Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс зениттік ракетасы "Водопад"

Кіріспе

Неміс жер-әуе зымыраны Wasserfall Ferngelenkte FlaRakete ("Waterfall қашықтан басқарылатын ұшаққа қарсы зымыраны") – Екінші дүниежүзілік соғыстың неміс басқарылатын, дыбыс жылдамдығынан асып түсетін жер-әуе зымырасы жобасы. Дамыту соғыс аяқталғанға дейін толыққан жоқ және операциялық түрде қолданылмады. Жүйе V-2 ракеталық бағдарламасы үшін жасалған көптеген технологияларға негізделген, оның ішінде ракетаның өзі де, негізінен V-2 ұшағының кішірейтілген нұсқасы болды. Ракеталық қозғалтқыш жаңа отынды пайдаланды, себебі оны бірнеше ай бойы дайын күйде сақтау қажеттігі болды, ал басқару жүйесі басқару үшін сыртқы қанаттарды қолданды, бұл толығымен басқарылатын ракеталық қозғалтқыштың газ ағынына сүйенудің орнына жасалған. Көптеген даму проблемаларының арасында жоғары жылдамдықты зымыраны басқару маңызды мәселе болды, нәтижесінде оператор тіреліп отыратын креслода отырып, нысананы жоғарыдан өтетінін көре алатын радиобақылау жүйесі жасалды. Тағы бір маңызды мәселе – жақындық фитилінің болмауы, себебі оператордың ракетаның тікелей үстіндегі нысанаға қаншалықты жақын екенін көзбен анықтау мүмкіндігі болмады. Радармен жұмыс істейтін жүйе әлі де дамырылып жатқан және операциялық қолдануға дайын емес еді.

Техникалық сипаттамалары

Wasserfall негізінен V-2 зымырасының әуе шабуылына қарсы жасақталған нұсқасы болды, оның жалпы құрылымы мен пішіні ұқсас. Зымыранға шабуылдайтын бомбалаушылардың биіктігіне ғана ұшу және оларды жою үшін одан әлдеқайда кішірек жарылғыш қажет болғандықтан, ол V-2-ден шамамен 1/4-ке кішірек болатын. Wasserfall конструкциясында орталық бөлігінде орналасқан қосымша қанаттар жиынтығы да болды, бұл оның маневрлеу қабілетін арттырды. Ұшыру кезеңіндегі басқару V-2-дегідей, жану камерасының газ ағынында орналасқан төрт графит рульдер арқылы жүзеге асырылды, бірақ жоғары жылдамдыққа жеткеннен кейін, бұл төрт ауа рульдерімен іске асырылды. V-2-ден айырмашылығы, Wasserfall бір айға дейін дайын күйде тұрып, команда бойынша атуға арналған, сондықтан V-2-де қолданылатын тұрақсыз сұйық оттегі қолайсыз болды. Доктор Вальтер Тиль әзірлеген жаңа қозғалтқыш конструкциясы Visol (винил изобутил эфирі) және SV Stoff немесе қызыл түтінді азот қышқылына (RFNA) негізделген (94% азот қышқылы, 6% динитроген тетроксиді). Бұл гипергольді қоспа басқа резервуардан шығарылған азот газымен отын резервуарларын қысымға түсіру арқылы жану камерасына жіберілді. Wasserfall зымырандарды ұшыруға арналған базалардан (коды «Везувий») ұшырылуы тиіс болды, олар ұшыру кезінде туындаған мәселелер жағдайында ағып кеткен гипергольді отынға төзімді болатын. Ол джойстикпен басқарылатын радиобағыттауыш жүйесімен жабдықталған. Бұл жүйе бастапқыда бомбалаушылар таратқан кемеге қарсы зымырандар үшін жасалған, кейіннен Fritz X және Henschel Hs 293 зымырандарын басқару үшін қолданылды. Әуе шабуылына қарсы қолдану үшін басқару пульті оператордың ыңғайлы отыруына және жоғарыдағы нысананы оңай көруіне мүмкіндік беретін тіреу құрылғысына орнатылды, сондай-ақ нысананы көзден шығармау үшін қажет болған жағдайда айналуға болатын. Түнде пайдалану әлдеқайда қиын болды, өйткені нысана да, зымыран да жақсы көрінбеді. Осы мақсатта «Рейнланд» деп аталатын жаңа жүйе әзірленді. Rheinland нысананы бақылау үшін радар блогын, ал зымырандағы транспондерді ұшу кезінде оның орнын анықтау үшін пайдаланды. Жай аналогтық компьютер зымыранды ұшырылғаннан кейін мүмкіндігінше тезірек радар сәулесіне бағыттады, оны табу үшін радиобағыттауыш пен транспондерді қолданды. Радар сәулесіне енгеннен кейін транспондер радар сигналдарына жауап берді және дисплейде айқын белгіні жасады. Оператор содан кейін джойстикпен зымыранды басқарып, белгілерді бір-біріне жақындастырды. Алғашқы жобада жарылғыш бөлігінде оқ-дәрі орналастырылуы жоспарланған, бірақ дәлдік туралы алаңдаулар салдарынан ол сұйық жарылғышқа негізделген, әлдеқайда үлкен оқ-дәрімен ауыстырылды. Мақсат – жаудың бомбалаушылар тобының арасында кең аумақты жарылыс жасау, бұл әрбір зымыранға бірнеше ұшақты құлатуға мүмкіндік береді. Күндізгі уақытта оператор жарылғыш бөлігін қашықтан басқару арқылы жарылғызады.

Wasserfall was essentially an anti aircraft development of the V 2 rocket, sharing the same general layout and shaping. Since the missile had to fly only to the altitudes of the attacking bombers, and needed a far smaller warhead to destroy these, it could be much smaller than the V 2, about 1/4 the size. The Wasserfall design also included an additional set of fins located at the middle of the fuselage to provide extra maneuvering capability. Steering during the launch phase was accomplished by four graphite rudders placed in the exhaust stream of the combustion chamber, as in the V 2, but once high airspeeds had been attained this was accomplished by four air rudders mounted on the rocket tail. Unlike the V 2, Wasserfall was designed to stand ready for periods of up to a month and fire on command, therefore the volatile liquid oxygen used in the V 2 was inappropriate. A new engine design, developed by Dr. Walter Thiel, was based on Visol (vinyl isobutyl ether) and SV Stoff or red fuming nitric acid (RFNA), (94% nitric acid, 6% dinitrogen tetroxide). This hypergolic mixture was forced into the combustion chamber by pressurising the fuel tanks with nitrogen gas released from another tank. Wasserfall was to be launched from rocket bases (code named Vesuvius) that could tolerate leaked hypergolic fuels in the event of a launch problem. radio guidance system that used a joystick. Originally developed for anti ship missiles dropped by bombers, it was used to direct both the unpowered Fritz X and rocket boosted Henschel Hs 293. For the anti aircraft role, the controller was mounted beside a chair on a framework that allowed the operator to tilt back to easily look at targets above him, rotating as needed to keep the target in sight. Night time use was considerably more complex because neither the target nor the missile would be easily visible. For this role a new system known as Rheinland was under development. Rheinland used a radar unit for tracking the target and a transponder in the missile for locating it in flight. A simple analog computer guided the missile into the tracking radar beam as soon as possible after launch, using a radio direction finder and the transponder to locate it. Once it entered the radar beam the transponder responded to the radar signals and created a strong blip on the display. The operator then used the joystick to guide the missile so that the blips overlapped. The original design had called for a warhead, but because of accuracy concerns it was replaced with a much larger one of , based on a liquid explosive. The idea was to create a large blast area effect amidst the enemy bomber stream, which would conceivably bring down several airplanes for each missile deployed. For daytime use the operator would detonate the warhead by remote control.

Даму

Концептуалдық жұмыс 1941 жылы басталды, ал соңғы техникалық талаптар 1942 жылдың 2 қарашасында бекітілді. Алғашқы үлгілер 1943 жылдың наурыз айында сынақтан өтті, бірақ 1943 жылдың тамызында доктор Уолтер Тиль «Гидра» операциясы барысында қаза тапқанда үлкен кері кету орын алды, бұл Германияның V қаруларына, соның ішінде V-2 өндірісіне қарсы одақтастардың әскери науқанының басталуы болды. 1944 жылдың 8 наурызындағы алғашқы сәтті атудан (үшінші прототип) кейін Германияның қарулану және соғыс өндірісі рейх-министрі Шпеер кейіннен былай мәлімдеді:

Керісінше, тарихшы Майкл Ж. Нойфельд Германияның жеңіліске ұшырағанға дейін «Вассерфаль» батареяларын орналастыруы мүмкін емес еді деп санайды, себебі қажетті кең ауқымды әзірлеу жұмыстары болды және бюрократиялық инерция мен Германия басшылығының үмітсіздік сезімі салдарынан жоба тым ұзаққа созылды. Ол сондай-ақ ракеталар жауынгерлік жағдайда тиімсіз болуы мүмкін екенін айтты, өйткені олар жанама фитильдермен жабдықталмаған (Германия ешқашан қолданбаған) және олардың басқару жүйесі іс жүзінде қолдануға келмейтін еді. «Германия және Екінші дүниежүзілік соғыс» кітап сериясының тиісті томында «Вассерфаль» соғыс кезінде дамытуға ресурстар жетпегеніне қарамастан, Люфтваффе дамытуға бұйрық берген бірнеше бәсекелес ракеталық жүйелердің бірі болғаны атап көрсетілген.