Саймон Боливар Бакнер: Әскери қолбасшы және саясаткер өмірі

Кіріспе

Конфедерация армиясының генералы және американдық саясаткер (1823–1914) оның ұлы, Екінші дүниежүзілік соғыстың американдық генералы Саймон Боливар Бакнер (Simon Bolivar Buckner; 1 сәуір 1823 – 8 қаңтар 1914) – американдық әскерші, Конфедерация әскерінің солдаты және саясаткер. Ол Мексика-Америка соғысында АҚШ армиясы қатарында шайқасты. Кейіннен ол Америка Азамат соғысы кезінде Конфедеративтік штаттар армиясында күресті. Соғыстан кейін Кентукки штатының 30-шы губернаторы болды. Батыс Пойнттағы АҚШ әскери академиясын бітіргеннен кейін Бакнер сол жерде оқытушы болып жұмыс істеді. Мексика-Америка соғысына қатысу үшін оқытудан үзіліс жасады, соғыстың көптеген маңызды шайқастарына қатысты. 1855 жылы армиядан кетіп, Чикагода (Иллинойс штаты) қайын атасының жылжымайтын мүлігін басқарды. 1857 жылы туған Кентукки штатына оралды және 1861 жылы губернатор Берия Магоффин оны генерал-адъютант етіп тағайындады. Бұл қызметте ол Азамат соғысының басында Кентуккидің бейтараптық саясатын сақтауға тырысты. Штаттың бейтараптығы бұзылғаннан кейін Бакнер Одақ армиясына ұқсас ұсыныстан бас тартып, Конфедерация армиясына қабылданып, қызметке кірді. 1862 жылы Форт-Донельсон шайқасында Улисс С. Гранттың «шартсыз берілу» талабын қабылдады. Ол соғыста әскерін тапсырған алғашқы Конфедерация генералы болды. Бес ай соғыс тұтқыны ретінде өтті. Бостандыққа шыққаннан кейін Бакнер Брэкстон Брэггтің Кентуккиге жасаған сәтсіз жорығына қатысты және соғыстың соңына қарай Эдмунд Керби Смит штабының бастығы болды. Соғыстан кейінгі жылдары Бакнер саясатқа белсенді түрде қатысты. 1887 жылы Кентукки штатының губернаторы болып сайланды, бұл оның осы лауазытқа екінші рет үміткерлігі болды. Оның өкілеттігі штаттың шығыс бөлігіндегі зорлық-зомбылықпен, соның ішінде Хэтфилд-Маккой жанжалы мен Роуэн округі соғысымен қиындыққа толы болды. Оның басшылығында штаттың қазынашысы Джеймс «Адал Дик» Тейт мемлекеттік қазынадан 250 000 доллар ұрлап кеткендігінен туған даулы жағдай болды. Губернатор ретінде Бакнер ерекше мүдделерді қорғайтын заңдарға вето қоюымен танылды. 1888 жылғы заң шығару сессиясында ол бұрынғы он губернатордың біріктірілгенінен де көп вето қойды. 1895 жылы АҚШ Сенатына үміткер болуға тырысты, бірақ жеңіліске ұшырады. Келесі жылы ол Ұлттық демократиялық партияға немесе «Алтын демократтарға» қосылды, олар басты демократтардың «Азат күміс» ұстанымына қарағанда алтын стандарты саясатын жақтады. 1896 жылғы сайлауда ол Ұлттық демократиялық партиясынан АҚШ вице-президентіне үміткер болды, бірақ өзінің кандидаттық серігі, бұрынғы одақ генералы Джон М. Палмермен бірге дауыс берушілердің бір пайызынан астам дауысын ғана жинады. Одан кейін ол ешқашан мемлекеттік қызметке үміткер болған жоқ және 1914 жылдың 8 қаңтарында қайтыс болды.

Confederate Army general and American politician (1823–1914)
his son, the American World War II general

Simon Bolivar Buckner ('/s//aɪ//m//ə//n// /'/b//ɒ//l//ᵻ//v//ər// /'/b//ʌ//k//n//ər/ SYmən BOLi vər BUKnər; April 1, 1823 – January 8, 1914) was an American soldier, Confederate soldier, and politician. He fought in the United States Army in the Mexican–American War. He later fought in the Confederate States Army during the American Civil War. After the war, he served as the 30th governor of Kentucky. After graduating from the United States Military Academy at West Point, Buckner became an instructor there. He took a hiatus from teaching to serve in the Mexican–American War, participating in many of its major battles. He resigned from the army in 1855 to manage his father in law's real estate in Chicago, Illinois. He returned to his native state of Kentucky in 1857 and was appointed adjutant general by Governor Beriah Magoffin in 1861. In this position, he tried to enforce Kentucky's neutrality policy in the early days of the Civil War. When the state's neutrality was breached, Buckner accepted a commission in the Confederate Army after declining a similar commission to the Union Army. In 1862, he accepted Ulysses S. Grant's demand for an "unconditional surrender" at the Battle of Fort Donelson. He was the first Confederate general to surrender an army in the war. He spent five months as a prisoner of war. After his release, Buckner participated in Braxton Bragg's failed invasion of Kentucky and near the end of the war became chief of staff to Edmund Kirby Smith in the Trans Mississippi Department. In the years following the war, Buckner became active in politics. He was elected governor of Kentucky in 1887, in his second campaign for that office. His term was plagued by violent feuds in the eastern part of the state, including the Hatfield–McCoy feud and the Rowan County War. His administration was rocked by scandal when state treasurer James "Honest Dick" Tate absconded with $250,000 from the state's treasury. As governor, Buckner became known for vetoing special interest legislation. In the 1888 legislative session alone, he issued more vetoes than the previous ten governors combined. In 1895, he made an unsuccessful bid for a seat in the U. S. Senate. The following year, he joined the National Democratic Party, or "Gold Democrats", who favored a gold standard policy over the Free Silver position of the mainline Democrats. He was the National Democratic Party's candidate for Vice President of the United States in the 1896 election, but polled just over one percent of the vote on a ticket with his running mate, ex Union general John M. Palmer. He never again sought public office and died on January 8, 1914.

Ерте өмір

Саймон Б. Бакнер (Sr.) Кентукки штатының Мунфордвилл қаласына жақын, отбасының Глен Лили мүлігінде дүниеге келді. Ол Айлетт Хартсвелл мен Элизабет Энн (Морехед) Бакнердің үшінші баласы және екінші ұлы болды. "Венесуэлалық әскери және мемлекет қайраткері Симон Боливардың құрметіне аталған, ол Испания империясынан Венесуэла, Боливия, Колумбия, Эквадор, Перу және Панама елдерінің тәуелсіздік күресін жетекшілік етті, осы кезде оның билігінің шарықталу шегіне жеткен" Бакнер тоғыз жасқа дейін мектепке бармады, содан кейін Мунфордвиллдегі жеке мектепке қабылданды. Мунфордвиллдегі ең жақын досы Томас Дж. Вуд болды, ол Азамат соғысы кезінде Перривилл және Чикамауга шайқастарында Бакнерге қарсы Одақ армиясының генералы атанды. Бакнердің әкесі темірші болған, бірақ Харт округінде темір пешін жағуға жеткілікті ағаш жоқ екенін анықтады. Осыдан кейін, 1838 жылы ол отбасын оңтүстік Муленберг округіне көшірді, онда темір өндіру корпорациясын құрды. 1840 жылдың 1 шілдесінде Бакнер АҚШ Әскери академиясына түсті. 1844 жылы ол 25 студенттің арасында он бірінші орынды алып, 2-ші АҚШ жаяу әскер полкінің екінші лейтенанты болып тағайындалды. 1845 жылдың 28 тамызына дейін Онтарио көліндегі Саккет портында гарнизондық қызметтен өтті, содан кейін география, тарих және этика пәндерінен көмекші профессор ретінде академияға оралды.

Мексика-Америка соғысындағы қызмет

1846 жылдың мамырында Бакнер Мексика-Америка соғысында күресу үшін 6-шы АҚШ жаяу әскер полкіне қосылып, ұстаздық қызметінен кетті. Оның алғашқы міндеттеріне сарбаздарды сапына қосып, Техас шекарасына жеткізу кірді. 1846 жылдың қарашасында оған өз бөліміне далаға қосылуға бұйрық берілді; ол олармен Монклова мен Паррас арасында кездесті. Бөлім Джон Э. Вулдың Сальтильодағы штабына қосылды. 1847 жылдың қаңтар айында Бакнер Уильям Дж. Уорттың дивизиясымен Вера-Крузға жіберілді. Генерал-майор Винфилд Скотт Вера-Крузды қоршаған кезде, Бакнердің бөлімі жақын маңдағы Амазоке деген қалашықта бірнеше мың мексикалық атқыштармен шайқасты. 1847 жылдың 8 тамызында Бакнер 6-шы жаяу әскер полкінің квартирмейстері болып тағайындалды. Одан кейін ол Сан-Антонио және Чурубуско шайқастарына қатысып, соңғы шайқаста жеңіл жарақат алды. Ол Чурубуско мен Контрерастеғы батылдығы үшін бірінші лейтенант шеніне ие болды, бірақ Контрерастегі қатысуы туралы мәліметтер дұрыс болмағандықтан – ол сол кезде Сан-Антониода шайқасып жатқан еді, сол құрметтен бас тартты. Кейіннен оған тағы да сол шен ұсынылып, ол тек Чурубускодағы өзінің іс-әрекеттеріне байланысты қабылдады. Бакнер Молино-дель-Рей шайқасында көрсеткен батылдығы үшін тағы да аталып, капитан шеніне көтерілді. Ол Чапультепек шайқасына, Белен қақпасы шайқасына және Мексика қаласын басып алуға қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін американдық әскерлер оккупациялық армия ретінде қызмет етті, бұл оларға демалысқа уақыт берді. 1848 жылдың сәуір айында Бакнер Мексика қаласының оңтүстік-шығысында орналасқан Попокатепетль жанартауына жасалған сәтті экспедицияға қатысты. Бакнер оккупация кезінде Мексика қаласының үстінен американдық туды соңғы рет түсіру құрметіне ие болды. Бакнер 1891 жылы Мексика соғысында қызмет еткен офицерлердің әскери қоғамы – Ацтек клубына қосылды.

Жақсылық аралығы

Соғыстан кейін Бакнер Вест-Пойнтқа қайта оралып, жаяу әскер тактикасын оқытуға қабылданды. Бір жылдан астам соң, академияның қатысушы шіркеу саясатына наразылық білдіріп, лауазымынан кетті. Лауазымынан кеткеннен кейін ол Форт-Коламбустағы жұмылдыру пунктіне тағайындалды. Бакнер Мэри Джейн Кингсбериге 1850 жылдың 2 мамырында Коннектикут штатының Олд-Лайм қаласындағы әпкесінің үйінде үйленді. Салтанатты рәсім аяқталуға аздан кейін жақын жердегі үйден өрт шығып, Бакнер және басқалары өртті сөндіруге көмектесу үшін асықты, нәтижесінде үйдегі қарт қызметшіні құтқарып қалды. Олар үйленгеннен кейін көп ұзамай ол Снелинг фортына, содан кейін қазіргі Канзас штатындағы Арканзас өзенінің жағасындағы Аткинсон фортына тағайындалды. 1851 жылдың 31 желтоқсанында ол бірінші лейтенант болып жоғарылатылды, ал 1852 жылдың 3 қарашасында Нью-Йорктегі 6-шы АҚШ жаяу әскерінің комиссариат бөлімінің капитаны болды. Армияны тастап кетпес бұрын, Бакнер Вест-Пойнттан және Мексика-Америка соғысынан белгілі ескі досы капитан Улисс С. Грантқа Огайодан ақша келгенге дейін Нью-Йорк қонақ үйіндегі шығындарын жабуға көмектесті. 1855 жылдың 26 наурызында Бакнер армиядан кетіп, Чикагода, Иллинойста кең аумақты жылжымайтын мүлікке ие болған қайын атасымен жұмыс істеді. 1856 жылы қайын атасы қайтыс болғаннан кейін, Бакнер оның мүлкін мұраға алды және оны басқару үшін Чикагоға көшті. Әскери істерге әлі де қызығушылық танытқан Бакнер Кук округінің Иллинойс штаты милициясына майор болып қосылды. 1857 жылдың 3 сәуірінде ол Иллинойс штатының губернаторы Уильям Генри Бисселл тарапынан генерал-адъютант болып тағайындалды. Ол сол жылдың қазан айында лауазымынан кетті. Маунтин-Медоус қырғынынан кейін, мормондарға қарсы науқанға қатысу үшін Иллинойс штатының еріктілер полкі ұйымдастырылды. Бакнерге бөлімге басшылық ету және полковник шеніне көтерілу ұсынылды. Ол лауазымды қабылдады, бірақ бөлімнің әрекетке түспейтінін болжады. Оның болжамы дұрыс болды, себебі федералды үкімет пен мормон көшбасшылары арасындағы келіссөздер екі тарап арасындағы шиеленісті азайтты. 1857 жылдың соңында Бакнер отбасымен туған штатына оралып, Луисвиллде қоныстанды. Бакнердің қызы Лили 1858 жылдың 7 наурызында сол жерде дүниеге келді. Кейін сол жылы Луисвиллдегі «Азаматтар гвардиясы» деп белгілі милиция құрылды, ал Бакнер оның капитаны болды. Ол 1860 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті, сол кезде гвардия Кентукки штатының күзетшілерінің екінші полкіне қосылды. 1860 жылы ол Кентукки штатының бас инспекторы болып тағайындалды. Штат Одақ пен Конфедерация арасында екіге бөлінді, заң шығарушы орган біріншісін, ал губернатор екіншісін қолдады. Бұл штаттың өзін ресми түрде бейтарап деп жариялауына әкелді. Бакнер Кентуккидің бейтараптығын қорғау үшін 61 рота жинады. 1861 жылдың 20 шілдесінде Бакнер штаттық милициядан кетіп, кеңестің әрекеттеріне байланысты өзінің міндеттерін орындай алмайтынын мәлімдеді. Конфедерация генерал-майоры Леонидас Полк Кентукки штатының Колумбусын басып алып, штаттың бейтараптығын бұзғаннан кейін, Бакнер 1861 жылдың 14 қыркүйегінде Конфедерация армиясының бригадир-генералы болып тағайындалды, және ол бұрын штаттық милицияда басқарған көптеген адамдар оны ілесіп келді. Оның Конфедерация комиссиясы бекітілгеннен кейін, Луисвиллдегі Одақ шенеуніктері оны мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыптады және оның мүлкін тәркіледі. (Әйелінің Чикагодағы мүлкіне де осындай шара қолданылуы мүмкін деп уайымдап, ол бұрын оны қарындасының күйеуіне берген болатын.) Ол генерал Уильям Дж. Хардидің басшылығымен Кентукки штатының Орталық армиясында дивизия командирі болды және Кентукки штатының Боулинг-Грин қаласында орналасқан.

After the war, Buckner accepted an invitation to return to West Point to teach infantry tactics. Just over a year later, he resigned the post in protest over the academy's compulsory chapel attendance policy. Following his resignation, he was assigned to a recruiting post at Fort Columbus. Buckner married Mary Jane Kingsbury on May 2, 1850, at her aunt's home in Old Lyme, Connecticut. Just before the conclusion of the ceremony, a fire broke out at a nearby home and Buckner and others rushed away to help extinguish the blaze, in the process saving an aged colored servant in the home. Shortly after their wedding, he was assigned to Fort Snelling and later to Fort Atkinson on the Arkansas River in present day Kansas. On December 31, 1851, he was promoted to first lieutenant, and on November 3, 1852, he was elevated to captain of the commissary department of the 6th U. S. Infantry in New York City. Before leaving the Army, Buckner helped an old friend from West Point and the Mexican–American War, Captain Ulysses S. Grant, by covering his expenses at a New York hotel until money arrived from Ohio to pay for his passage home. On March 26, 1855, Buckner resigned from the Army to work with his father in law, who had extensive real estate holdings in Chicago, Illinois. When his father in law died in 1856, Buckner inherited his property and moved to Chicago to manage it. Still interested in military affairs, Buckner joined the Illinois State Militia of Cook County as a major. On April 3, 1857, he was appointed adjutant general of Illinois by Governor William Henry Bissell. He resigned the post in October of the same year. Following the Mountain Meadows massacre, a regiment of Illinois volunteers organized for potential service in a campaign against the Mormons. Buckner was offered command of the unit and a promotion to the rank of colonel. He accepted the position, but predicted that the unit would not see action. His prediction proved correct, as negotiations between the federal government and Mormon leaders eased tensions between the two. In late 1857, Buckner and his family returned to his native state and settled in Louisville. Buckner's daughter, Lily, was born there on March 7, 1858. Later that year, a Louisville militia known as the Citizens' Guard was formed, and Buckner was made its captain. He served in this capacity until 1860, when the Guard was incorporated into the Kentucky State Guard's Second Regiment. He was appointed inspector general of Kentucky in 1860. The state was torn between Union and Confederacy, with the legislature supporting the former and the governor the latter. This led the state to declare itself officially neutral. Buckner assembled 61 companies to defend Kentucky's neutrality. On July 20, 1861, Buckner resigned from the state militia, declaring that he could no longer perform his duties due to the board's actions. After Confederate Maj. Gen. Leonidas Polk occupied Columbus, Kentucky, violating the state's neutrality, Buckner accepted a commission as a brigadier general in the Confederate States Army on September 14, 1861, and was followed by many of the men he formerly commanded in the state militia. When his Confederate commission was approved, Union officials in Louisville indicted him for treason and seized his property. (Concerned that a similar action might be taken against his wife's property in Chicago, he had previously deeded it to his brother in law.) He became a division commander in the Army of Central Kentucky under Brig. Gen. William J. Hardee and was stationed in Bowling Green, Kentucky.

Донелсон бекінісі

Одақ әскерлерінен кейін, 1862 жылдың ақпанында генерал Улисс Грант Теннесси өзеніндегі Генри фортын басып алғаннан соң, ол Камберленд өзеніндегі жақын орналасқан Донелсон фортына назар аударды. Батыс майдан қолбасшысы генерал Альберт Сидни Джонстон Бакнерді фортты қорғауға кірісетін төрт бригадир-генералдың бірі ретінде жіберді. Форттың жалпы басқаруына ықпалды саясаткер және әскери істе жаңа болған Джон Б. Флойд тағайындалды; Бакнердің әріптестері – Гидеон Дж. Пиллоу және Бушрод Джонсон болды. Бакнердің дивизиясы фортты және Теннесси штатының Довер қаласын қоршап тұрған конфедераттардың оң жақ флангын қорғады. 14 ақпанда конфедерат генералдары фортты ұстап тұра алмайтындарын түсінді және Джонстон армиясына қосылу үмітімен қашып кетуді жоспарлады, ол қазір Нэшвиллде орналасқан. Келесі күні таңертең Пиллоу Грант армиясының оң жақ флангына күшті шабуыл жасап, оны кері шегіндірді. Бакнер өз армиясының мүмкіндіктеріне сенімсіз болғандықтан және Пиллоумен жақсы қарым-қатынаста болмағандықтан, қолдау шабуылын екі сағаттан астам уақытқа тоқтатты, бұл Гранттың әскеріне күшін жинап, қатарын түзеуге уақыт берді. Бакнердің кешігуі конфедерат шабуылының қоршалған форттан қашуға арналған дәліз ашуына кедергі келтірмеді. Алайда Флойд пен Пиллоу бірігіп, күндізгі жұмысты жоққа шығарып, әскерлерді траншеялық позицияларына қайтаруға бұйрық берді. Сол түні генералдар соғыс кеңесін өткізді, онда Флойд пен Пиллоу күнің оқиғаларына қанағаттандырылғандарын білдірді, бірақ Бакнер оларды фортты ұстап тұру немесе Грант армиясынан қашудың шынайы мүмкіндігінің жоқтығына көндірді, ол үнемі күшін арттырып жатты. Генерал Флойд, егер солтүстік оны тұтқындаса, мемлекетке опасыздық жасағаны үшін сотталатындығынан қорқып, Бакнерден әскер берілгенге дейін Вирджиния полкінің бір бөлігімен қашып кетуге уақыт беруді сұрады. Бакнер келісті, ал Флойд команданы өзінің қол астындағы Пиллоуға тапсыруды ұсынды. Пиллоу дереу бас тартты және команданы Бакнерге тапсырды, ол артта қалуға және берілуге келісті. Флойд пен Пиллоу генералдар генерал Бакнерді одақ әскерлеріне бағындыруға қалдырды. Пиллоу мен Флойд, сондай-ақ кавалерия командирі полковник Нейтан Бедфорд Форрест қашып кетті. Сол күні таңертең Бакнер одақ әскеріне хабаршы жіберіп, соғыс тоқтатуды және бас тарту шарттарын әзірлеу үшін комиссарлардың кездесуін сұрады. Ол Гранттың мұқтаж кезінде көрсеткен көмегін еске алып, Гранттан кеңпейілді шарттарды күткен болуы мүмкін, бірақ Гранттың жауабы қысқа болды. Өзінің көмекшісі полковник Уильям Хиллерді жеке хабар жеткізуге жіберіп, Гранттың жауабында оның танымал сөзі келтірілді: "Шартсыз және дереу берілуден басқа ешқандай шарт қабылданбайды. Мен сіздің бекіністеріңізге дереу шабуыл жасауды ұсынамын". Бұған Бакнер былай деп жауап берді:

After Union Brig. Gen. Ulysses S. Grant captured Fort Henry on the Tennessee River in February 1862, he turned his sights on nearby Fort Donelson on the Cumberland. Western Theater commander Gen. Albert Sidney Johnston sent Buckner to be one of four brigadier generals defending the fort. In overall command was the influential politician and military novice John B. Floyd; Buckner's peers were Gideon J. Pillow and Bushrod Johnson. Buckner's division defended the right flank of the Confederate line of entrenchments that surrounded the fort and the small town of Dover, Tennessee. On February 14, the Confederate generals decided they could not hold the fort and planned a breakout, hoping to join with Johnston's army, now in Nashville. At dawn the following morning, Pillow launched a strong assault against the right flank of Grant's army, pushing it back Buckner, not confident of his army's chances and not on good terms with Pillow, held back his supporting attack for over two hours, which gave Grant's men time to bring up reinforcements and reform their line. Buckner's delay did not prevent the Confederate attack from opening a corridor for an escape from the besieged fort. However, Floyd and Pillow combined to undo the day's work by ordering the troops back to their trench positions. Late that night the generals held a council of war in which Floyd and Pillow expressed satisfaction with the events of the day, but Buckner convinced them that they had little realistic chance to hold the fort or escape from Grant's army, which was receiving steady reinforcements. General Floyd, concerned he would be tried for treason if captured by the North, sought Buckner's assurance that he would be given time to escape with some of his Virginia regiments before the army surrendered. Buckner agreed and Floyd offered to turn over command to his subordinate, Pillow. Pillow immediately declined and passed command to Buckner, who agreed to stay behind and surrender. Both Generals Floyd and Pillow left to leave General Buckner to surrender to the Union Forces. Pillow and Floyd were able to escape, as did cavalry commander Col. Nathan Bedford Forrest. That morning, Buckner sent a messenger to the Union Army requesting an armistice and a meeting of commissioners to work out surrender terms. He may have been hoping Grant would offer generous terms, remembering the assistance he gave Grant when he was destitute, but Grant's reply was curt. Sending his aide Colonel William Hillyer to deliver a dispatch in person, Grant's reply included his famous quotation, "No terms except unconditional and immediate surrender can be accepted. I propose to move immediately upon your works." To this, Buckner responded:

МЫРЗА: "Менің қол астындағы күштердің бөлінуі, күтпеген командирлер алмасуы және сіздің қол астыңыздағы басым күштер, кешегі конфедерат әскерлерінің жарқын табысына қарамастан, сіз ұсынған жомарт емес және ерліксіз шарттарды қабылдауға мәжбүр етеді. Бұл жазбалардың қаталдығы тек сыртқы болды; Грант берілуді қабылдауға келгенде ескі досын жылы қарсы алды. Олар Мексикадағы оқиғалар мен генерал Пиллоудың қабілетсіздігі туралы әзілдесті. Грант Бакнерге қамауда отыруын күтіп тұрған кезде ақша беруді ұсынды, бірақ Бакнер бас тартты. Жоғарыда айтылғандай, Бакнер Мексика соғысынан кейін Грант капитанның Нью-Йорктегі тұрағын төлеген, ол кезде Грант мұқтаж болған. Олардың өзара құрметінің дәлелі ретінде Бакнер кейіннен Гранттың 1885 жылғы жерлеу рәсіміне жастық шапанды көтеріп, сондай-ақ Гранттың жесіріне ай сайынғы қаржылық төлем жасады, осылайша ол өмірін жалғастыра алды. Берілу Бакнер үшін жеке қорлық болды, сонымен қатар Конфедерация үшін стратегиялық жеңіліс болды, ол 12 000-нан астам адамын және көптеген жабдықтарын жоғалтты, сондай-ақ Камберленд өзенінің бақылауын жоғалтты, бұл Нэшвиллдің эвакуациясына әкелді.

Кентуккиге шабуыл

Бакнер Бостондағы Форт-Уорренде Одақтың әскери тұтқыны болған кезде, Кентукки сенаторы Гаррет Дэвис оны мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен соттауға тырысты. Келесі күні ол генерал-майор болып тағайындалып, Теннесси штатының Чаттануга қаласына генерал Брэкстон Брэггтің Миссисипи армиясына қосылуға бұйрық алды. Бакнер Брэггке қосылғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Брэгг пен генерал-майор Эдмунд Кирби Смит Кентуккиге шабуыл жасауды бастады. Брэгг солтүстікке қарай жылжығанда, оның алғашқы кездесуі Бакнердің туған қаласы Мунфордвиллде болды. Кішкентай қала Одақ күштері үшін Луисвиллмен байланысты сақтап, Боулинг Грин мен Нэшвиллге қарай жылжу үшін маңызды болды. Полковник Джон Уайлдердің басқаруындағы шағын күш қаланы қорғады. Көптеген қарсыластарына қарамастан, Уайлдер 12 және 14 қыркүйекте берілу туралы өтініштерді қабылдамады. Бірақ 17 қыркүйекте Уайлдер қиын жағдайын мойындап, Брэггтен оның күшінің артық екенін дәлелдеуді сұрады. Ерекше шешіммен, Уайлдер көзін байлап, Бакнерге жеткізілуге келісті. Ол келген соң, Уайлдер өзінің әскери адам емес екенін және не істеу керегін сұрау үшін келгенін Бакнерге айтты. Бакнер Уайлдерге Конфедерация күштерінің күші мен орналасқан жерін көрсетті, олар Уайлдердің әскерінен шамамен 5 есе көп болды. Өзінің үмітсіз жағдайын көріп, Уайлдер Бакнерге берілгісі келетінін мәлімдеді. Басқа жол таңдаса, ол "қасақана кісі өлтіруге" барумен тең болар еді. Брэггтің әскері солтүстікке қарай Бардстаунға қарай жылжыды, онда олар демалып, жабдықтар мен сарбаздар іздеді. Темірқасықтағы негізгі Одақ күші - генерал-майор Дон Карлос Бьюэллдің Огайо армиясы Луисвиллге қарай жылжыды. Брэгг армиядан кетіп, Франкфуртта Кирби Смитпен кездесті, онда ол 4 қазан күні Конфедерация губернаторы Ричард Хоустың қызметке кірісу рәсіміне қатысты. Бакнер, әскери миссиядан алаңдауға наразы болса да, оған қосылып, Кентукки штатына Конфедерацияның адалдығы туралы жергілікті тұрғындарға құлшыныспен сөз сөйледі. Қызметке кірісу рәсіміне Одақтың дивизиясының артиллериялық оғы тиіп, сол күні кешке жоспарланған салтанатты кеш отменилді. Бьюэлл армиясындағы тыңшыдан алынған ақпарат бойынша, Бакнер Брэггке Бьюэллдің Луисвиллден он шақырым қашықтықтағы Маквилл қаласында екенін хабарлады. Ол Брэггке Луисвиллге жетпей тұрып Бьюэллмен шайқасуға шақырды, бірақ Брэгг бас тартты. Бакнер Леонидас Полктан Брэггке күштерін жинап, Перривиллдегі Одақ армиясына шабуыл жасауды сұрады, бірақ Брэгг қайтадан бас тартты. Соңында, 1862 жылдың 8 қазанында Брэггтің армиясы – Кирби Смит армиясымен толыққан жоқ – генерал-майор Александр МакКуктың Бьюэлл армиясының корпусымен шайқасып, Перривилл шайқасын бастады. Бакнердің дивизиясы осы шайқаста генерал Хардидің басшылығымен Конфедерацияның орталығында маңызды жетістікке жетті, ал Харди, Полк және Брэггтің есептері Бакнердің еңбегін жоғары бағалады. Алайда, Перривилл екі тарап үшін де қымбатқа түскен тактикалық теңдікпен аяқталды, нәтижесінде Брэгг Кентуккиге жасаған шабуылын тоқтатып, кері шегінді. Бакнер көптеген әріптес генералдарымен бірге кампания кезінде Брэггтің өміріне сын көзбен қарады.

While Buckner was a Union prisoner of war at Fort Warren in Boston, Kentucky Senator Garrett Davis unsuccessfully sought to have him tried for treason. The following day he was promoted to major general and ordered to Chattanooga, Tennessee, to join Gen. Braxton Bragg's Army of Mississippi. Days after Buckner joined Bragg, both Bragg and Maj. Gen. Edmund Kirby Smith began an invasion of Kentucky. As Bragg pushed north, his first encounter was in Buckner's home town of Munfordville. The small town was important for Union forces to hold if they wanted to maintain communication with Louisville while pressing southward to Bowling Green and Nashville. A small force under the command of Col. John T. Wilder guarded the town. Though vastly outnumbered, Wilder refused requests to surrender on September 12 and September 14. By September 17, however, Wilder recognized his difficult position and asked Bragg for proof of the superior numbers he claimed. In an unusual move, Wilder agreed to be blindfolded and brought to Buckner. When he arrived, he told Buckner that he (Wilder) was not a military man and had come to ask him what he should do. Flattered, Buckner showed Wilder the strength and position of the Confederate forces, which outnumbered Wilder's men almost 5 to 1. Seeing the hopeless situation he was in, Wilder informed Buckner that he wanted to surrender. Any other course, he later explained, would be "no less than willful murder". Bragg's men continued northward to Bardstown where they rested and sought supplies and recruits. Meanwhile, Maj. Gen. Don Carlos Buell's Army of the Ohio, the main Union force in the state, was pressing toward Louisville. Bragg left his army and met Kirby Smith in Frankfort, where he was able to attend the inauguration of Confederate Governor Richard Hawes on October 4. Buckner, although protesting this distraction from the military mission, attended as well and gave stirring speeches to the local crowds about the Confederacy's commitment to the state of Kentucky. The inauguration ceremony was disrupted by the sound of cannon fire from an approaching Union division and the inaugural ball scheduled for that evening was canceled. Based on intelligence acquired by a spy in Buell's army, Buckner advised Bragg that Buell was still ten miles from Louisville in the town of Mackville. He urged Bragg to engage Buell there before he reached Louisville, but Bragg declined. Buckner then asked Leonidas Polk to request that Bragg concentrate his forces and attack the Union army at Perryville, but again, Bragg refused. Finally, on October 8, 1862, Bragg's army—not yet concentrated with Kirby Smith's—engaged Maj. Gen. Alexander McCook's corps of Buell's army and began the Battle of Perryville. Buckner's division fought under General Hardee during this battle, achieving a significant breakthrough in the Confederate center, and reports from Hardee, Polk, and Bragg all praised Buckner's efforts. His gallantry was for naught, however, as Perryville ended in a tactical draw that was costly for both sides, causing Bragg to withdraw and abandon his invasion of Kentucky. Buckner joined many of his fellow generals in publicly denouncing Bragg's performance during the campaign.

Кейінгі Азамат соғысы қызметі

Перривилл шайқасынан кейін Бакнер Мобилдің қорғанысын нығайту үшін Персид шығанағы округінің басқаруына қайта тағайындалды. Ол 1863 жылдың 11 мамырында Ноксвиллге келді және келесі күні басқаруды өз мойнына алды. Біраз уақыттан кейін оның бөлімшесі генерал Брэггтің басшылығымен Теннесси департаментінің округіне айналдырылып, Теннесси армиясының үшінші корпусы деп тағайындалды. Тамыз айының соңында Одақтың генерал-майоры Амброз Бернсайд Ноксвиллдегі Бакнердің орналасқан жеріне жақындады. Бакнер Чаттанугадағы Брэггтен күшелендіруді сұрады, бірақ Брэгг генерал-майор Уильям Роузкранс басқаратын күштердің қауіп төндіруіне байланысты өзінің әскерлерін жіберуге мүмкіндік таппады. Брэгг Бакнерге Хивасси өзеніне қайта шегінуге бұйрық берді. Содан кейін Бакнердің бөлімшесі Брэггтің Джорджия штатындағы Рингголдтағы жабдықтау базасына, содан кейін Лафайетте және Чикамаугаға бағытталды. Брэгг те Чаттанугадағы күштерінен айырылып, Чикамаугада Бакнерге қосылды. 19 және 20 қыркүйекте Конфедерация күштері шабуылдап, Чикамауга шайқасында жеңіске жетті. Бакнер корпусы екі күн бойы Конфедерацияның сол жағында шайқасты, екінші күні лейтенант-генерал Джеймс Лонгстриттің «қанат» басшылығында Одақтың желісін бұзуға қатысты. Чикамаугадан кейін Роузкранс және оның Камберленд армиясы бекінілген Чаттанугаға шегінді. Брэгг Чаттануганы тиімсіз қоршауға алды, бірақ Одақ күштері Улисс С. Грантпен күшейтіліп, нашар жабдықтау желісі қайта ашылған соң, одан әрі әрекет жасаудан бас тартты. Брэггтің көптеген қолбасшылары, соның ішінде Бакнер, Брэггтің басшылықтан алынуын ұсынды. Теннесси армиясының тарихшысы Томас Л. Коннелли Бакнердің президентке генералдар жіберген Брэггке қарсы хаттың авторы екеніне сендіреді. Брэгг Бакнерді дивизия басшысы етіп төмендетіп, Шығыс Теннесси департаментін таратып жіберді. Бакнер Чикамаугадан кейін медициналық демалысқа шығып, Вирджинияға оралды, онда күшін қайта жинап, күнделікті жұмыстармен айналысты. Оның дивизиясы Лонгстритті Ноксвилл науқанында қолдау үшін жіберілді, ал Брэггтің қалған әскері Чаттануга науқанында жеңіліске ұшырады. Бакнер Лонгстриттің бағыныштысы Ноксвиллде нашар жұмыс істеді деген айыптамамен генерал-майор Лафайет МакЛоустың әскери сотында қатысты. 1864 жылдың ақпанында Бакнер генерал-майор Джон Белл Худтың дивизиясын басқарды, ал 8 наурызда Шығыс Теннесси департаментінің басшысы болып тағайындалды. Департамент бұрынғысынан әлсіз болды – бастапқы көлемінің үштен бірінен де аз, жабдығы нашар және шабуылға қабілетсіз еді. Бакнер Конфедерация үшін мүлдем пайдасыз болды, сондықтан 28 сәуірде Эдмунд Кирби Смитпен бірге Конфедерацияның Транс-Миссисипи департаментіне қосылуға бұйрық берілді. Бакнер батысқа сапар шегуде қиындықтарға тап болды және жаздың басында ғана келді. 4 тамызда Батыс Луизиана округінің басшысы болды. Бакнер Смит штаб-пәтеріне Луизиана штатының Шревпорт қаласына келгеннен кейін көп ұзамай Смит оның жоғарылауын сұрады. 20 қыркүйекте генерал-лейтенант шеніне ие болды. Смит Бакнерді қарсыластың шекарасы арқылы департамент мақтасын сатудың маңызды, бірақ қиын міндетіне тағайындады. 1865 жылдың 9 сәуірінде генерал Роберт Лидің тапсыру туралы хабары департаментке жеткен кезде, әскерлер Конфедерациядан жаппай дезертирледі. 19 сәуірде Смит Арканзас округін Батыс Луизиана округімен біріктірді; біріктірілген округ Бакнердің басқаруына берілді. 9 мамырда Смит Бакнерді өзінің штаб бастығы етіп тағайындады. Одақ және Конфедерация лагерьлерінде Смит пен Бакнердің тапсырмаға бермейтіндігі және Конфедерацияға адал сарбаздармен бірге Мексикаға қайта оралатындығы туралы әңгімелер тарады. Смит Рио-Гранде өзенін кесіп өткенімен, ол келген кезде Бакнердің 26 мамырда Нью-Орлеанға барып, тапсыру шарттарын ұйымдастырғанын білді. Смит оның орнына Бакнерге барлық әскерлерді Техас штатының Хьюстон қаласына көшіруді бұйырды. Теннесси штатының Форт-Донельсон қаласында Бакнер соғыстың алғашқы Конфедерация генералы болды, ал Жаңа Орлеанда ол соңғысы болды. Смит 2 маусымда оны қолдаған кезде тапсыру ресми күшке енді (тек бригадир генерал Стэнд Уоти ұзақ уақыт қарсылық көрсетті; ол соңғы Конфедерацияның құрлық әскерлерін 1865 жылдың 23 маусымында тапсырды).

Following the Battle of Perryville, Buckner was reassigned to command the District of the Gulf, fortifying the defenses of Mobile, Alabama. He arrived in Knoxville on May 11, 1863, and assumed command the following day. Shortly thereafter, his department was converted into a district of the Department of Tennessee under Gen. Bragg and was designated the Third Corps of the Army of Tennessee. In late August, Union Maj. Gen. Ambrose Burnside approached Buckner's position at Knoxville. Buckner called for reinforcements from Bragg at Chattanooga, but Bragg was being threatened by forces under Maj. Gen. William Rosecrans and could not spare any of his men. Bragg ordered Buckner to fall back to the Hiwassee River. From there, Buckner's unit traveled to Bragg's supply base at Ringgold, Georgia, then on to Lafayette and Chickamauga. Bragg was also forced from Chattanooga and joined Buckner at Chickamauga. On September 19 and 20, the Confederate forces attacked and emerged victorious at the Battle of Chickamauga. Buckner's Corps fought on the Confederate left both days, the second under the "wing" command of Lt. Gen. James Longstreet, participating in the great breakthrough of the Union line. After Chickamauga, Rosecrans and his Army of the Cumberland retreated to fortified Chattanooga. Bragg held an ineffective siege against Chattanooga, but refused to take any further action as the Union forces there were reinforced by Ulysses S. Grant and reopened a tenuous supply line. Many of Bragg's subordinates, including Buckner, advocated that Bragg be relieved of command. Thomas L. Connelly, historian of the Army of Tennessee, believes that Buckner was the author of the anti Bragg letter sent by the generals to President Jefferson Davis. Bragg retaliated by reducing Buckner to division command and abolishing the Department of East Tennessee. Buckner was given a medical leave of absence following Chickamauga, returning to Virginia, where he engaged in routine work while recovering his strength. His division was sent without him to support Longstreet in the Knoxville Campaign, while the remainder of Bragg's army was defeated in the Chattanooga Campaign. Buckner served on the court martial of Maj. Gen. Lafayette McLaws after that subordinate of Longstreet's was charged with poor performance at Knoxville. Buckner was briefly given command of Maj. Gen. John Bell Hood's division in February 1864, and on March 8, he was given command of the reestablished Department of East Tennessee. The department was a shell of its former self—less than one third its original size, badly equipped, and in no position to mount an offensive. Buckner was virtually useless to the Confederacy here, and on April 28, he was ordered to join Edmund Kirby Smith in the Trans Mississippi Department of the Confederacy. Buckner had difficulty traveling to the West, and it was early summer before he arrived. He assumed command of the District of West Louisiana on August 4. Shortly after Buckner arrived at Smith's headquarters in Shreveport, Louisiana, Smith began requesting a promotion for him. The promotion to lieutenant general came on September 20. Smith placed Buckner in charge of the critical but difficult task of selling the department's cotton through enemy lines. As news of Gen. Robert E. Lee's surrender, on April 9, 1865, reached the department, soldiers deserted the Confederacy in droves. On April 19, Smith consolidated the District of Arkansas with the District of West Louisiana; the combined district was put under Buckner's command. On May 9, Smith made Buckner his chief of staff. Rumors began to swirl in both Union and Confederate camps that Smith and Buckner would not surrender, but would fall back to Mexico with soldiers who remained loyal to the Confederacy. Though Smith did cross the Rio Grande, he learned on his arrival that Buckner had traveled to New Orleans on May 26 and arranged terms of surrender. Smith had instead instructed Buckner to move all the troops to Houston, Texas. At Fort Donelson, Tennessee, Buckner had become the first Confederate general of the war to surrender an army; at New Orleans, he became the last. The surrender became official when Smith endorsed it on June 2, (Only Brigadier General Stand Watie held out longer; he surrendered the last Confederate land forces on June 23, 1865).

Соғыстан кейінгі өмір

1865 жылғы 9 маусымда Луизиана штатының Шревпорт қаласында Бакнердің мерзімінен босатылу шарттары оның үш жылға Кентуккиге қайтуына кедеріс келтірді. Ол Жаңа Орлеанда қалды, Daily Crescent газетінің штабында жұмыс істеді, кәсіппен айналысты және өрттен сақтандыру компаниясы директорлар кеңесінде қызмет етті, 1867 жылы оның президенті болды. Оның әйелі мен қызы 1866 және 1867 жылдары қыс айларында оған қосылды, бірақ ол оларды холера мен сары безгектің жиі пайда болуына байланысты жазда Кентуккиге қайтарып жіберді. Бакнер 1868 жылы мерзімі келгенде Кентуккиге оралып, Луисвилл курьерінің редакторы болды. 1885 жылғы 10 маусымда Бакнер Вирджиния штатының Ричмонд қаласынан Делия Клейборнға үйленді. Бакнер 62 жаста, ал Клейборн 28 жаста болды.

Саяси мансап

Бакнер саясатқа зор қызығушылық танытты және достары оны 1867 жылдан бері губернаторлыққа түсуге ынталандырып келді, тіпті оның капитуляциялау шарты оны Луизиана штатына шектеген кезде де. Осы шарттарды бұзуға ниеті болмағандықтан, ол досына өтінішін ұсынса, оны кері тартып алуды бұйырды. 1868 жылы ол Хорацио Сеймурды президенттікке ұсынған Демократиялық Ұлттық Конвентке делегат ретінде қатысты. Бакнер Джордж Пендлтонды артық көргенімен, партияның үміткерін сайлау науқаны бойы адал қолдады. 1883 жылы Бакнер Демократиялық партияның губернаторлыққа кандидаттығына түсті. Басқа да белгілі кандидаттарға конгрессмен Томас Лоуренс Джонс, бұрынғы конгрессмен Дж. Проктор Нотт және Луисвилл қаласының мэрі Чарльз Дональд Джейкоб кірді. Оусли округының делегациясы қолдауын Ноттке аударды, бұл Джонстың сайлаудан бас тартуына және Нотттің бірауыздан бекітілуіне әкелген үлкен толқынды бастады. Сол жылы штаттық Демократиялық съезде ол өкілеттіктер комитетінде жұмыс істеді.

Кентукки штатының губернаторы

1887 жылы штаттық Демократиялық конвенцияға қатысушылар Бакнерді бір ауыздан губернаторлыққа ұсынды. Бір аптадан кейін республикашылар өз кандидаттары ретінде Уильям О. Брэдлиді таңдады. Тыйым салу партиясы мен Біріккен еңбек партиясы да губернаторлыққа үміткерлерін ұсынды. Сайлаудың ресми нәтижелері Брэдлиден 16 797 дауыс артық Бакнерге жеңіс сыйлады. Бакнер бірқатар прогрессивті идеяларды ұсынды, бірақ олардың көпшілігі заң шығарушы органмен қабылданбады. Оның сәтті ұсыныстарының қатарында штаттық салықты теңестіру жөніндегі кеңес құру, сотталғандарға шартты түрде босату жүйесін енгізу және мектеп заңдарын жүйелеу болды. Әділет департаментін құру, білім беруге жергілікті қолдау көрсету және орманды жақсы қорғау сияқты ұсыныстары қабылданбады. Бакнердің көп уақыты штаттың шығыс бөлігіндегі зорлық-зомбылықты тоқтатуға кетті. Оның қызметке кіріскеннен кейін Роуэн округіндегі соғыс жанжалға ұласты, округ тұрғындары жасақ құрып, қақтығыстың бірнеше көшбасшыларын өлтірді. Бұл қақтығысқа нүкте қойғанымен, зорлық-зомбылық соншалықты күшті болды, Бакнердің генерал-адъютанты Кентукки Бас Ассамблеясына Роуэн округін таратуды ұсынды, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады. 1888 жылы Кентукки жасағы Батыс Вирджинияға кіріп, Хатфилд-Маккой қақтығысында Хатфилд руының көшбасшысын өлтірді. Бұл Батыс Вирджиния губернаторы Эммануэль Уиллис Уилсонмен саяси қақтығысқа әкелді, ол рейдтің заңсыз екенін мәлімдеді. Бұл мәселе федералды сотта қаралып, Бакнердің рейдке қатысы жоқ екені анықталды. Кейін Бакнердің өкілеттігі кезінде Харлан, Летчер, Перри, Кнотт және Брейтт округтерінде де қақтығыстар орын алды. 1888 жылы Бакнер штат қаржысын тексеруге бұйрық берген кезде ірі қаржылық дау пайда болды. Бас Ассамблея Тейтке қарсы импичмент процесін бастады, оны қатысусыз айыпты деп танып, қызметінен шеттетуге қатысты. 1888 жылғы сессияда Бас Ассамблея штат тарихындағы кез келген сессияда қабылданғаннан асып түсетін 1571 заң жобасын қабылдады. Олардың тек 150-і ғана жалпы сипаттағы заңдар болды, ал қалғаны заң шығарушылар мен олардың сайлау округтеріндегі адамдардың жеке мүддесі үшін қабылданған арнайы заңдар еді. Бакнер осы арнайы заң жобаларының 60-ына вето қойды, бұл алдыңғы он губернатордың біріктірілген ветосынан көп болды. Тек бір вето заң шығарушы органмен жоққа шығарылды. Бакнердің арнайы мүдделік заң жобаларына вето қою ниетін ескермей, 1890 жылғы заң шығарушы орган өзінің алдыңғысына қарағанда 300-ден астам арнайы мүдделік заң жобасын қабылдады. Бакнер бұлардың 50-іне вето қойды. Оның арнайы мүдделік заңдарды қабылдамау беделі сол кездегі елдегі ең ірі балта фабрикасы – Келли балта фабрикасын оған салтанатты түрде "Вето балтасын" сыйлауға итерді. 1890 жылы Бакнердің ветосын бұзып қабылданған салықты қысқарту штаттің қазынасын құрғатқанда, губернатор штаттың төлем қабілеттілігін сақтап тұру үшін жеткілікті қаражат бөлді. Бакнер Американдық революцияның ұлдары Кентукки қоғамының мүшесі болды және 1890 жылы вице-президент болып сайланды.

Delegates to the 1887 state Democratic convention nominated Buckner unanimously for the office of governor. A week later, the Republicans chose William O. Bradley as their candidate. The Prohibition Party and the Union Labor Party also nominated candidates for governor. The official results of the election gave Buckner a plurality of 16,797 over Bradley. Buckner proposed a number of progressive ideas, most of which were rejected by the legislature. Among his successful proposals were the creation of a state board of tax equalization, creation of a parole system for convicts, and codification of school laws. His failed proposals included creation of a department of justice, greater local support for education and better protection for forests. Much of Buckner's time was spent trying to curb violence in the eastern part of the state. Shortly after his inauguration, the Rowan County War escalated to vigilantism, when residents of the county organized a posse and killed several of the leaders of the feud. Though this essentially ended the feud, the violence had been so bad that Buckner's adjutant general recommended that the Kentucky General Assembly dissolve Rowan County, though this suggestion was not acted upon. In 1888, a posse from Kentucky entered West Virginia and killed a leader of the Hatfield clan in the Hatfield McCoy feud. This caused a political conflict between Buckner and Governor Emanuel Willis Wilson of West Virginia, who complained that the raid was illegal. The matter was adjudicated in federal court, and Buckner was cleared of any connection to the raid. Later in Buckner's term, feuds broke out in Harlan, Letcher, Perry, Knott, and Breathitt counties. A major financial scandal erupted in 1888 when Buckner ordered a routine audit of the state's finances which had been neglected for years. The General Assembly immediately began impeachment hearings against Tate, convicted him in absentia, and removed him from office. During the 1888 session, the General Assembly passed 1,571 bills, exceeding the total passed by any other session in the state's history. Only about 150 of these bills were of a general nature; the rest were special interest bills passed for the private gain of legislators and those in their constituencies. Buckner vetoed 60 of these special interest bills, more than had been vetoed by the previous ten governors combined. Only one of these vetoes was overridden by the legislature. Ignoring Buckner's clear intent to veto special interest bills, the 1890 legislature passed 300 more special interest bills than had its predecessor. Buckner vetoed 50 of these. His reputation for rejecting special interest bills led the Kelley Axe Factory, the largest axe factory in the country at the time, to present him with a ceremonial "Veto Hatchet". When a tax cut passed over Buckner's veto in 1890 drained the state treasury, the governor loaned the state enough money to remain solvent until tax revenue came in. Buckner was a Compatriot of the Kentucky Society of the Sons of the American Revolution and was elected as a Vice President General in 1890.

Кейінгі мансап

Губернаторлық өкілеттігін аяқтағаннан кейін Бакнер Глен Лилиге қайтып келді. Демократиялық партия биметализм мәселесі бойынша екіге бөлінді. Бакнер алтын стандартына жақтас болды, бірақ Кентукки халқының көпшілігі "Ақылыс күміс" деп жақтады. Осы оппозицияның күшінен жеңіске жете алмайтынын сезіне, 1895 жылдың шілдесінде сайлаудан бас тартты. 1896 жылы Чикагода өткен Демократиялық ұлттық конвентте демократтар Уильям Дженнингс Брайанды президенттікке ұсынды және күміс ақшаның тегін соғылуын талап ететін платформаны қабылдады. Алтын стандартына жақтас демократтар Брайан мен күміс ақша платформасына қарсы болды. Олар жаңа партия құрды – Ұлттық демократиялық партия, немесе "Алтын демократтар", және Бакнер оған қосылды. Луисвиллдегі жаңа партияның штаттық конвентінде Бакнер вице-президенттікке кандидат ретінде ұсынылды. Ол партияның Индианаполистегі ұлттық конвентінде қарсылықсыз бекітілді. Бұрынғы Одақ генералы Джон Палмер партияның президенттікке кандидаттығына ие болды. Палмер мен Бакнер өздерінің штаттарының губернаторлары ретінде қызмет еткен кезде тәуелсіз басшылар ретінде танымал болды. Олар Азамат соғысында қарама-қарсы жақта болғандықтан, бір тізімде болулары ұлттық бірліктің маңызды символы болды. Бұл тізімге Чикаго Хроникасы, Луисвилл Курьер Журналы, Детройт Free Press, Ричмонд Таймс және Нью-Орлеан Пикаюн сияқты бірнеше ірі газеттер қолдау көрсетті. Бұл артықшылықтарға қарамастан, кандидаттардың жасы – Палмердің 79, ал Бакнердің 73 жас екені – тізімге зиян келтірді. Сонымен қатар, кейбір қолдаушылар Ұлттық демократтарға дауыс берудің бекерлік екенінен, тіпті Брайанның жеңісіне әкелуі мүмкін екенінен қорқып, алаңдады. Нәтижесінде Палмер мен Бакнер сайлауда бір проценттен астам дауыс жинады. Бұл жеңілістен кейін Бакнер Глен Лилиге зейнетке шықты, бірақ саясаттан толық қол үзген жоқ. Ол әрқашан Демократиялық партияның мүшесі болғанын айтса да, 1899 жылы партиясының губернаторлық үміткері Уильям Гобельдің "машиналық" саясатына қарсы болды. 1903 жылы ол күйеу баласы Моррис Белкнапты Гобельдің вице-губернаторы Дж. К. У. Бекхэмға қарсы губернаторлыққа қолдады. 1908 жылғы президенттік сайлауда демократтар тағы да Уильям Дженнингс Брайанды ұсынғанда, Бакнер Брайанның қарсыласы, республикашыл Уильям Говард Тафтты ашық қолдады. 80 жасқа келгенде, Бакнер көзінің нашарлауына байланысты Шекспирдің бес пьесасын жаттап алды, бірақ жасалған операция оның көру қабілетін сақтап қалды. Оның ұлы Саймон Боливар Бакнер кішірек кейін АҚШ армиясында қызмет етіп, Окинава шайқасында қаза тапты, соның салдарынан ол Екінші дүниежүзілік соғыста жаудың оғынан қаза тапқан американдықтардың арасындағы ең жоғары шенді әскери қызметкер атанды. 1908 жылы Стивен Д. Ли мен Александр П. Стюарт қайтыс болғаннан кейін Бакнер генерал-лейтенант шені бар Конфедерация армиясының соңғы тірі қалған сарбазы болды. Келесі жылы ол Техаста орналасқан ұлына барып, өзінің қатысқан Мексика-Америка соғысының шайқас орындарын аралады. 1912 жылы оның денсаулығы нашарлай бастады. Ол 1914 жылдың 8 қаңтарында бір апта бойы уремиялық уланудан кейін қайтыс болды. Ол Кентукки штатындағы Франкфурт қаласындағы Франкфурт зиратында жерленді.

After his term as governor, Buckner returned to Glen Lily. The Democratic party split over the issue of bimetalism. Buckner advocated for a gold standard, but the majority of Kentuckians advocated "Free Silver". Seeing that he would not be able to win the seat in light of this opposition, he withdrew from the race in July 1895. At the 1896 Democratic National Convention in Chicago, the Democrats nominated William Jennings Bryan for president and adopted a platform calling for the free coinage of silver. Gold standard Democrats opposed Bryan and the free silver platform. They formed a new party—the National Democratic Party, or Gold Democrats—which Buckner joined. At the new party's state convention in Louisville, Buckner's name was proposed as a candidate for vice president. He was given the nomination without opposition at the party's national convention in Indianapolis. Former Union general John Palmer was chosen as the party's nominee for president. Palmer and Buckner both had developed reputations as independent executives while serving as governors of their respective states. Because they had served on opposite sides during the Civil War, their presence on the same ticket emphasized national unity. The ticket was endorsed by several major newspapers including the Chicago Chronicle, Louisville Courier Journal, Detroit Free Press, Richmond Times, and New Orleans Picayune. Despite these advantages, the ticket was hurt by the candidates' ages, Palmer being 79 and Buckner 73. Further, some supporters feared that voting for the National Democrat ticket would be a wasted vote and might even throw the election to Bryan. Ultimately, Palmer and Buckner received just over one percent of the vote in the election. Following this defeat, Buckner retired to Glen Lily but remained active in politics. Though he always claimed membership in the Democratic party, he opposed the machine politics of William Goebel, his party's gubernatorial nominee in 1899. In 1903, he supported his son in law, Morris Belknap, for governor against Goebel's lieutenant governor, J. C. W. Beckham. When the Democrats again nominated William Jennings Bryan in the 1908 presidential election, Buckner openly supported Bryan's opponent, Republican William Howard Taft. At 80 years of age, Buckner memorized five of Shakespeare's plays because cataracts threatened to blind him, but an operation saved his sight. His son Simon Bolivar Buckner Jr. would later serve in the U. S. Army and be killed at the Battle of Okinawa, making him the highest ranking American to have been killed by enemy fire during World War II. Following the deaths of Stephen D. Lee and Alexander P. Stewart in 1908, Buckner became the last surviving Confederate soldier with the rank of lieutenant general. The following year, he visited his son, who was stationed in Texas, and toured old Mexican–American War battlefields where he had served. In 1912, his health began to fail. He died on January 8, 1914, after a week long bout with uremic poisoning. He was buried in Frankfort Cemetery in Frankfort, Kentucky.