Уильям Хон: Сатирик, жазушы және баспасөз еркінің қорғаушысы

Кіріспе

Ағылшын жазушысы, сатирик және кітап сатушы (1780–1842)

Уильям Хоун (3 маусым 1780 – 8 қараша 1842) – ағылшын жазушысы, сатирик және кітап сатушы. Оның 1817 жылы үкіметтік цензураға қарсы соттағы жеңісі британдық баспасөз бостандығы үшін күресте маңызды кезең болды.

Өмірбаян

Хон қазіргі заманғы медианың әкелерінің бірі ретінде сипатталған. Алабама университетінің доценті Кайл Граймс: «Уильям Хоун XIX ғасырдың алғашқы онжылдықтарында британдық баспа мәдениетінің қалыптасуына кез келген жазушы, баспагер немесе шығарушыдан гөрі көп үлес қосты деуге болады». Хоун 1780 жылдың 3 маусымында Бат қаласында Уильям Хоун ағаның (Риплидегі Хоумвуд шаруашылығында туған) және Фрэнсис Сталвеллдің үш баласының бірі болып дүниеге келді. Уильямның жалғыз тірі інісі Джозеф Хоун (1784–1861) Тасманиядағы (Австралия) Жоғарғы сот судьясы болды. Уильям өте жанындағы, әкесі Киелі кітаптан оқуға үйреткен бала болды. Бірнеше жыл бойы Уильям Дэме Бетридж басқарған шағын мектепке қатысты, ол оған өте жақын болды. 1783 жылы Уильямның әкесі Лондонға көшіп, адвокат кеңсесінде жұмысқа орналасты. Ол Уильямға осы мамандықты таңдауға кеңес берді. Чатемдегі заңгер кеңсесінде екі жарым жыл жұмыс істегеннен кейін Уильям Хоун кіші Лондонға оралып, Грей Инндегі заңгердің клеркі болды. 1817 жылдың 1 ақпанынан 25 қазанына дейін Хоун «Реформаторлар тізілімін» жариялады, оны мемлекеттік зәбір-зияраттарды сынау үшін пайдаланды, кейін ол Джордж Крюикшанк салған әйгілі саяси памфлеттер мен пародияхарша шабуыл жасады. «Тізілімді» жариялаған кезде Хоун кеңсесінің мекенжайын Лудгейт-Хиллден үш есік қашықтықтағы 67-ші үй деп көрсетті. 1817 жылдың сәуір айында бас прокурор сэр Уильям Гарроу оған қарсы үш іс ашты. Гилдхолдағы арнайы қазылар алдында 18, 19 және 20 желтоқсанда үш жеке сот отырысы өтті. Біріншісі, 1817 жылғы «Джон Уилкстің соңғы катехизисі» жариялағаны үшін судья Абботтың (кейін Лорд Тентерден) алдында болды; екіншісі, «Саяси литания» (1817) арқылы литанияны пародиалау және Принц-регентті жамандауы үшін, ал үшіншісі, Афанасиандық Символға пародия жасаған «Синекуристтің иымы» (1817) жариялағаны үшін Лорд Элленборо алдында өтті. «Күнделік кітап», «Кестелік кітап» және «Жылдық кітап» – Хоунның ең көп еске алынатын еңбектері. Оларды дайындау кезінде ол Роберт Саутидің мақұлдауымен және Чарльз Лэмбтің (оның жақын досы болған) және күйеу баласы Джейкоб Генри Берннің (1794–1869) көмегімен болды. Бұл кітаптардың танымалдығына қарамастан, Хоун қаржылық жағынан сәтті болмады және қысқа мерзімге борыштары үшін Корольдік қамаудағы түрмеге қамалды. Достары оған көмектесіп, ол әйелі мен екі үлкен қызымен Грейсчерч көшесінде «Жасыл қоңыз» кофеханасын ашты. Осы кезде Хоунның дінге деген көзқарасы өзгерді және өмірінің соңғы жылдарында ол пастор Томас Биннидің ізбасары болды. 1830 жылы Хоун Струтттің «Англия халқының ойын-сауықтары мен спорттары» еңбегін редакциялады және «The Penny Magazine» журналының алғашқы басылымына үлес қосты. Ол сондай-ақ «Патриот» журналының редакторы болды. Оның досы және кейде көршісі Фрэнсис Ролстон жазған Хоунның өмірінің қысқаша өмірбаяны оның қайтысынан бес жыл өткен соң, алты жылдан кейін қайта жаңартылып басылды. Орта ғасырлар ғалымы М. Р. Джеймс Хоунның «Апокрифтік Жаңа өсиеті» кітабын бірнеше себеппен «шындығын айтқанда, өте нашар кітап» деп қатты сынады: ол 1700 жылдардағы архиепископ Уэйк пен Еремия Джонстың аудармаларын оларды көрсетпестен қайта жариялады; ол апокрифтерді Жаңа өсиетке қосымша ретінде бұрмалап көрсетті; ол ертедегі шіркеу әкелерінің апокрифтік емес еңбектерін анонимді апокрифтік еңбектермен ешқандай түсіндірме немесе айырмашылықсыз біріктірді және т.б. Джеймс Хоунның кітабы оған мұндай шығармалармен алғаш танысқанын мойындады және кемшіліктеріне қарамастан оған деген сүйіспеншілігін оятты және 1924 жылы Хоунның нұсқасын алмастыру ниетімен өзінің Жаңа өсиет апокрифтері жинағын жариялады. Австралиялық Брайан Хоун Уильямның ұлы Альфред Хоун, мүсінші арқылы ұрпағы болып табылады. Хоунның кіші қызы Элис француз жиһаз дизайнері Анри Огюст Фурдуиноға үйленді.

Hone has been described as one of the fathers of modern media. According to Associate Professor Kyle Grimes from the University of Alabama, "William Hone arguably did more than any other writer, printer or publisher to shape British popular print culture in the early decades of the nineteenth century." Hone was born at Bath on 3 June 1780, one of three children to William Hone Senior (born at Homewood Farm in Ripley, Surrey) and Francis Stalwell. William's only surviving brother, Joseph Hone (1784–1861) was a Supreme Court judge in Tasmania, Australia. William was an inquisitive child, whose father taught him to read from the Bible. For a number of years William attended a small school run by Dame Bettridge, to whom he was very close. In 1783, William's father moved to London and found work in an Attorney's office. He encouraged William Junior to follow in this profession. After two and a half years in the office of a solicitor at Chatham, William Hone Junior returned to London to become clerk to a solicitor at Gray's Inn. From 1 February to 25 October 1817, Hone published the Reformists' Register, using it to criticise state abuses, which he later attacked in the famous political squibs and parodies, illustrated by George Cruikshank. At the time of publishing the Register, Hone mentions his office as Number 67, Old Bailey, three doors from Ludgate Hill. In April 1817 three ex officio informations were filed against him by the attorney general, Sir William Garrow. Three separate trials took place in the Guildhall before special juries on 18, 19 and 20 December 1817. The first, for publishing The Late John Wilkes's Catechism of a Ministerial Member (1817), was before Mr Justice Abbot (afterwards Lord Tenterden); the second, for parodying the litany and libelling the Prince Regent in The Political Litany (1817), and the third, for publishing the Sinecurist's Creed (1817), a parody on the Athanasian Creed, were before Lord Ellenborough. The Every day Book, Table Book and Year Book are the works by which Hone is best remembered. In preparing them he had the approval of Robert Southey and the assistance of Charles Lamb, (with whom he was great friends) as well as his son in law, Jacob Henry Burn (1794–1869). Despite the popularity of these books, Hone was not financially successful, and was lodged in King's Bench Prison for a short period for outstanding debts. Friends came to his assistance, and he opened the Green Grasshopper coffee house with his wife and two eldest daughters in Gracechurch Street. By this time, Hone's attitude towards religion had changed and during the latter years of his life, he became a follower of Rev. Thomas Binney. In 1830 Hone edited Strutt's Sports and Pastimes of the people of England, and contributed to the first edition of The Penny Magazine. He was also sub editor of The Patriot.</blockquote>

A short biography of Hone's life written by his friend and sometime neighbour, Frances Rolleston, was published five years after his death, a revised edition six years later, under the title Some Account of the Conversion from Atheism to Christianity of the Late William Hone. The medieval scholar M. R. James sharply criticized Hone's The apocryphal New Testament as "to speak frankly, a very bad book" on a number of grounds: it republished the 1700s translations of Archbishop Wake and Jeremiah Jones without crediting them; it misleadingly presented apocrypha as if a supplement to the New Testament; it combined non apocryphal works of the early Church Fathers with anonymous apocryphal works without any clarification or distinction; and so on. James did admit that Hone's book was his first exposure to such works and kindled a fondness for it in spite of its flaws, and published his own collection of New Testament apocrypha in 1924 in the hopes of replacing Hone's version. The Australian Brian Hone is a descendant of William's via his son Alfred Hone, a sculptor. The Hone's youngest daughter Alice was married to the French furniture designer Henri Auguste Fourdinois, the son of .

Танымал мәдениетте

2018 жылғы Ян Хислоп пен Ник Ньюманның "Күлкі арқылы сот" пьесасы 1817 жылғы Хонның үш сот процесін қамтиды.