Кіріспе

Неміс ұшқыштары (1910-1990 жылдар)

Вальтер Хортен (13 қараша 1913 жылы Бонн қаласында туған; 9 желтоқсан 1998 жылы Баден-Баден, Германияда қайтыс болған) және Реймар Хортен (12 наурыз 1915 жылы Бонн қаласында туған; 14 наурыз 1994 жылы Аргентина, Вилла Генерал Белгранода қайтыс болған), кейде Хортен ағайындылары деп аталады, неміс ұшқыштары болған. Уолтер екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы алты айында Батыс майданында Jagdgeschwader 26 эскадрильясы үшін Bf 109 истребителінде ұшқан, ол соңынан бөлімнің техникалық офицері болды. Реймар да Messerschmitt Bf 109 ұшқышы болып дайындалған, бірақ 1940 жылдың тамызында Брауншвейгтегі жолақты ұшқыштар мектебіне ауыстырылды. Ол 1946 жылы Людвиг Прандтлдың көмегімен оқуын жалғастырып, Геттинген университетінен математика ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Хортендер әлемдегі алғашқы реактивті қозғалтқышты ұшақ қанатын – Horten Ho 229 ұшағын жасады.

Ерте өмір

Екі дүниежүзілік соғыс арасында Версаль шарты Германияның әскери ұшақтарының құрылысын шектеді. Оған жауап ретінде неміс әскери авиациясы жасырын сипатқа ие болды, студенттердің Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлерінің қадағалауымен планерлерде оқытылатын азаматтық "клубтар" түрінде дамыды. Хортен ағайындылары жас кезінде осы ұшқыш клубтарының мүшелері болды. Осы негіздерге оралу және неміс авангардты ұшақ конструкторы Александр Липпишке деген құрмет, Хортендерді 1920 және 1930 жылдардың басым дизайн бағыттарынан алшақтатты және баламалы ұшақ корпустарын сынауға, модельдер жасауға және ата-аналарының үйін толық өлшемді ағаштан жасалған желкенді ұшақтармен толтыруға итермеледі. Бірінші Хортен планері 1933 жылы ұшты, сол кезде ағайындылар екеуі де Гитлер жастарының қатарында болды. Хортендердің планер конструкциялары өте қарапайым және аэродинамикалық болды, әдетте ұшқыш жатқан шағын кабинасы бар үлкен, құйрықсыз альбатрос қанатынан тұратын. Хортен конструкцияларының басты артықшылығы – олардың ұшақтарының салыстырмалы түрде төмен паразиттік қарсылығы болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде

1939 жылы Адольф Гитлер билікте болғанда және Версаль келісімінің күші жойылғанда Вальтер мен Реймар Люфтваффеге ұшқыш ретінде қабылданды. (Үшінші ағасы Вольфрам Дюнкерк үстінен бомбалаушы ұшақпен ұшып келе жатқанда қаза тапты.) Олар сонымен қатар дизайн консультанттары ретінде тартылды, бірақ Германияның авиациялық қауымдастығы Хортендерді мәдени элитаның құрамына жатқызбады. Дегенмен, екеуі де НСДАП мүшелері болды. Үш Ho 229 прототипін (V1, V2, V3) аяқтағандары үшін Хортен ағайындыларына 500 000 Рейхсмарка (2021 жылғы бағамен шамамен 2-3 миллион АҚШ доллары) сыйлық ретінде берілді. Соғыс уақытында турбореактивті қозғалтқыштарды алу қиын болды, себебі басқа жобалар жалпы соғыс күш-жігеріндегі маңыздылығына байланысты басымдыққа ие болды. Турбореактивті қозғалтқышпен жабдықталған Ho 229 V2 сынақтарда одан да таңғаларлық нәтижелер көрсеткенімен, үшінші V3 прототипінің өндірісі Gothaer Waggonfabrik вагондар зауытына, кейіннен Gotha Go 229 деп аталған, тапсырылды. Go 229 ұшағын АҚШ армиясы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында басып алды, ал дерлік толыққанды V3 прототипі АҚШ-қа зерттеу үшін жіберілді. Қазіргі уақытта ол Вашингтондағы Смитсонов институтында сақтаулы. Ho 229 үлкен әлеуетке ие болды, бірақ ол қызметке енгізілу үшін тым кеш жасалды. Хортен ағайындылары Америка бомбалаушы жобасының бөлігі болған, құрлықтар аралық бомбалаушы Х. XVIII-ді де жасады, ал 1000 x 1000 x 1000 конкурсы үшін ұша алатын бомбалаушының кіші нұсқасының прототипіне тапсырыс берілді. 1940 жылдардың басқа да озық Хортен жобаларының ішіндегі бірі – 1.4 Мах ең жоғары жылдамдыққа ие гибридтік турбореактивті/ракеталық истребитель ретінде жобаланған, суперсонылық дельта қанатты H. X болды, бірақ ол тек Хортен H. XIII планері ретінде сынақтан өтті.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Соғыс аяқталғаннан кейін Реймар Хортен Ұлыбритания және Қытаймен жүргізген келіссөздері сәтсіз аяқталып, Аргентинаға эмиграциялады. Ол онда жобалау және желкенді ұшақтар құрастыруды жалғастырды, соның ішінде бір эксперименталды, үстінқы жылдамдыққа ұша алатын дельта қанатты ұшақ және төрт қозғалтқышты ұшушы қанатты FMA I. Ae 38 Naranjero ұшағын жасады, ол өндірушілерден Буэнос-Айреске апельсиндер тасымалдауға арналған еді. Вальтер соғыстан кейін Германияда қалды және соғыстан кейінгі Германия Әуе күштерінің офицері болды. Реймар 1994 жылы Аргентинадағы ранчосында қайтыс болды, ал Вальтер 1998 жылы Германияда дүние салды. 1940 жылдардың соңында, АҚШ Әуе күштерінің «Жоба белгісі» (Project Sign) ұшқыш табақтарды зерттеу тобының қызметкерлері НЛО-лардың КСРО-да Хортендердің жобалары негізінде құпия түрде жасалған ұшақтар болуы мүмкін деген мүмкіндікті жанды түрде қарастырды.