Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қақтығыстан туған жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы

Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы – Бірінші дүниелік соғыстағы қару қолдануға қарсылықтан туған протестанттық діни ағым. Тарихы, негізгі принциптері.

12 мин оқу

100%

Дереккөз: Seventh Day Adventist Reform Movement — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Бейбітшіл христиандық ағым (1920)

Жетінші күндік адвентистер реформасы – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия империясының әскери қызметінде қару алып жүру және сенбі күнін сақтау мәселелеріндегі еуропалық шіркеу басшыларының ұстанымына наразылық тудырған Еуропадағы жетінші күндік адвентистер шіркеуіндегі жік салдарынан пайда болған саббатшыл адвентистер қозғалысының протестанттық христиандық ағымы. Бұл қозғалыс 1925 жылы Германияның Гота қаласында халықаралық деңгейде ұйымдастырылып, «Жетінші күндік адвентистер реформасы» деген атау алды. Ол 1929 жылы Германияның Ганновер қаласына жақын Бургведель қаласында Бас конференцияның бірлестігі ретінде алғаш рет тіркелді. 1936 жылы Гестапо Бас конференция қауымдастығын таратып жібергеннен кейін, 1949 жылы АҚШ-тың Калифорния штатының Сакраменто қаласында қайта тіркелді. Қазіргі дүниежүзілік бас кеңсесі АҚШ-тың Виргиния штатындағы Роанок қаласында орналасқан. Жетінші күндік адвентистер реформасы қозғалысы Бас конференциямен басқарылады, ол аумақтық бірліктерден – Одақтық конференциялар, Штаттық/Далалық конференциялар, Миссионерлік аймақтар мен басқа бірлікке қосылмаған миссиялардан тұратын әлемдік қауымдастық. Жергілікті шіркеу қауымдары мен жақтастары, баспа үйлері, мектептер, денсаулық сақтау клиникалары және ауруханалар арқылы Жетінші күндік адвентистер реформасы қозғалысы әлемнің 132-ден астам елінде белсенді. Қозғалыстың сенімдері көбінесе оның ерекше жетінші күндік адвентистер шіркеуінің мұрасымен және негізгі қағидаларымен сәйкес келеді, бірақ кейбір шағын айырмашылықтар бар. Төмендегі «Сенімдер» бөлімін қараңыз.

1914-1918 жж. жетінші күндік адвентистер шіркеуінің шиғыры (Еуропа)

Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы Л. Р. Конради мен соғыс кезіндегі кейбір еуропалық шіркеу басшыларының әрекеттері нәтижесінде туындады. Олар адвентистердің соғысқа қатысуының қабылдандырылуына шешім қабылдады, бұл әрқашан бейбітшілік ұстанымын сақтаған шіркеудің тарихи позициясына тікелей қайшы келді. Американдық Азамат соғысынан бері адвентистер бейбітшілдер ретінде танылды, олар жауынгерлік рөлдердің орнына ауруханаларда жұмыс істеді немесе медициналық көмек көрсетті. Еуропадағы жетінші күндік адвентистер басшылары соғыс басталғанда, адвентистерге қару ұстауға және әскери қызметке шақырылуға рұқсат беруге және дәстүрлі адвентистік сенімдерге қайшы келетін басқа да өзгерістерге өздері шешім шығарды. Жетінші күндік адвентистердің Бас конференциясы осы басшылардың енгізген өзгерістерін зерттеу үшін Жетінші күндік адвентистердің пасторы және Бас конференция хатшысы Уильям Амброуз Спайсерді жіберді, бірақ Л. Р. Конради және басқаларының соғыс кезінде жасаған істерін кері қайтара алмады. Соғыстан кейін, 1920 жылдың шілде айында Жетінші күндік адвентистер шіркеуі Бас конференциядан төрт бауырластан тұратын делегацияны (Артур Г. Даниэллс, Жетінші күндік адвентистердің Бас конференциясының президенті, Л. Х. Кристиан, Ф. М. Уилкокс, М. Е. Керн) татуласу үмітімен Фридензаудағы Пасторлар кеңесіне жіберді. Бас конференцияның 200 пасторы мен бауырластарының алдында еуропалық шіркеу басшылары Г. Дейл, Л. Р. Конради, Х. Ф. Шуберт және П. Дринхаус әскери қызмет туралы бұрынғы мәлімдемелерінен бас тарды және жасаған істері үшін кешірім сұрады. Реформаторлар бұл туралы хабардар болды, ал ертесі күні адвентистер бауырластары реформалық адвентистермен кездесу өткізді. А. Г. Даниэллс оларды Жетінші күндік адвентистер шіркеуіне оралуға шақырды, бірақ реформалық адвентистер еуропалық шіркеу басшылары соғыс кезінде шындықты тастап кеткенін мәлімдеді, нәтижесінде татуласу сәтсіз аяқталды. Осыдан кейін олар ресми адвентистік шіркеуден бөлек топ құра бастады. Осы себептерге байланысты пайда болған тағы бір ұйым – осы кезеңде Совет Одағында құрылған «Нағыз және еркін Жетінші күндік адвентистер» (TFSDA) болды, оның ең танымал басшысы Владимир Шелков еді.

The Seventh Day Adventist Reform Movement came about as a result of the actions of L. R. Conradi and certain European church leaders during the war, who decided that it was acceptable for Adventists to take part in war, which was in clear opposition to the historical position of the church that had always upheld the non combative position. Since the American Civil War, Adventists were known as non combatants, and had done work in hospitals or given medical care rather than combat roles. The Seventh day Adventist leaders in Europe when the war began, determined on their own that it was permissible for Adventists to bear arms and serve in the military and other changes which went against traditional Adventist beliefs. The General Conference of Seventh day Adventists sent Seventh day Adventist minister and General Conference Secretary William Ambrose Spicer to investigate the changes these leaders had instituted, but was unable to undo what L. R. Conradi and the others had done during the war. After the war, the Seventh day Adventist church sent a delegation of four brethren from the General Conference (Arthur G. Daniells who was president of General Conference of Seventh day Adventists, L. H. Christian, F. M. Wilcox, M. E. Kern) in July 1920, who came to a Ministerial Meeting in Friedensau with the hope of a reconciliation. Before the 200 Pastors and the Brethren from the General Conference present at this meeting, its European church leaders, G. Dail, L. R. Conradi, H. F. Schuberth, and P. Drinhaus withdrew their statement about military service and apologized for what they had done. The Reformers were informed of this and the next day saw a meeting by the Adventist brethren with the Reform Adventists. A. G. Daniells urged them to return to the Seventh day Adventist church, but the Reform Adventists maintained that the European church leaders had forsaken the truth during the war and the reconciliation failed. Soon after they began to form a separate group from the official Adventist church. A related group which also came about for the same reasons was the True and Free Seventh day Adventists (TFSDA) which formed in the Soviet Union at this time, whose most well known leader was Vladimir Shelkov.

1951 жылғы Скизма - SDARM Бас конференциясы Зейст, Нидерланды және оның салдары

Содан кейін 1951 жылы Нидерландының Утрехт (провинция) қаласындағы Зейсте өткен Жетінші күн Адвентистері Реформа қозғалысының Бас конференциясының сессиясында ішкі үлкен бөлініс орын алды. Бөліністің себебі – бұрынғы жылдардағы шешілмеген мәселелерге байланысты туындаған шиеленістер. Жетінші күн Адвентистері Реформа қозғалысының басшысы мен Бас конференция әкімшілігінің мүшелік бірліктерге қатысты өкілдіксіздік пен авторитарлық әрекеттері, Бас конференция комитетінің басшылар арасындағы моральдық кемшіліктерді тиісінше шеше алмауы, шіркеу қаржысын басқарудағы бұрыс амалдар, сондай-ақ сессияға дейін және оның барысындағы рәсімдік және ұйымдық бұзушылықтар – осы ұйымның маңызды себептері ретінде аталады. Сессияда екі апта бойы осы шиеленістердің бір бөлігін шешуге тырысқаннан кейін, бірқатар делегаттар осы мәселелерді тізбектеп, жағдайды қарастыру үшін комитет құруды ұсынды. Ұсыныс алғашқы дауыс беруде қабылданды, бірақ төраға оны күшін жойды. Төрағаның өкілдіксіз шешіміне наразылық білдіру үшін, Бас конференцияның сол кездегі хатшысы бастаған делегаттардың 45%-ы сессия залын тастады. Осы кезде сессияның жұмысы тоқтап қалды. Барлық делегаттар Нидерландыда болғанда жағдайды жарастыруға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. Сессияның басқаруына әсер еткен тағы бір фактор – темір перденің ар жағындағы халықаралық ахуал. Бас конференцияға қарасты көптеген бірліктер коммунистік елдерде діни ұйымдарға қойылған шектеулерге байланысты Зейст сессиясына делегаттарды жібере алмады. Бірқатар одақ конференцияларының өкілеттік хаттары Бас конференция хатшысының қолында болды, бұл сессияны заңды түрде өткізуге мүмкіндік берді (1949 жылғы корпоративтік тіркеуде қарастырылған ереже), бірақ өкілеттік алған адам, өкілеттік санына қарамастан, бір дауысқа ие болды. Тікелей қатыспаған бірліктер ұйым мүшелерінің шамамен 60%-ын құрады. Осының салдарынан, Зейст сессиясында анықталған екі топтың ешқайсысы да жеке шешім қабылдауға құқылы болмады. Келесі жыл ішінде екі тарап та жағдайды осы уақытқа дейін бір дүниежүзілік шіркеу әкімшілігіне бағынышты болған мүшелік бірліктеріне (одақ конференцияларына) түсіндіру үшін қадамдар жасады. Екі фракция да бір-бірінен тәуелсіз Бас конференция комитеттері ретінде қайта құрылды және SDARM Бас конференциясының істерін қадағалауды қолға алды.

A major division then took place within the Seventh Day Adventist Reform Movement itself at its General Conference session held at Zeist, Utrecht (province), Netherlands in 1951. The cause for the division involved tensions that had arisen over unresolved issues of the preceding years. Charges of arbitrariness and authoritarianism by the Seventh Day Adventist Reform Movement leader and on the part of the General Conference administration towards member Units, failures by the General Conference committee to adequately resolve moral failings among leaders, issues concerning mal administration of Church finances, and procedural and organisational irregularities prior to and during the Session itself are cited by the present organisation as significant contributing factors. After two weeks of deliberations within the Session trying to resolve some of these tensions, a move was made by a number of delegates to read a declaration enumerating the main problems involved and requesting that a committee to address the entire situation be established. The motion carried on the first vote but was overturned by the chairman. To signify their protest at what was held to be an arbitrary decision of the chair, 45% of delegates present, led by the then Secretary of the General Conference, left the Session room. The Session's proceedings faltered at this point. Efforts to reconcile the situation while all delegates were still present in Netherlands failed. Another factor affecting the administration of the Session at the time was the international situation behind the iron curtain. Many of the units attached to the General Conference were unable to send delegates to the Zeist session due to restrictions on religious bodies in communist lands. Proxy letters from a number of Union Conferences were held by the General Conference Secretary enabling the session to convene legally (a provision enabled in the 1949 corporate registration), though the proxy holder still only had one vote regardless of the number of proxies held. Those Units not represented directly accounted for approximately 60% of the organization's membership. Consequently, neither of the two factions that became evident at the Zeist session were in a position to make any unilateral decisions. Over the course of the next year, steps were taken by both parties to explain the situation to their respective member bodies (Union Conferences) that were affiliated up until this time to the one worldwide church administration. Both factions re organised themselves as General Conference committees independently of each other and proceeded to take the oversight of the SDARM General Conference affairs.

SDARM Бас конференциясының штаб-пәтері Роанокта, Вирджиния, АҚШ

Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы 1929 жылы Германияның Ганновер қаласына жақын Бургведель қаласында жалпы конференциялық бірлестік ретінде алғаш тіркелді. 1925 жылғы Готха SDARM Бас конференциясының сессиясында мақұлданбағанмен, атаудың басына «Халықаралық миссионерлік қоғам» деген қосымша енгізілді. Сол кезде толық тіркелген атауы «Халықаралық миссионерлік қоғам, Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы, Жалпы конференция» болып жазылды. Атауға қосымша енгізудің себептері тек қана прагматикалық болды және Бас конференцияның мүшелік бірлестіктерінің біріне, атап айтқанда, Германия Одағы Конференциясына қарыз ақшасын беру мақсатында жасалды. SDARM Бас конференциясы 1936 жылға дейін осы неміс тіркелімі бойынша жұмыс істеді, содан кейін Гестапо бұл бірлестікті таратып жіберді. 1936 жылдан екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына дейін әлемде SDARM Бас конференциясының заңды түрде тіркелген бірде-бір ұйымы болған жоқ, және 1949 жылға дейін тіркелмей келді. Сол жылдардағы халықаралық жағдай Бас конференцияның сессиясын өткізуге мүмкіндік бермеді. Тек 1948 жылы, соғыстан кейінгі алғашқы Бас конференцияның сессиясы өткенде, делегаттар Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысының бүкіләлемдік мүдделерін қайта тіркеу үшін SDARM Бас конференциясын АҚШ-тағы бірлестік ретінде тіркеуге келісті. Олар бұл шараны «Бас конференция делегациясының 1925 жылы қабылдаған атауымен» жүзеге асыруға келісті. Бұл шешім 1949 жылы іске асырылды. Тіркелген атауы енді дұрыс, «Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы Жалпы конференциясы» болып өзгерді. Осы жаңадан құрылған ұйымның жарғылары бойынша 1951 жылы Зейст қаласында Бас конференцияның сессиясы шақырылды. 1951 жылға қарай SDARM Бас конференциясының істері мен қаржылық мүдделері АҚШ-та тіркелген ұйыммен ресми байланысты болды. Осының салдарынан, Зейст сессиясынан кейін Бас конференцияның тіркелген корпоративтік ұйымының мойындалған басшыларын анықтау үшін сот процесі басталды. Бұл іс 1952 жылдың мамыр айында екі фракция арасындағы соттан тыс келісіммен аяқталды. 1951 жылы наразылық білдіріп, сессиядан шығып кеткен фракцияның өкілдері тіркелген SDARM Бас конференциясы бірлестігін басқару құқығында қалды. 1955 жылы, АҚШ-та тіркелген бірлестіктің қолдауымен Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысының келесі сессиясы өткенде, қатысушылар «9000 мүше (1951 жылғыдан 1000-ға кем)» бар екенін мәлімдеді. Бұл 1951 жылғы бөлінуге дейін тіркелген бүкіләлемдік шіркеу мүшелерінің 90% құрады.

The Seventh Day Adventist Reform Movement had been first registered as a general conference association in Burgwedel, near Hanover, Germany in 1929. Though never approved by the inaugural 1925 Gotha SDARM General Conference Session, the designation "International Missionary Society" was added to the beginning of the name. The full registered name at that time took the form "International Missionary Society, Seventh day Adventist Reform Movement, General Conference". The reasons for adding the designation to the beginning of the name were purely pragmatic, and done in the interests of securing General Conference finances on loan to one of its member Units, namely the German Union Conference. The SDARM General Conference operated under this German registration until 1936 when the association was dissolved by the Gestapo. From 1936 until the conclusion of the second World War, there was no legally registered SDARM General Conference entity anywhere in the world, and would not be until 1949. The international situation during those years prevented the convening of a General Conference Session. It was not until 1948, when the first post war General Conference session was held, that the delegates agreed to re register the worldwide interests of the Seventh Day Adventist Reform Movement by incorporating the SDARM General Conference as an association in the USA. They also agreed to do this "under the name that was adopted by the General Conference delegation in session in 1925". This decision was carried out in 1949. The registered name was now correctly, "Seventh Day Adventist Reform Movement General Conference." It was under the By Laws of this newly incorporated body that the 1951 Zeist General Conference Session was convened. By 1951 the SDARM General Conference affairs and financial interests were formally associated with the USA registered entity. Consequently, in the aftermath of the Zeist session, legal proceedings to establish the recognized administrators of the registered General Conference corporate entity commenced. These proceedings were finalised in May 1952 in an out of court agreement between the two factions. Representatives of the faction that had engaged in the protest walk out in 1951 were left in control of the registered SDARM General Conference association. By 1955, when the next Session of Seventh Day Adventist Reform Movement General Conference convened under the auspices the USA registered association, delegates present represented "9000 members (1000 less than in 1951)". This was a representation of 90% of the worldwide church membership recorded prior to the 1951 division.

Халықаралық миссионерлік қоғам (ХМҚ)

1952 жылғы сот процесінен кейін, сол жылдың маусым айында Зеисттегі наразылыққа себеп болған топтың өкілдері екінші рет қайта ұйымдастырды. Олар қарсыластарынан өзгешелену үшін «Халықаралық миссионерлік қоғам, жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы, Бас конференция» деген атауды қабылдады. Бұрын айтылғандай, 1929 жылы Германияда осы атпен жалпы конференциялық бірлестік ретінде Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы тіркелді және 1936 жылға дейін осы атпен жұмыс істеді, содан кейін бұл бірлестік гестапо тарапынан таратылды. «Халықаралық миссионерлік қоғам» деген атау 1919 жылы құрылғаннан бері Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысының Германиялық конференциясымен байланысты болды. 1925 жылғы SDARM Бас конференциясының алғашқы отырысы осы атауды ресми атауында пайдалануға келіспегендіктен, 1949 жылы тіркелген ұйым оны қолданбады. Енді қарсыластар осы атауды қабылдап, 1925 жылы келісілген атауға қосып, «Халықаралық миссионерлік қоғам» деген атау осы топтың мүддесін қорғайтындармен ғана байланысты болды.

1952 жылдан кейінгі қайта бірігу әрекеттері - IMS және SDARM Бас конференциясы

Екі фракция да ресми түрде ұйымдастырылды, Одақ және Далалық конференциялар екі корпоративтік басқарудың біріне немесе екіншісіне бағынды. Олар басқару және құлшылық тұрғысынан бөлек болғанымен, әрбір тараптың қолдаушылары ұстанған діни сенімдері екеуінде де ортақ болды. Осы ортақ сенімге қарамастан, 1951 жылғы айырылыстан туған жағдайлардың шиеленісі жоғары қалды. Осының салдарынан, 1967 жылы және қайтадан 1993 жылы Бас конференция деңгейінде екі басқаруды қайта біріктіруге жасалған ресми әрекеттер сәтсіз аяқталды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қатынастар Жетінші күнгі адвентистер шіркеуімен

2005 жылы негізгі Жетінші күндік адвентистер шіркеуі Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі өзінің қателіктері үшін өтеу іздеуге тырысып, кешірім сұрады, себебі Л. Р. Конрадидің іс-әрекеттерінен туған мәселе сол соғыс барысында да жалғасты. Кейбір мүшелері бұл қадамды Жетінші күндік адвентистер реформасы қозғалысын негізгі Жетінші күндік адвентистер шіркеуімен қайта құруға жасалған алғашқы әрекет деп қарастырады. Дегенмен, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қызметке қарсы тұрып, өзінің ішкі сенімдеріне адал болғандарға қатысты SDA шіркеуінің әрекеттері кешірім сұрауда ескерілмеді. SDA шіркеуінің әскери қызметке қатысушыларға, әсіресе жауынгерлерге қатысты ұстанымы бүгінгі күнге дейін шешілмей отыр.

Шіркеу қауымдарының атауы

Жергілікті шіркеу қауымдары "Жетіінші күндік адвентистер реформасы" деген атауды қолданса, Халықаралық миссионерлік қоғамның Бас конференциясымен байланыстылар өздерін SDARM Бас конференциясы бөлімшелерінен ажырату үшін өздерінің атына "Халықаралық миссионерлік қоғам" деген сөздерді де қосады.

Нанымдар

Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы (SDARM Бас конференциясы) өзін консервативті Жетінші күндік адвентистердің теологиялық және эсхатологиялық мұрасымен байланыстырады. Ол Жетінші күндік адвентистер сенімінің негізгі қағидаларын ұстанады, олар көбінесе осы маңызды ілімдер үшін сенімнің тіректері немесе белгілі нүктелері деп аталады, бірақ Л. Р. Конради және Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің кейбір еуропалық басшыларының 1914 жылдан кейінгі ілімдік ұстанымдарында түсіндіру және қолдану тұрғысынан айырмашылықтар бар. Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысының соғысқа және әскери қызметке қатысты наразылық білдірудегі ресми ұстанымы 1861-1865 жылдардағы Америка Азамат соғысы кезінде Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің бейбітшілікке бағытталған ұстанымын көрсетеді. Бұл Л. Р. Конради және басқалардың мүшелерге ұсынғандарына тікелей жауап болып табылады және Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің ресми ұстанымынан ерекшеленеді, ол жауынгерлік әрекетке қатыспауды білдіреді, бірақ іс жүзінде Жетінші күндік адвентистердің мүшелері әскери қызметте жауынгерлік рөлдерде қызмет еткен. Басқа айырмашылықтарға ажырасу және қайтадан некеге тұру, жабық қауым, Аян 7-дегі мөрлеу жұмысы (SDARM оның 1914 жылға дейінгі сөзбе-сөз және саны шектеулі сипаты туралы көзқарасын сақтайды) және Аян 12:17-дегі қалдық шіркеуі жатады. Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы, ресми Жетінші күндік адвентистер шіркеуі сияқты, Елен Г. Уайттың, Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің негізін қалаушылардың бірінің, Жаңа Өсиеттің «Пайғамбарлық сыйы» білдіргеніне сенеді. Ол SDA реформа қозғалысы құрылғанға дейін қайтыс болғанмен, оның шабыттанған жазбалары, көбінесе куәліктер деп аталады, бүкіл қозғалыста жоғары бағаланады. Жетінші күндік адвентистер шіркеуімен үйлесімді, SDA реформа қозғалысы оның шабыттанған еңбектері Киелі кітаптың орнын алмастырмайды деп санайды. Олар сенімділерге ерлер мен әйелдерді Киелі кітаптың ұмытылған шындықтарына қайтаруға көмектесу үшін қарастырылады, сонымен қатар сенімділердің оның принциптерін өмірде адал ұстану қажеттігіне назар салады. Жетінші күндік адвентистер шіркеуі Аян 14:6-12 тармақтардағы үш періштенің хабарына баса назар бөлсе, Реформа қозғалысы Аян 18:1-4 тармақтардағы төртінші періштелік хабарға ерекше мән береді. Бұл қозғалыс бұл хабар алғаш рет 1888 жылы Миннеаполисте өткен Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің Бас конференциясында берілгенін мәлімдейді. Бұл талапты Жетінші күндік адвентистер реформа қозғалысы Жетінші күндік адвентистер шіркеуінен бөлек ұйым ретінде өмір сүрудің жалғыз мақсаты ретінде сақтайды. Хабар «Мәсіх – біздің әділдігіміз» деген тұжырымдамада бейнеленген, ол «Иман арқылы дұрыс болудың» негізі болып табылады. Айырмашылықтардан басқа, SDA реформа қозғалысының жарияланған сенімдерін зерттеу, теологияда дәстүрлі Жетінші күндік адвентистер сенімдерімен, сондай-ақ Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің тарихи адвентизм және соңғы буын теологиясының консервативті қанаттарымен көптеген ұқсастықтарды көрсетеді. Сенімдер тізімі және оларға кеңейтілген түсіндірмелер онлайн режимінде қарауға болады.

The Seventh Day Adventist Reform Movement (SDARM General Conference) identifies itself with a conservative Seventh day Adventist theological and eschatological heritage. While it holds to the basic tenets of the Seventh day Adventist faith, commonly referred to as the pillars or landmarks of the faith for these landmark teachings, there is a divergence in degree on some post 1914 doctrinal positions taken by L. R. Conradi and some of the European church leaders of the Seventh day Adventist Church in both interpretation and application. The Seventh Day Adventist Reform Movement's official position as conscientious objectors in relation to war and military service reflects the pacifist position of the Seventh day Adventist Church during the 1861 1865 American Civil War. This is in direct response to what L. R. Conradi and others presented to the members and distinct from the official Seventh day Adventist Church position which is one of non combatancy, though in practice Seventh day Adventist members have served in combatant roles in the military services. Other divergences include the Seventh Day Adventist Reform Movement's positions on divorce and remarriage, closed communion, the sealing work of Revelation 7 (the SDARM holding to a pre 1914 view of its literal and number limited nature), and the remnant church of Revelation 12:17. The Seventh Day Adventist Reform Movement, as does the official Seventh day Adventist Church, maintains the belief that Ellen G. White, a co founder of the Seventh day Adventist Church, manifested the New Testament "Gift of Prophecy". Though she had died before the formation of the SDA Reform Movement, her inspired writings, commonly referred to as testimonies, are held in the highest regard by the movement as a whole. Consistent with the Seventh day Adventist Church, the SDA Reform Movement believes her inspired works do not take the place of the Bible. Rather they are considered a help to the believing church in bringing men and women back to the neglected truths of the Bible, with an emphasis on the need for professed believers to be faithful in the practice of its principles. Whereas the Seventh day Adventist church emphasises the message of the three angels of Revelation 14:6 12, the Reform Movement places a distinct emphasis on a fourth angelic message based on Revelation 18:1 4. The movement claims that the message of this other angel was first given at 1888 Minneapolis General Conference of the Seventh day Adventist Church. This claim is maintained by the Seventh Day Adventist Reform Movement as the unique purpose for its existence as a distinct organisation separate from the Seventh day Adventist Church. The message is captured in the expression "Christ our Righteousness", the foundation for "Justification by Faith". Aside from the divergences, an examination of the SDA Reform Movement's published beliefs, indicate many similarities in theology with the traditional Seventh day Adventist beliefs and also the more conservative Historic Adventism and Last Generation Theology wings of the Seventh day Adventist Church. A list of beliefs, along with an expanded explanation, may be viewed online.

Қызметкерлер

+Президент Мерзімі Президент Ұлты 1925–1934 Отто Велп Германия 1934–1942 Вилли Маас Германия 1942–1948 Альберт Мюллер Германия 1948–1951 Карлос Козель Аргентина 1951–1959 Думитру Николичи Румыния 1959–1963 Андре Лаврик Бразилия 1963–1967 Клайд Т. Стюарт Австралия 1967–1979 Франсиско Девай Бразилия 1979–1983 Вильгельм Вольп Германия 1983–1991 Жоао Морено Бразилия 1991–1995 Невилл С. Бриттейн Австралия 1995–2003 Альфредо Карлос Сас Бразилия 2003–2011 Дураисвами Сурешкумар Үндістан 2011–2019 Дави Паэс Силва Бразилия 2019–қазіргі уақытқа дейін Эли Тенорио Бразилия

+Вице-президент Мерзімі Аты-жөні Ұлты 1928–1931 Вильгельм Маас Германия 1931–1948 Бос 1948–1951 Альберт Мюллер Германия 1951–1959 Андре Лаврик Бразилия 1959–1963 Думитру Николичи АҚШ 1963–1967 Эммерих Каньо Бенедек Бразилия 1967–1971 Иван В. Смит Австралия 1971–1979 Вильгельм Вольп Германия 1979–1987 Франсиско Девай Лукасин Бразилия 1987–1995 Даниэль Думитру АҚШ 1995–1997 Невилл С. Бриттейн Бірінші вице-президент Австралия 1995–1999 Дураисвами Сурешкумар Екінші вице-президент Үндістан 1999–2003 Дураисвами Сурешкумар Бірінші вице-президент Үндістан 1999–2007 Бранислав Якшич Екінші вице-президент Австралия 2003–2011 Дави Паэс Силва Бірінші вице-президент Бразилия 2007–2015 Питер Даниэль Лаусевич Екінші вице-президент АҚШ 2011–2015 Дураисвами Сурешкумар Бірінші вице-президент Үндістан 2015–2019 Питер Даниэль Лаусевич Бірінші вице-президент АҚШ 2019–қазіргі уақытқа дейін Ролли Думагит Бірінші вице-президент Филиппин

+Хатшы Мерзімі Хатшы Ұлты 1925–1934 Вилли Маас Германия 1934–1948 А. Риек Германия 1948–1951 Думитру Николичи Румыния 1951–1955 Клайд Т. Стюарт Австралия 1955–1963 Иван В. Смит АҚШ 1963–1967 Альфонс Бальбах Бразилия 1967–1971 Алекс Норман Макдональд АҚШ 1971–1980 Альфонс Бальбах Бразилия 1980–1987 Алекс Норман Макдональд АҚШ 1987–1995 Альфредо Карлос Сас Бразилия 1995–1999 Дави Паэс Силва Бразилия 1999–2001 Джон Гарби АҚШ 2001–2003 Бенджамин Бурек АҚШ 2003–2007 Дэвид Зик Канада 2007–2011 Пол Бальбах АҚШ 2011–2019 Эли Тенорио Бразилия 2019–қазіргі уақытқа дейін Ливиу Тудорою Румыния

Бас конференцияның сессиялары

Жыл Қала Ел 1. 1925 Гота Германия 2. 1928 Изернхаген Германия 3. 1931 Изернхаген Германия 4. 1934 Будапешт Венгрия 5. 1948 Гаага Нидерланды 6. 1951 Зейст Нидерланды 7. 1955 Сан-Паулу Бразилия 8. 1959 Сан-Паулу Бразилия 9. 1963 Гросс-Геру Германия 10. 1967 Сан-Паулу Бразилия 11. 1971 Бразилиа Бразилия 12. 1975 Бразилиа Бразилия 13. 1979 Бушкилл Фолс АҚШ 14. 1983 Пуслинч, Онтарио Канада 15. 1987 Браганса-Паулиста Бразилия 16. 1991 Бройберг Германия 17. 1995 Войнеаса Румыния 18. 1999 Иту Бразилия 19. 2003 Иту Бразилия 20. 2007 Чеджу Оңтүстік Корея 21. 2011 Сибиу Румыния 22. 2015 Роанок АҚШ 23. 2019 Сумаре Бразилия