Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1800–1885)
British politician (1800–1885)
Чарльз Вуд, 1-ші виконт Галифакс (20 желтоқсан 1800 – 8 тамыз 1885), 1846 және 1866 жылдар аралығында 3-ші баронет, сэр Чарльз Вуд ретінде танымал болған британдық виг саясаткері және Ұлыбритания парламентінің мүшесі. Ол 1846 жылдан 1852 жылға дейін Қаржы министрі қызметін атқарды.
Charles Wood, 1st Viscount Halifax (20 December 1800 – 8 August 1885), known as Sir Charles Wood, 3rd Baronet, between 1846 and 1866, was a British Whig politician and Member of the British Parliament. He served as Chancellor of the Exchequer from 1846 to 1852.
Өмірбаян
Галифакс Барнслидің 2-ші баронеті, сэр Фрэнсис Вуд пен оның әйелі, Сэмюэл Бактың қызы Энннің ұлы болды. Ол Итон және Оксфорд университетінің Ориел колледжінде білім алып, классика және математика пәндерін оқыды.
Halifax was the son of Sir Francis Wood, 2nd Baronet of Barnsley, and his wife Anne, daughter of Samuel Buck. He was educated at Eton and Oriel College, Oxford, where he studied classics and mathematics.
Саяси мансап
Либерал және 1826-1866 жылдар аралығында парламент мүшесі болған Вуд Ұлы Гримсби округінен бас тартып, 1831 жылы Уорхэмнің жеке округіне сайланды, бұл, мүмкін, төленген қонақ ретінде болды, бұл оған Реформалық заң жобасын қарауға дайындалу үшін Лондонда қалуға мүмкіндік берді. Ол әкесіне өз пікірін жеткізді: реформа тиімді, маңызды, демократияға қарсы, мүлікке бағытталған шара, бірақ ол тоқыраған округтерді жояды және, әрине, олардың иелерін ашуландырады. Сондықтан оны қабылдаудың басты үміті – елдің дауысы, осылайша барлық шешілмеген дауыстарды анықтау арқылы әрекет ету. Радикалдар, оларға жәннаттан мадақ болсын, бізді қолдайды. Ол заң жобасына әр кезеңде мұқият дауыс берді және келесі жылы оған Корольдің бекітілуі берілді. Вуд Лорд Джон Рассел үкіметінде (1846–1852) Қаржы министрі болып қызмет етті, онда Ұлы ашаршылық кезінде Ирландияға қосымша көмек көрсетуге қарсы болды. 1851 жылғы бюджетінде сэр Чарльз сауданы либералдады, импорттық баждарды төмендетіп, тұтыну тауарларын ынталандырды. Келесі Тори үкіметінде бұрынғы протекционист болған жаңа Қаржы министрі Бенджамин Дизраэли 1852 жылғы 30 сәуірдегі аралық қаржылық есептемесінде Вудтың экономикалық саясатқа тигізген әсеріне сіңіп, Парламентте бюджеттерді ұсыну тәсілін белгіледі. Тарифтерді төмендету тұтынудың айтарлықтай өсуіне әкелді. Вуд үшін Дизраэли «жағымсыз және сарказмды» болды, оның ешқандай қасиеттерін ұнатпады. Кейін Вуд Лорд Абердиннің (1852–1855) басқаруындағы Бақылау кеңесінің төрағасы, Лорд Палмерстонның бірінші үкіметінде Адмиралтействоның бірінші лорды (1855–1858) және Палмерстонның екінші үкіметінде Үндістанның мемлекеттік хатшысы (1859–1866) болды. Ол 1846 жылы әкесінен барондық атағын мұраға алды, ал 1866 жылы Йорк графтығының Батыс жағындағы Монк-Бреттоннан виконт Галифакс атанды. Лорд Кларендонның күтпеген өлімі Гладстонның бірінші кабинетін қайта құруға себеп болғаннан кейін, Галифакс 1870 жылдан 1874 жылға дейін қызмет еткен Лорд Приви Силл болып тағайындалды, бұл оның соңғы мемлекеттік лауазымы болды.
A Liberal and Member of Parliament from 1826 to 1866, Wood abandoned the seat of Great Grimsby and was returned in 1831 for the pocket borough of Wareham, probably as a paying guest, which arrangement enabled him to remain in London in preparation for the reading of the Reform Bill. He confided his views to his father: the reform is an efficient, substantial, anti democratic, pro property measure, but it sweeps away rotten boroughs and of course disgusts their proprietors. The main hope therefore of carrying it, is by the voice of the country, thus operating by deciding all wavering votes The radicals, for which heaven be praised, support us He voted meticulously for the bill at every stage, and it received the Royal assent in the following year. Wood served as Chancellor of the Exchequer in Lord John Russell's government (1846–1852), where he opposed any further help for Ireland during the Great Famine there. In his 1851 budget, Sir Charles liberalized trade, reducing import duties and encouraging consumer goods. In the succeeding Tory government, the new Chancellor Benjamin Disraeli, a former protectionist, referred to Wood's influence on economic policy in an interim financial statement on 30 April 1852, setting a trend for the way budgets are presented in the Commons. This reduction in tariffs led to a noticeable increase in consumption. For Wood, Disraeli was 'petulant and sarcastic', qualities he disliked. Wood later served as President of the Board of Control under Lord Aberdeen (1852–1855), as First Lord of the Admiralty in Lord Palmerston's first administration (1855–1858), and as Secretary of State for India in Palmerston's second government (1859–1866). He succeeded to his father's baronetcy in 1846, and in 1866 he was elevated to the peerage as Viscount Halifax, of Monk Bretton in the West Riding of the County of York. After the unexpected death of Lord Clarendon necessitated a reshuffle of Gladstone's first cabinet, Halifax was brought in as Lord Privy Seal, serving from 1870 to 1874, his last public office.
Ирландиядағы ашаршылықтағы рөлі
Ирландиядағы Ұлы ашаршылық (1845 - 1851) 1 миллион адамның өліміне әкелді, ал 1 миллионнан астам адам елден АҚШ-қа немесе Канада, Австралия және Жаңа Зеландияның британдық доминиондарына көшіп кетті. 1846 жылғы 30 маусымда Пилдің торилері лорд Джон Рассел басқаратын виг үкіметімен ауыстырылды. Үкімет еркін сауда және «бейтараптық» экономикалық саясатын қалыптастыруға тырысты. Қазынашылықтың жоғары лауазымды шенеунігі сэр Чарльз Тревелян, қаржы министрі сэр Чарльз Вудпен тығыз байланыс орнатып, Ирландияға араласуға қарсы тұруға тырысты. Вуд Қазынашылықты басқарған кезде, британ үкіметінің Ирландияға қатысты өте ұқыпсыздығы ашаршылықтан зардап шеккендердің азаптарын күшейтті. Вуд «бейтараптық» экономикалық саясатына сенеді және ирландтарды арзан импортталған астықпен «нарықты бұзудың» орнына аштықтан өлтіруді жөн көрді. Вуд сонымен қатар Тревелианның ирландтарға қарсы, моральдық көзқарастарын бөлісті, Вуд ашаршылықтың «қазіргі тәуелділік әдеттерін» жоюы керек деп ойлады және ирландтық мүлікті ирландтық кедейлікті қолдауға міндеттеді. Вуд лорд-лейтенантқа ашаршылықтың кездейсоқ емес, мақұлданған және әлеуметтік революцияға әкелетінін жазды: «Тамақ пен жұмыссыздық – бұл Құдайдың жіберген апаты», ол «нәрселерді таңғажайып күшпен жылдам шешімге жеткізді».
The Great Famine in Ireland (1845 to 1851) led to the death of 1 million, and over 1 million emigrating from the country to the United States or to the British dominions of Canada, Australia and New Zealand On 30 June 1846, Peel's Tories were replaced by a Whig government led by Lord John Russell. The government sought to embed free trade and laissez faire economics. Sir Charles Trevelyan, a senior civil servant at the Treasury, in close cooperation with Chancellor of the Exchequer Sir Charles Wood, sought to oppose intervention in Ireland. Extreme parsimony of the British Government towards Ireland while Wood was in charge of the Treasury greatly enhanced the suffering of those affected by famine. Wood believed in the economic policy of Laissez faire and preferred to leave the Irish to starve rather than "undermine the market" by allowing in cheap imported grain. Wood also shared Trevelyan's anti Irish, moralistic views, with Wood believing the famine should eliminate the "present habits of dependence", and obliging Irish property to support Irish poverty. Wood wrote to the lord lieutenant that the famine was not accidental, but willed, and would bring along a social revolution: "A want of food and employment is a calamity sent by Providence", it had "precipitated things with a wonderful impetus, so as to bring them to an early head".
Вудтың жөнелтілімі
Бақылау кеңесінің президенті ретінде Вуд 1854 жылы Үндістанда білім беруді таратуда маңызды қадам жасады, ол Үндістанның генерал-губернаторы Лорд Далхаузиге жеделхат жіберді. Вуд мыналарды ұсынды:
As the President of the Board of Control, Wood took a major step in spreading education in India in 1854, when he sent a dispatch to Lord Dalhousie, the Governor General of India. Wood recommended the following:
Әр провинцияда білім беру департаменті құрылуы керек. Лондон университетінің үлгісіндегі университеттер Бомбей, Калькутта және Мадрас сияқты ірі қалаларда ашылуы керек. Әр ауданда кем дегенде бір мемлекеттік мектеп ашылуы тиіс. Жекеменшік мектептерге қаржылай көмек көрсетілуі керек. Үндістандықтар ана тілінде білім алуы керек. Вудтың жеделхатына сәйкес, әр провинцияда білім беру департаменттері құрылды және 1857 жылы Калькутта, Бомбей және Мадраста, сондай-ақ 1882 жылы Пәкістан және 1887 жылы Аллахабадта университеттер ашылды.
An education department should be set in every province. Universities on the model of the University of London should be established in large cities such as Bombay, Calcutta and Madras. At least one government school be opened in every district. Affiliated private schools should be given grant in aid. The Indian natives should be given training in the vernacular. In accordance with the Wood's dispatch, education departments were established in every province and universities were opened at Calcutta, Bombay and Madras in 1857, as well as in Punjab in 1882 and in Allahabad in 1887 .