Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз армиясының маршалы (1767–1847)
French Army marshal (1767–1847)
Николя Шарль Оудино, граф д’Оудино, Реджио герцогі (25 сәуір 1767, Бар-ле-Дюк – 13 қыркүйек 1847, Париж) – Империя маршалы. Әскери мансабында артиллерия снарядтарынан, сабельдерден және кем дегенде он екі оқтан 34 рет жарақаттанған. Оудино Жеңіс аркасының шығыс тірегіндегі 13-ші және 14-ші бағандарға жазылған есімдердің бірі.
Nicolas Charles Oudinot, comte d'Oudinot, duc de Reggio (25 April 1767 in Bar le Duc – 13 September 1847 in Paris), was a Marshal of the Empire. He is known to have been wounded 34 times in battle, being hit by artillery shells, sabres, and at least twelve bullets over the course of his military career. Oudinot is one of the Names inscribed under the Arc de Triomphe, Eastern pillar Columns 13, 14.
Ерте өмір
Николас Чарльз Оудино Николас Оудино мен Мари Энн Адамның ұлы, олардың тоғыз баласының ішінде ересек жасқа жеткен жалғыз баласы еді. Оның әкесі Бар-ле-Дюк, Лотарингияда пиво қайнатушы, фермер және коньяк құюшы болған. Ол әскери мансапты таңдады және 1784 жылдан 1787 жылға дейін Медок полкінде қызмет етті. Тегі ақсүйек емес болғандықтан, қызмет бабында жоғарылауға үміті болмағандықтан, сержант шенімен отставкаға шықты.
Nicolas Charles Oudinot was the son of Nicolas Oudinot and Marie Anne Adam, the only one of their nine children to live to adulthood. His father was a brewer, farmer and distiller of brandy in Bar le Duc, Lorraine. He decided upon a military career, and served in the regiment of Medoc from 1784 to 1787, when, having no hope of promotion on account of his non noble birth, he retired with the rank of sergeant.
Француз революциялық соғыстары
Француз төңкерісі оның бағын өзгертті, ал 1792 жылы соғыс басталғанда ол Муа еріктілерінің 3-ші батальонының подполковнигі болып сайланды. 1792 жылы Вогездердегі Бич кішкентай бекінісін батыл қорғауы оған назар аударды; ол 1793 жылдың қарашасында тұрақты әскерге ауыстырылды, ал Бельгия шекарасында көптеген шайқастарда қызмет еткеннен кейін 1794 жылдың маусым айында Кайзерслаутерн шайқасындағы көрсеткен батылдығы үшін бригад генералына көтерілді. Ол Германия шекарасында Луи Лазар Хоше, Шарль Пишегру және Жан Виктор Мари Моро қолдарымен ерекше қызметін жалғастырды, бірнеше рет жараланды және бір рет (1795 жылы) қайта жараланғаннан кейін тұтқынға алынды. Ол 1799 жылғы Швейцария жорығында Андре Массенаның жақын көмекшісі болды, алдымен дивизия генералы, содан кейін штаб бастығы болып қызмет етті және Цюрихтің екінші шайқасында айқын көзге түсті. Ол Генуя қоршауында Массенамен бірге болды және Монцамбано шайқасында өзін осылай ерекшелендірді, сол үшін Наполеон оған құрметті қылыш сыйлады (бұл өте сирек кездесетін марапат, кейін Легион құрметімен алмастырылды). Ол жаяу әскердің бас инспекторы болып тағайындалды, ал империя құрылғанда оған Легион құрметінің Ұлы кресті берілді, бірақ ол маршалдардың алғашқы құрамына енбеді.
The French Revolution changed his fortunes, and in 1792, on the outbreak of war, he was elected lieutenant colonel of the 3rd battalion of the volunteers of the Meuse. His gallant defense of the little fort of Bitsch in the Vosges in 1792 drew attention to him; he was transferred to the regular army in November 1793, and after serving in numerous actions on the Belgian frontier he was promoted general of brigade, in June 1794 for his conduct at the Battle of Kaiserslautern. He continued to serve with distinction on the German frontier under Louis Lazare Hoche, Charles Pichegru and Jean Victor Marie Moreau, was repeatedly wounded and once (in 1795) taken prisoner after having been wounded again. He was André Masséna's right hand all through the Swiss campaign of 1799, first as a general of division, then as chief of staff, and won extraordinary distinction at the Second Battle of Zurich. He was present under Massena at the Siege of Genoa, and so distinguished himself at the Battle of Monzambano that Napoleon presented him with a sword of honour (an especially uncommon award replaced later by the Légion d'Honneur). He was made inspector general of infantry, and, on the establishment of the empire, given the Grand Cross of the Legion of Honour, but was not included in the first creation of marshals.
Наполеон соғыстары
Оудино депутаттар палатасының мүшесі болып сайланды, бірақ саясатқа көп уақыт бөлген жоқ. Ол 1805 жылғы соғыста жетекші рөл атқарды, өзі ұйымдастырған және таңдаулы әскерлерден құралған, «Оудино гренадерлері» деген танымал дивизиясына қолбасшылық етті. Ол Вена көпірлерін басып алып, Төменгі Австриядағы Шенграберн шайқасында ресейліктермен шайқасып жарақат алды. 1807 жылы Польшадағы Остроленка шайқасында Жоахим Мураттың жеңісіне қатысып, Фридланд шайқасында ерлікпен және табыспен шайқасты. 1808 жылы Эрфурт қаласының губернаторы және Франция империясының графы атанды, ал 1809 жылы Ваграм шайқасынан кейін Франция маршалы шеніне көтерілді. Ол Неаполь Корольдігінің марионеттік Реджио герцогтігінің титулды герцогы болды және 1810 жылдың сәуір айында ірі қаржылық көмек алды. 1810-1812 жылдары Оудино бұрынғы Голландия Корольдігінің басқаруын жүзеге асырып, Ресей жорығында «Ұлы армияның» II корпусына қолбасшылық етті. Оның корпусы Березина шайқасындағы жеңілістен кейін әскерлерді эвакуациялауға мүмкіндік берген Березина өзені арқылы көпір салуда маңызды рөл атқарды. Осы кезеңде ол тағы бір жарақат алды. Ол Лютцен және Баутцен шайқастарында болды, ал Берлинге шабуыл жасауға бағытталған корпустың дербес қолбасшысы ретінде Гроссберен шайқасында жеңілді. Кейіннен оны маршал Ней алмастырды, бірақ соңғысы Денневиц шайқасында жеңілді. Оудиноның беделі түсіп қалған жоқ. Ол Лейпциг шайқасында және 1814 жылғы науқанда маңызды қолбасшылықтарды атқарды. Наполеон тақтан басқаннан кейін ол жаңа үкіметке адалдығын білдірді және Бурбон монархиясын қалпына келтірген Людовик XVIII оны Францияның пэрі етіп тағайындады. Көптеген бұрынғы әріптестерінен өзгеше, ол 1815 жылы Бонапарттың қайтып келген кезде бұрынғы қолбасшысына өтпеді.
Oudinot was elected a member of the chamber of deputies, but had little time to devote to politics. He took a leading role in the war of 1805, commanding the famous division of "grenadiers Oudinot," made up of hand picked troops and organised by him, with which he seized the Vienna bridges, received a wound at the Battle of Schöngrabern in Lower Austria against the Russians. In 1807, he participated in Joachim Murat's victory in the Battle of Ostrolenka in Poland and fought with resolution and success at the Battle of Friedland. In 1808 he was made governor of Erfurt and Count of the French Empire, and in 1809, after the Battle of Wagram, he was promoted to the rank of Marshal of France. He was made a titular duke in chief of the duché grand fief of Reggio in the satellite Kingdom of Naples, and received a large money grant in April 1810. From 1810 to 1812 Oudinot administered the government of the former Kingdom of Holland, and commanded the II Corps of La Grande Armée in the Russian campaign. His corps was instrumental in building the bridge over the Berezina that allowed the evacuation of troops after the defeat at the Battle of Berezina. During this period he suffered another wounding in battle. He was present at the Battle of Lützen and the Battle of Bautzen, and when holding the independent command of the corps directed to take Berlin was defeated at the Battle of Grossbeeren. He was then superseded by Marshal Ney, but the latter was defeated at the Battle of Dennewitz. Oudinot was not disgraced. He held important commands at the Battle of Leipzig and in the campaign of 1814. On Napoleon's abdication, he rallied to the new government, and was made a Peer of France by the Bourbon Restoration King Louis XVIII. Unlike many of his old comrades, he did not desert to his former master during Bonaparte's 1815 return.
Кейінгі өмірі
Оның соңғы активті қызметі 1823 жылы Францияның Испанияға басып кіруі кезінде болды, онда ол корпустың қолбасшысы болды және біраз уақыт Мадридтің губернаторы қызметін атқарды. Ол Париждегі "Инвалидтер" зейнеткерлер үйінің басшысы болып қайтыс болды.
His last active service was in the French invasion of Spain in 1823, in which he commanded a corps and was for a time governor of Madrid. He died as Governor of the Parisian veterans institution Les Invalides.
Құрметтер
1849 жылы: Папа Пий IX орденінің Ұлы крестінің иесі.
1849 : Knight Grand Cross in the Order of Pope Pius IX.