Кіріспе

Американдық жазушы, ақын, музыкант, перформанс суретшісі және комик Боб Фланаган (26 желтоқсан 1952 – 4 қаңтар 1996) – садизм және мазохизм тақырыбындағы және өмірі бойы кистоздық фиброзбен күрескені туралы шығармаларымен танымал американдық перформанс суретшісі және жазушы.

Ерте өмір

Фланаган 1952 жылғы 26 желтоқсанда Нью-Йорк қаласында дүниеге келді және анасы Кэти, әкесі Роберт, ағалары Джон мен Тим және әпкесі Патрисиямен бірге Калифорния штатының Коста-Меса қаласында өсті. Бала кезінде Фланаганға кістік фиброз (муковисцидоз) диагнозы қойылды. Оның әпкесі Патрисия 21 жасында осы аурудан қайтыс болды, сондай-ақ, туғаннан кейін көп өтпей қайтыс болған екінші әпкесі де осы аурудан көз жұмды. 1967 жылы, 14 жасында Фланаган Ұлттық кістік фиброз зерттеу қорының Солтүстік Оранж округі бөлімшесінің алғашқы бейнесі болды. Фланаган Коста-Меса орта мектебін бітіріп, Калифорния мемлекеттік университетінде (Лонг-Бич) және Калифорния университетінде (Ирвайн) әдебиетті оқыды. 1976 жылы ол Лос-Анджелеске көшіп келді.

Өлім

1996 жылғы 4 қаңтарда Фланаган 43 жасында кістік фиброздың салдарынан қайтыс болды. Оның денесі қазір Forest Lawn зиратындағы шіркеуде жатыр. Фланаганның өмірінің соңғы жылдары, оның өлімімен қоса, Кирби Дик түсірген «SICK: Боб Фланаган – супермазохист өмірі мен өлімі» деректі фильмінің тақырыбы болды. Фланаган фильмге қатысуға келіскенде, оның өлімі аяқталған фильмнің құрамына енуі керек еді.

Мансап

Фланаган 1970-ші жылдардың ортасында Оңтүстік Калифорнияда өлеңдерін оқып, "Beyond Baroque Literary Arts Center" әдеби өнер орталығының қауымдастығының мүшесі болды. Ол өзінің алғашқы кітабын, "Бала – еркек" деп атап, 1978 жылы Bombshelter Press баспасында жариялады. Фланаган 1980 жылы Шири Роузбен танысып, өмірінің соңына дейін онымен тығыз жұмыс істеді. 1980-ші жылдары Фланаган мен Роуз BDSM қауымдастығына білім беру және ұйымдастыру жұмыстарын бағыштады, сондай-ақ Жанус қоғамының Лос-Анджелес бөлімшесін құруға қатысты. Олардың перформанс өнеріндегі жұмысы 1989 жылы RE/Search басылымының "Modern Primitives" (Заманауи алғашқылар) шығарылымымен бірге ұсынылған "Nailed" (Қадалған) атты туындысымен басталды. "Nailed" жұмысында Фланаган "Егер менде бұлат болғанда" әнін орындағанда жынысы мен мүшесін тақтаға қадады. 1992 жылы Санта-Моника өнер мұражайында алғаш көрсетілген "Visiting Hours" (Қонақ сағаты) туындысы мәтін, бейне және тікелей өнер көрсетілімін біріктіріп, ауру мен SM (сексуалды құлдық) арасындағы байланысты зерттеді. Бұл Фланаганның ең көп көшкен музейлік көрмесі болды. Галереяның ортасында Фланаган аурухана төсегінде жатып, көрме кезеңінде мұражайға келген қонақтармен әрекеттесті. Куратор Лора Триппидің сөзіне сәйкес, "Инсталляция балалардың стационарлық ауруханасының абдыраған декорациясы сияқты, мекеменің қуантарлық атмосферасының арасында жасырын жатқан азаптау камерасымен толық". 1996 жылы Фланаган Ұлттық былғары қауымдастығы халықаралық ұйымынан Стив Мейдхоф сыйлығын – ұлттық немесе халықаралық деңгейдегі жұмысы үшін алды.

Музыкалық бейнелер

Фланаган Nine Inch Nails тобының "Happiness in Slavery" әнінің кеңінен тыйым салынған клипінде көрінеді. Видеода Фланаганның жалаңаш күйі оның денесін тесіп, құлақшалары мен жынысын ұстағыштармен тартып, жыныс мүшелерін қайырмамен ұрып, ақырында өлтіретін механикалық азаптау құрылғысына байланған. Экрандағы "өлімінен" басқа, видеодағы Фланагенге жасалған барлық әрекеттер симуляцияланбаған. 1993 жылы Фланаган "It's Coming Down" әнінің клипіне қатысты. Видеоның цензурасыз нұсқасында (соңы жақындағанда) Фланаган жоғарғы және төменгі иығын бірге тесіп, содан кейін оны түсіретін камераның линзасына қан кетуден бұрын, өзінің жынысының басына тырнақ соғады. Фланаган сонымен қатар Godflesh-тің "Crush My Soul" клипінде кішкентай рөлге ие болды, ол Ширри Роуз шіркеудің төбесінде көтеріп тұрған, кері асылған Мәсіх ретінде.