Канада монархының ресми тілдеу нысаны

Кіріспе

Канада монархының ресми үнсіздік жолы – Канада монархының стилі мен атағы. Бұл форма Ұлыбритания мен Франциядан мұраға алынған және Еуропадағы биліктегі монархты атау үшін колонияларда қолданылған. Канаданың әртүрлі аумақтары меншігін өзгертіп, ел біртіндеп тәуелсіздік алған сайын, монархтардың стилі мен атағы патшалар мен патшайымдардың өзінің өзгеруімен шамалас болды. Қазіргі қолданылып жүрген үнсіздік жолы 17 ғасырдың басында пайда болған стиль мен 2024 жылы Канада заңдарымен белгіленген атаудың үйлесімі болып табылады.

Жолдау стилі

"Ең жоғары мәртебелі" және "Ең патшалық" деген обращение стилінің пайда болуы Ұлыбританияда 12 ғасырдан бастау алды. Джеймс VI және I патшалық құрған кезеңде бұл стиль қолданылды. Алайда, "Majesty" ресми стильге айналып, басқа барлық стильдерді ығыстырды. Содан кейін, отарлық дәуірде британ монархына сілтеме жасау арқылы, сол кездегі континенттегі отарларға билігі бар еді, бұл стиль Солтүстік Америкаға жетті. Канада 1867 жылы өз алдына тәуелсіз мемлекет болғаннан бері оның қолданылуы жалғасып келеді. Ұлыбританиядан толық тәуелсіздік алғаннан кейін, конституциялық эволюция процесі нәтижесінде қазір бұл стиль Канада монархына қолданылады. Ұлыбританиядағыдан айырмашылығы, онда монарх келісімдерде және британдық паспорттарда "Британдық Ең жоғары Патшалығы" деп аталады, ал Канададағы монарх жай ғана "Ең жоғары Патшалығы" (Sa Majesté) деп аталады. Дегенмен, кейде шетелдік монархтардан ерекшелендіру үшін "Канадалық Ең жоғары Патшалығы" деп аталады. Канадалық обращение стильдерін Канада Мәдениеті департаментінің Протокол кеңсесі ресми түрде сақтайды.

Тарих

Канада Конфедерациясынан кейін Канаданың премьер-министрі Джон А. Макдональд жаңа елге Канада Корольдігі деген атаудан бас тартқаннан кейін, бірнеше рет Виктория патшаны Канаданың патшайымы деп атады және сол сияқты 1902 жылы король Эдуард VII-нің таққа отырғызылуына дейін премьер-министр Уилфрид Лориер Канада королі деген сөздерді салтанатты рәсім кезінде корольдік атаққа қосуды қалады. Алайда бұл тілек орындалмады, ал Канада 1931 жылы Ұлыбританиядан заңнамалық тәуелсіздік алғаннан кейін толық британдық атақты мұра етті. Либералды парламент мүшесі Эжен Маркиз 1945 жылы Қоғамдық палатада Патшаның атағын өзгертуді келесі Ұлттар Достастығы премьер-министрлері конференциясында талқылау тақырыбы ретінде ұсынды; Маркиз атаққа Патшаның әрбір доминионын қосуды ұсынды, оған Канаданың королі атауын берді. Бірақ бұл ұсыныс қабылданбады және тек 1948 жылы Канада парламенті 1947 жылы өзінің Корольдік стиль және атаулар туралы заң қабылдап, келесі жылдың 22 маусымында Үндістан императоры терминін алып тастау туралы бұйрық шығарды. 1949 жылы министрлер кабинеті корольдің атауын өзгертуге кеңес берді, сондықтан Канадада ол Джордж VI, Құдайдың мейірімімен, Канаданың және Британдық Достастықтың басқа да халықтарының королі болады; бірақ бұл ұсыныстан ештеңе шықпады. Сол кездегі Министрлер кабинетінің хатшысы Роберт Гордон Робертсон канадалықтарға Канада королі деген атау ұнамайды деп ойлады, өйткені "канадтардың көпшілігі өздерін республика немесе монархия азаматтары деп санамайды". 1950 жылы Уильям Фердинанд Альфонс Турджен Канаданың Ирландиядағы елшісі болып тағайындалғанда, министрлер кабинеті Джордж VI-ны Канаданың королі ретінде сенімхатта атауды қалады. Патшаның хатшылары монархтың заң бойынша бір ғана атағы бар екенін және Турдженнің хаттары ақырында Джорджтың толық заңдық атағын қолданғанын, оны Ұлыбритания мен "Ирландияның" егемендігі деп атағанын айтып, қатты қарсылық білдірді. Елизавета II-нің 1952 жылы ақпанда таққа отырғаны туралы жариялау Канада мен Ұлыбритания арасында айырмашылықтар болды; соңғысында жаңа патшайымға дәстүрге сай емес Елизавета II-ні Құдайдың рақымымен, осы патшалықтың және оның басқа патшалықтары мен аумақтарының патшайымы деп аталды, ал Канаданың құпия кеңесі заңдылықпен, Ұлыбритания, Ирландия және Ұлыбританияның басқа да аймақтарының патшайымы Елизавета II-ні Құдайдың рақымымен, Ұлыбритания, Ирландия және Ұлыбританияның басқа да аймақтары патшайымы деп атады. Тәуелсіз елдердің бір тұлғаны билік етуі арасындағы қайшылықтар 1952 жылдың желтоқсан айында Лондонда өткен кездесу алдында Ұлттар Достастығы премьер-министрлері арасында талқылауға себеп болды; Канаданың сол кездегі премьер-министрі Луи Сент-Лоран "Патшайымның Канада королевасы екендігін, оның басқа да Британдық Достастықтың елдеріне билігінен тәуелсіз екендігін" атап өту үшін, барлық мемлекеттердің келісуі керек болатын жаңа корольдік атақтың құрамын айтты. Канаданың таңдаған форматы - Елизавета II, Құдайдың рақымымен, Канаданың және оның басқа да патшалықтары мен аумақтарының королеві, Достық пен сенімнің қорғаушысы; Канада үкіметі король сөзін Канаданың жанында қалдыруды жөн көрді, өйткені ол Канаданың монархы ретінде монархтың рөлін анықтайды. Алайда, Австралия министрлері Ұлыбританияны Корольдің барлық атауларында атауын қалаушы болғандықтан, 1953 жылғы Корольдік стиль және атаулар туралы заң Қоғамдық палатада талқыланғанда, Сент-Лоран Корольдіктің жеке және ортақ сипаттамаларының сипаты туралы: "Оның Ұлылығы қазір Канада королевасы, бірақ ол Канада королевасы, өйткені ол Ұлыбритания королевасы. Бұл жеке кеңсе емес" деп мәлімдеді. монархтың сол кезде қолданылып жүрген атағын өзгертетін патшалық жарлық шығару үшін Парламент келісімін беруді көздейтін. Тиісті патшалық үкім 1953 жылы 28 мамырда, оның таққа отырғызуынан бірнеше күн бұрын шығарылды. Жаңа заң Канадаға бірегей конституциялық монархияның шынайылығын ашық және заңды түрде берді, осылайша Конфедерацияның әкелерінің көзқарасын орындады. Канаданың егемендік атағы 20 ғасырдың аяғы мен 21 ғасырдың басында ара-тұра талқыланып, әрқашан "кетуде" аяқталды. 2023 жылдың көктемінде король Карл III таққа отырғаны мен оның таққа отырғаны арасында федералды кабинет монархтың атағын өзгертетін заң жобасын енгізді. Филипп Шартран, Western Standard-те жазғандай, бұл "Карл III-дің Канада королі ретінде ерекше рөлін нақтылауға көмектеседі және конституциялық және заңдық тұрғыдан Ұлыбритания королі ретіндегі рөлінен тәуелсіздігін көрсетеді" және "Канада Коронінің ерекше канадалық институт ретінде дамуының бір бөлігі болады". Жаңа атау туралы патшалық жарлық 2024 жылдың 8 қаңтарында қол қойылды. Бұл 19 ғасырдың соңында Сандық келісімдер жасалған кезде қайта жанданды, сол кезде Виктория патшаны "Ұлы Ана патшайым" және "Ақ Ана патшайым" сияқты туыстық терминдермен атады, өйткені жергілікті халықтар келісімдердің туыстық қағидалар шеңберінде жасалғанын түсінді. (Бұл бейресми атаулар, "үнді балалары" фразасымен бірге қолданылғанда, бастапқыда жергілікті халықтардың кемсінуін білдірмейтін, бірақ кейінірек Канада үкіметінің шенеуніктері осылай түсіндірді.) Викторияның шөбересі, принц Эдуард Альберт (кейін король Эдуард VIII) 1919 жылы Альберта провинциясының Банф қаласында Накода және Кайнай тайпаларының бастығы ретінде тағайындалғанда Бас штаб бастығынан Таң жұлдызы атағын алды. 1959 жылы Канадаға сапар шеккен кезде Британдық Колумбия провинциясының Нанаймо қаласының жанындағы Салиш халықтарымен ұзақ кездесуде Елизавета II патшайымы Салиш көшбасшыларынан Барлық халықтың анасы атағын алды. Елизаветаның ұлы, Карл III, тақ мұрагері ретінде түрлі тайпалардан бірнеше атақтар алды: 1976 жылы Солтүстік-Батыс территорияларының (қазіргі Нунавут) инуиттері оған мұрагерлік мағынасында "атауын" берді, ал келесі жылы Альберта провинциясының Блэкфут тайпасы оған "Қызыл қарға бастығы" деген мағына беретін Мекайсто атағын берді. 1986 жылы Манитоба провинциясының Кри және Оджибвей студенттері Карлға Жолаушын жұлдызы деген ат қойды. 1986 жылы Манитоба провинциясының Кри және Оджибвей студенттері Карлға Жолаушын жұлдызы деген ат қойды. 1986 жылы Манитоба провинциясының Кри және Оджибвей студенттері Карлға Жолаушын жұлдызы деген ат қойды. 2001 жылы Саскачеван провинциясының Кри тайпасы принцке Кīsikāwipīsimwa miyo ōhcikanawāpamik атағын берді, ол "Күн оны жақсы қарайды" дегенді білдіреді. Бас штаб бастығы Перри Беллегард бұл "Сандық келісімдер тілімен" байланысты екенін және "біздің маңызды оқуларымыздың бірін шақыруға" арналғанын айтты. [ ] Ата бабамыз Күн біздің барлығымызды қарайды [ ] Біздің барлығымыз бір-бірімізге байланыстымыз және біздің барлығымыз бір-бірімізге тәуелдіміз." Атақ 2001 жылы Ванюскевин мұражай паркіндегі салтанаттар кезінде Елдери, Бас штаб бастығы және Күн биі Гордина Оукс берді, бұл 6-шарттың қол қойылғанына 125 жыл толуын белгіледі.

Following Canadian Confederation, Prime Minister of Canada John A. Macdonald, having been denied the name Kingdom of Canada for the new country, was repeatedly heard to refer to Queen Victoria as the queen of Canada and, similarly, in the lead up to the coronation of King Edward VII in 1902, Prime Minister Wilfrid Laurier desired to have the words king of Canada included in the royal title by the time of the ceremony. This wish was not fulfilled, however, and Canada inherited the full British title when the country gained legislative independence from the United Kingdom in 1931. Liberal Member of Parliament Eugène Marquis in 1945 tabled a motion in the House of Commons proposing that a change to the King's title be a subject of discussion at the next Commonwealth Prime Ministers' Conference; Marquis suggested that the title include each of the King's Dominions, giving him the designation king of Canada. But, the motion did not pass and it was only in 1948 that that form of address changed, when the Canadian Parliament passed in 1947 its own Royal Style and Titles Act and an order in council was issued on 22 June the following year to remove the term emperor of India from the sovereign's Canadian title. In 1949, it was suggested by Cabinet that the King's title be altered so that, in Canada, it would be George the Sixth, by the Grace of God, of Canada and the other nations of the British Commonwealth, King; but, again, nothing came of the proposal. At the time, Robert Gordon Robertson, then a member of the Cabinet Secretariat, opined that Canadians would not like the title King of Canada, as "most Canadians [ ] have not thought of themselves as citizens of either a republic or a monarchy." Still, in 1950, when William Ferdinand Alphonse Turgeon was sent to Ireland as Canada's ambassador, the Cabinet wished to have George VI referred to in the letters of credence as King of Canada. The King's secretaries objected strongly, claiming the monarch had only one title in law and Turgeon's letters eventually used George's full legal title, which referred to him as sovereign of Great Britain and "Ireland". The proclamations of Elizabeth II's accession to the throne in February 1952 differed between Canada and the United Kingdom; in the latter, the new queen was referred to unconventionally as Queen Elizabeth II by the Grace of God, Queen of this Realm, and of Her other Realms and Territories, while the Canadian Privy Council adhered to the letter of the law, calling the sovereign Elizabeth the Second by the Grace of God, of Great Britain, Ireland and the British Dominions beyond the Seas Queen. The discrepancies between independent countries sharing one person as sovereign prompted discussions among the Commonwealth prime ministers before a meeting in London, England, in December 1952; Canada's then prime minister, Louis St. Laurent, stated that it was important a new composition for the royal title be agreed upon by all realms involved, to "emphasise the fact that the Queen is Queen of Canada, regardless of her sovereignty over other Commonwealth countries." Canada's preferred format was Elizabeth the Second, by the Grace of God, Queen of Canada and of Her other realms and territories, Head of the Commonwealth, Defender of the Faith; the Canadian government preferred to keep the word queen next to Canada, as it made the sovereign's role as monarch of Canada more clear than having queen follow several words on after the country's name. However, as Australian ministers wished to have the United Kingdom mentioned in all the Queen's titles,

When the Royal Style and Titles Act of 1953 was debated in the House of Commons, St. Laurent asserted on the nature of the separate and shared characteristics of the Crown, "Her Majesty is now Queen of Canada but she is the Queen of Canada because she is Queen of the United Kingdom [ ] It is not a separate office." providing for the Parliament's consent to the issuance of a royal proclamation changing the monarch's title being then used. The relevant royal proclamation was issued on 28 May 1953, just days before her coronation. The new legislation conferred publicly and legally the reality of a unique constitutional monarchy for Canada, thereby fulfilling the vision of the Fathers of Confederation. The title of the Canadian sovereign was discussed intermittently through the end of the 20th and early 21st centuries, always ending up "on hold". By spring of 2023, between the accession of King Charles III and his coronation, the federal Cabinet introduced a bill changing the monarch's title by dropping the reference to the United Kingdom and the phrase Defender of the Faith. Philippe Chartrand, writing in the Western Standard, said this would help "clarify the distinct role of Charles III as King of Canada—constitutionally and legally independent from his role as King of the United Kingdom" and "part of the evolution of the Canadian Crown as a distinctly Canadian institution". A royal proclamation of the new title was signed on 8 January 2024. This was revived as the Numbered Treaties were being formed during the latter quarter of the 19th century, when Queen Victoria was spoken of in familial terms such as the Great Queen Mother and the Great White Mother, as the Indigenous peoples understood the agreements to exist within a framework of kinship. (The informal titles, used in conjunction with the phrase Indian children for the aboriginals, were originally neither intended nor taken as an indication of Indigenous inferiority; though, they were later misinterpreted by Canadian government officials as such.) Victoria's great grandson, Prince Edward Albert (later King Edward VIII) was given the title Morning Star by Chief Little Thunder when he was invested as a chief of the Nakoda and Kainai nations in Banff, Alberta, in 1919. During a lengthy meeting with the Salish peoples near Nanaimo, British Columbia, while on her royal tour of Canada in 1959, Queen Elizabeth II was granted by the Salish leaders the title Mother of All People. Elizabeth's son, Charles III, as heir to the throne, was given a number of titles by various tribes: In 1976, the Inuit in the Northwest Territories (today Nunavut) bestowed on him the title , which loosely translates to 'heir apparent', and, the following year, the Blackfoot in Alberta bestowed upon him the title Mekaisto, meaning 'Chief Red Crow'. Cree and Ojibway students in Manitoba named Charles Leading Star in 1986. The Cree in Saskatchewan honoured the Prince with the title Kīsikāwipīsimwa miyo ōhcikanawāpamik, which translates as 'The Sun Watches Over Him in a Good Way'. Chief Perry Bellegarde described this as echoing "the language of the Numbered Treaties" and to invoke "one of our most important teachings. [ ] Grandfather Sun watches over all of us [ ] We are all related, and we all depend on each other." The title was given to Charles in 2001 by Elder, Chief, and Sun Dance leader Gordon Oakes during ceremonies in Wanuskewin Heritage Park, marking the 125th anniversary of the signing of Treaty 6.