Жапондық әуе шайқасушысы F-2

Кіріспе

Жапондық үстінкү дыбыстық жылдамдықтағы истребитель.

{| кесте ұшақ түрі
| түрі = Көп мақсатты истребитель
| ұлттық шығу тегі = Жапония / АҚШ
| өндіруші = Mitsubishi Heavy Industries / Lockheed Martin
| алғашқы ұшу = 7 қазан 1995
| енгізілген = 2000
| қызметтен шығарылған =
| статусы = Қызметте
| негізгі пайдаланушы = Жапонияның Әуе өзін-өзі қорғау күштері
| басқа пайдаланушылар =
| өндірілген = 1995–2011
| салынған саны = 98 (соның ішінде 4 прототип)
| бірлік құны = ¥12 миллиард иен; $127 миллион (2009 жылғы тұрақты USD)

F-2 истребителі "Viper Zero" деп аталды, бұл F-16 истребителінің ресми емес "Viper" және Mitsubishi A6M Zero лақап есімдеріне сілтеме жасайды.

АҚШ-Жапония келіссөздері

JASDF және оның мердігерлері 1981 жылы ескірген Mitsubishi F-1 истребителінің орнын алмастыру үшін жапондық жобаланған, жапондық өндіріспен жасалатын ұшақты әзірлеуді қарастырды. 1985 жылы ресми түрде мүмкіндіктерді зерттеу басталды. Жапонияның бұл ұшақты отандық өндіріспен жасау ниеті, бұрынғы F-15J истребителін McDonnell Douglas лицензиясы бойынша өндірудегі сәттілігіне негізделді. Жапондық қорғаныс мердігерлері инженерлерінің біліктілігін арттыру және жапондық авиация өнеркәсібін дамыту үшін жаңа ұшақты басынан бастап жасау қажет екенін дәлелдеді. 1985 жылы бағдарлама ресми түрде жүзеге асырыла бастағанда, АҚШ-тың бірнеше шенеунігі бұл бағдарламаның нашар сапалы ұшақтарды шығаратынын және АҚШ-Жапония арасындағы қорғаныс қарым-қатынасын әлсірететінін білдірді. Пентагон шенеуніктері F-16 немесе F/A-18 платформасына негізделген ұшақты бірлесіп өндіруді немесе бірлесіп әзірлеуді ұсынды, себебі Жапония АҚШ ұшақтарын сатып алуға келіспейді деп есептеді. 1988 жылдың қараша айында қол қойылған меморандум бойынша General Dynamics компаниясы F-16 Fighting Falcon технологиясын Mitsubishi Heavy Industries компаниясына ұсынып, даму жұмыстарының 45 пайызына дейін бірлескен бас мердігер ретінде жауапкершілікті алды. Сенаттың жиырмадан астам мүшесі осы келісімді ресми түрде қайта қарауды талап етті. Американдық мердігерлерге бағдарлама бойынша өндірістің кем дегенде 40 пайызы кепілдендірілді. 1984 жылы General Dynamics компаниясы АҚШ Әуе күштеріне F-16 истребителінің үлкейтілген нұсқасын ұсынды және оны Advanced Tactical Fighter байқауында төмен құнмен ұсынылатын балама ретінде қарастырды. Алайда екеуі де іске аспады, бірақ бұл идея F-2 дамуының бастапқы нүктесі болды. F-2 F-16 Agile Falcon истребителінің қанат дизайнын пайдаланды, бірақ электрониканың көп бөлігі 1990 жылдарғы стандарттарға сәйкес жаңартылды. Жапония бұл истребителі F-4EJ-ді алмастыру және F-15J-ді, негізгі әуедегі басымдықты қамтамасыз етуші ұшақты толықтыру үшін таңдады. Бағдарлама АҚШ-тан Жапонияға және керісінше технологияны беруді қамтыды. Құн бөлісіне қатысты жауапкершілік 60 пайыз Жапонияға және 40 пайыз АҚШ-қа бөлінді. F-2 бағдарламасы даулы болды, себебі бірлік құны, даму шығындарын қоса алғанда, даму шығындарын қамтымайтын Block 50/52 F-16-дан шамамен төрт есеге жоғары болды. Даму шығындарын қосу бірлік құнын бұрмалайды (бұл көбінесе қазіргі заманғы әскери ұшақтармен болады), бірақ жоспарланған сатып алу деңгейінде ұшақтың бағасы біршама жоғары болды. 141 F-2 ұшағының бастапқы жоспары бірлік құнын бірлігіне шамамен 7,5 миллион еуроға дейін төмендетуге мүмкіндік берген еді, бұл жаппай өндірістен түскен құнның төмендеуін қамтымайды. 2008 жылы 94 ұшақ жоспарланған. F-2 истребителінің алғашқы ұшуы 1995 жылдың 7 қазанында өтті. Сол жылы Жапония үкіметі 141 (бірақ көп ұзамай 130-ға дейін қысқартылды) ұшаққа тапсырыс берді, олар 1999 жылға дейін қызметке түсуі тиіс болды; құрылымдық мәселелер қызметке түсуді 2000 жылға дейін кейінге жылдырды. Құн тиімділігі мәселелеріне байланысты, 2004 жылы ұшақтарға тапсырыс 98-ге дейін (соның ішінде төрт прототип) қысқартылды. Төрт прототиптің ұшу сынақтарын Жапония қорғаныс агенттігі Гифу әуе алаңында жүргізді. Келісімшарт бойынша тапсырылған 94 өндіріс ұшағының соңғысы Қорғаныс министрлігіне 2011 жылдың 27 қыркүйегінде жеткізілді. Соңғы өндіріс F-2 истребителінің іске қосылу рәсімі кезінде Mitsubishi Heavy Industries компаниясы F-2 өндірісі аяқталатынын және өндіруші енді F-2 истребителін өндірмейтінін растады. 2014 жылдың мәліметтері бойынша 61 бір орындық және 21 екі орындық оқу-жаттығу ұшағы бар.

The JASDF and its contractors considered developing a Japanese designed, Japanese produced replacement for the aging Mitsubishi F 1 fighter as early as 1981. A formal feasibility study commenced in 1985. Japan's initial intentions to develop the aircraft domestically built upon Japan's previous success in producing the F 15J fighter under license from McDonnell Douglas. Japanese defense contractors argued that they needed to build a new aircraft from the beginning in order to develop the skill of their engineers and, in turn, develop the Japanese aircraft industry. As the program began to take formal shape in 1985, several United States officials raised concerns that the program would result in an inferior aircraft, and would weaken the U. S.–Japan defense relationship. Pentagon officials advocated co production or co development of an aircraft based on the F 16 or F/A 18 platform, as they believed that Japan would not agree to buy U. S. aircraft. Under a memorandum of understanding signed in November 1988, General Dynamics would provide its F 16 Fighting Falcon technology to Mitsubishi Heavy Industries, and would handle up to 45 percent of the development work as a joint principal contractor. More than twenty members of the Senate demanded official review of the deal. American contractors were guaranteed at least 40% of the production for the program. In 1984 General Dynamics had offered an enlarged version of the F 16 to the US Air Force and considered entering it as a low cost alternative in the Advanced Tactical Fighter competition. Neither came to fruition, however this concept became the starting point for F 2 development. The F 2 used the wing design of the F 16 Agile Falcon, but much of the electronics were further updated to 1990s standards. Japan selected the fighter to replace the F 4EJ and supplement the F 15J, its main air superiority fighter. The program involved technology transfer from the U. S. to Japan and vice versa. Responsibility for cost sharing was split 60% by Japan and 40% by the U. S.

The F 2 program was controversial, because the unit cost, which includes development costs, is roughly four times that of a Block 50/52 F 16, which does not include development costs. Inclusion of development costs distorts the incremental unit cost (this happens with most modern military aircraft), though even at the planned procurement levels, the price per aircraft was somewhat high. The initial plan of 141 F 2s would have reduced the unit cost by up to (€7.5 million) per unit, not including reduced cost from mass production. As of 2008, 94 aircraft were planned. The F 2's maiden flight was on 7 October 1995. Later that year, the Japanese government approved an order for 141 (but that was soon cut to 130), to enter service by 1999; structural problems resulted in service entry being delayed until 2000. Because of issues with cost efficiency, orders for the aircraft were curtailed to 98 (including four prototypes) in 2004. Flight testing of the four prototypes were conducted by the Japan Defense Agency at Gifu Air Field. The last of 94 production aircraft ordered under contract was delivered to the Defense Ministry on 27 September 2011. During the roll out ceremony of the last production F 2 fighter jet, Mitsubishi Heavy Industries confirmed that production of the F 2 would end and no more F 2 fighters will be produced by the manufacturer. as of 2014 there are 61 single seaters flying, and 21 two seat trainers.