Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүтқоректілер түрі
Species of mammal
Солтүстік Тынық мұхитындағы оңтүстік кит (Eubalaena japonica) – өте сирек кездесетін және құрып кету қаупі төнген, өте ірі денелі, қалың балейн киттердің бір түрі. Орташа және ең көп салмағы бойынша, олар әлемдегі екінші ірі кит түрі болып табылады. Оңтүстік-шығыс Беринг теңізі мен Аляска шығанағында жаздайтын солтүстік-шығыс Тынық мұхиты популяциясының саны 40-тан аспауы мүмкін. Командор аралдарының жанында, Камчатка жағалауында, Курил аралдары бойында және Охот теңізінде жаздайтын батыс популяциясының саны жүздегенге жуық деп есептеледі. Солтүстік Тынық мұхитындағы коммерциялық кит аулаудан бұрын (яғни, 1835 жылға дейін) бұл аймақта 20 000-нан астам оңтүстік кит болған. 1935 жылдан бері халықаралық келісімдермен коммерциялық кит аулау кезінде оңтүстік кит аулауға тыйым салынған. Дегенмен, 1962-1968 жылдар аралығында заңсыз совет кит аулауы салдарынан Беринг теңізі мен Аляска шығанағында кем дегенде 529 оңтүстік кит, ал Охот теңізінде кем дегенде 132 оңтүстік кит қырылды. Биологиялық әртүрлілікті сақтау орталығы (The Center for Biological Diversity) Солтүстік Тынық мұхитындағы оңтүстік киттің Жердегі ең қауіпті кит екенін мәлімдейді.
The North Pacific right whale (Eubalaena japonica) is a very large, thickset baleen whale species that is extremely rare and endangered. On average and maximum weight, they are the second largest whale species in the world. The Northeast Pacific population, which summers in the southeastern Bering Sea and Gulf of Alaska, may have no more than 40 animals. A western population that summers near the Commander Islands, the coast of Kamchatka, along the Kuril Islands and in the Sea of Okhotsk is thought to number in the low hundreds. Before commercial whaling in the North Pacific (i. e. pre 1835) there were probably over 20,000 right whales in the region. The taking of right whales in commercial whaling has been prohibited by one or more international treaties since 1935. Nevertheless, between 1962 and 1968, illegal Soviet whaling killed at least 529 right whales in the Bering Sea and Gulf of Alaska as well as at least 132 right whales in the Sea of Okhotsk, The Center for Biological Diversity argues that the North Pacific right whale is the most endangered whale on Earth.
Сипаттама
E. japonica – өте ірі, денелі балиен кит. Ол Солтүстік Атлантикалық (E. glacialis) және Оңтүстік Атлантикалық (E. australis) киттерге өте ұқсас, сондықтан бұрын олар бір түр деп есептелген. Шындығында, қай мұхиттан келгенін білмей, физикалық ұқсастықтар соншалықты күшті, жеке дараларды генетикалық талдау арқылы ғана түрге анықтауға болады. Басқа кит түрлерімен салыстырғанда, E. japonica сәл ірілеу болуы мүмкін. Басқа балиен киттер сияқты, Солтүстік Тынық мұхитындағы аналық киттер еркектерден ірі болады. Сонымен қатар, Солтүстік Тынық мұхитындағы жолақты түсті даралар Оңтүстік киттерге қарағанда сирек кездеседі. E. japonica басқа Солтүстік Тынық мұхиты кит түрлерінен бірнеше ерекшеліктерімен оңай ажыратылады: арқалық қанатының немесе дөңгелектің болмауы, өте кең, қара арқа, бас пен еріндердегі цимидтермен қапталған жоңғарлар, өте иілісқан жақ сызығы, өте тар рострум және көбінесе V пішіндес соқпақ. Солтүстік Тынық мұхиты киті ересек күйінде Солтүстік Атлантикалық киттен де ұзын болады. Дене салмағы –ден -ге дейін, бұл әдеттегі жұмбақ киттердің салмағынан екі есе ауыр. Заңсыз кеңес операциялары кезінде ауланған бір кит туралы мәлімет бар, ал шығыс және батыс Тынық мұхиттарындағы ірі өлшемдердің және 2 жағдайдың сенімділігі күмәнді. Олар сұр және жұмбақ киттерден әлдеқайда ірі және өте денелі, әсіресе көк және қанатты киттер сияқты басқа ірі балиен киттермен салыстырғанда. 1960 жылдары ауланған 10 Солтүстік Тынық мұхиты китінің қанаттарының алдындағы шеңбері киттің жалпы ұзындығының 0,73 бөлігін құрады. Тынық мұхиты китінің көкірек қанаттары басқа киттерге қарағанда үлкен және сүйірлеу, ал құйрықтың пішіні жеке дарабасының немесе жынысының ерекшеліктеріне байланысты өзгеше болуы мүмкін. Бұл киттердің егжей-тегжейлі сипаттамалары өте аз. E. japonica анатомиясы мен морфологиясы туралы біздің көптеген ақпараттарымыз 1960 жылдары жапондық кит аулаушылар өлтірген 13 киттен және 1950 жылдары ресейлік кит аулаушылар өлтірген 10 киттен алынған. 20 ғасырдың басында жағалаудағы кит аулау операцияларынан да киттердің ұзындығы және жынысы туралы негізгі мәліметтер бар. Олар Жапония және Аляска шығанағында да кездеседі, Neocalanus тұқымдасының копеподтарымен және аз мөлшерде Euphausia pacifica эуфаузиид личинкаларымен қоректенеді. 2006 жылға дейін ғалымдар Солтүстік Тынық мұхиты киттерін спутниктік таңбалауда аз жетістікке жетті. Сол оператор 2006 жылы екі рет және 2011 жылы тағы да китке өте жақыннан кездесті. Бұл жануар өте қызығушылық танытып, белсенді болды; ол 2 сағаттан астам уақыт бойы кемені айналып жүзіп, судан секіріп, басын судан көтеріп, құйрығымен және қанаттарымен суды шапалақтады. Кеме кит оларды ұдайы қадағалап жүргендіктен, одан алыстауға мәжбүр болды. 2014 жылдың наурыз айында Бонин аралдарынан киттерді байқау сапары кезінде тағы бір қызығушылық танытып, ойыншыл дара кездестірілді. Басқа Eubalaena түрлері сияқты, Солтүстік Тынық мұхиты киті басқа кит түрлерімен де өзара әрекеттеседі. Солтүстік Тынық мұхитының шығыс және батыс бөліктерінде топтармен немесе жалғыз жұмбақ киттермен өзара әрекеттесетін Солтүстік Тынық мұхиты китінің бірнеше байқаулары тіркелді. 1998 жылы Калифорния жағалауында сұр киттер жұбы оң китті қуалай отырып, агрессия белгілерін көрсетті, ал 2012 жылы Сахалин аралының солтүстік-шығыс жағалауындағы Пилтун шығанағы аймағында жас ересек оң кит қауіпті жағдайдағы батыс сұр киттер тобының ішінде әдеттегі әлеуметтік мінез-құлықты көрсетті.
E. japonica is a very large, thickset baleen whale. It very closely resembles the North Atlantic right whale (E. glacialis) the southern right whale (E. australis), so much so they were long thought to be just one species. Indeed, without knowing which ocean an individual came from, the physical similarities are so extensive that individuals can only be identified to species by genetic analysis. Relative to the other right whale species, E. japonica may be slightly larger. Like other baleen whales, female North Pacific right whales are larger than males. Also, North Pacific brindle colored individuals are less common than they are among southern right whales. E. japonica is easily distinguished from other North Pacific whale species by several fieldmarks: lack of dorsal fin or bump, very broad, black back, cyamid covered callosities on the head and lips, a very arched jaw line, a very narrow rostrum, and often a V shaped spout. North Pacific right whales can reach in length as adults, larger than the North Atlantic right whale. Typical body mass is from , or to which weighs twice as of typical humpback whales. There is one record of a whale captured during illegal Soviet operations, while reliability of larger measurements of with and 2 cases of one each from eastern and western pacific sides are uncertain. They are much larger than gray or humpback whales and also being very stout, particularly when compared to the other large baleen whales such as blue and fin whales. For 10 North Pacific right whales taken in the 1960s, their girth in front of the flippers was 0.73 of the total length of the whale. There have been claims that pectoral fins of pacific right whale are larger in portion than the other right whales and more pointed, and there may exist shape differences of tail by individuals or sex. there are remarkably few detailed descriptions of these whales. Most of our information about the anatomy and morphology of E. japonica comes from 13 whales killed by Japanese whalers in the 1960s and 10 whales killed by Russian whalers in the 1950s. Basic information about right whale lengths and sex are also available from coastal whaling operations in the early part of the 20th century. They also have been reported off Japan and in the Gulf of Alaska, feeding on copepods of the genus Neocalanus with a small quantity of euphausiid larvae, Euphausia pacifica. As of 2006, scientists had minimal success satellite tagging North Pacific right whales. The same whale watching operator had two sightings in 2006 and again had a very close encounter with a right whale in 2011. This animal was very curious and active; it swam around the vessel for more than 2 hours, breaching, spyhopping, tail slapping, and pec slapping close to the boat. The ship had to cruise away from the whale because it kept following them. Another curious and playful individual was encountered during a whale watching trip off Bonin Islands in March 2014. Like the other Eubalaena species, North Pacific right whales are known to interact with other cetacean species. Several observations of North Pacific right whales interacting with groups or solitary humpback whales have been recorded in both the Eastern and Western North Pacific. In 1998 a pair of gray whales was seen showing signs of aggression towards a right whale, chasing it off the coast of California, while in 2012, in the Piltun Bay region of Sakhalin Island's northeast coast, a young adult right whale was seen displaying typical social behavior within a group of critically endangered Western gray whales.
Қазіргі халық саны
Қазіргі уақытта Солтүстік Тынық мұхитының шығыс бөлігінде 30-35 кит, ал батыс бөлігінде 300-ден астам кит бар деп есептеледі. Тіпті осы түрдің көзге көрінетін екі популяциясының жалпы саны ескерілсе де, бұл Солтүстік Атлантикадағы оң киттен (шамамен 200-250) басқа, кез келген кит түрінің ең аз саны болып табылады және 1835 жылы пелагикалық кит аулау Солтүстік Тынық мұхитына жеткен кездегі оның санының шамамен 2 пайызын құрайды. Осыған байланысты, түр IUCN Қызыл тізімінде жойылу қаупі төніп тұрған түр ретінде тіркелген, ал шығыс популяциясы – өте жойылу қаупі төніп тұрған түр ретінде санатталған. Халықаралық кит аулау комиссиясы және АҚШ Ұлттық теңіз балық шаруашылығы қызметі осы екі аймақта табылған Солтүстік Тынық мұхиты киттерін екі шамалы жеке популяция ретінде қарастырады және оларды жеке қорлар ретінде басқарады. Деректердің жетіспеуіне байланысты осы екі популяцияның географиялық және генетикалық тәуелсіздік деңгейі жеткілікті зерттелмеген, бірақ оларды бөлек қарастыру жақындағы байқаулар мен популяция санын бағалауды сипаттауға ыңғайлы.
The current population of North Pacific right whales is estimated at 30–35 whales in the eastern North Pacific and 300+ whales in the western portion of its range. Even if one considers the combined population size estimate of both apparent stocks of this species, this is the smallest known population of any whale species aside from the North Atlantic right whale (est. 200–250), and probably only 2 percent of its population in 1835 when pelagic whaling first reached the North Pacific. Accordingly, the species is listed as Endangered on the IUCN Red List and the eastern population is categorized as Extremely Endangered. The International Whaling Commission and the United States National Marine Fisheries Service consider North Pacific right whales found in these two areas to exist as two somewhat discrete populations and manage them as separate stocks. The extent of independence of these two apparent populations of whales both geographically and genetically is very poorly understood due to lack of data, but discussing them separately is convenient for describing recent sightings and population estimates.
Беринг теңізі және Солтүстік-Шығыс Тынық мұхиты
Соңғы байқаулар мен оңтүстік-шығыс Беринг теңізіндегі жұмсақ киттердің дыбыстық жазбалары олардың ареалының шығыс бөлігіндегі салыстырмалы түрде шағын ауданнан алынған. Бұл жазбалардың көпшілігі АҚШ белгілеген Солтүстік Тынық мұхиты жұмсақ китінің маңызды мекенінің ішінде немесе жанында орналасқан. Аляска шығанағы мен Британдық Колумбия жағалауында және одан оңтүстікке қарай байқаулардың саны әлдеқайда аз. NMFS акустикалық зерттеулері кезінде анықталған Солтүстік Тынық мұхиты жұмсақ китінің шақыруларының өте аз саны – жылына жүздеген – Арктика батысындағы және Калифорния жағалауындағы көк киттердің миграциясы кезіндегі жүздеген мыңдаған шақырулармен салыстырылады. Бұл Беринг теңізіндегі Солтүстік Тынық мұхиты жұмсақ китінің популяциясының мөлшері өте шағын деген қорытындыны одан әрі нығайтады. 2015 жылғы сарапшылар 2010 жылы жасалғаннан жоғары популяцияны бағалауды арттыратын жаңа ақпарат таппады, онда Ұлттық теңіз балық шаруашылығы қызметінің ғалымдары сол жазда оңтүстік-шығыс Беринг теңізіндегі Солтүстік Тынық мұхиты жұмсақ китінің популяциясы шамамен 30 басқа тоқтығын бағалаған. Бұрынғы бағалаулар бойынша, Солтүстік Тынық мұхитының шығысындағы жұмсақ киттердің саны көп болуы мүмкін деген болжамдар негізсіз болған. 2001 жылы байқау деректері мен популяция бағалауларын жан-жақты қарастырғаннан кейін, «Солтүстік Тынық мұхиты жұмсақ китіне қатысты жарияланған көптеген бағалаулардың ешқайсысы сенімді деп есептелмейді, [көпшілігі] болжамнан аспайды және бұл бағалауларды растайтын сандық деректер жоқ» деген қорытындыға келді. 2010 жылғы мақала төмен бағалаулардың объективті сандық негіздемесін алғаш рет ұсынды. Ғалымдардың фотосуреттерді қайта түсіру арқылы жүргізген зерттеулері 31 киттен (95% сенімділік деңгейі = 23–54) тұратын популяцияны көрсетті, ал генотиптеу зерттеуі 28 киттен (95% сенімділік деңгейі = 24–42) тұратын популяцияны көрсетті. Ғалымдар популяцияда сегіз аналық (95% сенімділік деңгейі = 7–18) және 20 аталық (95% сенімділік деңгейі = 17–37) бар екенін есептеді. Олар «Бұл бағалаулар Беринг теңізінің қосалқы популяциясына қатысты болғанымен, басқа деректер Солтүстік Тынық мұхитының шығыс бөлігіндегі жалпы популяцияның одан көп болуы екіталай екенін көрсетеді» деген қорытындыға келді. 2004 жылы кем дегенде екі шағатай көрілді. Аляска шығанағында Кодиак аралының жанында жеке киттердің байқалуы (1998, 2004) және дыбыстық жазбалары (2000) тіркелді. Сонымен қатар, 2013 жылы Британдық Колумбия жағалауында екі жеке кит байқалды. Үшінші байқау 2018 жылы тіркелді.
Most recent sightings and acoustic records of right whales in the eastern part of their range have come from a relatively small area in the southeastern Bering Sea. Most of these records are within, or near, the U. S. designated Critical Habitat for the North Pacific Right whale. A much smaller number of sightings has come from the Gulf of Alaska and the coasts of British Columbia and further south. The very small number of North Pacific right whale calls detected during the NMFS acoustic research—hundreds per year contrast with the vastly greater number (hundreds of thousands) of bowhead whale calls during migration in the western Arctic and blue whale calls off California—further reinforces the conclusion that the population size of North Pacific right whales in the Bering Sea is very small. The 2015 reviewers had found no new information that increased the population estimate above that made in 2010 when National Marine Fisheries Service scientists estimated that the population of North Pacific right whales that summer in the southeastern Bering Sea was about 30 animals. Prior estimates of larger current right whale population numbers in the eastern North Pacific were highly speculative. A comprehensive review of sighting data and population estimates in 2001 concluded that "none of the published estimates of abundance relating to North Pacific right whales can be regarded as reliable [most] estimates appear to be little more than conjecture [and] no quantitative data exist to confirm any of these estimates." The 2010 article was the first to present an objective quantitative rationale for its low estimates. The scientists' mark recapture photographic studies suggested a population of 31 whales (95% confidence level = 23–54); and their genotyping study suggested a population of 28 whales (95% confidence level = 24–42). The scientists estimated the population contains eight females (95% confidence level = 7–18) and 20 males (95% confidence level = 17–37). They concluded that "Although these estimates may relate to a Bering Sea subpopulation, other data suggest that the total eastern North Pacific population is unlikely to be much larger. In 2004, at least two calves were seen. In the Gulf of Alaska, there have been opportunistic sightings (1998, 2004) and acoustic records (2000) of individual right whales near Kodiak Island. Additionally, there have been two sightings of individual right whales off British Columbia in 2013. A third sighting was recorded in 2018.
Охот теңізі және Солтүстік Тынық мұхиттың батыс бөлігі
2015 жылы киттердің жағдайына жасалған сараптама батыс Солтүстік Тынық мұхитында шығыс аймаққа қарағанда көбірек киттер бар екенін көрсетті, бірақ осы популяцияның өзі әлемдегі теңіз сүтқоректілерінің ең аз санынан тұрады. Батыста киттердің соңғы байқалған жерлері – Камчатка түбегі, Курил аралдары, Охот теңізі және Жапония жағалауындағы Командор аралдары. Бұл аймақтың картасына Ресейдің ішкі сулары (жағалаудан 12 миль), Ресейдің эксклюзивті экономикалық аймағы (жағалаудан 200 мильге дейін), Жапонияның ішкі сулары мен ЭЭЗ сулары, сондай-ақ Охот теңізінің орталығындағы халықаралық сулар кіреді. Осының салдарынан, киттерді және балық шаруашылығын зерттеулер аймақты, әсіресе жағалауға жақын бөліктерін, Солтүстік Тынық мұхитының шығысындағыдай толыққанды зерттей алмайды.
The 2015 review of whale status concluded that there are more right whales in the western North Pacific than in the eastern region, but even estimates of that population still places it among the world's smallest populations of marine mammal. In the west, most recent sightings of right whales occur along the Kamchatka Peninsula, in the Kurile Islands, in the Sea of Okhotsk, and the Commander Islands, along the coasts of Japan. A map of this area includes Russian territorial waters (12 miles from shore), Russian Exclusive Economic Zone out to 200 miles from shore, Japanese territorial and EEZ waters, and some international waters, even in the center of the Sea of Okhotsk. As a result, surveys for whales and fisheries have generally not been able to comprehensively survey the region, particularly close to shore, as has been possible to do in the eastern North Pacific.
Охот теңізі
1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында жапон зерттеу кемелерінің бақылаушылары Охот теңізінде 28 ақ кит көргенін хабарлады. Осы деректер негізінде жапон ғалымдары Охот теңізінде 900 ақ кит бар екенін бағалады, бірақ сенімділік интервалы өте кең болды (90% CI = 400–2100). 1989, 1990 және 1992 жылдары менки киттерін іздеу кезінде алынған мәліметтер жапон ғалымдарын Охот теңізінде 922 ақ кит бар деген қорытуға жеткізді (95% CI: 404–2108) (Мияшита және Като 1998, IWC 2001:26). Дегенмен, IUCN Қызыл тізімі үшін құжаттарды дайындаған сарапшылар жапондық бағалаудың өте кең сенімділік интервалы мен соңғы кезде санының өскеніне нақты дәлелдердің болмауы ескере отырып, бағалау үшін осы санының ең төменгі шегін (яғни, шамамен 400) қолдану керек деген шешімге келді (Reilly және тағы басқалар, 2008). Басқа ғалымдар да жапондық бағалаудың кемшін әдістемеге негізделгенін және халықтың көлемі одан кем, тіпті жартысына жуық болуы мүмкін екенін айтты.
In the late 1980s and early 1990s, observers on Japanese research vessels reported 28 sightings of right whales in the Sea of Okhotsk. From this sample, the Japanese scientists estimated a population of 900 right whales in the Sea of Okhotsk, albeit with wide confidence intervals (90% CI = 400–2,100). Data obtained during Japanese sighting surveys for minke whales in 1989, 1990, and 1992 led Japanese scientists to estimate a population of 922 right whales in the Sea of Okhotsk (95% CI: 404–2,108) (Miyashita and Kato 1998, IWC 2001:26). However, the reviewers who prepared the IUCN Red List documentation concluded that given the very wide confidence intervals surrounding the Japanese estimate and the lack of clear evidence of any recent increase in numbers, the lower end of the range of that abundance estimate (i. e., about 400) should be used for assessment (Reilly et al. 2008k). Other scientists also wrote that the Japanese estimate was based on faulty methodology and the population was likely to be only half as large or smaller.
Жапония
Жақында, 1994 жылдан 2013 жылға дейін Хоккайдоның (Жапония) шығысындағы және Курил аралдарындағы ашық теңіздегі ірі киттерді зерттеу барысында 55 рет жорғак кит (77 жеке тұлға) кездестірілді, оның ішінде он аналық кит пен баласынан тұратын жұптар (Matsuoka et al. 2014 ж.).
More recently, surveys for large whales in offshore waters east of Hokkaido (Japan) and the Kuril Islands from 1994 to 2013 resulted in 55 sightings of right whales (77 individuals) including ten female/calf pairs (Matsuoka et al. 2014).
Камчатка
2003-2014 жылдар аралығында Ресейдің эксклюзивті экономикалық аймағында (негізінен Солтүстік Курил аралдары, Оңтүстік Камчатка түбегі және Командор аралдары маңында) 31 кит 19 рет тіркелді. 2003-2014 жылдар аралығында Ресей суларында байқалған ақ киттер туралы 2015 жылғы шолу жасалды. 2012 жылы Камчатка түбегінің оңтүстік-шығысында және Курил аралдарының жанында бес топқа бөлінген 10 ақ кит байқалды (Sekiguchi et al. 2014 және Овсяникова және басқалар, 2015). 2015 жылғы шолу жасаушылар 1992 жылдан бері Солтүстік Тынық мұхитының батысында, әсіресе Охот теңізінде жиналған барлық деректерді жаңа популяциялық бағалау үшін талдау қажет деп қорытындылады, осылайша осы топтама үшін бағалауды аяқтауға болады. 1839-1909 жылдар аралығында Солтүстік Тынық мұхитында ауланған 2118 киттің ай сайынғы орналасуын қоса алғанда, 249 кемелік журналдан алынған деректерді пайдалана отырып, әлемдегі кит аулау орындары көрсетілген. Оның карталары кит аулаушылардың таралуының кездейсоқ еместігін ескермейді. C картасында ақ киттердің үш негізгі шоғырлануы көрсетілген: біреуі Аляска шығанағында, біреуі Камчатка мен Охот теңізінде, және тағы біреуі Жапон теңізінде. Моридің осы сериядағы егжей-тегжейлі кит карталары 1980 жылдарға дейін бірнеше кітапханаларда ұмытылып қалды. Мори карталарының Таунсенд картасына қарағанда артықшылығы бар, себебі белгілі бір аймақтағы киттердің саны іздеу жұмысының көлеміне сәйкес түзетілуі мүмкін, бұл сол айдағы сол аймақтағы түрлердің санының дәлдігін арттырады. Мори кестелері сонымен қатар аймақ және ай бойынша іздеу күшін сандық тұрғыда көрсетеді, ал Таунсенд кестелерінде іздеу күші тек сапалық тұрғыда қарастырылады. Солтүстік Тынық мұхитында кит аулаушылар негізінен жаз айларында аң аулаған, бұл Моридің кит карталарында көрініс тапқан. Қыста байқаулар өте сирек болды және олар 20°N-нен оңтүстікке қарай да аз болды. Ең тығыз шоғырлануы Камчатканың екі жағалауында және Аляска шығанағында байқалды. Мори кестелері екі көмекшінің көшірмесі негізінде жасалған. Жақында жүргізілген зерттеулердің нәтижесінде бір көмекшінің журналды көшіру кезінде көптеген қателіктер жібергені анықталды. Жақында Мори мен Таунсенд карталарының деректер кестелері және басқа журналдық деректер 19 ғасырда Солтүстік Тынық мұхитындағы ақ киттердің таралуының ең жақсы карталарын жасау үшін қатаң түрде біріктірілді. Әсіресе, Солтүстік Тынық мұхитында қанша ақ кит популяциясы бар екені қызығушылық тудырады. Солтүстік Тынық мұхитында бір ғана популяция болды ма? Аляска шығанағында жаздайтын шығыс популяциясы және Батыс Солтүстік Тынық мұхитында екінші популяция болды ма? Охот теңізіндегі популяция Камчатканың шығысындағы Тынық мұхитында кездесетін киттерден ерекшеленетін үшінші популяция ма еді? Жақында зерттеушілер осы алғашқы кит аулау деректерін, сондай-ақ жақында, бірақ азырақ, байқау деректерін қайта талдады. Олардың қорытындысы бойынша, Батыс және Шығыс Солтүстік Тынық мұхитында кем дегенде екі ақ кит популяциясы бар, бірақ Охотск популяциясы бөлек популяция болып табылатыны әлі белгісіз. E. japonica-ның жазғы таралуы Беринг теңізінің оңтүстік-шығыс бөлігіне дейін созылады. Жазда бұғы басының бауыры Беринг бұғазы арқылы солтүстікке қарай көшіп, Чукчи теңізі мен Бофорт теңізіне жетеді. Қыста мұзды жақсы көретін бұғы басы оңтүстікке Беринг теңізіне қарай көшіп кетеді, бірақ ақ кит Алеут аралдарынан оңтүстікке Солтүстік Тынық мұхитына қарай көшіп кетеді. Аулау деректері тарихи ареалдардың қазіргі ареалдан әлдеқайда кең болғанын және қасқыр киттерінің ареалымен үлкен дәрежеде жапсарысқандығын көрсетеді. Беринг теңізінде азықтандыру/жайлау жерлері шығыстағы Кокечик және Скаммон шығанақтарындағы Кусильвак санақ аймағына дейін солтүстікке қарай созылуы мүмкін, Сент-Мэтью аралы мен Нунивак аралының солтүстігінде, сондай-ақ тыңдау құрылғысының жазбаларын талдау нәтижесінде Солтүстік Тынық мұхитының шығысында соңғы байқаулар туралы хабарламалар аздаған ғана аймақтарда тіркелді. Ең көп байқаулар Оңтүстік-Шығыс Беринг теңізінде, одан кейін Аляска шығанағында және содан кейін Калифорнияда тіркелді. 2000 жылы Аляска шығанағындағы Кодиак аралының жанында тағы 10 дауыс тіркелді. 2011 жылдың желтоқсанында Уганик шығанағында Кодиак аралының батыс жағында осы түрдің алғашқы заманауи жазбасы болып табылатын басқа бір кит байқалды. Бұл аймақтағы жағалау суларында кездескен аздаған байқаулардың бірі. 2010 жылдың мамыр айында Пасагшак шығанағында бір кит тынығатыны байқалды. Аляска шығанағының бойындағы басқа да жазбалар Якутат шығанағында 1979 жылы, Фэрвезердің сыртқы жағасында Кейп Фэрвезерден 100 км оңтүстік-батыста және т.б. 2004 жылдың 10 тамызында Беринг теңізінде екі киттен тұратын топ байқалды. Тамыз айында 17 киттен, оның ішінде екі баласы бар топ, сондай-ақ Аляска шығанағында бір кит байқалды. 2000-2006 жылдар аралығында пассивті тыңдау құрылғылары арқылы тіркелген 3600-нан астам Солтүстік Тынық мұхитының ақ китінің дауыстарын қарастыру, киттердің көктемнің соңында Оңтүстік-Шығыс Беринг теңізіне көшіп келіп, күздегі соңына дейін қалатынын күшті көрсетеді. Ең ерте жазбалар мамырдың соңында, ал ең кеш жазбалар желтоқсанда тіркелді. Дауыстардың ең көп тіркелген кезеңі шілдеден қазанға дейін болды. Көбінесе белгіленген Критикалық ареал аймағындағы жақын теңіздік жерлерден тіркелді. 2005 жылдың қазаннан желтоқсанға дейін Солтүстік-Батыс орталық теңіз және терең теңіздік жерлерде бірнеше дауыстар тіркелді, бұл олар маусымдарға және көші-қон кезінде пайда болатынын көрсетеді. 2017 жылдың шілдесінде Аляска түбегі мен Килокак тастарында ақ кит байқалды, бұл соңғы жарты ғасырдағы аймақтағы түрдің алғашқы растауы болды.
There were 19 sightings of 31 whales in the Russian EEZ (mainly around the northern Kuril Islands, the southern Kamchatka Peninsula and the Commander Islands) between 2003 and 2014 A 2015 review of sightings of right whales seen in Russian waters between 2003 and 2014. Another 10 sightings of right whales in five groups were reported in 2012 surveys southeast of the Kamchatka Peninsula and off the Kuril Islands (Sekiguchi et al. 2014) and(Ovsyanikova et al. 2015). The 2015 reviewers concluded that all data collected since 1992 in the western North Pacific, especially the Sea of Okhotsk, need to be analyzed for a new abundance estimate so that an assessment can be completed for this subpopulation. shows catch locations around the world, including the location by month of most of the 2,118 right whales taken in the North Pacific between 1839 and 1909, using data copied from 249 logbooks. His charts do not adjust for the nonrandom distribution of whalers. Chart C shows three main concentrations of right whales—one in the Gulf of Alaska; one along Kamchatka and the Sea of Okhotsk; and another in the Sea of Japan. Maury's detailed whale charts in this series languished largely forgotten in a few libraries until the 1980s. when they began to be studied more rigorously. The Maury charts have an advantage over the Townsend chart in that the number of whales seen/killed in a given area could be adjusted for the amount of searching effort that had occurred, giving a more accurate indication of the species abundance in that area in that month. The Maury charts also quantify the searching effort by region and month, whereas in the Townsend charts searching effort is dealt with only qualitatively. North Pacific whalers hunted mainly in the summer, and that is reflected in the Maury Whale Charts. There were almost no winter sightings and very few south of 20°N. The densest concentrations occurred along both coasts of Kamchatka and in the Gulf of Alaska. The Maury charts were based on tables transcribed by two assistants. More recent examination of the logbooks directly revealed that one of the assistants made numerous errors in the transcription of the logbooks. Recently, the data from the data sheets behind the Maury and Townsend charts and other logbook data has been combined rigorously to provide the best maps yet of distribution of North Pacific right whales in the 19th century. Of particular interest are the questions of how many "stocks" of right whales exist in the North Pacific. Was there just a single population across the North Pacific? Was there an eastern population that summered in the Gulf of Alaska and a second population in the western North Pacific? Was the population in the Sea of Okhotsk a third population distinct from the whales found in the Pacific east of Kamchatka? Recently, researchers reanalyzed this early whaling data, along with more recent, but much sparser, sighting data. They conclude that there are probably at least two stocks of right whales in the western and eastern North Pacific, but that it is still unclear whether the Okhotsk population is a separate stock. E. japonica summer distribution extends north into the southeastern part of the Bering Sea. In summer, the Bowhead migrates north through the Bering Straits and is in the Chukchi Sea and Beaufort Sea. In winter, the ice loving Bowhead moves south into the Bering Sea, but the right whales have migrated further south of the Aleutian Islands into the North Pacific. Catch records suggest that historical ranges were much broader than that of current status, and was strongly overlapping with ranges of bowhead whales. In Bering Sea, feeding/summering grounds could have reached further north up to the Kusilvak Census Area such as at Kokechik and Scammon Bays in east, north of St. Matthew Island and Nunivak Island as well as analysis of listening device records, only a few small areas report recent sightings in the eastern North Pacific. The southeastern Bering Sea produced the most, followed by the Gulf of Alaska, and then California. In 2000, 71 calls were recorded by a deep water passive acoustic site at An additional 10 were recorded near Kodiak Island in the Gulf of Alaska at , another whale which is thought to be a sub adult animal was observed in Uganik Bay in December 2011, being the first modern record of the species on the western side of Kodiak Island. This was one of the few sightings that has occurred in inshore waters in the area. One right whale was seen resting in Pasagshak Bay in May 2010. Other records along Gulf of Alaska include off Yakutat Bay in 1979, outer bank of Fairweather Ground at 100 km southwest of Cape Fairweather, and so on. On August 10, 2004, a group of two were seen in the Bering Sea. Another sighting of 17 including two calves was noted in September, and one in the Gulf of Alaska. Review of more than 3,600 North Pacific right whale calls detected by passive listening devices between 2000 and 2006 strongly suggests that the whales migrate into the southeast Bering Sea in late spring and remain until late fall. The earliest were in late May and the latest in December. The peak calling period was July through October. Most were detected from shallow shelf sites within the designated Critical Habitat area. From October through December 2005, several calls were detected at the northwestern middle shelf and the deeper shelf sites, suggesting that they may appear at different seasons and during migration. A right whale was observed between Alaska Peninsula and Kilokak Rocks in July, 2017 which makes it the first confirmation of the species in the vicinity in the past half century.
Солтүстік-Батыс Тынық мұхиты
Батыстық Солтүстік Тынық мұхитында ақ киттер туралы хабарламалар өте сирек. Охот теңізінде ақ киттердің қалдық популяциясы, кем дегенде жаз айларында, сұр және қасқыр киттердің батыс популяцияларының қалдық популяцияларымен бірге сақталады. Бұл үш түрдің таралуы бір-бірінен едәуір өзгеше. Жазда қасқыр киттер Охот теңізінің солтүстік-батыс бұрышында Академия және Ульбан шығанақтарынан Шантар аралдарына дейін қоныстанады, ал сұр киттер Сахалин аралына жақын, жаңа энергия дамуына жақын қалады. Ақ киттердің мекендеу орындары Охот теңізінің оңтүстігінде, Курил аралдары мен Сахалин аралының шығысында орналасқан. Жақындағы бірнеше байқау тіркелген. Курил аралдары маңындағы ақ киттердің соңғы кездегі кездесуі байқау жұмыстарының жетіспеуіне байланысты толық белгісіз; алайда, соңғы байқаулар Парамушир аралы және оның төңірегі, сондай-ақ Камчатка түбегінің оңтүстік ұшының батысы бұл түр үшін ең көп қоныстанған аймақтардың бірі екенін көрсетеді. Камчатка түбегінің шығыс жағалауы ақ киттердің қоректену ортасы ретінде қарастырылғанымен, тек 1978 және 2009 жылдары тіркелген бірнеше жазба бар. Командер аралдарында ақ киттер тарихи түрде көп ауланды, бірақ соңғы жылдары тек бірнеше рет байқалды, алайда Командер аралдары мен шығыс Камчатка маңындағы кездесулер соңғы онжылдықтарға қарағанда жиірек болып көрінеді. Бұл аймақтың қашықтығы байқауды өте қиын және қымбат етеді. «JARPN» және «JARPN II» зерттеулерінің деректері бойынша, 1994 жылдан 2007 жылға дейін 40 ақ кит негізінен жағалау суларында таралған. 2009 жылдың жазында Жапонияның алыс теңіздердегі балық шаруашылығы ұлттық ғылыми-зерттеу институты мен Ресейдің (VNIRO) институты Охот теңізінде бірлескен киттерді байқау зерттеуін жүргізді. Бұл зерттеу барысында 29 киттен тұратын 17 топ тіркеліп, суретке түсірілді. Фотосуреттерді талдау кезінде ешқандай сәйкестік табылмады, нәтижесінде зерттеу кезінде ең аз дегенде 29 кит кездесті. Жағалау суларынан басқа, үш негізгі ыстық нүкте анықталды, онда байқау санының айтарлықтай артуы байқалды: Командер аралдары, Бірінші Курильский бұғазы (Лопатка мүйісі мен Парамушир аралы арасындағы) және Сахалиннің шығыс жағалауы, оның ішінде Пильтун шығанағы, құрып кету қаупі төнген батыс сұр киттердің жиналатын жалғыз аймағы. Камчатка түбегінің оңтүстік-шығысындағы пелагикалық сулар соңғы жылдары ең көп байқалатын жері болуы мүмкін, бірақ бұл аймақ теңізден алыс және бұл киттердің оңтүстікке қарай қайда көшіп баратыны белгісіз. Солтүстік Тынық мұхитының ақ киттері үшін қыстауға арналған жағалау немесе басқа жерлер анықталған жоқ, бұл бұрын тасталған идеяны қолдауға көмектеседі: Солтүстік Америка құрлығының жағалау суларында тарихи көбейту орындарының болуы. Риукю аралдары батыс популяциясы үшін қыстау ортасы ретінде ұсынылды, бірақ бұған жеткілікті дәлелдер жоқ. Шанхай және Чжоушань архипелагы, Тайвань бұғазы (мысалы, Фуцзянь жағалаулары, Пинтан аралы, Пэнху аралдары, Тайваньның батыс жағалауы), Гавайи аралдарының солтүстік-батысы. Кейбір киттер Хайнань аралынан ұсталды және бұл аймақ батыс популяциясы үшін белгілі аумақтың ең оңтүстік бөлігі болуы мүмкін. Киттер Солтүстік Мариан аралдарында да кездеседі. Солтүстік Атлантика түрлеріне сәйкес келетін экологиялық факторларға сәйкес Тынық мұхитының солтүстігіндегі ақ киттер үшін қыстауға арналған ықтимал мекенжайларды болжайтын карта академиялық тұрғыдан жасалған, оның ішінде оңтүстікке қарай Хайнань, Лейчжоу түбегі және Тонкин шығанағының солтүстігі. Борнео маңындағы босқындардың тарихи оқиғалары да қарастырылды, ал Филиппинге немесе Филиппин арқылы көшіп-қону мүмкіндігі белгісіз. Тарихи түрде Жапон теңізі арқылы Сары және Бохай теңіздеріне көшіп келген популяция функционалдық жойылып кетуі мүмкін. Қытай мен Оңтүстік Кореяда 1974 жылдың қазан айында Корея үшін және 1977 жылы Қытай үшін ауланғаннан бері ешқандай ақ кит тіркелмеген, ал 1901 жылдан бері Жапон теңізінің жапондық суларында тек екі расталған жазбада ғана бір және бір адам ұсталған. Тынық мұхитының екі жағында да тұрақты көріністер 1998 жылға дейін тіркелді және екі жақта да 1996-97 жылдары шамамен бірдей ендіктегі төрт жердегі барлық оңтүстік жазбалар жасалды: Амами Ошима, Бонин аралдары, Гавайи, Кабо-Сан-Лукас. Батыс жағалаудағы соңғы жазбалар 1998 жылы Кейп-Сан-Мартин және Монтерейде тіркелді. Содан кейін, 2014 жылға дейін ешқандай жазба тіркелмеді. Бонин аралдарында және Орегон мен Калифорния жағалауларында 1990 жылдары тұрақты кездесулер расталды. 2010 жылдары байқау тенденциясының күрт өсуіне және 2000 жылдары көптеген бұрынғы ареалдарда жоғалуына не себеп болғаны белгісіз, әсіресе орта және төмен ендіктерде. Бонин аралдары тұрақты аралықты растаған және қазіргі заманда су астында түсіруге қол жеткізген жалғыз орын. Жапония жағалауларында 2003, 2006, 2008 және 2011 жылдары санның күрт өсуі байқалды, 2011 жылы ерекше көп санды кит тіркелді; кем дегенде 3 немесе одан көп байқау, 1 өрілу, 18 м киттің құлауы. 2014 жылдың маусымында Аккеши жағажайында 4,6 метрлік және жасанды түрде кесілген болуы мүмкін төменгі жақ сүйегінің фрагменті табылды.
There are very few reports of right whales in the western North Pacific. A remnant population of right whales persists in the Sea of Okhotsk at least in the summer, along with remnant populations of the western populations of gray and bowhead whales. The distribution of these three species is quite different. In summer bowheads inhabit the northwestern corner of the Sea of Okhotsk around Academy and Ulban Bays to the Shantar Islands, while gray whales stay close to Sakhalin Island, near massive new energy developments. In contrast, the right whales inhabit the southern Sea of Okhotsk around the Kuril Islands and east of Sakhalin Island. Some recent sighting records are available. Recent occurrences of right whales near the Kuril islands are largely unknown due to lack of observation effort; however, recent sightings indicate that the areas adjacent to Paramushir Island and surrounding, and west of the southern tip of the Kamchatka Peninsula are seemingly one of the most populated locations for this species today. Even though the eastern coast of the Kamchatka Peninsula is considered as a feeding ground for right whales, only a few records exist from the eastern side including sightings in 1978 and in 2009. Right whales were historically hunted in the Commander Islands heavily where only a handful of sightings are made in recent years, however, encounters with this species around the Commander Islands and off eastern Kamchatka seems to occur on a more regular basis compared to the last several decades. This area's remoteness makes observation very difficult and expensive. Based on survey records from "JARPN" and "JARPN II" conducted by Institute of Cetacean Research, the 40 right whales seen were distributed mainly in offshore waters from 1994 to 2007. In summer 2009, a co operative cetacean sighting survey was conducted in the Sea of Okhotsk by the Japanese National Research Institute of Far Seas Fisheries and the Russian (VNIRO) institute. During this survey, 17 groups of 29 right whales were recorded and photographed. Analysis of the photographs revealed no matches among the individuals resulting in a minimum record of 29 whales encountered during the survey. Besides offshore waters, three major hot spots for right whales where with good increases in sighting numbers have been confirmed in coastal Russian waters have been detected: the Commander Islands, the First Kurilskiy Strait (between Cape Lopatka and Paramushir Island), and the east coast of Sakhalin including Piltun Bay, the only congregating area known for endangered western gray whales. Pelagic waters off southeastern Kamchatka Peninsula is the location possibly with the highest sighting frequency in recent years even though this area is far offshore and it is unclear where these whales migrate southward. No coastal or other wintering ground has been found for North Pacific right whales. and this may contribute to support the once abandoned idea; existence of historical breeding grounds in coastal waters including along North American continent. Ryukyu Islands had been suggested as a wintering ground for the western population, but little evidence supports this. areas off Shanghai and the Zhoushan archipelago, Taiwan Strait (e. g. Fujian coasts like Pingtan Island, Penghu Islands, west coast of Taiwan), the northwestern Hawaiian Islands. Some whales were caught off Hainan Island and this area is possibly the southernmost location of known range for the western population. The whales are also known to occur around the northern Mariana Islands. A map had been academically created which forecasts potential wintering habitats for right whales in north Pacific according to environmental factors corresponding to that of north Atlantic species, including further south to Hainan, Leizhou Peninsula, and northern Gulf of Tonkin. Historical occurrences of vagrancy around Borneo have been considered as well, while possibilities of migrations to or through Philippines are unclear. The population (s) historically migrated through the Sea of Japan to the Yellow and Bohai Seas was likely driven to functional extinction. No right whales have been recorded in China and in South Korea since the catches in October 1974 for Korea and 1977 for China, and there have been only two confirmed records of a stranded and a by caught individuals since in 1901 in Japanese waters of the Sea of Japan. Constant appearances in both sides of Pacific were recorded until 1998 and all the southernmost records at four locations of almost same latitude were made in both sides around 1996–97; Amami Ōshima, Bonin Islands, Hawaii, Cabo San Lucas. Last records off west coast were in 1998 off Cape San Martin and Monterey. Afterwards, any records ceased until 2014. In Bonin Islands and off Oregon and California, constant occurrences were confirmed in the 1990s. What factors caused sudden rise in sighting trends in the 2010s and disappearance in the 2000s in many of former range especially for mid lower latitudes are unknown. The Bonin Islands are the only location where sighting interval of constance was confirmed and succeed underwater filming in modern times. Off Japan, sudden rises in number were confirmed in 2003, 2006, 2008, and in 2011 where an exceptionally large number was recorded in 2011; at least 3 or more sightings, 1 entanglement, 1 stranding of 18 m animal. Fragments of a lower jaw, measuring 4.6 m in length and likely to be artificially sliced off, was discovered on a beach in Akkeshi in June 2014.
Жапония
Солтүстік Тынық мұхитының оңтүстік киттерінің Жапония суларында кездесуі бірнеше үлгіні көрсетеді. Тарихи және қазіргі байқаулар үш аймақта жиірек тіркеледі: 1) солтүстік, әсіресе Хоккайдоның солтүстігінде, 2) Жапонияның орталық жағалауында және 3) Жапонияның оңтүстік аралдарында, әсіресе Бонин аралдарында. Хоккайдоның солтүстігіндегі және айналасындағы сулар тарихи тұрғыдан 19 ғасырдағы пелагикалық кит аулаушылар жаз және күз айларында оңтүстік киттерді аулаған аймақтар болған. Бұл аймақ және солтүстікке қарай Курил аралдары арқылы, Охот теңізінің оңтүстігінде және Камчаткада оңтүстік киттердің қоректену орындары болды. Жапония жағалауында соңғы кезде байқалған оңтүстік киттердің кейбірі осы үлгіге сәйкес келеді. Бұрын оңтүстік киттер Солтүстік-шығыс Жапонияның жағалауында көп кездесетін, соңғы жылдары ICR зерттеулерінен алынған байқаулар (бір жануар Куширо, Хоккайдо, 2002 жылдың қыркүйегінде және Хонсю Тынық мұхиты жағалауында 2003 жылдың сәуірінде расталды) бар. Жергілікті балықшылар жыл сайын осы аймақта бірнеше жануарды байқайды (жеке байланыс). 2008 жылы Ширетоко түбегінде бір расталмаған көрініс тіркелді. 2013 жылдың шілдесінде Ширетоко түбегіндегі саяхат кезінде оңтүстік кит байқалды, бұл аймақтағы бірнеше онжылдықтардағы алғашқы расталған байқау және Хоккайдода алғаш рет тіркелген. Келесі екі аптада Шари жағалауына жергілікті қасқырлар тобы қайтып келгенше, сол аймақта бір жануар байқалды. Байқаушы жергілікті туристік қайықтардың жоғары жылдамдықпен жүргендіктен киттің су бетінде тынығатынын байқамай, оны суға батпау үшін суға батқанға мәжбүр еткенін айтты. 2018 және 2019 жылдары жарым аралдың батыс жағалауынан қосымша байқаулар жасалды. 2018 жылғы және 2019 жылғы екі байқаудың бірін Доуто Канко Кайхатсу (Корпорация) жүзеге асырды. Жапонияның орталық жағалауында оңтүстік киттердің пайда болуы бұл жерлерден өткен оңтүстік киттердің көшіп кетуімен байланысты болуы мүмкін. Хонсюдың Тынық мұхиты жағында байқаулар жиі кездесетін бірнеше жер бар: Токио шығанағының оңтүстігінен Идзу түбегінің барлық жеріне дейін, Идзу аралдарынан Бонин аралдарына дейін, Кии түбегі, Мурото мысы және іргелес сулар. Бірінші аймақта 2000 жылдың сәуірінде Татеямадан бір оңтүстік кит босатылды, ал 2002 және 2005 жылдары Идзу Осимадан екі жануар босатылды. Кейбір оңтүстік киттер әлі күнге дейін Жапонияның жағалаулары бойымен, әсіресе архипелагтың Тынық мұхиты жағында оңтүстікке қарай көшіп келеді, бірақ оңтүстікке қарай көшіп-қонудың қандай бөлігі Жапониядан өтеді, белгісіз. Жапонияның оңтүстік аралдарында оңтүстік киттердің болуы сол жерде қыстауға арналған жер болуы мүмкін екенін көрсетеді. 2014 жылдың 28 қаңтарында Камогава жағалауында оңтүстік кит байқалды, бұл 21 ғасырда Шығыс Қытай теңізінде алғашқы тіркелген жайт. Шамамен осындай өлшемдегі бір кит 2014 жылдың 28 наурызында Кумамото префектурасының Ушибука портына кірді. Сонымен қатар, 2014 жылдың 12 және 25 наурызында Бонин аралдарында екі түрлі жануар байқалды. Кейіннен біреуі үлкен болды және киттерді бақылайтын кемелерге қызығушылық танытты. Огасавара суға секіру орталығының қызметкері Ясухиро Морита Боньин аралдарының маңында төрт рет оңтүстік китпен кездесті. Жақында байқалғандардың көбі Жапония жағалауында болды. Тарихи тұрғыдан алғанда, оңтүстік кит Рюкю аралдарынан Қытайдың оңтүстігіне дейін, соның ішінде Тайваньға дейін Шығыс Қытай теңізінде қыстаған болуы мүмкін, дегенмен бұл идеяны қолдайтын ғылыми дәлелдер аз. Қазіргі кезде Шығыс және Оңтүстік Қытай теңіздерінде немесе Сары және Бохай теңіздерінде байқалу өте сирек, ал жазбалар саны аз. Бұл аймақта тек бірнеше рет расталған көріністер болды, ал Шығыс Қытай теңізіндегі соңғы 110 жылдағы 5 жазба тек Амами Осима аралында және Сукомобанар аралында жазылды. Сонымен қатар, Қытайдың құрлықтық жағалауларында орналасқан оңтүстік киттер туралы қазіргі заманғы барлық деректер Сары теңіздің солтүстігіндегі Хайянг аралында шоғырланған. Оңтүстік киттер қыста Бонин аралдарында болған шығар, бірақ соңғы онжылдықта байқалғандардың аздығы бұл пікірді растамайды. Огасавара китін бақылау қауымдастығы 1990-шы жылдары Бонин аралдарында 4 түрлі киттің 3 тобын көргенін хабарлады (әр түрлі топтан екі жануар суретке түсіп, су асты видеосында жазылды); 2007 жылдың желтоқсанында Аогасима портынан шығып, оңтүстікке көшіп бара жатқан екі мүмкін кит көрінді. 2008 жылдың наурыз айында Микура аралының маңында тағы бір топ екі-үш жануар пайда болды. Бір жануар 2011 жылы Нийжимадағы жағалауға өте жақын жерде байқалды (кейін сипатталды). 2016 жылдың 3 сәуірінде Маназуру түбегінің жанында шағын оңтүстік кит байқалды, ал 2016 жылдың 21 сәуірінде Мияке аралының жанында бір немесе екі оңтүстік кит байқалды. Кии түбегінде 1999 жылдың маусымында бір көрініс, 2003 жылдың сәуірінде бір тірі босатылған және 2006 жылдың көктемі мен жазында екі жануардың үш тіркелген жағдайы болды (олардың барлығы көптеген киттерді бақылайтын кемелерден алынған). Осы киттердің бірі өте белсенді болды. 2009 жылдың қаңтарында Тайжи қаласының жанында балық аулау желісінен оңтүстік кит тірі күйінде босатылды, киттерді бақылайтын тур кезінде өте жақыннан байқау жасалды (кейін сипатталды). 2016 жылдың ақпанында Кусимотодан тыс жерде дөңгелек тісті дельфиндер тобының ішінде оңтүстік кит байқалды. Мурото мысынан 1971 жылдың ақпанында және 2008 жылдың ақпанында екі тіркелген жағдай болды (екеуі де қауіпсіз босатылды). 2003 және 2009 жылдары Ибараки префектурасының солтүстігінде және оңтүстігінде екі жануар құрлыққа шықты. Жапония теңізінде қазіргі заманғы байқаулар өте сирек жасалады. 1970-ші жылдардан 2000-шы жылдардың соңына дейін құрлыққа шығу жағдайлары тіркелді, бірақ оңтүстік киттердің болуы мүмкін екенін көрсететін ешқандай жарияланба немесе растама болған жоқ. Жапония теңізінде оңтүстік киттерді аулау 1978 жылға дейін жалғасты. 1922 жылы Жапония теңізінде оңтүстік китті аулаудың суреті бар. 2011 жылдың ақпанынан сәуірдің ортасына дейін Жапония жағалауында оңтүстік киттердің саны күрт өсті. Оңтүстік Идзу түбегіндегі Симода жағалауына жетілген аналық кит құлап түсті. Бұл жеке жануардың денесі балдыршамен жабылған жоқ. Ол бұрын Инатори маңында байқалған, ал тағы бір жануар Инатори маңында жағалауға өте жақын жерде байқалды. Сурет және бейнежазба бар. Манадуру портының сыртында мамыр айында тағы бір мүмкін оңтүстік кит байқалды (сурет түсірілмеді). Идзу аралдарында бір кит жағалауға өте жақын жерде, ұзақ уақыт бойы құйрығымен суды шапақтады. Басының суреті түсірілмеді. Кии түбегінде 2011 жылдың сәуірінде 2006 жылы екі оңтүстік китпен кездескен киттерді бақылайтын тур операторы оңтүстік китпен өте жақыннан кездесті. Бұл кит өте қызығушылық танытты және белсенді болды; ол кеме маңында екі сағаттан астам жүзіп, кемемен бірге жүре берді, бірнеше рет әртүрлі қимылдар жасады (судан секіру, басын судан шығару, құйрығымен суды шапақтау, қанаттарымен суды шапақтау) және кеме киттен қашып кетуге мәжбүр болды, себебі ол кемені ұстап алды. Бұл турға көптеген кәсіби кит фотографтары қатысты, олардың кейбіреулері 2006 жылғы байқаулар кезінде де болды. Кейбір киттерді бақылайтын немесе туристік компаниялар бірнеше оңтүстік киттермен немесе бірнеше рет кездесті, мысалы, Огасавара китін бақылау қауымдастығымен байланысты бірнеше компаниялар (1990-шы жылдары төрт жануар), Нанки теңіздік демалыс қызметі (2006 және 2011 жылдары үш жануар), Микура аралы туризм қауымдастығы (2008 жылы екі кит), Годзилла тасы круизі (Gojira iwa kankō) және оның еншілес компаниясы, Ширетоко түлкі круизі 2000-шы жылдардан бері (кем дегенде үш рет), Heritage Expeditions (2010-шы жылдары кем дегенде үш кит). Жас оңтүстік кит 2011 жылдың наурызында Оита префектурасының жанында желіге түсіп қайтыс болды. Шындығында, бұл туралы біолог хабарлады, ол жергілікті нарықта оңтүстік киттің еті сатылып жатқанын көрді, кейін жергілікті аквариумға хабарлады. Яхтадағы теңізші 2000-шы жылдардың басында Миура түбегінің жанында аналық және бала киттің судан секіргенін көрді.
The occurrence of North Pacific right whales in Japanese waters appears to show several patterns. Historic and modern sightings appear to occur more frequently in three areas: (1) the north, particularly north of Hokkaido, (2) along the coasts of central Japan, and (3) among Japan's southern islands, particularly the Bonin Islands. The waters around and north of Hokkaido historically where regions where 19th century pelagic whalers hunted for right whales during summer and fall. This region and north through the Kuril Islands, the southern Sea of Okhotsk and Kamchatka were feeding grounds for the right whales. Some of the recent sightings of right whales off Japan are consistent with this pattern. Right whales were formerly abundant off the coast of northeastern Japan where there have been a few sightings in recent years including observations from ICR research surveys (single animals confirmed off Kushiro, Hokkaido, in September 2002 and off the Pacific coast of Honshu in April 2003). Local fishermen have regularly seen a few animals per year in the area (personal contact). There is one unconfirmed sighting off the Shiretoko Peninsula in 2008. A breaching right whale was observed during a sightseeing cruise off the Shiretoko Peninsula in July 2013 making it the first confirmed sighting in the area for several decades and the first recorded in Hokkaido. A right whale, most likely the same individual, was seen in the area for the following two weeks until a pod of local killer whales came back to Shari coasts. The observer noted many of local tour operating boats cruising at high speeds did not seem to detect the whale resting on water surface and forced the right whale to submerge quickly to avoid collisions. In 2018 and 2019, additional sightings have been made from the west coast of the peninsula. 2018 sighting and one of two sightings in 2019 have been made by the same tour operator, Doutou Kanko Kaihatsu (Corporation) (:jp:道東観光開発). The occurrence of right whales along the coasts of central Japan appears to reflect the migration of right whales past these points. There are some locations along the Pacific side of Honshu where sightings are particularly more common; from south of Tokyo Bay to all around the Izu Peninsula, from the Izu Islands to the Bonin Islands, the Kii Peninsula, Cape Muroto and adjacent waters. In the first area, there was one entanglement freed alive in April 2000 off Tateyama, and two strandings at Izu Ōshima in 2002 and 2005. Some right whales still migrate south along Japan's coasts particularly the Pacific side of the archipelago, but what portion of the southward migration passes Japan is unknown. The occurrence of right whales among the southern Japanese islands suggest that a wintering ground may occur around there. An right whale was entangled off Kamogawa coast in May, A right whale of was sighted on January 28, 2014, making it the first record in the East China Sea in the 21st century. One whale about the same size entered the port of Ushibuka, Kumamoto on March 28, 2014. In addition, possibly two different animals were seen off Bonin Islands on 12th and 25th March 2014. Later one was larger, and was curious towards whale watching vessels. Yasuhiro Morita of Ogasawara Diving Center succeeded in encountering right whales on four occasions near the Bonin Islands. Most of recent sightings have occurred along the Japanese coast. Historically, right whales may have wintered in the East China Sea from the Ryukyu Islands to south of China including Taiwan though there is little scientific evidence supporting this idea. Modern sightings in the East and South China Seas, or Yellow and Bohai Seas are very rare, and the number of records is small. Only a few confirmed sightings in the area have occurred, and all the 5 records in the East China Sea in the last 110 years were recorded only on Amami Ōshima island and with Sukomobanare Island. Additionally, all of the modern records of right whales on mainland coasts of China were concentrated on the island of Haiyang in northern Yellow Sea. Right whales may have wintered in the Bonin Islands, but few sightings in recent decades support this idea. The Ogasawara Whale watching Association reported seeing 3 groups of 4 different right whales in the Bonin Islands in the 1990s (two animals from different groups were photographed and recorded on underwater video); A pair of possible right whales were seen migrating south outside the port of Aogashima in December 2007. Another group of 2 or 3 animals appeared just off Mikura island in March 2008. One animal was sighted very close to shore in Niijima, 2011 (later described). A small right whale was seen nearby Manazuru Peninsula on April 3, and one or two right whales were sighted off Miyake Island on April 21, 2016. Off the Kii peninsula, there was one sighting in June 1999, one mortal entanglement in April 2003, and three records of two animals in the spring summer 2006 (both from many whale watching vessels). One of these whales was very active. A right whale escaped alive from a fishing net near Taiji Town in January 2009, a very close observation during whale watching tour (later described) in April 2011. An individual was sighted off Kushimoto within a pod of rough toothed dolphins in February, 2016. Off Cape Muroto, two entanglements (both escaped safely) were reported in February 1971 and February 2008. Two adults stranded in the northern and southern Ibaraki Prefecture in 2003 and 2009. Modern sightings in the Japan Sea are very seldom made. Some strandings were reported from the 1970s to late 2000s, but none of the possible sightings of right whales were published or confirmed. Whaling of right whales continued until 1978 in the Sea of Japan. A photo of a Right whale being hunted in 1922 in the Sea of Japan is available. Unusually high numbers of right whales were recorded off Japan from February to mid April 2011. One mature female of body length was stranded on the Shimoda coast on the southern Izu Peninsula. Carcass of this individual was not covered by barnacles. It had been previously sighted off Inatori, and another animal was sighted very close to shore off Inatori again. A photo and a video are available. Another possible right whale was observed just outside a port in Manaduru in May (no photo was taken). In the Izu Islands, one whale was observed very close to shore, tail slapping for an extended period of time. No photo of its head was taken. Off Kii Peninsula, in April 2011, the same whale watching operator who had encountered two right whales in 2006 had a very close encounter with a right whale. This whale was very curious and active; it swam around a vessel for more than 2 hours, displayed all the aerial actions several times (breaching, spyhopping, tail slapping, pec slapping) alongside the vessel, and the vessel had to cruise away from the whale because it kept following the vessel. Many professional whale photographers were on this tour, some of them were also on the board when this tour operator during the 2006 sightings. Some whale watching or touring companies have encountered with several right whales or on several occasions such as several companies associated with Ogasawara Whale Watching Association (four animals in the 1990s), Nanki Marine Leisure Service (three animals in 2006 and 2011), Mikura Island Tourism Association (two whales in 2008), Godzilla rock cruise (Gojira iwa kankō) and its subsidiary, Shiretoko Fox Cruise since the 2000s (more than three times at least), Heritage Expeditions (at least three whales in the 2010s). A young right whale was killed when it entangled itself in a net off Ōita Prefecture in March 2011. In fact, this was reported by a biologist who saw a right whale's meat being sold at a local market, later reported to a local aquarium. A sailor on a yacht had a very close encounter with a cow calf pair breaching off Miura Peninsula in the earlier 2000s. This sighting was later confirmed by a local marine biologist working at an aquarium.
Қыстау/балшық шығару орындары
Солтүстік Тынық мұхитының оң жақ киттерінің қыстауға арналған жағалау немесе басқа жерлері табылған жоқ. Жаңа Зеландиядағы E. australis популяциясы негізінен субантарктикалық Окленд және Кемпбелл аралдарын қыстау/туу орындары ретінде пайдаланады, ал E. glacialis-тің тоқтысы жоқ көпшілік бөлігі Фанди шығанағының пелагикалық суларында қыстайды, және аймақта жаңа туған бұзаулардың жақындағы тіркелген деректері бар. Бұл аймақтар тамақтану/жазғы уақытта тоюға қолайлы екендігі белгілі; сондықтан Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттердің қыстау/туу үшін әрдайым жылы суларға көшіп кетуі міндетті емес, ал тарихи қыстау ареалдары бұрынғыдан әлдеқайда кең болуы мүмкін. Бұрын оңтүстік киттерінің көп бөлігі экваторға жақын субералдық суларда қыстаған. Қыста киттердің таралуы ерекше жұмбақ. Калифорния және тіпті Баха жағалауында, әсіресе 1990 жылдары Ла-Холла, Пойнт-Сур, Биг-Сур жағалаулары, Пьедрас-Бланкас, Сан-Симеон, Пойнт-Монтара және Санта-Барбара каналы сияқты жерлерде бірнеше кездесулер тіркелді. Олар сирек, қысқа мерзімді болды және 1998 жылдан бері байқалған жоқ. 20-ғасырдың соңынан бері шығыс Тынық мұхитында бір уақытта ең көп киттердің саны 1959 жылы Жою аралынан 8 кит, 1967 және 1973 жылдары 3 және 6 немесе 7 кит байқалды, ал 2015 жылдың ақпан айында Сан-Мигель аралының оңтүстік-батысынан бір жұп кит көрінді. Батыс Тынық мұхитындағы соңғы тіркелген деректер 2000 жылдардың басында Сагами шығанағындағы Садзима аралынан сиыр мен бұзау жұбымен болған жақындасу туралы хабарламалар болды. 2017 жылы Ла-Холла жағалауында оң кит байқалғанда, жануар бастапқыда сұр кит ретінде жаңылыс анықталды.
No coastal or other wintering ground has been found for North Pacific right whales. Reviewing of other Eubalaena species' biology, as the population of E. australis in New Zealand primarily use subantarctic Auckland and Campbell Islands as wintering/calving grounds, and the majority of non calving adults of E. glacialis winter in pelagic waters of Bay of Fundy with recent records of new born calves present in the region. These areas are known to be feasible for feeding/summering; hence, it is possible that it is not always necessarily for right whales in North Pacific to migrate to warmer waters for wintering/calving, and historical wintering ranges could have been much broader than previously considered. Large portions of southern rights also wintered in pelagic waters in the past, from sub polar to nearby Equator regions. In winter, the whales' distribution is particularly mysterious. There have been a few sightings close to shores in California and even Baja, particularly in the 1990s along locations like La Jolla, Point Sur, Big Sur coasts, Piedras Blancas, San Simeon, Point Montara, and in Santa Barbara Channel. They have been rare, of short duration and none since 1998. Largest numbers of whales sighted at one times in eastern Pacific outside of SE Bering Sea since after the late 20th century were of 8 animals off Destruction Island in 1959, sightings off Cape Flattery of 3 whales in and 1967 and 6 or 7 whales in 1973, and likely a pair seen off southwest of San Miguel Island in February 2015. In the western Pacific, the latest of recent records were of a close encounter by a yachter with a cow calf pair off Sajima Island in Sagami Bay in the early 2000s When a right whale was observed along the coast of La Jolla in 2017, the animal was initially misidentified as a gray whale.
Батыс Солтүстік Тынық мұхит
Қазіргі кезде оңтүстік Жапонияда, Идзу және Бонин аралдарында, сондай-ақ Амами Осимадағы қанатты киттердің ұзақ мерзімге сол жерде қалғанын көрсететін ешқандай белгі табылмады (бірақ олардың тынышқандағы және қызметтік әрекеттері расталды, сондай-ақ Мидуэй аралдарында да). Басқа Eubalaena түрлерінің маусымдық таралуына сәйкес, Тынық мұхитындағы қанатты киттердің бір бөлігі суық суларда қыстауы мүмкін, ал олардың жиналатын жерлері белгілі бір мұхит аралдарының портында немесе бұғаздарында шектелуі мүмкін. Сондай-ақ, E. japonica-ның қыстау ареалы экваторға жақын аймақтарға дейін оңтүстікке қарай кеңейген болуы мүмкін. Бұл Оңтүстік Тынық мұхитындағы қанатты киттердің тарихи таралуымен сәйкес келеді, онда популяция төмен ендіктегі пелагикалық суларда қыстаған, бұл Диего Гарсия, Эгмонт аралдары, Ұлы Чагос жағалауы, Габон және E. glacialis-тің бұрын Мавританиядан Сенегалға дейін оңтүстікке қарай көшіп кеткенімен салыстыруға болады.
Modern observation of right whales in southern Japan and in Izu and Bonin Islands, and in Amami Ōshima, didn't show any signs of whales spending long periods there (although being relaxed, resorting activities have been confirmed and Midway Islands. According to other Eubalaena species' seasonal distribution, some proportions of Pacific right whales could winter in colder waters, and congregation areas could also be restricted into particular harbors or straits of particular oceanic islands. It could be also said that wintering distributions of E. japonica could have extended further south to regions near the Equator line, according to the historical distributions of right whales in South Pacific that a population existed to winter on pelagic waters on lower latitude which is comparable to latitudes of Diego Garcia, Egmont Islands, and Great Chagos Bank, Gabon, and E. glacialis likely migrated south to Mauritania to Senegal in the past.
Корея
Жапон теңізінде кит аулау тоқтатылғаннан кейін тірі жануардың алғашқы байқалуы 2015 жылдың ақпан айында Пусан қаласына жақын орналасқан Намхэ ауданында болды. Бұл Кореяның эксклюзивті экономикалық аймағында тіркелген соңғы жануардан 41 жыл өткен соң орын алды.
The first record of a living animal since after the whaling in the Sea of Japan occurred at Namhae near Busan in February 2015, 41 years after the last record in the Korean EEZ.
Қытай
2015 жылы Шэньчжэнь жағалауында бір кит көрінді, бірақ оны горбаты кит деп хабарлады, ал осы түрдің жағаға шығуы алғаш рет 2000 мен 2006 жылдар аралығында Шандоң провинциясында тіркелді.
There was a sighting off Shenzhen in 2015 although this was broadcast a humpback whale, and the first stranding of the species was recorded on Shandong Province between 2000 and 2006.
Киттерді бақылау
Соңғы жылдары Батыс Солтүстік Тынық мұхитының жағалауында оң киттердің тұрақты түрде байқалатын бірнеше аймағы болды, бірақ коммерциялық қызмет кезінде оң киттерді мақсатты түрде байқау – мүлдем басқа мәселе. Охотск теңізі, Камчатка және Командор аралдары аймағына бағытталған экспедициялық турлар осы киттерді байқаудың ең жоғары мүмкіндігін ұсынады, алайда, киттерді қадағалау турларында Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттерді кездестіру өте сирек, әлемдегі санаулы операторлар ғана мұндай мүмкіндікке ие болды. Жапонияда ерекше жағдай тіркелді. Кумано-нада теңізінде жұмыс істейтін "Нанки теңіз демалыс қызметі" киттерді қадағалау операторы 2006 жылы әртүрлі екі китпен, ал 2011 жылы тағы бір китпен кездесті. 2011 жылғы байқау, бұл жағдай тарихтағы ең толыққанды тіркелген байқаулардың бірі болуы мүмкін, себебі бірнеше сағат бойы кемелерді ұшып отырып, түрге тән барлық белгілі беттік мінез-құлықтарын қатарынан көрсетті, мұндай әуедегі мінез-құлықтар бұрын байқалмаған. 2006 және 2011 жылдары бірнеше операторлар кемеде болды, ал кәсіби киттерді түсіретін оператор Кенджи Ода 2006 жылы және одан кейін екі рет кездестірді. Бонин аралдары коммерциялық турлар кезінде байқау көрсеткіштері бойынша екінші орында тұр.
There have been several locations where right whales have been observed regularly close to shore among western north Pacific in recent years, but to observe right whales purposely in commercial operations is a different story. Expedition tours targeting Sea of Okhotsk, Kamchatka, and Commander islands region allows the highest possibilities to observe these whales, however, to encounter with North Pacific right whales during whale watching tours are extremely low, only a handful of operators around the world have had. One extraordinary case occurred in Japan. "Nanki Marine Leisure Service", a whale watching operator working off Kumano nada sea had 2 encounters of different animals in 2006, and another one in 2011. For sighting in 2011, it could be one of the most well recorded observations ever in the history as some of aerial behaviors was observed for the first time such as keep following vessels over several hours, continuously displaying almost all known surface behaviours of the species in a row. Several cameramen were on board both in 2006 and 2011, and Kenji Oda, a professional whale cameraman had two encounters in 2006 and later. The Bonin islands is the location with the second highest sighting rates during commercial tours,
Халық санының тұрақты емес аздығы
Жабайы жануарлар популяциясы өте кішкентай болған кезде, олар үлкен популяцияларға қарағанда белгілі бір тәуекелдерге осалдырақ болады. Осы тәуекелдердің бірі – туыстық депрессия. Сол күні АҚШ-тың Минералдық ресурстарды басқару қызметі (MMS) Солтүстік Алеут бассейніндегі 214-ші мұнай және газ аукционын жариялады. 2009 жылдың қаңтар айында MMS аукционға қатысты экологиялық салдарын бағалау есебінде «Көптеген сарапшылар өнеркәсіптік белсенділік пен шудың Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттерге тигізетін әсеріне алаңдаушылық білдірді» деп хабарлады. Беринг теңізіндегі ұсынылған 214-ші мұнай және газ аукционының жартысынан астамы Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттердің қорғалатын ареалында орналасқан. 2010 жылдың 31 наурызында президент Обама Ішкі істер министріне Аляскадағы Солтүстік Алеут бассейнінің Бристоль шығанағы аумағында 2017 жылдың 30 маусымына дейін 214-ші аукционды өткізуден бас тарту туралы жарлық берді. Оң киттер бұл шешімнің себептері арасында нақты айтылмады.
When populations of wild animals get very small, the population becomes much more vulnerable to certain risks than larger populations. One of these risks is inbreeding depression. On the same day, the U. S. Minerals Management Service (MMS) published a notice of a proposed Oil and Gas Lease Sale 214 for in the North Aleutian Basin. In January 2009, the MMS reported in a Scoping Report for the Environmental Impact Statement for the Lease Sale that "Many commentators expressed concern about impacts resulting from industrial activity and noise to the North Pacific right whales." More than half of the proposed Oil and Gas Lease Sale 214 in the Bering Sea is within the designated critical habitat of the North Pacific right whale. On March 31, 2010, President Obama issued a memorandum for the Secretary of the Interior withdrawing Sale 214 from disposition by leasing through June 30, 2017, the Bristol Bay area of the North Aleutian Basin in Alaska. Right whales were not mentioned specifically in the reasons for this withdrawal.
Қоршаған ортаның өзгеруі
Э. япониканың мекендеу ортасы оның өмір сүруіне қауіп төндіретіндей өзгерістерге ұшырауда. Ерекше алаңдау тудыратын екі қоршаған ортаның әсері – жаһандық жылыну және ластану. Дұрыс киттердің қалыпты тамақтануы үшін қажетті тығыз қосқабақтар популяциясының болуы, жоғары фитопланктон өнімділігінің және қосқабақтарды жинақтайтын ағыстардың нәтижесі болып табылады. Киттерді спутник арқылы зерттеулер олардың осы шешілген қосқабақтар шоғырланған жерлерді табу үшін үлкен қашықтықтарға жүретінін көрсетіп тұр. Жаһандық жылыну қосқабақтар популяциясы деңгейіне де, оларды шоғырландыратын мұхиттық жағдайларға да әсер етуі мүмкін. Бұл экологиялық байланыс Атлантика мұхитының батыс бөлігінде кеңінен зерттелген.
The habitat of E. japonica is changing in ways that threaten its survival. Two environmental effects of particular concern are global warming and pollution. The high densities of copepods that right whales require for normal feeding are the result of high phytoplankton productivity and currents which aggregate the copepods. Satellite studies of right whales show them traveling considerable distances to find these localized copepod concentrations. Global warming can affect both copepod population levels and the oceanographic conditions which concentrate them. This ecological relationship has been studied intensively in the western North Atlantic.
Баубалықпен будандасу
Жақында ғалымдар мұзды мұхит пен құрлықтың жылынуы түрлердің таралуының өзгеруіне алып келіп соғатынын байқады. Бұл бұрынғы климаттық тосқауылдарды жоюға себеп болады, олар жақын түрлер арасындағы будандасуға кедергі келтіріп келген. Ең көп хабарланған мысалдар – үш расталған гризли-полярлық аю гибриді. 2010 жылы Ұлттық теңіз сүтқоректілері зертханасының экологы Брендан Келли басқарыған команда Арктика теңіз сүтқоректілерінің ерекше популяциялары немесе түрлері арасындағы 34 мүмкін будандасуды санады, олардың көпшілігі жойылу қаупі төнген немесе қорғауға алынған. 2009 жылы байқалған осы будандасулардың ішінде Беринг теңізіндегі баубалық кит пен Солтүстік Тынық мұхитының киті арасындағы будандасу болды. Келли былай деді: «Солтүстік Тынық мұхиты китінің саны 200-ден төмендегендіктен, олардың баубалық китпен будандасуы, біріншісінің жойылуына әкелуі мүмкін. (Уақыт өте келе, гибридтердің саны сирек кездесетін киттерден асып түсуі мүмкін.)» Авторлардың бірі Эндрю Уайтли былай жазды: «Солтүстік полюске жақын осы теңіз сүтқоректілерінің будандасуы құнарлы ұрпақтарға алып келуі мүмкін, себебі осы жануарлардың көпшілігінің хромосомаларының саны бірдей [және] Қысқа мерзімде осы Арктикалық жануарлардың жұптасуынан туған гибрид ұрпақтар күшті және дені сау болады, себебі зиянды гендерді күшейтетін туысқандық будандасудан айырмашылығы, «аутбридинг» деп аталатын будандасу осы гендерді жасыра алады. Бірақ уақыт өте келе, гибридтер кездейсоқ жұптасқанда, осы зиянды гендер жасырын орыннан шығып, ұрпақтың тіршілікке бейімделу қабілетін төмендетеді және олардың өмір сүру мүмкіндігін азайтады». Охот теңізінде, жойылу қаупі төнген баубалық киттердің популяциясымен ортақ тіршілік етуі теңіздің солтүстік бөлігінде, әсіресе Академия және Ульбанский шығанақтарында, сондай-ақ өте жойылу қаупі төнген батыс сұр киттердің мекендейтін аймақтарында расталды. Киттер Солтүстік-Шығыс бөлігінде, мысалы Шелихов шығанағында да кездесуі мүмкін. Екі түрге де ортақ мекендеу ортасының қандай әсер ететіні әлі белгісіз.
Recently, scientists have begun to notice that the warming Arctic Ocean and land is resulting in changed distribution of species with the result of breaking down climate barriers that have prevented hybridization between closely related species. The most reported examples have been the three confirmed grizzly–polar bear hybrids. In 2010, a team led by National Marine Mammal Laboratory ecologist Brendan Kelly counted 34 possible hybridizations between distinct populations or species of Arctic marine mammals, many of which are endangered or threatened. These observed hybridizations included in 2009, a cross between a bowhead whale and a North Pacific right whale in the Bering Sea. Kelly stated that "The breedings between the North Pacific right whale, whose numbers have fallen below 200, and the more numerous bowhead whale, could push the former to extinction. (Over time, the hybrids would begin to outnumber the sparse right whales.)" Co author Andrew Whitely wrote: "Breedings between these marine mammals near the North Pole are likely to result in fertile offspring, because many of these animals have the same number of chromosomes [and] Over the short term the hybrid offspring from these Arctic animal matings will likely be strong and healthy, because unlike inbreeding, which magnifies deleterious genes, so called outbreeding can mask these genes But over time, as the hybrids mate randomly, those harmful genes will come out of hiding and make the offspring less fit and less capable of surviving." In Sea of Okhotsk, habitat sharing with an endangered population of bowhead whales have been confirmed at northern parts of the sea especially within the region contains Akademii and Ul'bansky Bays as well as critically endangered western gray whales. Whales may appear into northeastern part as well such as Shelikhov Gulf. Extent of effect to both species by habitat sharing is unknown.
Балық аулау құралдарымен түйісу және теңіз қалдықтарымен өзара әрекеттесу
2013 жылы Солтүстік Тынық мұхитындағы киттің тіршілігіне қауіп төндіретін факторларды бағалауда NOAA балық аулау құралдарына түсуінің және теңіз қалдықтарын жұтудың ықтимал әсерлерін қарастырды. Балық аулау құралдарына түсу Солтүстік Атлантикадағы оң киттің тіршілігіне үлкен қауіп төндіреді. Теңіз қалдықтарына тастап кетілген немесе жоғалған балық аулау құралдары және жұтылуы мүмкін кішкентай пластик заттар сияқты түрлі заттар жатады. Шығыс Беринг теңізінде құралдар жағаға жақын суларда орнатылады, бұл аймақтар «Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттердің таралған жерлерімен байланысты емес және олармен қабаттаспайды». Кабельдік балық аулау оффшорлық суларда жүргізіледі, бірақ көбінесе киттердің болмайтын қыс мезгілінде қолданылады. 2013 жылдың маусым айы – Британдық Колумбия, Канада. Көрілген екі киттің бірінің тұмсығы балық аулау құралдарына түсу салдарынан болған ауыр зақымдарға ұшыраған. 2011 жылы Жапонияда Оита префектурасында торға түсіп, жас кит өлтірілді. 2003 жылдың 3 тамызында Охот теңізінде 47°04'580"N 146°06'566"E координаталарында 3200 метр тереңдікте екі оң кит байқалды. Киттердің бірінің шаңқасының алдында балық аулау құралдарынан, мысалы, краб торларының негізгі арқанынан пайда болған үлкен жарақат болды (суреттер). 1996 жылдың 25 желтоқсанында Охот теңізінде бір кит тірі, бірақ краб торларына түсірілген күйінде табылған. Кит құтырылып жіберілді, бірақ 5 метрлік негізгі арқанмен қашып кетті. Әсіресе Цусима бұғазында. Жапон жағалау күзеті аймақтағы ірі киттерді байқау туралы мәліметтерді жинауды бастады, бірақ көптеген жазбаларда түрлер анықталмаған, сондықтан кез келген оң кит көрілген-көрілмегені белгісіз.
In its 2013 evaluation of the threats to survival of the North Pacific right whale, NOAA examined the possible impacts of entanglement in fishing gear and ingestion of marine debris. Entanglement in fishing gear is a major threat to the survival of the North Atlantic right whale. Marine debris includes, among other items, abandoned or lost fishing gear and small plastic items that could be ingested. In the eastern Bering Sea gear is deployed in nearshore waters, areas "not associated and generally not overlapping with known North Pacific right whale distribution." Pot fisheries occur in offshore waters, but are often deployed in winter when right whales are not known to be present. June 2013 – British Columbia, Canada. One of the two right whales seen had serious injuries to its rostrum that appear to have been caused by entanglement in fishing gear. 2011 – Japan a young right whale was killed by being entangled in net in Ōita Prefecture. August 3, 2003 – in the Sea of Okhotsk at 47°04'580"N 146° 06 566"E two right whales sighted in 3,200 m water depth. One of the whales had a big scar anterior to the blowhole caused by fishing gear such as the mainline from crab nets (photos). December 25, 1996 – in the Sea of Okhotsk, one right whale found alive but entangled in crab net gear. The whale was released from the gear, but escaped carrying 5 m of mainline still attached. especially in the Tsushima Strait. Japanese Coast Guard has started to collect sighting records of large whales in the area, but majorities of species identities of each records are unspecified in their log, hence it is unknown if any right whales have ever been actually sighted.
Кеме шуы
2013 жылғы қалпына келтіру жоспарында NOAA кеме шуының оң киттерге тигізетін әсері туралы ғылыми дәлелдерді жан-жақты қарастырды. Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттерді табудың қиындығына байланысты олар туралы ешқандай зерттеу жүргізілмеген. Солтүстік Атлантикадағы оң киттер туралы бірнеше зерттеулер жасалды, олар қарастырылды. Теңіздегі кемелердің санының және мұнай мен газды іздеу жұмыстарының артуына байланысты кеме шуы күрт өсті. Шудың күшеюі оң киттерді кемелермен соқтығысу қаупіне ұшыратады. Бұл сонымен қатар олардың денсаулығына әсер ететін, денсаулыққа зиян келтіретін стресс тудыруы мүмкін. (Дереккөз). NOAA мына қорытындыға келді: "Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттерге кеме шуының қаншалықты зиянды екені белгісіз және қауіптің белгісіздігі жоғары. Сондықтан, қалпына келтіруге тигізетін салыстырмалы әсері белгісіз деп бағаланады."
In its 2013 Recovery Plan, NOAA reviewed the scientific evidence on the effects of ship noise on right whales at length. No studies have been done on North Pacific right whales due to the difficulty of even finding them. Several studies have been done on North Atlantic right whales which are reviewed. Ship noise in the oceans has increased dramatically due to both the amount of shipping and the exploration for oil and gas. The increased noise may make right whales more vulnerable to being struck by ships. It may also impose a sublethal level of stress on them that might impact their health. (citation). NOAA concluded that "the severity of ship noise to North Pacific right whales is unknown and uncertainty of the threat is high. Therefore, the relative impact to recovery is ranked as unknown."
Жауыздық
2013 жылғы АҚШ-тың қалпына келтіру жоспарында "қазіргі уақытта солтүстік Тынық мұхитындағы оң жақ киттерді қасқыр киттердің жегендігіне ешқандай дәлел жоқ" делінген, сондай-ақ солтүстік Тынық мұхитындағы оң жақ киттердің ешбір суретінде қасқыр киттердің шабуылдарына тән тіс іздері табылмаған. Бірақ "бұл олардың жемегендігін білдірмейді, тек оны көріп қалмағанбыз" делінген. Солтүстік Атлантикада акулалар киттердің төлдеу орындарында шабуыл жасағаны туралы мәліметтер бар. Канаданың Арктика аймағында 17 инуит қасқыр киттердің баулы киттерге шабуыл жасағанын көргендерін хабарлады. АҚШ-тың қалпына келтіру жоспары кез келген жемтілік әрекет ең көп бұзаулар мен жас киттерге әсер ететінін, ал жемтіліктен қалпына келудің салыстырмалы әсері төмен деңгейдегі және орташа белгісіздік деңгейінде екенін тұжырымдайды.
The 2013 U. S. Recovery Plan noted that there is "currently no evidence" of predation on North Pacific right whale by killer whales, and that none of the photos of North Pacific right whales showed no images of tooth rake marks typical of killer whale attacks, but "this is not to suggest this predation does not occur, only that it has not been observed". There are records of sharks attacking North Atlantic right whales on their calving grounds. In the Canadian Arctic 17 Inuit reported having seen killer whales attack bowhead whales. The U. S. Recovery Plan concludes that any predation would likely have a larger impact on calf and subadult age classes, and that the relative impact to recovery from predation is ranked as low severity and medium uncertainty.
Киттер аулау
Тарихи кит аулау Солтүстік Тынық мұхитындағы жорж киттерінің бүгінгі күні құрып кету қаупіне ұшырауының басты себебі болып табылады. Кит аулаудың екі маңызды кезеңі: 1839-1849 жылдар (пелагикалық кит аулау, 90% американдық кемелер) және 1963-1968 жылдар (заңсыз совет кит аулауы). 1960 жылдары заңсыз совет кит аулауы Беринг теңізі мен Аляска шығанағында 514 жорж китті, ал Охот теңізі мен Курил аралдарында 136 жорж китті қырды. Қазіргі таңдағы зерттеушілердің Солтүстік Тынық мұхитындағы жорж киттерді таба алатын сенімді жері жоқ. Олардың таралу аймағының шығыс бөлігінде киттердің саны өте аз, сондықтан зерттеушілер оны шөп үймегінде ине іздеумен салыстырады. Аймақтың батыс бөлігінде Охот теңізі мен Курил аралдарында жорж киттерді табу зерттеушілер үшін Ресейдің аумақтық сулары мен эксклюзивті экономикалық аймағында орналасқан бұл аймақтарға қол жеткізудің қиындығы мен қымбаттылығы, сондай-ақ көрінуді шектеуші тұманмен қиындық тудырады. Бұған дейін Солтүстік Тынық мұхитындағы жорж киттер туралы барлық мәліметтер кемелерден немесе жағалаудан жасалған визуалды байқауларға негізделген. Алайда, Беринг теңізі мен Аляска шығанағындағы олардың жазғы мекендерінде теңіз жағдайы көбінесе қатты желді, толқынды және/немесе тұманды болады, бұл белгілі бір жерде бар екені белгілі жорж киттерді анықтауды қиындатады. 2015 жылы Кодиак маңындағы Беринг теңізінде NOAA жүргізген зерттеу круизінде жорж киттерді табуға бағытталған іс-шаралар кезінде екі рет акустикалық сигналдар тіркелді, бірақ екі жағдайда да зерттеушілер киттерді визуалды түрде анықтай алмады. NOAA жүргізген бұрынғы кемелердегі зерттеулер оңтүстік-шығыс Беринг теңізінде жорж киттерді анықтауда аз ғана табысқа жетті. 2007 жылдың тамызында NOAA жүргізген бір айлық зерттеу круизінде оңтүстік-шығыс Беринг теңізінде ешқандай жорж кит байқалмады. Соңғы кезде ғалымдар жорж киттерді акустикалық түрде анықтау үшін жаңа технологияны қолдануда. Жоғарыда айтылғандай, жорж киттер басқа түрлерден ерекшеленетін дауыстар шығарады, сондықтан зерттеушілер мұндай анықтамаларды тек акустикалық жазбаларға негізделген сенімді мәліметтер деп санайды. Бұл технология судың мөлдірлігіне қарамастан су астындағы жануарларды анықтауға мүмкіндік береді. Солтүстік Тынық мұхитындағы жорж киттерді акустикалық іздеу екі түрлі тыңдау құрылғысымен жүзеге асырылады. Бағытталған және қашықтықты өлшейтін сонобуйлар – кемелерден орналастырылатын, кемелерден қысқа мерзімге (сағаттар) бақыланатын жүзбелі құрылғылар. Баламалы тыңдау құрылғылары – ұзақ мерзімге (айлар) акустикалық үлгілерді жинап, кемемен алынатын тұрақты орналасқан акустикалық тіркегіштер. Акустикалық анықтамалар мен визуалды іздеулер көбінесе біріктіріліп қолданылады. Жорж киттер акустикалық түрде анықталады, содан кейін кемедегі бақылаушылар оларды визуалды түрде анықтайды. 2004 жылдың тамызында NOAA-ның оңтүстік-шығыс Беринг теңізіндегі тыңдау құрылғылары жорж киттердің дауыстарын анықтады. Зерттеушілер содан кейін дауыс шығарып тұрған киттерді табу үшін бағытталған және қашықтықты өлшейтін сонобуйларды пайдаланды. Бұл ақпарат зерттеушілерге киттерді визуалды түрде табуға, оларды суретке түсіруге, биопсиялық үлгілер (генетикалық үлгілерді жинау үшін) алуға және екі китке таңба қоюға мүмкіндік берді. 1997-2004 жылдар аралығында Охот теңізінде жаз айларында жорж киттерді табуға болатын жерлер болуы мүмкін. Охот теңізінде жорж киттер қазіргі уақытта теңіздің оңтүстік бөлігінде жағалаудан алыс жерде орналасқан. Теңіздің көп бөлігі Ресейдің аумақтық сулары болып табылады, сондықтан кез келген зерттеулер үшін Ресейдің ынтымақтастығы қажет. Сахалин аралының жанындағы мұнай мен газды барлаумен байланысты кемелер мен ұшақтарға деген үлкен сұраныс кез келген кеме немесе әуе зерттеулерін қиын және қымбат етеді.
Historic whaling is the reason North Pacific right whales are so endangered today. The two critical periods of whaling were 1839 to 1849 (pelagic whaling, 90% American ships) and 1963 to 1968 (illegal Soviet whaling). The illegal Soviet whaling in the 1960s killed 514 right whales in the Bering Sea and Gulf of Alaska to plus 136 right whales in the Sea Okhotsk and the Kuril Islands. In contrast, there are no reliable places where researchers can find North Pacific right whales. In the eastern portion of their range, there are so few whales that researchers have described it looking for a needle in a haystack. In the western portion of their range, the ability of researchers to find right whales in the Sea of Okhotsk and Kuril Islands is greatly hindered by the difficulty and expense of getting access to these areas which are in Russian territorial waters and EEZ, and by the fog that makes visibility minimal. Until recently nearly all the records of North Pacific right whales have been visual observations from ships or from shore. However, on their summer grounds in the Bering Sea and Gulf of Alaska, the sea conditions are frequently so rough, windy and/or foggy that detection of right whales known to be present is problematic. In 2015, a NOAA research cruise in the Bering Sea off Kodiak focused on finding right whales detected acoustic signals on two occasions from a right whale, but in neither case were the researchers able to visually locate the whales. Previous NOAA dedicated ship surveys in the southeast Bering Sea also have had only sporadic success in visibly locating right whales. A month long NOAA dedicated research cruises in August 2007 in the southeast Bering Sea sighted no right whales. More recently, scientists have increasingly been using a new technology to acoustically detect right whales. As described above, right whales make calls that can be distinguished from the calls of other species so that researchers have concluded they such detections constitute reliable records based solely on the acoustic recordings. The technology is able to detect submerged animals, independent of water clarity. Acoustic searching for North Pacific right whales has been done with two types of listening devices. Directional and ranging sonobuoy are floating devices that are deployed from ships are monitored for short periods of time (hours) from ships. Alternate listening devices are permanently moored acoustic recorders that acoustically sample over long periods (months) until the acoustic is retrieved by a ship. Acoustic detection and visual searches are often used in conjunction. Right whales are detected acoustically then are located visually by shipboard observers. In August 2004, NOAA listening devices in the southeastern Bering Sea detected right whale vocalizations. The researchers then deployed directional and ranging sonobuoys to locate the calling whales. This information allowed researchers to find visually the whales and photograph, biopsy dart (to collect genetic samples) and tag two whales. and 1997–2004. There may be locations in the Sea of Okhotsk where right whales can reliably be found in summer. In the Sea of Okhotsk, the right whales are currently distributed far from shore in the southern part of the sea. The Sea is mainly Russian territorial waters, so Russian cooperation is required for any surveys. The remoteness of the location and the enormous demand for ships and aircraft associated with oil and gas exploration near Sakhalin Island, make any ship or aerial surveys difficult and expensive.
Халықаралық құқық
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, сол кездегі ірі кит аулаушы елдер (Норвегия, Ұлыбритания, АҚШ) көк киттер мен басқа да кит түрлерінің азаюына алаңдап, 1931 жылы алғашқы халықаралық кит аулау шартын жасады: Мүше мемлекеттер ратификациялағаннан кейін 1935 жылы күшіне енген Кит аулауды реттеу жөніндегі халықаралық конвенция. Конвенция барлық киттерді аулауға тыйым салды. Алайда, Жапония мен КСРО конвенцияны ратификацияламады, демек оларға міндетті болған жоқ. Басқа ірі кит аулаушы елдерді халықаралық жүйеге енгізуге жасалған әрекеттер Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана табысқа жетті. 1946 жылы ірі кит аулаушы елдер Кит аулауды реттеу жөніндегі халықаралық конвенцияға қол қойды, ол Халықаралық кит аулау комиссиясын (IWC) құрды. Комиссияның ережелері алғаш рет 1949 жылы күшіне енді. IWC құрылғаннан бері коммерциялық мақсатта кит аулауға тыйым салынды. Қазіргі уақытта IWC E. japonica түрін коммерциялық аулауға тыйым салатын "Қорғалатын популяция" деп жіктейді. Алайда, Кит аулауды реттеу жөніндегі халықаралық конвенция мүше елдерге өз азаматтарына ғылыми зерттеулер үшін киттерді өлтіруге рұқсат беруге мүмкіндік береді, тіпті егер бұл түр коммерциялық аулаудан қорғалса да. 1955 жылы КСРО өз кит аулаушыларына 10 Солтүстік Тынық мұхитының китін өлтіруге рұқсат берді, ал 1956 және 1958 жылдары Жапония өз кит аулаушыларына 13 Солтүстік Тынық мұхитының китін өлтіруге рұқсат берді. Ғылыми рұқсат берген мүше мемлекет осы рұқсаттар туралы Халықаралық кит аулау комиссиясына хабарлауға міндетті. Осы рұқсаттар бойынша ауланған 23 Солтүстік Тынық мұхитының киті осы түрдің морфологиясы және репродуктивті биологиясы туралы көптеген жарияланған деректерді қамтамасыз етеді. Кез келген ел Солтүстік Тынық мұхитының китін аулауға ғылыми рұқсат берген жоқ. Жойылып бара жатқан түрлердің халықаралық саудасы туралы конвенцияға (CITES) сәйкес, барлық киттер (Eubalaena spp.) I қосымшаға енгізілген, бұл киттердің бөліктері мен өнімдерінің халықаралық саудасын тоқтатуды білдіреді. Көшпелі жануарлар түрлерін сақтау туралы конвенцияға (CMS) сәйкес, Солтүстік Тынық мұхитының киті I қосымшаға енгізілген, өйткені бұл түрдің ареалының барлық немесе маңызды бөлігінде жойылу қаупі бар. CMS тараптары осы жануарларды қатаң қорғауға, олардың мекендейтін жерлерін сақтауға немесе қалпына келтіруге, көші-қонға кедергі келтіретін факторларды азайтуға және оларды қауіпке ұшырататын басқа да факторларды бақылауға тырысады.
After World War I, the major whaling nations of the time (Norway, Great Britain, United States) became increasingly concerned by the depletion of blue whales and other whale species, and entered into first international whaling treaty in 1931: the International Convention for the Regulation of Whaling which became effective in 1935 after ratification by the member nations. The treaty banned the hunting of all right whales. However, Japan and the Soviet Union did not ratify the treaty, and thus were not bound by it. Attempts to bring the other major whaling nations under an international regime stalled until after World War II. In 1946 the major whaling countries signed the International Convention for the Regulation of Whaling which established the International Whaling Commission (IWC) whose regulations first took effect in 1949. Since its inception, the IWC has banned the commercial hunting of right whales. Currently, the IWC classifies E. japonica a "Protection Stock" which bars commercial whaling. However, the International Convention for the Regulation of Whaling explicitly allows member countries to issue permits to their own citizens kills whales for scientific research, even if that species is otherwise protected from commercial hunts. In 1955, the Soviet Union granted it whalers permits to kill 10 North Pacific right whales, and in 1956 and 1958 the Japanese granted permits to its whalers to kill 13 North Pacific right whales. The member nation issuing the scientific permit must report these permits to the International Whaling Commission. The 23 North Pacific right whales taken pursuant to these permits provide much of published morphology and reproductive biology data for this species. No further scientific whaling permits have been issued by any country to take North Pacific right whales. Under the Convention on International Trade in Endangered Species (CITES) all right whales (Eubalaena spp.) are listed in Appendix I which bans all international commercial trade of parts or products of right whale species. Under the Convention on the Conservation of Migratory Species of Wild Animals (CMS) the North Pacific right whale is listed on Appendix I (CMS) as this species has been categorized as being in danger of extinction throughout all or a significant proportion of their range and CMS Parties strive towards strictly protecting these animals, conserving or restoring the places where they live, mitigating obstacles to migration and controlling other factors that might endanger them.
АҚШ заңдары мен ережелері
Солтүстік Тынық мұхитының қара китіне қатысты әрекеттер үш жеке заңға бағынады. Біріншіден, 1949 жылғы Киттер туралы конвенция федералды үкіметке Халықаралық Киттер Комиссиясы қабылдаған ережелерді ("Жоспарды") көшіретін ережелерді қабылдауға рұқсат береді, соның ішінде IWC-нің кез келген қара киттің коммерциялық аулауын тоқтатуы. Екіншіден, Теңіз сүтқоректілерін қорғау туралы заң (MMPA) барлық кит түрлерін басқару құқығын Сауда министрлігінің Ұлттық мұхитты зерттеу және атмосфера басқармасына (NOAA) береді. NOAA 1973 жылғы заңда қолданылған терминологияға сәйкес, Солтүстік Тынық мұхитының қара китінің қазіргі уақытта "азайып бара жатқанын" анықтады. Мұндай жіктеу түрге MMPA бойынша түрлі қорғау шараларын ұсынады. Үшіншіден, Құрып бара жатқан түрлер туралы заңға сәйкес, NOAA Солтүстік Тынық мұхитының қара китін "құрып бара жатқан түрлер" тізіміне енгізді. Бұл заң түрге MMPA-мен қатар келетін, бірақ көбінесе күштірек қорғауды қамтамасыз етеді.
Actions involving the North Pacific right whale are subject to three separate laws. First, the Whaling Convention Act of 1949 authorizes the federal government to adopt regulations that mirror the regulations (the "Schedule") adopted by the International Whaling Commission, including the IWC's ban on the commercial take of any right whales. Second, the Marine Mammal Protection Act (MMPA) gives jurisdiction for management of all whale species to the National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) of the Department of Commerce. NOAA determined that the North Pacific right whale is currently "depleted" as that term is used in the act in 1973. Such classification affords the species various protections under the MMPA. Third, under the Endangered Species Act, NOAA has listed the North Pacific right whale as "endangered". This law provides the species with additional protections which overlap those of the MMPA, but generally are more protective.
Қалпына келтіру жоспары
2013 жылдың маусым айында NOAA "Құрып бара жатқан түрлер туралы" заңға сәйкес "Солтүстік Тынық мұхитының сиырқұйрықты китін қалпына келтіру жоспарын" жариялады. Қалпына келтіру жоспарында түрдің ғылыми білімінің қазіргі жағдайы және оның тағы да өмір сүруіне төнген қауіп-қатерлер сипатталған. Жоспарда сондай-ақ, негізінен пассивті акустикалық мониторинг, спутниктік таңбалау және тарихи кит аулау журналдарын қарау сияқты әртүрлі зерттеу ұсыныстары бар.
In June 2013, NOAA issued a formal "Recovery Plan for the North Pacific Right Whale" pursuant to the Endangered Species Act. The Recovery Plan describes the current state of scientific knowledge of the species and the threats to its continued survival. The Plan also contains proposed conservation measures, which mainly consist of various research proposals including passive acoustic monitoring, satellite tagging, and review of historic whaling logbooks.
Канадалық реттеу
Канадада 20 ғасырдың басында Ванкувер аралының солтүстігіндегі кит аулау станцияларында кейбір оң киттер ауланған. 1960 жылдары кең көлемде заңсыз советтермен қырғын жасалғаннан кейін Канада суларында оң киттер байқалмады, тек екі рет – 1970 жылы Хайда Гвайиден анықталған бір жұп және 1983 жылы Хуан-де-Фука бұғазынан тыс Свифтсюр жағалауында екі үлкен кит көрілді, бірақ олардың түрі расталмады. 2013 жылдың 9 және 13 маусымында Британдық Колумбиядағы Королева Шарлотта аралдарының (Хайда Гвайи) солтүстік жағындағы Лангара аралының оңтүстігінде (~ 54°N, 132°W) бір оң кит байқалғанға дейін ресми расталған жазбалар болған жоқ. Содан кейін төрт айдан соң Хуан-де-Фука бұғазының аузында басқа бір кит байқалды. Бұған қоса, 2014 жылдың қазан айында табиғатты зерттеуші Кидака нүктесіне жақын 8 шақырымдық белгіде мүмкін оң китті байқаған. 2003 жылы Балық және мұхиттар Канадасы Тынық мұхит Канада суларында E. japonica үшін Ұлттық қалпына келтіру стратегиясын жариялады. 2012 жылы Балық шаруашылығы және мұхиттар Канадасы Солтүстік Тынық мұхитындағы оң киттердің, сондай-ақ Британдық Колумбиядағы көк, желкенді және сей киттердің маңызды мекендеу ортасының талдауын жариялады. 2013 жылы Балық шаруашылығы және мұхиттар Канадасы "Тынық мұхит Канада суларындағы көк, фин, сей және Солтүстік Тынық мұхиты оң киттері (Balaenoptera musculus, B. physalus, B. borealis және Eubalaena japonica) үшін ішінара іс-қимыл жоспарының жобасын" жариялады.
In Canada, some right whales had been caught in the early 20th century from whaling stations off northern Vancouver Island. There had been no sightings of right whales in Canadian waters since the large illegal Soviet kill in the 1960s with two exceptions of a pair confirmed off Haida Gwaii at – in 1970 and two large whales seen on Swiftsure Bank off Strait of Juan de Fuca in 1983 though their species was unconfirmed. There were no officially confirmed records until the sighting of a single right whale on June 9 and 13, 2013, south of Langara Island at the north end of the Queen Charlotte Islands (Haida Gwaii), in British Columbia (~ 54°N, 132°W) followed by the second sighting of a different individual at the mouth of the Strait of Juan de Fuca four months later. Furthermore, a possible right whale was observed by a naturalist at the milepost 8 nearby Kydaka Point in October, 2014. In 2003, Fisheries and Oceans Canada issued a National Recovery Strategy for E. japonica in Pacific Canadian Waters. In 2012, Fisheries and Oceans Canada issued an analysis of critical habitat for North Pacific right whales, and blue, fin and sei whales in British Columbia. In 2013, Fisheries and Oceans Canada issued a "Draft Partial Action Plan for Blue, Fin, Sei and North Pacific Right Whales (Balaenoptera musculus, B. physalus, B. borealis, and Eubalaena japonica) in Pacific Canadian Waters".
1835 жылға дейінгі кит аулау
Жапонияда оң киттерді аулау кемінде 16 ғасырға дейін барып жетеді, бірақ одан бұрын да жағаға шығып қалған киттер ғасырлар бойы пайдаланылып келген. 1675 жылы Йорихару Вада кит аулаудың жаңа әдісін ойлап тапты, киттерді алдымен торға түсіріп, содан кейін гарпунмен сұғып ұстады. Бастапқыда торлар сабаннан жасалған, кейін күштірек қымызбен ауыстырылды. Аңшылық тобы 15–20 Seko bune немесе «соққылаушы» қайықтардан, 6 Ami bune немесе тор қайықтардан және 4 Mosso bune немесе буксирлік қайықтардан, барлығы 30–35 қайықтан тұрды, олардың экипаждары шамамен 400 адамды құрады. Олар оң киттерден басқа, сұр киттер мен горбатый киттерді де аулады. Ванкувер аралы мен Вашингтон штатының жағалауындағы Нотка, Маках, Квиллеут және Ауиналт тайпалары да сұр және горбатый киттерді аулауда шебер болған. Олар аулауларында оң киттер сирек кездесетін. Солтүстік Тынық мұхитындағы кит аулау флотының оң киттерге назар аударуы 1848 жылдан кейін аяқталды, сол кезде кит аулаушы Беринг бұғазынан өтіп, пайдаланылмаған қашалоттар популяциясын тапты. Қашалоттар оң киттерге қарағанда көп, ұстау оңай және әлдеқайда көп кит тұмсығын (балеен) беретіндіктен, көптеген кит аулаушылар тез арада қашалоттарды аулауға көшті. Қашалоттар оң киттерге қарағанда солтүстікке қарай көбірек таралғандықтан, оң киттерге аң ауру қысымы күрт төмендеді.
In Japan, hunting for right whales dates back at least to the 16th century, although stranded whales had been used for centuries before then. In 1675, Yoriharu Wada invented a new method of whaling, entangling the animals in nets before harpooning them. Initially the nets were made of straw, later replaced by the stronger hemp. A hunting group consisted of 15–20 Seko bune or "beater" boats, 6 Ami bune or netting boats and 4 Mosso bune or tug boats, for a total of 30–35 boats with crews totaling about 400. In addition to right whales, they took gray whales and humpback whales. The Nootka, Makah, Quilleute and Auinault tribes of Vancouver Island and the coast of Washington were also skilled whalers of the gray and humpback whales. Right whales were rare in their catches. The focus of the North Pacific whaling fleet on right whales ended soon after 1848, when a whaler ventured through the Bering Straits and discovered unexploited populations of bowhead whales. Being more abundant, easier to capture, and yielding far more baleen, the majority of whalers rapidly switched to hunting bowheads. Since bowheads range further north than right whales, hunting pressure on right whales declined rapidly.
Ресми қорғаныстан кейін
Кейінгі "фабрикалық кемелер" теңізде тіндерді өңдеу арқылы пелагикалық кит аулауды одан әрі өзгертті. Ақ киттердің сирек кездесуіне байланысты олардың аулануы жалғасты, бірақ бұл жиі кездеспеді. Жапония Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейін ақ киттерді аулауды жалғастырды. Содан кейін, одақтас әскерлерінің басшысы, генерал Дуглас Макартур, жапондықтарды аш халқына тамақ беру үшін кит аулауды қайта бастауға ынталандырды. Жапония кейін Халықаралық кит аулау комиссиясына қосылды, ол ақ киттерді аулауға тыйым салды. IWC ережелеріне сәйкес, "ғылыми мақсаттағы рұқсаттар" бойынша өлтірілген 13 киттен басқа, жапондық кит аулаушылары бұл тыйымды сақтады. 1970 жылдардың соңына дейін жапондықтар бірнеше жүз китті (көбінесе тіркелмеген немесе хабарланбаған) аулаған болуы мүмкін, соның ішінде Оңтүстік-Шығыс Хоккайдо және Аккеши маңында жаппай аулау орын алды. (Көптеген ақпарат құралдары, тіпті мұражайлар да адамдар китті құтқаруға бар күштерін салғанын мәлімдейді). Кейіннен жануардың тіндерін көрсету үшін арнайы жергілікті мұражай (雲見くじら館) салынды. 1970 жылдардың соңында, Институт киттерді зерттеудегі зерттеушілер Суруга шығанағының жақын маңында және Эншунада теңізіндегі Бентэндзима аралынан кем дегенде екі аналық кит және бала кит жұбын анықтады, ал 1996 жылы дәл сол аймақта (Кумоми) тағы бір кит байқалды. Корей кит аулаушылары да осы іске қатысты. 1944 жылы жапондық кит аулаушылары Сары теңізде Хаянгтан кем дегенде екі кит аулады, ал 1973 жылдың қаңтарында жапондық кит аулаушылары аралдың солтүстігінен тағы бір жұпты аулады. Екеуі де үлгі ретінде пайдаланылды, кішкентайы Дәлінь табиғи тарих мұражайындағы түрдің жалғыз үлгісі (терісі мен қылтықтарымен бірге) болды, ал үлкені қазір Чжэцзян табиғи тарих мұражайында сақталады. Олардың ұзындығы шамамен 16–17,1 метрге жетеді және кейін бірнеше жерде көрмеге қойылды. Елдегі осы түрдің соңғы тіркелген жағдайы 1977 жылдың желтоқсанында Хаянг аралының оңтүстігінде бір киттің өлтірілуі болды. 1977 жылғы соңғы аулаудан (немесе көруден) бері Қытай жағалауларында ақ киттерді нысанаға алған расталған жағдайлар болған жоқ. Осы ауланған киттердің көпшілігі шамамен 16 метр (52,5 фут) ұзындықтағы ірі киттер болды және кейін бірнеше жерде көрмеге қойылды. Тайвань жағалауында да қазіргі заманғы аулаудың белгісіз саны болған. Кеңес үкіметі Халықаралық кит аулау статистикасы бюросына және Халықаралық кит аулау комиссиясына жалған есептер ұсынды, осы кезеңде тек бір ғана киттің кездейсоқ өлтірілгенін мойындады. Бұл кеңестік бұзушылықтар төрт он жыл бойы мемлекеттік құпия болып сақталды. Көптеген жағдайларда, кит аулау кемелерінде болған ресейлік биологтарға тіндерді тексеруге немесе осы киттердің биологиялық өлшемдерін алуға тыйым салынды. Дегенмен, бірнеше биологтар кит аулаушылардың аулағандары туралы өз деректерін сақтап, оларды құпия ұстады. Кеңес үкіметі құлағаннан кейін, жаңа Ресей үкіметі шын аулау деректерінің бір бөлігін жариялады. Дорошенко 1962–1963 жылдары Аляска шығанағында жұмыс істеген үшінші кеңестік кит аулау флоты – "Советская Россия" флотының аулауы туралы мәліметке ие болған жоқ, ол бұрын хабарланған 372 китке қосымша 142 ақ китті аулаған. "Советская Россия" флоты өлтірген киттердің 112-сі 1963 жылдың маусым айында Аляска шығанағының орталық және солтүстік бөлігінде өлтірілген. 2012 жылы заңсыз ауланған киттердің есебі жарияланғаннан бері, сол зерттеудің бас аналитігі Солтүстік Тынық мұхиты мен Охот теңізінде кеңестік кит аулаушылары аулаған Солтүстік Тынық мұхиты киттерінің жалпы санын 661 киттен 765 китке дейін арттырды, бірақ осы қосымша киттердің таралуы туралы мәліметтер әлі жарияланбаған.
The later "factory ships" that processed carcasses while at sea further transformed pelagic whaling. Right whales continued to be taken, although uncommonly due to their rarity. Japan continued hunting right whales through the beginning of World War II. Afterward, General Douglas MacArthur, head of Allied occupation forces, encouraged the Japanese to resume whaling to feed their hungry population. Japan then joined the International Whaling Commission which barred the hunting of right whales. Except for 13 killed under "scientific permits", in accordance with IWC rules, Japanese whalers have honored this prohibition. Possibly, several hundred whales (mostly unreported or unrecorded) were taken by Japanese until the late 1970s, including mass captures off southeastern Hokkaido and off Akkeshi. (although majority of medias even the museum itself claim that people tried their best to save the whale who stranded him/herself). A local museum (雲見くじら館) was later built specially for displaying the animal's carcass. In the late 1970s, at least two cow calf pairs were confirmed during cetacean surveys by Institute of Cetacean Research in very nearby area of Suruga Bay and off Bentenjima Island in Enshunada Sea, and another whale was observed in exactly the same area (Kumomi) in 1996 as well. and Korean whalers. At least two whales were taken off Haiyang in the Yellow Sea in by Japanese whalers in 1944, and another pair was also taken by Japanese whalers in north of the island in January 1973 where both of these were later made to be specimen where smaller specimen became the only specimen (with skins and baleens) of the species in the world at the Dalian Natural History Museum, and the larger individual is now on the Zhejiang Museum of Natural History. reaching around 16–17.1m, and were later made to be specimens for exhibition at several locations. Last record of the species in the nation was of a single whale being killed in the south of Haiyang Island in December 1977. There have been none of confirmed records along Chinese coasts targeting right whales since after the last catch (or a sighting) in 1977. Many of these captured individuals were rather large individuals as reaching around 16 m (52.5 ft), and were later made to be specimens for exhibition at several locations. There have also been an unknown number of modern catches off Taiwan as well. The Soviet government then filed fraudulent reports with the Bureau of International Whaling Statistics and the International Whaling Commission, admitting killing during this period only one right whale, by accident. These Soviet infractions remained a state secret for four decades. In many instances, the Russian biologists who had been on the whaling ships were prohibited from examining the carcasses or taking any biological measurements of these whales. Nevertheless, several biologists kept their own records of what the whalers caught, then kept these records secret. After the collapse of the Soviet government, the new Russian government released at least part of the data on the true catch data. Doroshenko did not have information regarding catches by a third Soviet whaling fleet, the Sovetskaya Rossiya, operating in the Gulf of Alaska in 1962–1963 that caught 142 right whales that were additional to the 372 previously revealed. Of the whales killed by the Sovetskaya Rossiya fleet, 112 were killed in June 1963 in the central and northern Gulf of Alaska. Since that 2012 accounting for illegally caught whales was published, the principle analyst for that study has increased her estimate of the total North Pacific right whales caught by the Soviet whalers in the North Pacific and Sea of Okhotsk from 661 whales to a new total of 765 whales, but details of the distribution of those additional whales is not yet published.