Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия шіркеуіндегі шіркеулік сот. Консисториялық сот – бұл шіркеулік соттардың бір түрі, әсіресе Англия шіркеуінде, олар бастапқыда король Вильгельм Жеңімпаздың жарғысына сәйкес құрылған және қазірге дейін сақталып келеді. Бірақ 19-шы ғасырдың ортасынан бастап консисториялық соттар өз қарауына тиесілі мәселелердің көп бөлігін жоғалтты. Англия шіркеуіндегі әрбір епархияда консисториялық сот бар (Кентербери епархиясында Комиссариат соты деп аталады).
Ecclesiastical court in the Church of England
A consistory court is a type of ecclesiastical court, especially within the Church of England where they were originally established pursuant to a charter of King William the Conqueror, and still exist today, although since about the middle of the 19th century consistory courts have lost much of their subject matter jurisdiction. Each diocese in the Church of England has a consistory court (called in the Diocese of Canterbury the Commissary Court).
Англиядағы консисториялық соттардың тарихы
Англияда консисториялық соттар Норман жаулап алуынан кейін көп ұзамай құрылды және олардың юрисдикциясы мен жұмыс істеуі ағылшын реформацияларына ешқандай әсер етпеді. Бастапқыда консисториялық соттардың юрисдикциясы өте кең болды және қорқыту, мұрагерлік, отбасылық даулар және шіркеу тәртібі мен жалпы моральға қатысты мәселелер бойынша дін қызметкерлері мен мирянға қатысты жалпы юрисдикцияны, сондай-ақ діоцездегі қасиетті шіркеу мүліктерін пайдалану мен бақылауды қамтыды. Епископ тағайындаған консисториялық соттың судьясы – епископтың ресми басшысы және діоцездің бас викарийі болды және сот функцияларында "канцлер" деген атаумен танылды. Консисториялық соттан архиепископтың провинциялық сотына шағымдануға болады. Кентербери провинциясында архиепископтың соты Арка соты деп белгілі болды және оған архиепископтың ресми басшысы, Арканың деканы басшылық етті. Йорк провинциясында шағымдар Йорк архиепискобының басшылығындағы Йорк Канцеляриялық сотына берілді. 1532 жылға дейін жоғары инстанция Римде болды, содан кейін – Тажға. Онынан кейін XVIII ғасырдың соңында мирянға қатысты юрисдикцияның іске асырылуы тоқтатылды. Бірақ шіркеу соттарының юрисдикциясын реформалау XIX ғасырдың ортасына дейін болған жоқ. 1855 жылы шіркеу сотының қорқытуға қатысты юрисдикциясы тоқтатылды, ал 1857 жылы мұрагерлік юрисдикциясы жаңадан құрылған Мұрагерлік сотына, ал отбасылық юрисдикция жаңадан құрылған Ажырасу сотына берілді. Бұл екі жаңа сот та шіркеулік емес, уақытша соттар болды; бірақ олардың процедурасы (қазірге дейін жалғасып келеді) юрисдикцияның шіркеулік тамырларын көрсетеді, мысалы, отбасылық істер өтініш арқылы және мұрагерлік істерде тараптарды "шақыру" арқылы қаралады. Шіркеу соттарына қалған юрисдикцияның маңызды бөлігі – қасиетті мүлікті бақылауға қатысты, негізінен шіркеулер мен олардың зираттары және муниципалды жерлеу орындары сияқты басқа да қасиетті орындар. Олардың юрисдикциясының тағы бір маңызды аспектісі – дін қызметкерлеріне қатысты қылмыстық юрисдикция, яғни дін қызметкерлеріне қарсы шіркеулік құқық бұзушылықтар туралы шағымдарды қарау (мысалы, әдепсіз мінез-құлық, қызметтік міндеттерді орындамау немесе доктриналық немесе рәсімдік мәселелер). Олардың дін қызметкерлеріне қатысты түзетуші өкілеттігі 1840 жылғы Шіркеу тәртіптік заңымен жойылды. Алайда, 1892 жылғы Діни қызметкерлерді тәртіпке келтіру туралы заңға сәйкес, діни қызметкер әдепсіз әрекеттер немесе мінез-құлық үшін консисториялық сотта қудаланады және сотталуы мүмкін. Осы заңға сәйкес, тараптардың әрқайсысы зайырлы сотқа немесе кеңестегі монархқа шағымдана алады. Уақытша ағылшын ортақ құқық залындағы адвокаттар үшін тік орындықтарға қарағанда, шіркеулік сот залының дөңгелек үстелі ағылшын шіркеуінің инквизициялық жүйесінде прокторлар мен сотқа қатысушылардың рөлі – кімнің мүддесін қорғауға жалданып алғандарына қарамастан, сотқа шындықты білуге көмектесу екенін көрсетеді. Прокторлар ұзаққа созылған істер үшін шіркеулік сотқа қатысушылардан жоғары ақы алатындықтан, прокторлар көбінесе канцлерлерден дауларды одан әрі тергегенге дейін кейінге қалдыруды сұрайтын, бұл прокторларға сотқа қатысушылардан жоғары ақы алуға көбірек уақыт беретін. Көбінесе прокторлар бұрын дау болмаған жағдайда, тіпті шіркеу қызметкерлері мен епископтың көмекшілері сияқты дін қызметкерлерінің кеңесіне қарсы шіркеу мүшелеріне қарсы іс қозғайтын. Бұл кейде діни тұрғыдан қауым мүшелерінің күнәларын кешіруге көбірек көңіл бөлген дін қызметкерлері мен күнәларды кешіру мен жазалауды шіркеу сотына үлкен пайда табу механизмі ретінде пайдаланумен көбірек айналысатын прокторлар арасындағы дауларға әкелді. Соңында, шіркеу сотының аппараттары шіркеулік айыпталушылардың канцлер алдында болуын қамтамасыз ететін және кінәлі деп танылғаннан кейін кейбір шіркеу жазаларын орындатын, бұл уақытша ағылшын ортақ сотындағы сот орындаушысының немесе констебльдің рөліне ұқсас. Аппаратшылар әдетте соттың құдырына, сондай-ақ кафедральдық соттың сарайына кіреберіспен көрінетін креслода отыратын, бұл оларға сотқа шақыруға және істердің орындалуын қамтамасыз етуге мүмкіндік беретін. Сонымен қатар, аппаратшылар шіркеулік айыпталушылардың пайда болуын қамтамасыз ету үшін архидиакондық, діоцездік немесе архиепископтық түрмелерді бақылауы мүмкін. Олар әдетте әр айда сотқа шақыру қағаздарын табыс еткені үшін жалақы алатын, бірақ кейбір үлкен діоцездер мен архиепископтықтарда жұмыс көлемі аз болғанда немесе олардың жалпы міндеттері үшін шағын жалақы алатын аппаратшылар бірнеше діоцездерге немесе архидиакондықтарға қызмет ете алатын.
Consistory courts have been in existence in England since shortly after the Norman conquest and their jurisdiction and operation was essentially unaffected by the English reformations. Originally, the jurisdiction of consistory courts was very wide indeed and covered such matters as defamation, probate, and matrimonial causes as well as a general jurisdiction over both clergy and laity in relation to matters relating to church discipline and to morality more generally and to the use and control of consecrated church property within the diocese. The judge of the consistory court, appointed by the bishop, was the bishop's official principal and vicar general of the diocese and became known in his judicial capacity by the title "chancellor". Appeals lay from the consistory court to the provincial court of the archbishop. In the province of Canterbury, the archbishop's court was known as the Court of Arches and was presided over by the archbishop's official principal, known as the dean of the Arches. In the province of York, appeals lay to the Chancery Court of York presided over by the archbishop of York's official principal, the auditor. Until 1532 further appeal lay to Rome; thereafter further appeal was to the Crown. By the end of the eighteenth century, the exercise of jurisdiction over the laity in moral matters had fallen into desuetude. But there was no reform of the jurisdiction of the ecclesiastical courts until the middle of the nineteenth century. In 1855 the defamation jurisdiction of the ecclesiastical court was brought to an end and in 1857 the probate jurisdiction was transferred to the newly created Court of Probate and the matrimonial jurisdiction to the newly created Divorce Court. Both of these new courts were temporal rather than ecclesiastical courts; but their procedure continued (as it continues to this day) to reflect the ecclesiastical origins of the jurisdiction with, for example, matrimonial proceedings being by way of petition and the "citation" of parties in probate proceedings. A major part of the jurisdiction left to the ecclesiastical courts was that which concerned the control of consecrated ecclesiastical property – essentially churches and their churchyards and certain other consecrated places such as municipal burial grounds. The other major aspect of their jurisdiction which remained was their criminal jurisdiction in relation to the clergy – i. e. their jurisdiction to deal with allegations of ecclesiastical offences against the clergy (for example for immoral conduct, neglect of duty or in relation to doctrinal or ceremonial matters). Their corrective jurisdiction over clergy was abrogated by the Church Discipline Act 1840. However, by the Clergy Discipline Act 1892, a clergyman may be prosecuted and tried in a consistory court for immoral acts or conduct. Under this act, either party may appeal to a secular court or the monarch in Council. In contrast with the rectilinear benches for the attorneys in a temporal English common law courtroom, the round table of the ecclesiastical courtroom symbolized that within the inquisitorial system of the anglican church, the role of proctors and litigants was to help inform the court of the truth, regardless of the best interest of whom they were hired to represent. Proctors could charge ecclesiastical litigants higher fees for cases that extended for longer amounts of time, so proctors would often ask chancellors to delay adjudication of disputes until further investigation could be conducted, allowing the proctors more time to ask for higher fees from the litigants. Often, proctors would bring cases against parishioners where no dispute previously existed, or even against the advice of clergy such as parish priests and bishop's assistants. This sometimes led to disputes between the clergy, who were more concerned with forgiving the parishioners' sins from a religious perspective, and the proctors, who were more concerned with using the absolution and punishment of sins as a mechanism to make a greater profit for the church court. Finally, apparitors of the ecclesiastical court would ensure the appearance of ecclesiastical defendants before the chancellor and carry out some of the ecclesiastical punishments upon conviction, similar to the role of a bailiff or constable in a temporal English common law court. The apparitors would typically sit in a chair overlooking the well of the court as well as the entrance to the diocesan courtroom from the nave of the cathedral, allowing them to call litigants before the court and ensure the operation of the cases. Additionally, apparitors might also ensure the appearance of ecclesiastical defendants by overseeing the church prison for the archdeaconry, diocese, or archdiocese. They were generally paid based upon the number of summonses they served each month to litigants, although one apparitor might work for multiple dioceses or archdeaconries when the caseloads were low, or also receive a small salary for their general duties to the court in some of the larger dioceses and archdioceses.
Консисториялық соттардың мәртебесі мен өкілеттіктері
Консисториялық соттар – Корольдің соттары, олардың ең жоғары апелляциялық билігі – Ұлыбритания патшасының Кеңесі немесе Ұлыбритания патшасының Үлкен мөрімен құрылған Тексеру комиссиясы болып табылады. Олар жоғары соттар болып саналады, себебі консисториялық соттардың іс жүргізулерінде немесе шешімдерінде соттың өкілеттігі шегінде әрекет еткені көрсетілуі міндетті емес; бірақ олар төменгі соттар болып саналады, себебі сотқа шағым беру арқылы сот шешімін тексеруге байланысты бұйрық арқылы олардың өкілеттігінен асып кетуіне тоқтама салынуы мүмкін. Консисториялық соттар куәларды шақыру және тексеру, сондай-ақ құжаттарды ұсыну және қарау мәселелерінде Жоғары соттармен бірдей өкілеттіктерге ие. Егер кез келген адам консисториялық соттағы іс жүргізуге немесе консисториялық соттың шешіміне қатысты консисториялық сотты сыйламау құратын әрекет жасаса немесе жасамайынша, ол адам Жоғары сот алдында Жоғары сотты сыйламағандай жазаға тартылуы мүмкін.
Consistory courts are the King's courts with the ultimate appellate authority being either His Majesty in Council or a Commission of Review directed by His Majesty under the Great Seal. They are superior courts in the sense that it need not appear in any proceedings or judgements of a consistory courts that the court was acting within its jurisdiction; but they are inferior courts in the sense that they can be stopped from exceeding their jurisdiction by a prohibiting order granted on judicial review. A consistory court has the same powers as the High Court in relation to the attendance and examination of witnesses and the production and inspection of documents. If any person does or omits to do anything in connection with proceedings before, or with an order made by, a consistory court that constitutes contempt of the consistory court, that person is liable to be punished by the High Court as if that person had been guilty of contempt of the High Court.
Судья
Әр консисториялық соттың төрағасы – епархия канцлері (немесе Кентербериде Бас комиссар) атағы бар бір судья болып табылады. Канцлерді епархия епископы Лорд-канцлермен, Архиерейдің деканымен және аудитормен кеңескеннен кейін патент арқылы тағайындайды. Епархиядағы шіркеулік сот юрисдикциясы, даулы және ерікті, екі бөлек лауазым бойынша канцлерге жүктеледі: ресми директор және бас викарий. Екі лауазымның арасындағы айырмашылық – ресми директор көбінесе даулы юрисдикцияны жүзеге асырады, ал бас викарий ерікті юрисдикцияны жүзеге асырады. Канцлер лауазымына тағайындалу үшін адам жоғары сот лауазымын атқарған немесе атқаратын, аудандық судья лауазымын атқарған немесе атқаратын, немесе аудандық судья лауазымын атқару үшін қажетті біліктілікке ие болуы керек. Әйелдер Англия шіркеуінің діншілері болуы тиіс. Салтанатты шараларда канцлерлер толық түбі бар перука киеді, ал жібек халат сот пальтосымен, кружево жағасы бар сот жилетімен, тізелік шалбармен, жібек шұлықтармен және құлпы бар лак былғары туфлілермен киіледі. Консисториялық соттың өзі «бұл құрметті сот» деп аталады. Көпшілігінде аппаритормен бірге жүретін мақа бар, ол әдетте епархиялық тіркелімнің қызметкері болып табылады және тарихи тұрғыдан сот процестерін жүргізетін және шақыру арқылы айыпталушыларды сотқа келтіретін лауазымда болған. Канцлердің орынбасары да болуы мүмкін, ол канцлер сияқты сот юрисдикциясын жүзеге асыра алады. Канцлердің орынбасары болып тағайындалу үшін адам канцлер болып тағайындалу үшін қажетті біліктілікке ие болуы керек.
Each Consistory court is presided over by a single judge who is styled the Chancellor of the Diocese (or in Canterbury the Commissary General). The chancellor is appointed by the bishop of the diocese by letters patent following consultation with the Lord Chancellor and the Dean of the Arches and Auditor. Ecclesiastical jurisdiction in the diocese, both contentious and voluntary, is committed to the Chancellor under two separate offices, those of official principal and vicar general: the distinction between the two offices is that the official principal usually exercises contentious jurisdiction and the vicar general voluntary jurisdiction. A person is eligible for appointment as chancellor only if the person holds or has held high judicial office, holds or has held the office of circuit judge, or has the qualifications required for holding the office of circuit judge. A lay person must be a communicant of the Church of England to be eligible. On ceremonial occasions chancellors wear a full bottomed wig and the silk gown is worn over a court coat, court waistcoat with lace jabot and knee breaches, silk stockings and patent leather pumps with buckles. The consistory court itself is styled "this venerable court". Most have a mace, carried by the apparitor, who is usually a member of the staff of the diocesan registry and who was historically the official who served the processes of the court and caused defendants to appear by summons. There may also be a deputy chancellor who may exercise the court's jurisdiction in the same way as the chancellor. In order to be appointed a deputy chancellor a person must have the qualifications required to be appointed a chancellor.
Процедура
Факультеттерде сот және тараптардың қандай тәртіппен іс жүргізуі керектігі 2015 жылғы Факультеттік сот юрисдикциясы ережелерінде белгіленген. Консистория соты әдетте ресми тыңдауларсыз, "қағаз жүзінде" отырады. Канцлер оны тиімді деп тапса және барлық тараптар келіссе, даулы мәселелер жазбаша ұсыныстарды қарастыру арқылы шешілуі мүмкін. Егер тыңдау қажет болса, ол кез келген қолайлы ғимаратта өткізілуі мүмкін; бұл іс жүргізуге қатысты шіркеу, сот ғимараты немесе осы мақсат үшін берілген мектеп немесе қоғамдық зал болуы мүмкін. Тарихи тұрғыдан, кейбір консистория соттары диоцездің кафедралық шіркеуінде орналасқан, ал кейбір кафедральдарда әлі де сот залдары бар, бірақ қазір олар басқа мақсаттар үшін пайдаланылады. Мысалы, Санкт-Пол соборындағы бұрынғы консистория соты қазір Әулие Михаил және Әулие Георгий орденінің шапкішысы. Ұлыбританиядағы ең көне сақталған толық шіркеу сот залының бірі – Честер сотындағы консистория соты. Бәлкім, ең ерте мысалы (1617 жыл) Норфолк графтығындағы Кингс-Линн қаласындағы Әулие Николас шапкішында орналасқан. XIX ғасырдың соңына дейін Англияда тек шіркеу және адмиралтейство заң саласында тәжірибе жасаған "адвокаттар" деп аталатын заңгерлер болды және олар "Дәрігерлер үйі" деп аталатын жарғылық институт құрды. 1850 жылдары шіркеу соттарының көп бөлігі жаңа уақытша соттарға берілгеннен кейін, Дәрігерлер үйі құлдырап, ақыры жабылды. Содан кейін адвокаттарға (яғни барристерлерге) шіркеу соттарында қатысуға рұқсат берілді, ал қазіргі уақытта солиситорлар да пайда болады. Өкілдікке қатысты жалғыз шектеу – қаржыландыру мәселесі. Егер даулы факультеттік іс жүргізуге коммерциялық мүдделер қатысқан жағдайда (мысалы, коммуналдық кәсіпорынға жол беру туралы өтініш), өтініш берушілер әдетте заңгерлік көмекке жүгінеді. Егер өтініш берушілер жеке тұлғалар немесе приходтық шіркеу кеңестері болса, олардың адвокаттар мен кеңесшілерді шақыруға жеткілікті ресурстары болмауы мүмкін; бірақ кеңесшілердің тегін қызмет көрсетуі де жиі кездеседі.
The procedure to be followed by the court and by parties in faculty proceedings are set out in the Faculty Jurisdiction Rules 2015. The consistory court usually sits "on paper" without formal hearings. Contentious cases can be determined on consideration of written representations if the chancellor considers it expedient and all the parties agree. When hearings are required they can be held in any convenient building; which might be the church to which the proceedings relate or an existing court building or a school or community hall made available for the purpose. Historically some consistory courts were housed in the cathedral church of the diocese and some cathedrals still contain court rooms, although these are now used for other purposes. For example, the former consistory court at St Paul's Cathedral is now the Chapel of the Order of St. Michael and St. George. One of the oldest surviving complete ecclesiastical courtrooms in Great Britain is the consistory court at Chester Cathedral. Probably the oldest known example (1617) is in the Chapel of St Nicholas, King's Lynn, Norfolk. Until the latter part of the nineteenth century there were legal practitioners in England known as "advocates" who practised solely in ecclesiastical and admiralty law and formed a chartered institution called Doctors' Commons. After the transfer of much of the jurisdiction of the ecclesiastical courts to new, temporal courts in the 1850s, Doctors’ Commons declined and was eventually closed. Thereafter, counsel (i. e. barristers) were permitted to appear in the ecclesiastical courts and nowadays solicitors also appear. The only limitation that exists in relation to representation is the issue of funding. Where commercial interests are involved in contested faculty proceedings (e. g. a petition to allow the grant of a way leave to a utility undertaker) legal representation is usually engaged by the petitioners. Where the petitioners are private individuals or parochial church councils they may not have the resources to instruct solicitors and counsel; though it is not uncommon for counsel to appear pro bono.
Хатшы-реестрлер
Епархияның тіркеушісі сонымен қатар консисториялық соттың тіркеушісі болып табылады. Тіркеуші лауазымына тағайындалу үшін қажетті біліктілік 1990 жылғы Соттар және құқықтық қызметтер туралы заңның 71-бабында көрсетілгендей, жалпы біліктілік болуы тиіс. Бұрын ол көбінесе епископтың заң хатшысы болып тағайындалған, ал қазір заң кеңесшісі болуы керек, сондай-ақ архидиакондардың тіркеушісі болып табылады. Ол шіркеу заңын жақсы білуі керек және Англия шіркеуінің қатысушысы болуы тиіс. Ол епископ тарапынан Епископтар кеңесімен және Епархиялық синодтың тұрақты комитетімен кеңескеннен кейін тағайындалады. Әр консисториялық соттың мөрі болады, оны тіркеуші сақтайды.
The registrar of the diocese is also the registrar of the consistory court. The qualification for appointment as a registrar is a general qualification within the meaning of section 71 of the Courts and Legal Services Act 1990. He was usually also the legal secretary to the bishop, and now must be a legal adviser, and is registrar to the archdeacons. He must be learned in ecclesiastical law, and be a communicant of the Church of England. He is appointed by the bishop after consultation with the Bishop's Council and the Standing Committee of Diocesan Synod. Each consistory court has a seal, which is in the care of the registrar.
Дін қызметкерлерінің тәртіптілігі
Консисториялық соттардың енді дін қызметкерлеріне қатысты қылмыстық (яғни тәртіптік) юрисдикциясы жоқ. Дін қызметкерлерін консисториялық сот арқылы тәртіптік жазалаудың механизмі 1963 жылғы Шіркеулік Сот Төрелігі Заңында қамтылған. Осы заң бойынша сот үш рет ғана отырды. Консисториялық сот қараған соңғы тәртіптік іс 1995 жылы сексуалдық бұзушылыққа қатысты айыпталған Линкольн деканы Брэндон Джексонның ісі болды, ол ақталды. 2003 жылғы Дін қызметкерлерінің Тәртіптік Жөніндегі Заңымен құрылған жаңа епископтардың тәртіптік соттары кейіннен бірқатар тәртіптік істерді қарады.
Consistory courts no longer have criminal (i. e. disciplinary) jurisdiction over the clergy. The machinery under which the clergy formally could be disciplined in a consistory court was contained in the Ecclesiastical Jurisdiction Measure 1963. Courts were convened on only three occasions under that legislation. The last discipline case to be heard by a consistory court was that of Brandon Jackson, the Dean of Lincoln, who was acquitted of sexual misconduct in 1995. A number of disciplinary cases have subsequently been heard by the new bishops' disciplinary tribunals established by the Clergy Discipline Measure 2003.
Апелляциялық шағымдар
Жалпы алғанда, епархияның консисториялық сотынан апелляция, епархия Кентербери провинциясында ма, әлде Йорк провинциясында ма, соған байланысты Арчи сотына немесе Йорк канцлер сотына беріледі. Апелляция жасау үшін консисториялық соттан немесе апелляциялық соттан рұқсат алу қажет. Бірақ, егер апелляцияның мәселесі қандай да бір дәрежеде дін, рәсім немесе ғұрыпқа қатысты болса, онда апелляция тікелей Шіркеу істері жөніндегі арнайы сотқа беріледі және рұқсат алу қажет емес. Апелляция қай сотқа берілуін анықтау үшін консисториялық соттағы іске қатысушы тараптың өтініші бойынша канцлер, ұсынылып отырған апелляцияның дін, рәсім немесе ғұрып мәселесіне қатысы бар-жоғын көрсететін куәлік беруі керек. Сондай-ақ, егер апелляция Арчи сотына немесе Йорк канцлер сотына берілсе, канцлер апелляцияға рұқсат беру туралы шешім қабылдауы тиіс. Факультеттік істерде Арчи сотынан немесе Йорк канцлер сотынан апелляция, тек Тайлық Кеңесінің Сот комитетінің рұқсатымен ғана Сот комитетіне беріледі. Шіркеу істері жөніндегі арнайы соттың шешіміне қарсы, Патша кеңсесіне петиция ұсынып, Оның Ұлылығынан қайта қарау комиссиясын тағайындау туралы өтініш беру арқылы шағымдануға болады.
An appeal generally lies from the consistory court of a diocese to the Court of Arches or the Chancery Court of York, depending on whether the diocese is in the Province of Canterbury or the Province of York. Permission to appeal is needed, either from the consistory court or from the appeal court. However, if the appeal to any extent relates to a matter involving doctrine, ritual or ceremonial then the appeal lies instead to the Court of Ecclesiastical Causes Reserved and permission to appeal is not needed. For determining the court to which an appeal lies, on the application of a party to the proceedings in the consistory court the chancellor must give a certificate stating whether or not the proposed appeal relates to any extent to a matter involving doctrine, ritual or ceremonial. The chancellor must also, if the appeal lies to the Court of Arches or the Chancery Court of York, decide whether to give permission to appeal. In faculty cases, a further appeal lies from the Court of Arches or the Chancery Court of York to the Judicial Committee of the Privy Council but only with the permission of the Judicial Committee. A decision of the Court of Ecclesiastical Causes Reserved can be appealed from by presenting a petition to the Clerk of the Crown in Chancery that His Majesty appoint a Commission of Review.