ATL-98 Carvair: Автомобильдерді тасымалдауға арналған ұшақ
Aviation Traders Carvair
ATL 98 Carvair: DC-4 негізінде жасалған, көлік тасымалдауға арналған ұшақ. 5 машина және 22 жолаушыны сыйдырады. Bristol Freighter-ге арзан балама ретінде құрылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Aviation Traders ATL 98 Carvair – төрт радиалды қозғалтқыштармен жұмыс істейтін, пайдаланудан тоқтатылған ірі көліктік ұшақ. Бұл Фредди Лейкердің Aviation Traders (Engineering) Limited (ATL) компаниясы әзірлеген, Douglas DC-4 ұшағының негізінде жасалған әуе кемесі. Оның артқы кабинасында әдетте 22 жолаушы, ал алдыңғы бөлігінде бес автомобиль тасымалданатын еді.
The Aviation Traders ATL 98 Carvair is a retired large transport aircraft powered by four radial engines. It was a Douglas DC 4 based air ferry conversion developed by Freddie Laker's Aviation Traders (Engineering) Limited (ATL), with a capacity generally of 22 passengers in a rear cabin, and five cars loaded in at the front.
Жобалау және әзірлеу
Фредди Лейкердің Douglas DC 4 және оның әскери баламасы C 54 Skymaster-дің қолданыста қалғандарын автомобильдерді тасымалдауға бейімдеу идеясы, 1940 жылдардың соңынан бері автомобиль паромдық авиакомпаниялардың негізгі ұшағы болған және қартайып, жеткіліксіз бола бастаған Bristol 170 Freighter-дің ізбасарына қол жеткізудің салыстырмалы түрде арзан жолы болды. Bristol Freighter-дің басты кемшілігі – бір ұшаққа сыятын автомобильдер санына қатысты шектеулі жүк көлемі. Тіпті «ұзын мұрынды» Mark 32 үлгісіне де үш автомобиль ғана (қосымша 20 жолаушымен бірге) сыятын. Бұл автомобильдерді әуемен тасымалдауды өте қиын міндет етіп берді. Егер брондалған автомобиль келмесе, ұшу бірден тиімсіз болып қалатын, себебі жүк көлемі үштен бір бөлікке азайды. 1950 жылдары британдық автомобильдердің орташа ұзындығының ұлғаюы осы жағдайды одан бетерлетті. 1959 жылы Ұлыбританиядағы автомобильдердің орташа ұзындығы 1950 жылғыдан ұзын болды. Автомобиль паромдық бизнестің маусымдық сипаты, ең жақсы кезеңнен тыс уақытта ұшақтың тиімсіз пайдаланылуына әкелді. Сонымен қатар, қысқа Ла-Манш рейстерінде бірнеше рет қону мен ұшу, төмен биіктіктегі турбулентті ауа райында және 20 минутқа дейін қысқа айналымдар ұшақтың конструкциялық тозуға бейім етуіне себеп болды. Бұл қатаң және қымбат жөндеу бағдарламаларын қажет етті, осылайша ұшақтың пайдалану шығындарын арттырды, өйткені бұл маршруттардың табысы төмен болды. Сонымен қатар, DC 4-тің герметикаланбауы, оны төмен биіктіктегі Ла-Манш рейстері үшін өте қолайлы етті, себебі бұл рейстерге герметикаланған кабина қажет болған жоқ. Бұл ұсынылған конструкциялық өзгертуді оңайлатты. Нәтижесінде Carvair (автомобильді әуе арқылы тасымалдаудан шығарылған атау) деп аталған жаңа ұшақ пайда болды. Бастапқыда, DC 6 және DC 7 ұшақтарының ескі үлгілерін, DC 4 негізінде жасалған Carvair пайдалануға енгізілгеннен кейін 15 жыл ішінде үлкен, «екінші буын» Carvair-ге айналдыруға болады деп есептелді. Ол сондай-ақ дөңгелектердің күшті тежегіштерін және кеңейтілген құйрығын қажет етті, оның DC 7 бірлігінен жасалғаны жиі айтылатын, бірақ шындығында толығымен жаңа дизайн болды. Четыре Pratt & Whitney R 2000 Twin Wasps қозғалтқыштары өзгеріссіз қалды. Алғашқы сынақ ұшу 1961 жылдың 21 маусымында өтті. Ұлыбританияда 21 Carvair ұшағы жасалды, олардың 1, 11 және 21-і Саутхенд әуежайында, ал қалғаны Станстед әуежайында құрастырылды. Соңғы үш ұшақ Австралияның Ansett ANA компаниясына жеткізілді, ол ATL компаниясына өз DC 4 ұшақтарын қайта жаңарту үшін берді, бұл ATL сатып алған және British United Air Ferries (BUAF) серіктес компаниясына сатқан немесе берген алдыңғы 18 ұшақтан өзгеше болды. 2007 жылдың маусым айында әлі ұшып жүрген екі ұшақтың бірі бұрынғы Ansett ұшағы болды. Екінші Ansett ұшағы 1975 жылы Пномпеньде тастап кетілді. Ansett үшін жасалған соңғы қайта жаңарту, No 21, 1968 жылдың 12 шілдесінде алғашқы сынақ ұшуын жасады. 1960 жылы жаңадан қайта жаңартылған Carvair-дің бағасы £150,000 болды (1960 жылғы £0.15 бүгінгі күні шамамен миллион теңгеге тең), және C 54 ұшағының негізінде жасалған, ал Ansett компаниясына берілген үш ұшақтың тек екеуі DC 4 үлгісі болды.
Freddie Laker's idea to convert surplus examples of the Douglas DC 4 and its military counterpart the C 54 Skymaster to carry cars was a relatively inexpensive solution to develop a successor to the rapidly aging and increasingly inadequate Bristol 170 Freighter, the car ferry airlines' mainstay since the late 1940s. The Bristol Freighter's main drawback was its limited payload, in terms of the number of cars that fit into a single aircraft. Even the "long nosed" Mark 32 was able to accommodate only three cars (in addition to 20 passengers). This made carrying cars by air a very tricky business. If a booked car failed to turn up, the flight instantly became unprofitable as a result of the one third cut in payload. This situation was made worse by the increasing average length of British cars during the 1950s. The average UK car in 1959 was longer than in 1950. The extreme seasonality of the car ferry business furthermore resulted in poor aircraft utilization outside peak periods. Moreover, repeated takeoffs and landings on short cross Channel flights, in turbulent air at lower altitudes with tight turnarounds of as little as 20 minutes, made the aircraft prone to structural fatigue problems. These necessitated rigorous and costly modification programmes, thereby further increasing the type's operating costs on what were essentially low yield routes. In addition, the DC 4's lack of pressurisation made it ideal for low altitude cross Channel flights that did not go high enough to require a pressurised cabin. This made the proposed structural conversion straightforward. The result was a new aircraft christened Carvair (derived from car via air). Initially, it was thought that second hand, pressurised Douglas DC 6 and Douglas DC 7 airframes could be converted into larger, "second generation" Carvairs within 15 years of the original DC 4 based Carvair's entry into service. The conversion of the original aircraft entailed replacing the forward fuselage with one 8 feet (2 m) longer, with a raised flightdeck in a bulbous "hump" (akin to the later Boeing 747) to allow a sideways hinged nose door. It also entailed more powerful wheel brakes and an enlarged tail, often thought to be a Douglas DC 7 unit, but actually a completely new design. The engines, four Pratt & Whitney R 2000 Twin Wasps, were unchanged. The prototype conversion first flew on 21 June 1961. Twenty one Carvairs were produced in the UK, with production of aircraft 1, 11 and 21 at Southend Airport and the balance at Stansted Airport. The final three aircraft were delivered to Australia's Ansett ANA, which supplied its own DC 4s to ATL for conversion, unlike the previous 18 aircraft that were purchased by ATL and either sold on or transferred to associate company British United Air Ferries (BUAF). One of the two aircraft still flying in June 2007 was an ex Ansett airframe. A second Ansett aircraft was abandoned at Phnom Penh in 1975. The first flight of the last conversion, number 21, for Ansett, was on 12 July 1968. Basic price for a newly converted Carvair in 1960 was £150,000 (equivalent to £0.15 in 1960 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million today), and based on the use of a C 54 airframe, whilst only two of the three Ansett airframes supplied were of the DC 4 variant.
Пайдалану тарихы
Carvair ұшағы Aer Lingus, BUAF және BAF сияқты бірнеше компания қолданды, сондай-ақ 1962–1963 жылдары Біріккен Ұлттар Ұйымымен жасалған келісімшарт бойынша Конго Киншасасында да пайдаланылды. Aer Lingus компаниясының ұшақтарын бес вагонмен 55 орындықтан 22 орындыққа дейін жылдам түрлендіруге болады. Кейбір ұшақтар тоғыз орындықпен таза жүк таситын ұшақтар болды. Бір ұшақта 55 орындық және үш көлікке орын болды. BAF компаниясы бұл ұшақтың Еуропадағы соңғы операторы болды, оларды 1970 жылдарға дейін пайдаланды.
The Carvair was used by Aer Lingus, BUAF and BAF among others, and was used in Congo Kinshasa during 1962–1963, under contract to the United Nations. Aircraft for Aer Lingus were quickly convertible between 55 seats and 22 seats with five cars. Some aircraft were pure freighters with only nine seats. One aircraft had 55 high density seats and room for three cars. BAF was the last operator in Europe of the aircraft, keeping them flying into the 1970s.
Тірі қалған әуе кемелері
Carvair компаниясының 21-ші және соңғы 9J PAA ұшағы Оңтүстік Африкада, Phoebus Apollo Aviation компаниясында орналасқан. Бұрын Замбияда тіркелген бұл ұшақ қазір Рэнд әуежайында қойылған, онда Boeing 747SP сияқты сирек кездесетін басқа ұшақтармен бірге тұр. Замбия тіркелімінен алынып тасталғанына қарамастан, иесі оны әуе шоуларына қатысу үшін қайтадан ұшқызуды жоспарлап отыр. Екінші Carvair (N89FA / "Miss 1944", 9-шы Carvair) Техас штатының Гейнсвилл қаласындағы KGLE Гейнсвилл қалалық әуежайында орналасқан және Gator Global Flying Services компаниясымен АҚШ бойынша жүк тасымалдауға арналған чартерлік рейстерді жүзеге асырады. Тағы бір Carvair (N898AT, 20-шы салынған) бұрын ұшуға жарамды болған, бірақ 2007 жылдың 30 мамырында Аляскадағы Никсон Форк кенішіндегі аэродромға қонғанда апатқа ұшырап, жарамсыз деп жарияланды.
The 21st and final Carvair built, 9J PAA, is in South Africa with Phoebus Apollo Aviation. Formerly registered in Zambia, the aircraft is currently on display at Rand Airport, where it sits near other uncommon aircraft such as the Boeing 747SP. Although now removed from the Zambian register, the owner plans to return it to the skies for air shows. The second (N89FA / "Miss 1944", the 9th Carvair) is based in Gainesville, Texas at KGLE Gainesville Municipal Airport, and flies with Gator Global Flying Services on ad hoc cargo charters throughout the United States. Another Carvair (N898AT, the 20th built) had been airworthy, but was written off after crashing while landing on 30 May 2007 at the airstrip at Nixon Fork Mine in Alaska.
БАҚ-тағы көрнекті рөлдері
Британдық United Carvairs 1964 жылы Джеймс Бондтың "Голдфингер" фильмінде пайда болды, онда Аурик Голдфингер мен қауіпсіздік күзетшісі Oddjob Швейцарияға бағытталған G ASDC-ге мінгізілді, ал Голдфингердің Rolls Royce машинасы Carvair ұшағының мұрны арқылы тиеліп жатты. 1967 жылғы "The Prisoner" телесериалының "Биг Беннің қоңыраулары" атты эпизодында ұшақ мұрнынан жүк тиеліп, ұшып кетіп, қайтадан қонатыны көрсетіледі. Carvair Джон Ле Карренің "Адал мектеп" романында Чарли Маршаллдың ұшағы болып табылады.
British United Carvairs made an appearance in the 1964 James Bond movie Goldfinger as Auric Goldfinger and bodyguard Oddjob boarded G ASDC bound for Switzerland while Goldfinger's Rolls Royce car was being loaded through the Carvair nose. In the 1967 TV series The Prisoner in the episode "The Chimes of Big Ben", the plane is seen being loaded through the nose, then taking off and landing again. A Carvair serves as Charlie Marshall's plane in the John Le Carre novel The Honourable Schoolboy.