оқиғасы туралы хабарлаудан алған беделінің арқасында басқа салаларға да қатысты. Ол жаңалықтарды тарату саласында қарқынды даму кезеңінде жұмысқа кірісті. «ABC», «CNN» және «CBS» телеарналарында саяси комментатор ретінде жұмыс істеді, сондай-ақ түрлі телешоуларда жарнамалық өнімдерде де бас тілші болды. Ол «Қысты соғыс» кезінде ЦРУ мен американдық БАҚ арасындағы құпия байланысты зерттеуді бастады. Зерттеуге бір жыл жұмсады, нәтижесі «Rolling Stone» журналында 25 000 сөзден тұратын мақала ретінде жарияланды. Содан кейін ол «ABC News» телеарнасында жұмыс істей бастады. 1980-1984 жылдар аралығында Бернштейн телеарнаның Вашингтондағы бюросының басшысы, кейін аға тілші болды. 1982 жылы «ABC Nightline» бағдарламасында Бернштейн Израильдің Ливанға басып кіруі кезінде Ариэль Шаронның «Ливаннан палестиналықтарды қуу операциясының нақты мақсатын министрлер кабинетінен жасырғанын» және (өз сөзімен айтқанда) шекарадан 25 шақырым қашықтықтағы қауіпсіздік аймағын құру емес екенін алғашқы болып хабарлады. «ABC News» телеарнасынан кеткеннен кейін екі жыл өткен соң, Бернштейн «Адалдық: Ұлының естеліктері» атты кітабын шығарды. Бұл мәлімдеме көптеген адамды таң қалдырды, себебі тіпті Дж. Эдгар Гувер де Бернштейннің ата-анасының партия мүшесі болғанын дәлелдей алмады. 1992 жылы «Time» журналы үшін Бернштейн Папа Иоанн Павел II мен президент Рональд Рейган арасындағы одақты жариялаған мақала жазды. Кейіннен Ватикан сарапшысы Марко Политимен бірлесіп «Оның қасиеттілігі» атты папаның өмірбаянын жариялады. 1996 жылғы кітабында Бернштейн Рим папасының туған Польшадағы «Солидарность» қозғалысын қолдауы, оның геосаяси шеберлігі және зор рухани күші Еуропадағы коммунизмнің құлауына ықпал еткен басты фактор болды деп жазды. 1992 жылы Бернштейн «The New Republic» журналының мұқабасында заманауи журналистиканы сенсациялық жаңалықтарды және әңгімелерді шын жаңалықтардан жоғары қоюы үшін сынады. Мақала «Ақымақ мәдениет» деп аталды. Бернштейннің Хиллари Родэм Клинтонның өмірбаяны «Басшы әйел: Хиллари Родэм Клинтонның өмірі» 2007 жылдың 5 маусымында «Alfred A. Knopf» баспасында жарық көрді. Баспаның алғашқы таралымы 275 000 дананы құрады. Кітап үш апта бойы «The New York Times» бестселлер тізіміне енді. «CBS News» жыл соңындағы «жетістіктер мен сәтсіздіктер» сауалнамасында «Басшы әйел» кітабын «сәтсіздік» санатына жатқызып, оның жалпы сатылымы шамамен 55 000-нан 65 000 данаға дейін болды деп мәлімдеді. Бернштейн телеарналардағы жаңалықтар бағдарламаларында жиі қонақ ретінде болады және 2011 жылы «Newsweek/The Daily Beast» үшін Руперт Мердоктың «News of the World» газетінің телефондық хабарламаларды тыңдау оқиғасын «Уотергейт» ісімен салыстыратын мақалалар жазды. 2012 жылы Карл Бернштейн Иранның Халықтық Моджахедтер Ұйымының митингісінде сөз сөйледі. Бұл ұйым бұрын АҚШ-та террористік ұйым ретінде тіркелген Иран оппозициясының бір бөлігі еді және ол сөйлегені үшін ақы алғаны хабарланды.
Жеке өмір
Бернштейн үш рет үйленген, алғашқысы – The Washington Post газетіндегі әріптес тілші Кэрол Хонсамен; содан кейін 1976 жылдан 1980 жылға дейін жазушы және режиссер Нора Эфронмен; ал 2003 жылдан бері бұрынғы модель Кристин Куэбекпен. Эфронмен некеде болған кезде Бернштейн Ұлыбритания премьер-министрі Джеймс Каллаганның қызы және сол кездегі АҚШ-тағы Ұлыбритания елшісі Питер Джейдің әйелі Маргарет Джеймен танысты. 1979 жылы олардың көп талқыланған некеден тыс қарым-қатынасы болды. Кейін Маргарет өзі үкімет министрі болды. Бернштейн мен екінші әйелі Эфронның Жакоб есімді кішкентай ұлы болған, ал 1979 жылы күйеуінің Джеймен болған қарым-қатынасын білгенде, ол екінші ұлы Макспен жүкті болды. Эфрон осы жайтты білгеннен кейін Максты мерзімінен бұрын дүниеге келтірді. Эфрон осы оқиғалардан шабыт алып 1983 жылы «Heartburn» романын жазды, ал 1999 жылы «Dick» комедиялық фильмінде Брюс МакКаллоктан әсер алды.
Бернштейн мен Вудвордтың айырмашылықтары
Уотергейт жанжалын әлемге жариялау үшін бірлесіп жұмыс істегенімен, Бернштейн мен Вудвардтың мінездері мүлдем әртүрлі болды. Дәстүрлі республикалық отбасында өскен Вудвард өте білімді және мейірімді деп сипатталған. Йель университетін бітіргеннен кейін ол «The Washington Post» газетіне жұмысқа орналасты; тоғыз айдан соң оған Уотергейт бұзушылығы туралы хабарлама тағайындалды. Ал Бернштейн коммунистік еврей отбасында дүниеге келді. Ол көңілсіз болғандықтан, колледжді бітіре алмады. Жанжал орын алған кезде ол Вудвордтан он айға жуық карьералық жолымен алда болды. Олардың жұмыс стилі де әртүрлі болды. Вудвардтың күші тергеуде болды, сондықтан ол Уотергейт жанжалын тергеуге күш салды. Ол «Deep Throat» көзімен құпия түрде кездесіп, мүмкіндігінше көп ақпарат алуға тырысты. Оның жазу стилі мән-жайларды нақты баяндайтын, салмақты болды. Алайда, Бернштейн Уотергейт ісінің президент Ричард Никсонмен байланысты болуы мүмкін деген тұңғыш ойды айтқан адам болды. Вудвордпен салыстырғанда Бернштейн шебер жазушы болды, сондықтан ол Вудвардтың «Deep Throat» көзінен алған ақпаратына негізделген мақалалар жазды. Олардың әртүрлі стильдерінің арқасында басқа журналистер оларды тамаша команда деп сипаттады. Алисия Шепард былай деді: «Карл үлкен ойшыл еді, ал Вудвард оны іске асыруды қамтамасыз еткен адам еді. Олар әрқайсысының бір-бірінде жоқ қабілеттері бар екенін білді және бір-біріне сүйенді».