Нэнси Голдин: Фотосуретші және белсендісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық фотограф және белсенді Нэнси Голдин (12 қыркүйек 1953 жылы туған) – американдық фотограф және белсенді. Оның туындылары көбінесе ЛГБТ субмәдениеттерін, жеке сәттерін, қақпай СПИД дағдарысын және опиоидтар эпидемиясын зерттейді. Оның ең танымал жұмысы – "Сексуалдық тәуелділіктің балладасы" (1986). Монографияда Стоунволлдан кейінгі геилердің субмәдениеті және Голдиннің отбасы мен достары бейнеленген. Ол P.A.I.N. (Prescription Addiction Intervention Now) атты құқық қорғау тобының негіс қалаушы мүшесі. Ол Нью-Йорк қаласында тұрады және жұмыс істейді.

Ерте өмір

Голдин 1953 жылы Вашингтон қаласында орта таптық еврей ата-анасының отбасында дүниеге келді. Ол Бостонның Swampscott маңындағы қонысында өсіп, жасөспірім шағында Лексингтонға көшіп келді. Голдиннің әкесі телерадио хабарларын тарату саласында жұмыс істеді және Федералды байланыс комиссиясының бас экономисі болды. Голдиннің отбасындағы қарым-қатынас, жыныстық қатынас және өзін-өзі өлтіру сияқты мәселелерге ерте араласқаны байқалды, өйткені оның ата-анасы Голдиннің үлкен әпкесі Барбара туралы жиі айтысып, ол Голдин 11 жасында өзін-өзі өлтірді. Бұл 1965 жылы болды, онда жасөспірімдер арасында өзін-өзі өлтіру табу тақырыбы болды. Мен әпкеммен өте жақын болдым және оның өзін-өзі өлтіруіне түрткі болған кейбір факторларды білетінмін. Мен оның жыныстық қатынасы мен оны басудың оның жойылуына әсер еткенін көрдім. Себебі, ол кездегі, алпыстың басындағы, ашулы, жыныстық қатынаста болған әйелдер қорқынышты, қолайлы мінез-құлықтан тыс, бақылаудан тыс еді. Ол он сегіз жасында, ол өзінің жалғыз жолы Вашингтоннан тыс жердегі жолаушылар пойызының рельстеріне жатып алу екенін түсінді. Бұл үлкен ерік-жігердің әрекеті болды. Голдин марихуана шегуге кірісіп, жасы үлкен ер адаммен кездесе бастайды. Ол 13-14 жасында үйден кетіп, кейіннен әртүрлі асыраушы отбасында өмір сүрді. 16 жасында Линкольн қаласындағы Сатья қауымдастық мектебінде оқыды. Сатья қызметкері (экзистенциалдық психолог Ролло Мэйдің қызы) Голдинді камераға 1969 жылы он алты жасында таныстырды. Ол сондай-ақ камераны саяси құрал ретінде пайдаланып, Америкада үндемей қалған маңызды мәселелер туралы жұртшылықты хабардар етуді ойлады. Оның алғашқы әсерлеріне Энди Уорхолдың алғашқы фильмдері, Федерико Феллини, Джек Смит, француз және итальяндық Vogue, Гай Бурдин және Хельмут Ньютон кірді.

Өмір және жұмыс

Голдиннің 1973 жылы Бостонда өткен алғашқы жеке көрмесі оның досы Дэвид Армстронг таныстырған қаладағы гей және трансгендер қауымдастықтары арасындағы фотосаяхаттарына негізделген. 18 жасында Бостонның орталығында тұрған Голдин "драг-квиндермен араласып", олармен бірге тұрып, суретке түсірген. Осы кезеңдегі жұмыстарының бірі – "Бостон, күздегі айви" (1973). Кейбір фотографтар королеваларды психоанализ жасауға немесе әшкерелеуге қызығса, Голдин олардың сексуалдығын құрметтеді. Голдиннің айтуынша: "Менің ниетім – оларды үшінші гендер ретінде көрсету, тағы бір сексуалдық мүмкіндік, гендерлік таңдау ретінде көрсету. Оларды зор құрметпен, махаббатпен көрсеткім келді, себебі өздерін қайта жасай біліп, қиялдары мен армандарының ізін ашыққа шығаратын адамдарға қатты ризамын. Менің ойымша, бұл – батылдық". Бітірген соң Голдин Нью-Йоркке көшті. Ол постпанк, жаңа толқын музыкасын, сондай-ақ 1970-жылдардың соңы мен 1980-жылдардың басындағы Stonewall гей субмәдениетін көркемдеп бейнеледі. Оның назары әсіресе Боуэри ауданындағы есірткі субмәдениетіне ауды; 1979-1986 жылдар аралығында түсірілген осы фотосуреттер "Сексуалдық тәуелділіктің балладасы" атты слайд-шоуына айналды – атауы Бертольд Брехттің "Үш тиындық операсынан" алынған. Бұл суреттер Марвин Хейферман, Марк Холборн және Сюзан Флетчердің көмегімен кітап ретінде жарық көрді. Онда есірткі қолдану, зорлық-зомбылық, агрессивті жұптар мен жеке өмірден алынған эпизодтар бейнеленген. Кітаптың алғы сөзінде Голдин оны "адамдар оқитын күнделік" деп сипаттайды. "Балладаның" бір бөлігі оның кеңейтілген отбасын еске алу қажеттілігімен туды. Фотосурет түсіру – достарын сақтап қалудың жолы болды. Суреттер Голдиннің саяхаттары мен өмірінің өзгеруін көрсетеді. Оның "Баллада" тақырыбындағы көптеген адамдары 1990-жылдары қайтыс болды, олар есірткіге тәуелділік немесе ЖИТС салдарынан өмірден озды; олардың арасында жақын достары және жиі суретке түсірілетін Грир Ланктон мен Куки Мюллер де болды. 2003 жылы "Нью-Йорк Таймс" газеті оның еңбегінің әсерін мойындап, Голдиннің "соңғы жиырма жылдағыдай ықпалды жанр құрғанын" жазды. "Баллададан" басқа, ол Боуэри суреттерін тағы екі серияда біріктірді: "Мен сенің айнаң боламын" және "Өзім ғана". Голдиннің жұмысы көбінесе слайд-шоу түрінде ұсынылады және кинофестивальдарда көрсетіледі; оның ең танымал 45 минуттық шоуында 800 сурет көрсетіледі. Оның ерте суреттеріндегі басты тақырыптар – махаббат, гендер, отбасылық өмір және сексуалдық қатынас. Ол айнаға қарап тұрған әйелдерді, ванна бөлмелері мен барлардағы қыздарды, трансвеститтерді, сексуалдық актілерді, сондай-ақ маңдай-құлақ пен тәуелділік мәдениетін сүйіспеншілікпен бейнеледі. Кітапта оның суреттері "өзінің жақын адамдарының өмірбаянын және жеке өмірін білуге" көмектесетіні айтылады. Кітапта оның есірткі қолдану, сексуалдық қатынас, зорлық-зомбылық, дау-дамайлар және саяхат сияқты жағдайларды суретке түсіру кезіндегі бейімделусіз мінез-құлқы мен стилі туралы айтылады және Голдиннің "1984 жылғы ұрылғаннан кейін бір ай өткен Нэн" суреті оның жеке басын және өмірін қайтару үшін пайдаланатын иконалық бейне ретінде аталады. 1995 жылдан бері Голдиннің жұмысы көптеген тақырыптарды қамтиды: жапон фотографы Нобуёши Аракимен бірлесіп кітап жобалары; Нью-Йорк қаласының көкжиегі; керемет пейзаждар (әсіресе судағы адамдар); оның сүйіктісі Шивон; және сәбилер, ата-аналық және отбасылық өмір. 2000 жылы оның қолы жарақаттанды, қазір бұрынғыдай икемді емес. 2006 жылы Нью-Йоркте "Келбұр арбаны қуу" атты көрмесі ашылды. Бұл оның қозғалмалы суреттер, толыққанды баяндамалық музыка және дауыстық баяндама кіретін алғашқы инсталляциясы болды. Оған үш экрандық слайд және видео презентация "Кеңестер, қасиеттілер және сибильдер" кірді. Бұл жұмыста оның әпкесі Барбараның өзін-өзі өлтіруі және оның көптеген суреттер мен әңгімелерді жасау арқылы қалай күрескені туралы айтылады. Оның шығармалары көбірек киноға тән ерекшеліктерге айналып, оның фильмдермен жұмыс істеуге деген ықыласын көрсетеді. Біраз уақыттан кейін оның суреттері қауіпті жастық шақтағы тастап кетудің суреттерінен бастап, ата-ана мен отбасылық өмірдің көріністеріне айналды, бұл көріністер әлемдік аренада кеңінен таралды. Голдин қазіргі уақытта Нью-Йорк, Париж және Лондон қалаларында тұрады және жұмыс істейді.

Goldin's first solo show, held in Boston in 1973, was based on her photographic journeys among the city's gay and transgender communities, to which she had been introduced by her friend David Armstrong. While living in downtown Boston at age 18, Goldin "fell in with the drag queens," living with them and photographing them. Among her work from this period is Ivy wearing a fall, Boston (1973). Unlike some photographers who were interested in psychoanalyzing or exposing the queens, Goldin admired and respected their sexuality. Goldin said, "My desire was to show them as a third gender, as another sexual option, a gender option. And to show them with a lot of respect and love, to kind of glorify them because I really admire people who can re create themselves and manifest their fantasies publicly. I think it's brave". Following graduation, Goldin moved to New York City. She began documenting the post punk new wave music scene, along with the city's vibrant, post Stonewall gay subculture of the late 1970s and early 1980s. She was drawn especially to the hard drug subculture of the Bowery neighborhood; these photographs, taken between 1979 and 1986, form her slideshow The Ballad of Sexual Dependency—a title taken from a song in Bertolt Brecht's Threepenny Opera. Later published as a book with help from Marvin Heiferman, Mark Holborn, and Suzanne Fletcher, these snapshot aesthetic images depict drug use, violent, aggressive couples and autobiographical moments. In her foreword to the book she describes it as a "diary [she] lets people read" of people she referred to as her "tribe". Part of Ballad was driven by the need to remember her extended family. Photography was a way for her to hold onto her friends, she hoped. The photographs show a transition through Goldin's travels and her life. Most of her Ballad subjects were dead by the 1990s, lost either to drug overdose or AIDS; this tally included close friends and often photographed subjects Greer Lankton and Cookie Mueller. In 2003, The New York Times nodded to the work's impact, explaining Goldin had "forged a genre, with photography as influential as any in the last twenty years." In addition to Ballad, she combined her Bowery pictures in two other series: I'll Be Your Mirror and All By Myself. Goldin's work is most often presented in the form of a slideshow, and has been shown at film festivals; her most famous being a 45 minute show in which 800 pictures are displayed. The main themes of her early pictures are love, gender, domesticity, and sexuality. She has affectionately documented women looking in mirrors, girls in bathrooms and barrooms, drag queens, sexual acts, and the culture of obsession and dependency. In the book Auto Focus, her photographs are described as a way to "learn the stories and intimate details of those closest to her". The book speaks of her uncompromising manner and style when photographing acts such as drug use, sex, violence, arguments, and traveling and references one of Goldin's photographs "Nan One Month After Being Battered, 1984" as an iconic image which she uses to reclaim her identity and her life. Goldin's work since 1995 has included a wide array of subject matter: collaborative book projects with Japanese photographer Nobuyoshi Araki; New York City skylines; uncanny landscapes (notably of people in water); her lover, Siobhan; and babies, parenthood and family life. In 2000, her hand was injured and she currently retains less ability to turn it than in the past. In 2006, her exhibition, Chasing a Ghost, opened in New York. It was the first installation by her to include moving pictures, a fully narrative score, and voiceover, and included the three screen slide and video presentation Sisters, Saints, & Sybils. The work involved her sister Barbara's suicide and how she coped through production of numerous images and narratives. Her works are developing more and more into cinemaesque features, exemplifying her gravitation towards working with films. After some time, her photos moved from portrayals of dangerous youthful abandonment to scenes of parenthood and family life in progressively worldwide settings. Goldin currently resides and works in New York, Paris, as well as London.

Мода

Голдин коммерциялық сән фотосуретімен айналысты – австралиялық Scanlan & Theodore компаниясының 2010 жылғы көктем/жаз коллекциясы үшін модель Эрин Вассонмен бірге түсірілді; итальяндық Bottega Veneta компаниясының 2010 жылғы көктем/жаз коллекциясы үшін модельдер Шон О’При мен Аня Казаковамен бірге, оның "Сексуалдық тәуелділік балладасы" естеліктерін қайта жаңғыртумен; 2011 жылы модель Линда Войтовамен бірге аяқ киім өндіруші Jimmy Choo үшін; және 2013 жылы Dior үшін "1000 ӨМІР", Роберт Паттинсон қатысқан. 2018 жылдың наурыз айында Supreme киім бренді Goldin-мен бірлесіп, 2018 жылғы көктем/жаз коллекциясының бөлігі ретінде жаңа ассортимент шығарды. Оған түрлі түстердегі күрмелер, худилер және футболкалар кірді, олардың дизайндары "Мисти және Джимми Паулет", "Ким – страздарда" және "Нан – үстемдік танытушы ретінде" деп аталды.

Белсенділік

2017 жылы Бразилияда сөйлеген сөзінде Голдин опиоидтық тәуелділіктен, атап айтқанда, OxyContin-нен айығып жатқанын, ал билегі операциясынан кейін дәрі тағайындалғаннан кейін бұл тәуелділік пайда болғанын айтты. Ол тәуелділігін жою үшін ем алып, қайта қалпына келтіру жолында күресті. Голдиннің айтуынша, бұл науқан Саклерлер отбасының өнер галереяларына, мұражайларға және университеттерге жасаған қайырымдылықтарын опиоидтық дағдарысқа қатысты жауапкершілік тартпауымен салыстыруға бағытталған. 2018 жылы ол Magnum Photos және Aperture ұйымдастырған 100 долларлық сатуға қатысқан бірнеше суретшінің бірі болды, оның мақсаты Голдиннің опиоидтық мәселелерді таныстыру тобы P.A.I.N. (Prescription Addiction Intervention Now) үшін қаражат жинау еді. "Біз тікелей әрекеттерге сенедін суретшілер, белсенділер мен нашақорлардың тобымыз. Біз OxyContin өндіріп, таратумен айналысқан және өздерінің есімдерін таңбалаған мұражайлар мен университеттер арқылы Саклер отбасына назар аударамыз. Біз енді сөйлей алмайтын 250 мың адамның атынан сөйлейміз", - деді ол. Сондай-ақ, егер Ұлттық портрет галереясы Саклерлерден 1 миллион фунт стерлинг сыйлықты қабылдаудан бас тартпаса, Лондондағы Ұлттық портрет галереясында өзінің жұмысының ретроспективті көрмесінен бас тартатынын мәлімдеді. Галерея кейіннен бұл сыйлықтан бас тартатынын хабарлады. Ұлттық портрет галереясының мәлімдемесінен екі күн өткен соң, британдық өнер галереяларының Tate тобы (Лондондағы Tate Modern және Tate Britain, Tate St Ives және Tate Liverpool) енді Саклер отбасы мүшелері ұсынған сыйлықтарды қабылдамайтынын мәлімдеді, олар бұрыннан 4 миллион фунт стерлинг алған еді. Голдин бұл көрме туралы Tate-пен талқыламаған. 2019 жылдың қарашасында Голдин Лондондағы Виктория және Альберт мұражайында науқан жүргізді. Кейбір сыншылар Голдинді героин қолдануды сәнді көрсеткені үшін және кейіннен The Face және I D сияқты жастар модасы журналдарында кеңінен танымал болған гранж стилін қалыптастырғаны үшін айыптады. Алайда 2002 жылы The Observer журналына берген сұхбатында Голдин киім мен парфюмерияны сату үшін "героиннің сәнділігін" пайдалануды "тілсіз және зұлым" деп атады. Голдин жас кезінде есірткі мәдениетіне романтикалық көзқараспен қарағанын мойындайды, бірақ ол көп ұзамай осы идеалдың қателігін түсінді: "Мен есірткіге құмар болу туралы толық романтикалық түсінікке келдім. Мен де солай болғым келді". Голдиннің есірткіге құмарлығы оның жұмысындағы естелік идеясына қызығушылық танытқаннан кейін тоқтады: "Адамдар менің жұмысымдағы бірдендік туралы сөйлесе, онда бұл туралы: әр нәрсені есте сақтау және жазу қажеттілігі".

In 2017, in a speech in Brazil, Goldin revealed she was recovering from opioid addiction, specifically to OxyContin, after being prescribed the drug after wrist surgery. She had sought treatment for her addiction and battled through rehab. Goldin has said the campaign attempts to contrast the philanthropic contributions of the Sackler family to art galleries, museums and universities with a lack of responsibility taken for the opioid crisis. Also in 2018, she was one of several artists who participated in a $100 sale organized by Magnum Photos and Aperture to raise funds for Goldin's opioid awareness group P. A. I. N. (Prescription Addiction Intervention Now).<blockquote>"I've started a group called P. A. I. N. to address the opioid crisis. We are a group of artists, activists and addicts that believe in direct action. We target the Sackler family, who manufactured and pushed OxyContin, through the museums and universities that carry their name. We speak for the 250,000 bodies that no longer can." She also said that she would withdraw from a retrospective exhibition of her work at the National Portrait Gallery in London if they did not turn down a gift of £1 million from the Sacklers. The gallery subsequently said it would not proceed with the donation. Two days after the National Portrait Gallery statement, the Tate group of British art galleries (Tate Modern and Tate Britain in London, Tate St Ives and Tate Liverpool) announced it would no longer accept any gifts offered by members of the Sackler family, from whom it had received £4m. Goldin had not discussed the show with Tate. In November 2019, Goldin campaigned at the Victoria and Albert Museum, London. Some critics have accused Goldin of making heroin use appear glamorous and of pioneering a grunge style that later became popularized by youth fashion magazines such as The Face and I D. However, in a 2002 interview with The Observer, Goldin herself called the use of "heroin chic" to sell clothes and perfumes "reprehensible and evil." Goldin admits to having a romanticized image of drug culture at a young age, but she soon saw the error in this ideal: "I had a totally romantic notion of being a junkie. I wanted to be one." Goldin's substance usage stopped after she became intrigued with the idea of memory in her work, "When people talk about the immediacy in my work, that's what its about: this need to remember and record every single thing"

Голдиннің есірткіге деген қызығушылығы ата-анасының басшылығына қарсы бүлік жасаудан туындады, бұл оның жас кезінде үйден қашу шешімімен сабақтас: "Мен өте ерте жастан жоғары болуды қаладым. Мен нашақор болғым келді. Мені қызықтырғаны да осы. Бір бөлігі Velvet Underground, The Beats және басқа да нәрселер болды. Бірақ шын мәнінде, мен анамнан ерекше болуды және өскен қала маңындағы өмірден мүмкіндігінше алыстауды қаладым". Голдин вуайер рөлін жоққа шығарады; ол оның орнына өзінің суреттеріндегі адамдармен бірдей тәжірибелерді бөлісетін квир инсайдер: "Мен құлап кетпеймін; бұл менің кешім. Бұл менің отбасым, менің тарихым". Ол өзінің суреттерінде бейнеленген адамдардың оларды көрсетуге рұқсат беруге құқылы екенін талап етеді. "Фантастикалық әңгімелерде" Лиз Коц Голдиннің өзі суретке түсірген нәрсенің бір бөлігі екенін айтуын, бірақ оның суреттерін пайдалану арқылы оларды қанағаттандырмауын сынады. Коцтың айтуынша, Голдиннің суретші мен суреттегі адам арасындағы жақындыққа талап етуі әлеуметтік деректі фильмдердің кодтары мен конвенцияларын қайтадан заңды етуге тырысу, оларды әлеуметтік бақылау мен мәжбүрлеу тарихымен проблемалық байланыстан құтқару арқылы жасалады. Оның инсайдерлік мәртебесі оның суреттерінің көрермендерді бақылаушыларға айналдыру жолын өзгертпейді. "Баллада" Голдин өзі үшін де, достары үшін де қиын сәттерді көрсетеді, әсіресе шынайы байланыс іздеудегі өзара тәуелділікпен байланысты. Оның достары әртүрлі гендерлік сәйкестіктер мен бағдарлары бар әртүрлі адамдардан тұрады; Голдиннің фотосуреттері көпшілік көзден жасырылған көптеген оқиғаларды ашады, мысалы, бір жынысты қарым-қатынастардың қарқынды жақындығы мен ауырсынуы. АИТС эпидемиясы Голдиннің көптеген достарының өмірін қиды, қазір олар оның түсірген суреттерінде сақталған. Бұл жоғалту кезеңінде байланыс орнату қалауы одан әрі күшейді және Голдин мен оның қалған достар тобы бір-бірімен тығыз байланыста болуды маңызды деп тапты. Бұл үнемі жақындық пен байланыс тілегі адамдардың арасындағы ұқсастықтарды көрсетеді, олардың айқын айырмашылықтарына қарамастан, ерлер мен әйелдер арасындағы қоғамдық айырмашылықтарды баса көрсетеді. Голдин Газа дағдарысы туралы New York Times-тың жариялаған материалдарына наразылық білдіріп, New York Times Magazine-мен фотосессияны тоқтатты, газетті Израильмен бірге әрекет етуде айыптады және палестиналық көзқарастарды қалай ұсынылғанын сұрақ қойды.

Goldin's interest in drugs stemmed from a sort of rebellion against parental guidance that parallels her decision to run away from home at a young age, "I wanted to get high from a really early age. I wanted to be a junkie. That's what intrigues me. Part was the Velvet Underground and the Beats and all that stuff. But, really, I wanted to be as different from my mother as I could and define myself as far as possible from the suburban life I was brought up in." Goldin denies the role of voyeur; she is instead a queer insider sharing the same experiences as her subjects: "I'm not crashing; this is my party. This is my family, my history." She insists her subjects have veto power over what she exhibits. In Fantastic Tales Liz Kotz criticizes Goldin's claim that she is just as much a part of what she is photographing rather than exploiting her subjects. Goldin's insistence on intimacy between artist and subject is an attempt to relegitimize the codes and conventions of social documentary, presumably by ridding them of their problematic enmeshment with the histories of social surveillance and coercion, says Kotz. [Her] insider status does nothing to alter the way her pictures convert her audience into voyeurs. Throughout Ballad, Goldin showcases some difficult moments for both herself and her friends, especially in relation to their codependency in search of genuine connection. Her friends are a diverse cast consisting of many non conforming gender identities and sexualities; Goldin's photography exposes many narratives that most would turn a blind eye to, such as the intense intimacy and pain of same sex relationships. The AIDS epidemic cost most of Goldin's friends their lives, now preserved in time through the photos that she captured of them. Throughout this period of loss, the desire for connection was further perpetuated and Goldin and her remaining friend group found it essential to remain in close contact with one another. This constant desire for intimacy and connection highlights the similarities amongst people, despite their more obvious differences, emphasizing the societally upheld "differences" between men and women. Goldin also canceled a photo shoot with the New York Times Magazine due to concerns about the New York Times' reporting on the Gaza crisis, accusing the newspaper of complicity with Israel in its reporting and further questioning its handling of Palestinian perspectives.

Цензура

Голдиннің туындыларының көрмесі Бразилияда ашылуына екі ай қалғанда, оның жыныстық сипаттағы мазмұнына байланысты цензураланды. Басты себеп – фотосуреттердің бірінде ата-аналары жалаңаш жатып, бір-бірін меңзеп отырғанда, олармен бірге балалар да бейнеленген. Көрменің демеушісі, ұялы телефон компаниясы, Голдиннің туындыларының мазмұнынан хабарсыз екенін және оның туындылары мен білім беру жобасы арасында қақтығыс бар екенін мәлімдеді. Рио-де-Жанейро қазіргі заманғы өнер мұражайының кураторы 2012 жылдың ақпан айында Бразилияда Голдиннің көрмесін өткізу үшін кестесін өзгертті.

Әсерлер

Август Зандер, Питер Хужар, Ларри Кларк, Дэвид Войнарович және Клод Кахун – Голдиннің туындыларына зор ықпал еткен маңызды суретшілер.

Диана Арбус

Голдин де, Диана Арбус та шетте тұратын адамдарды мақтайды.

Фильмдегі бейнелеу

1986 жылғы "Working Girls" фильмінде көрсетілген, басты кейіпкер Молли түсірген фотосуреттер Голдинге тиесілі болды. Голдин туралы алғашқы деректі фильм 1997 жылы, оның мансабының ортасынан кейінгі ретроспективті көрмесінен кейін Уитни американдық өнер мұражайында Пол Цинкельдің "Нан Голдин: Менің өмірімде: ART/New York No. 47" деген атаумен түсірілді. 1998 жылғы "Жоғары өнер" фильмінде актриса Элли Шиди сомдаған Люси Берлинер кейіпкерінің фотосуреттері Голдиннің фотосуреттеріне негізделген. 2022 жылы режиссер Лора Пойтрас Голдин туралы "Барлық сұлулық және қантөгіс" атты деректі фильмін түсірді, ол 79-шы Венеция халықаралық кинофестивалінде "Алтын арыстан" сыйлығымен марапатталды және "Үздік деректі фильм" номинациясына ие болды.

Куәгерлер: біздің жойылуымызға қарсы

Голдиннің ұйымдастыруымен, "Күдіктілер: біздің жойылуымызға қарсы" (1989 жылдың 16 қарашасы – 1990 жылдың 6 қаңтары) көрмесі Нью-Йорк суретшілерін ВИЧ/ЖҚС дағдарысына жауап беруге шақырды. Көрмеге қатысқан суретшілер: Дэвид Армстронг, Том Чесли, Дорит Ципис, Филипп Лорка ДиКорсия, Джейн Диксон, Даррел Эллис, Аллен Фрейм, Питер Худжар, Грир Ланктон, Сиобхан Лиддел, Марк Моррисро, Джеймс Нарес, Перико Пастор, Марго Пельтье, Кларенс Эли Ривера, Витторио Скарпати, Джо Шейн, Кики Смит, Джанет Стейн, Стивен Ташджан, Шеллберн Тюрбер, Кен Тиса және Дэвид Войнарович. Голдин суретшілердің туындыларының әртүрлі жауаптарды қамтығанын атап өтті, себебі "жоғалтудан естелік туады, өлген достар мен жақындарына құрмет; ал ашудан аурудың саяси себептері мен салдары зерттеледі". Дэвид Войнаровичтің көрме каталогындағы "Америкадан келген пошта карточкалары: тозақтан түсірілген рентген суреттері" атты эссесі консервативті заңнаманы сынады, Войнарович қауіпсіз жыныстық қатынас туралы білім беруді қолдамай, ВИЧ жұғуын күшейтеді деп сенді. Сонымен қатар, Войнарович жеке өмірді ашықтау арқылы, ашық айту моделінде жария етудің тиімділігі туралы сөйлейді, өйткені ол және Голдин күш беру өзін-өзі ашу арқылы басталады деп есептеді. Жеке тұлғалықты қабылдау буржуазиялық қоғамның қатал мінез-құлық ережелерін бұзатын саяси мәлімдемеге айналады, бірақ Войнарович мұндай әрекеттің адамды бір жақты, өзгермейтін бейнеге тоғытуы мүмкін екенін мойындайды. Голдиннің көрмесі, әсіресе Войнаровичтің эссесі сынға ұшырады, нәтижесінде Ұлттық өнер қоры басылымды қолдауын тоқтатты.

"Жұмсақ күннама" кітабынан

Голдиннің екінші кураторлық көрмесі, «From Desire: A Queer Diary» (1991 жылдың 29 наурызынан 19 сәуіріне дейін) Нью-Йорк штатының Кантон қаласындағы Сент-Лоуренс университетінің Ричард Ф. Бруш өнер галереясында өтті. Көрмеге Дэвид Армстронг, Ив Эшкрафт, Кэтрин Кларк, Джойс Калвер, Зои Леонард, Саймон Ленг, Роберт Мапплторп, Роберт Виндрум және Дэвид Войнарович сияқты суретшілердің туындылары қойылды.

Нанның қонақтары

Арльдегі Rencontres d'Arles фестивалі, Арль, Франция. Бұл Антуан д’Агата, Дэвид Армстронг, Дж.Х. Энгстрём, Джим Голдберг, Ли Ледар, Борис Михайлов, Андерс Петерсен және Аннели Стрба сияқты он үш фотографтың туындыларын қамтыды.