Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы Темза өзені астындағы туннельдер, басқа туннельдер
Tunnel crossing under the River Thames in London
other tunnels
Темза туннелі – Лондондағы Темза өзенінің астындағы туннель, ол Ротерхит пен Ваппингті байланыстырады. Оның ені 10,67 метр, биіктігі 6,10 метр және ұзындығы [ұзындығы көрсетілмеген], өзен бетінен 22,86 метр тереңдікте орналасқан (жарық толқыны кезінде өлшенген). Бұл кеме жүретін өзеннің астынан сәтті салынған алғашқы туннель. Ол 1825 және 1843 жылдар аралығында Марк Брунел мен оның ұлы Исамбард, сондай-ақ аға Брунел мен Томас Кокранның жаңадан ойлап тапқан туннель қалқанын пайдаланып салынған. Туннель бастапқыда атпен жүретін көліктер үшін жоспарланған, бірақ көбінесе жаяу жүргіншілер пайдаланған және туристер арасында танымал болған. 1869 жылы ол Шығыс Лондон желісі үшін теміржол туннеліне айналдырылды, және 2010 жылдан бері Лондон Транспорт басқармасына қарасты Лондондық Жер асты Теміржолы желісінің бір бөлігі болып табылады.
The Thames Tunnel is a tunnel beneath the River Thames in London, connecting Rotherhithe and Wapping. It measures 10.67 m wide by 6.10 m high and is long, running at a depth of 22.86 m below the river surface measured at high tide. It is the first tunnel known to have been constructed successfully underneath a navigable river. It was built between 1825 and 1843 by Marc Brunel, and his son, Isambard, using the tunnelling shield newly invented by the elder Brunel and Thomas Cochrane. The tunnel was originally designed for horse drawn carriages, but was mainly used by pedestrians and became a tourist attraction. In 1869 it was converted into a railway tunnel for use by the East London line which, since 2010, is part of the London Overground railway network under the ownership of Transport for London.
Құрылыс
XIX ғасырдың басында Темзаның солтүстік және оңтүстік жағалауларын байланыстыру үшін жаңа құрлық жолының қажеттілігі туды, өзеннің екі жағындағы кеңейіп жатқан доктарды байланыстыру мақсатында. Инженер Ральф Додд 1799 жылы Грейвсенд пен Тилбери арасында туннель салуға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. 1805–1809 жылдары Ричард Тревитик бастаған Корнуолл шахтерлерінің тобы Ротерхит пен Уэппинг/Лаймхаус арасында, өзен бойымен жоғарырақ жатқан жерде туннель қазуға тырысты, бірақ жердің қиын жағдайларына байланысты қазба жұмысы сәтсіз аяқталды. Корнуолл шахтерлері қатты тасқа үйренген еді және жұмсақ саз бен жылдам құмға бейімделген әдістерін өзгертпеді. Бұл Темза аркасы жобасы бастапқы сынақ туннелі ("құбырлы жол") қазылған жалпы көлемнің екі рет суға батқаннан кейін тоқтатылды. Оның өлшемдері 1,52 м х 1,52 м болатын, ол жолаушыларға арналған үлкен туннельге дренаж жасау үшін көзделген. Англо-француз инженері Марк Брунел бұл қорытындымен келіспеді. 1814 жылы ол Ресей императоры Александр I-ге Санкт-Петербургте Нева өзенінің астына туннель салу жоспарын ұсынды. Бұл жобадан бас тартты (оның орнына көпір салынды) және Брунел туннель салудың жаңа әдістерін әзірлеуді жалғастырды. Әрбір қалқанның он екі жақтауы салмағы бір тоннадан асты. Ол денсаулығын қалпына келтіру үшін Бристоль қаласының жанындағы Брислингтонға жіберілді. Сол жерде ол Клифтон аспалы көпірін салу конкурсы туралы естіді.
At the start of the 19th century, there was a pressing need for a new land connection between the north and south banks of the Thames to link the expanding docks on each side of the river. The engineer Ralph Dodd tried, but failed, to build a tunnel between Gravesend and Tilbury in 1799. Between 1805–1809, a group of Cornish miners, including Richard Trevithick, tried to dig a tunnel further upriver between Rotherhithe and Wapping/Limehouse, but failed because of the difficult conditions of the ground. The Cornish miners were used to hard rock and did not modify their methods for soft clay and quicksand. This Thames Archway project was abandoned after the initial pilot tunnel (a 'driftway') flooded twice when of a total of had been dug. It only measured by 1.52 m, and was intended as a drain for a larger tunnel for passenger use. The Anglo French engineer Marc Brunel refused to accept this conclusion. In 1814 he proposed to Emperor Alexander I of Russia a plan to build a tunnel under the river Neva in St Petersburg. This scheme was turned down (a bridge was built instead) and Brunel continued to develop ideas for new methods of tunnelling. Each of the twelve frames of the shield weighed over He was sent to Brislington, near Bristol, to recuperate. There he heard about the competition to build what became the Clifton Suspension Bridge.
Аяқтау
1834 жылдың желтоқсанында Марк Брунел құрылысты жалғастыру үшін Қазынадан 247 000 фунт стерлинг несиесін қоса алғанда, жеткілікті қаржы жинауға қол жеткізді. 1835 жылы итальяндық ақын Джакомо Леопарди "Palinodia al Marchese Gino Capponi" поэмасының 126–129 жолдарында Темза туннелінің құрылысын пародиялады. 1837 жылдың 23 тамызы мен 3 қарашасы, 1838 жылдың 20 наурызы, 1840 жылдың 3 сәуірінде болған тағы да су тасқындары құрылысқа кедергі келтірді және туннель халық әндерінің тақырыбына айналды. Америкалық саяхатшы Уильям Аллен Дрю: «Лондонға барушылардың бәрі туннельді көреді» деді және оны «дүниежүзінің сегізінші кереметі» деп сипаттады. Америкалық жазушы Натаниел Хоторн Дрюден кейінірек бірнеше жылдан соң туннельге барып, 1855 жылы оның туралы былай деп жазды:
In December 1834 Marc Brunel succeeded in raising enough money, including a loan of £247,000 from the Treasury, to continue construction. In 1835, the Italian poet Giacomo Leopardi parodied the construction of the Thames Tunnel in lines 126–129 of the poem "Palinodia al Marchese Gino Capponi". Impeded by further floods (23 August and 3 November 1837, 20 March 1838, 3 April 1840) and became the subject of popular songs. The American traveller William Allen Drew commented that "No one goes to London without visiting the Tunnel" and described it as the "eighth wonder of the world". The American writer Nathaniel Hawthorne visited it a few years after Drew, and wrote in 1855 that the tunnel:
Темір жол туннеліне айналдыру
1865 жылғы қыркүйекте туннельді 800 000 фунт стерлингке (қазіргі шақта шамамен миллионға жуық) Шығыс Лондон темір жол компаниясы сатып алды. Бұл компания алты магистральдық темір жолдың консорциумы болып табылды және туннельді Уэппинг (кейін Ливерпуль көшесі) және Оңтүстік Лондон желісі арасындағы жүк және жолаушылар тасымалы үшін пайдалануды көздеді. Архитекторлардың бастапқы ниеті ат арбаларын сыйдыру болғандықтан, туннельдің биік кеңістігі пойыздарға жеткілікті жүк көтеруге мүмкіндік берді. Желі инженері – сэр Джон Хокшоу, ол В. Х. Барлоумен бірге 1864 жылы аяқталған Бристольдегі Изамбард Брунельдің ұзақ уақыт бойы тоқтап тұрған Клифтон аспалы көпірін қайта жобалау және аяқтаумен де танымал болды. Алғашқы пойыз 1869 жылғы 7 желтоқсанда туннель арқылы өтті. Туннельдің бір шетіндегі қысқа бөлігіне ешқандай өзгеріс енгізбеу және қалған бөлігіне көбірек назар аудару туралы келісімге сәйкес, жұмыс жалғасты және бағыт 1998 жылы күтілгеннен әлдеқайда кешірек қайта ашылды. Туннель 2007 жылғы 23 желтоқсанда Шығыс Лондон желісін кеңейту үшін рельстер төсеу және сигналдау жұмыстарын жүргізу мақсатымен қайта жабылды. Кеңейту жұмысының нәтижесінде туннель жаңа Лондон жер асты темір жолының бір бөлігіне айналды. 2010 жылғы 27 сәуірде қайта ашылғаннан кейін, оны қайтадан магистральдық пойыздар пайдаланды.
The tunnel was purchased in September 1865 at a cost of £800,000 (equivalent to £0.8 in 1865 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) by the East London Railway Company, a consortium of six mainline railways which sought to use the tunnel to provide a rail link for goods and passengers between Wapping (and later Liverpool Street) and the South London Line. The tunnel's generous headroom, resulting from the architects' original intention of accommodating horse drawn carriages, also provided a sufficient loading gauge for trains. The line's engineer was Sir John Hawkshaw who was also noted, with W. H. Barlow, for the major re design and completion of Isambard Brunel's long abandoned Clifton Suspension Bridge at Bristol, which was completed in 1864. The first train ran through the tunnel on 7 December 1869. Following an agreement to leave a short section at one end of the tunnel untreated, and more sympathetic treatment of the rest of the tunnel, the work went ahead and the route reopened – much later than originally anticipated – in 1998. The tunnel closed again from 23 December 2007 to permit tracklaying and resignalling for the East London Line extension. The extension work resulted in the tunnel becoming part of the new London Overground. After its reopening on 27 April 2010, it was used by mainline trains again.
Ықпал
Темза туннелінің құрылысы, көптеген инженерлердің бұрынғы күмәніне қарамастан, су асты туннельдерін салудың мүмкін екенін көрсетті. Келесі онжылдықтарда Ұлыбританияда бірнеше жаңа су асты туннельдері салынды: Лондонның Тауэр метрополитені; Северн өзенінің астындағы Северн туннелі; және Мерси өзенінің астындағы Мерси теміржол туннелі. Брунелдің туннельдік қалқаны кейіннен жетілдірілді, Джеймс Генри Грейтхед осы технологияны дамытуда ерекше маңызды рөл атқарды. 1991 жылы Темза туннелі Американдық Құрылыс Инженерлері Қоғамы және Құрылыс Инженерлері Институты тарапынан Халықаралық тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші деп тағайындалды. 1995 жылы туннель архитектуралық маңыздылығын мойындау үшін II* санатқа енгізілді. 2016 жылы кіреберіс залы көрме алаңы ретінде ашылды, ал 150 жылдан астам уақыттан кейін алғаш рет баспалдақ арқылы шахтаға түсуге мүмкіндік болды.
The construction of the Thames Tunnel showed that it was indeed possible to build underwater tunnels, despite the previous scepticism of many engineers. Several new underwater tunnels were built in the UK in the following decades: the Tower Subway in London; the Severn Tunnel under the River Severn; and the Mersey Railway Tunnel under the River Mersey. Brunel's tunnelling shield was later refined, with James Henry Greathead playing a particularly important role in developing the technology. In 1991, the Thames Tunnel was designated as an International Historic Civil Engineering Landmark by the American Society of Civil Engineers and the Institution of Civil Engineers. In 1995 the tunnel was listed at Grade II* in recognition of its architectural importance. In 2016 the entrance hall opened as an exhibition space, with a staircase providing access to the shaft for the first time in over 150 years.