Омура Масужиро: Жапон армиясының негізін қалаушысы
Ōmura Masujirō
Омура Масудзиро (1824-1869) – жапон әскери жетекші, Императорлық жапон армиясының негізін қалаушы. Бакумацу кезеңіндегі әскери теорияшы, француз үлгісіндегі әскер құрды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық әскери жетекші (1824–1869)
Japanese military leader (1824–1869)
Омура Масуджиро (大村 益次郎) (30 мамыр 1824 – 7 желтоқсан 1869) – Бакуматсу дәуіріндегі жапондық әскери жетекші және теоретик. Ол Жапон императорлық армиясының негізін қалаушы, сол кездегі француз әскери жүйесі үлгісіндегі заманауи әскери күш құрған адам.
Ōmura Masujirō (大村 益次郎) (May 30, 1824 – December 7, 1869) was a Japanese military leader and theorist in Bakumatsu period Japan. He was the "Father" of the Imperial Japanese Army, launching a modern military force closely patterned after the French system of the day.
Ерте өмір және білім
Омура қазіргі Ямагути қаласының бір бөлігінде, бұрынғы Чошу доменінде, оның әкесі ауылдық дәрігер болған жерде дүниеге келді. Кішкентай кезінен бастап Омура білім мен медицинаға үлкен қызығушылық танытты, жиырма екі жасында Осакаға сапар шегіп, Огата Коанның басшылығымен Текидзюку батыс зерттеулер академиясында рангакуды оқыды. Ол білімін неміс дәрігері Филипп Франц фон Зибольдтың басшылығымен Нагасакиде жалғастырды, ол Жапонияда батыс медицинасын үйреткен алғашқы еуропалық еді. 1850 жылдары Батыс әскери тактикасына деген қызығушылығы оянды және осы қызығушылық Мейдзи қайта жаңғыруынан кейін Жапонияның қазіргі армиясын құруда Омураға бағалы көмеккер болды.
Ōmura was born in what is now part of Yamaguchi city, in the former Chōshū Domain, where his father was a rural physician. From a young age, Ōmura had a strong interest in learning and medicine, travelling to Osaka to study rangaku under the direction of Ogata Kōan at his Tekijuku academy of western studies when he was twenty two. He continued his education in Nagasaki under the direction of German physician Philipp Franz von Siebold, the first European to teach Western medicine in Japan. His interest in Western military tactics was sparked in the 1850s and it was this interest that led Ōmura to become a valuable asset after the Meiji Restoration in the creation of Japan's modern army.
Ерте мансап
Нагасакиде оқығаннан кейін Омура 26 жасында өз ауылына медицинамен айналысуға оралды, бірақ 1853 жылы жақын маңдағы Увадзима доменінің даймиосы Дате Муненаридің батыс ғылымдары жөніндегі сарапшы және әскери мектеп оқытушысы ретінде қызмет ету ұсынысын қабылдады, бұл оның тумаған самурай дәрежесін алуға мүмкіндік берді. Жапонның теңіз суларына шетелдік әскерлердің енуі күшейгенде, және шетелдік державалардың Жапонияны ұлттық оқшаулау саясатын тоқтатуға қысым көрсетуі артып, Омура соғыс кемелерін салу және теңіз жүзуді зерттеу үшін Нагасакиге қайта жіберілді. 1856 жылы Дате Муненаридің сүйемелдемесімен Эдоға сапар шегіп, шогунаттың Баншо Ширабешо институтында батыс ғылымдары бойынша мұғалім болып тағайындалды. Осы кезеңде ол Иокогамадағы американдық миссионер Джеймс Кертис Хепберннен ағылшын тілін үйреніп, білімін жетілдірді. 1861 жылы Чошу домені Омураны Чошу әскери академиясында оқыту және домендік армияны реформалау мен жаңғырту үшін шақырды; олар да оған самурай дәрежесін берді. Осы жылы Омура Кидо Такайошипен байланыс орнатып, ол саяси орташыл еді және домендік бюрократия мен Токугава билігін күштеп құлатуды қолдаған жас, төменгі сатыдағы Чошу самурайлары арасындағы радикалдық топтар арасында байланысшы қызметін атқарды.
After studying in Nagasaki, Ōmura returned to his village at the age of twenty six to practice medicine, but accepted an offer from daimyō Date Munenari of nearby Uwajima Domain in 1853 to serve as an expert in Western studies and a military school instructor in exchange for the samurai rank that he was not born into. As foreign incursions into Japanese territorial waters increased, and as pressure from foreign powers for Japan to end its national seclusion policy, Ōmura was sent back to Nagasaki to study the construction of warships and navigation. He traveled to Edo in 1856 in the retinue of Date Munenari and was appointed a teacher at the shogunate's Bansho Shirabesho institute for western studies. During this time, he also continued his education by learning English under the Yokohama based American missionary James Curtis Hepburn. In 1861, Chōshū domain hired Ōmura back to teach at the Chōshū military academy and to reform and modernize the domainal army; they too gave him the ranking of samurai. It was this same year that Ōmura began his involvement with Kido Takayoshi, a political moderate who served as liaison between the domain bureaucracy and radical elements among the young, lower echelon Chōshū samurai who supported the Sonnō jōi movement and the violent overthrow of Tokugawa rule.
Әскери қолбасшы ретінде
Омура Чошуға оралғаннан кейін заманауи батыс қару-жарағын ғана емес, сонымен қатар самурайлар мен қара халық үшін әскери оқыту тұжырымдамасын да енгізді. Бұл тұжырымдама қатты дау тудырды, бірақ Омура 1866 жылғы Екінші Чошу жорығында оның әскері Шогунаттың толық самурай армиясын жеңген кезде өзін ақтады. Осы әскерлер 1867-1868 жылдардағы Мейдзи жаңғыруының Бошин соғысындағы Тоба-Фушими шайқасы, Уэно шайқасы және басқа шайқастарда Сатчо одағының әскерлерінің ядросын құрады.
After his return to Chōshū, Ōmura not only introduced modern western weaponry, but he also introduced the concept of military training for both samurai and commoners. The concept was highly controversial, but Ōmura was vindicated when his troops routed the all samurai army of the Shogunate in the Second Chōshū Expedition of 1866. These same troops also formed the core of the armies of the Satchō Alliance at the Battle of Toba–Fushimi, Battle of Ueno and other battles of the Boshin War of the Meiji Restoration from 1867 to 1868.
Мэйдзи әскерінің құрылуы
Мейдзи қайта жаңғыруынан кейін үкімет жеке домендерге қарағанда орталық үкіметке адалдығын білдіретін күшті әскери күштердің қажеттігін мойындады. Мэйдзидің жаңа үкіметінде Омура, жаңа құрылған Армия және Әскери-теңіз министрлігіндегі Соғыс вице-министрі лауазымына тең болатын хайобу дайю лауазымына тағайындалды. Осы қызметте Омураға батыстық үлгідегі ұлттық армия құру міндеті жүктелді. Омура бұрын Чошюде сәтті іске асырған саясатын, атап айтқанда, мұрагерлік феодалдық күшке сүйенудің орнына, қарапайым халық үшін әскери шақыру және әскери оқуды енгізуді үлкен ауқымда қайталауға тырысты. Ол сондай-ақ хан жүйесін жою жөніндегі талқылауларды және онымен бірге даймиолардың көптеген жеке әскерлерін қолдады, оларды ресурстарды ысыраптап, қауіпсіздікке қауіп тудыратын фактор деп есептеді. 1869 жылғы маусымда өткен кеңесте Омура: «Егер үкімет әскери тұрғыдан тәуелсіз және күшті болуға ниеттенсе, феодалдық биліктерді және феодалдық әскерлерді жою, самурайлар класының жеңілдіктерін алып тастау және жалпыға бірдей әскери міндеттілікті енгізу қажет» деді. Омураның идеалды әскері Наполеонның француз армиясы және британдық Корольдік теңіз күштері үлгісінде құрылатын болды. Осы себепті, француз үкіметі Мейдзи қайта жаңғыруы соғысы кезінде қару-жарақ және әскери кеңесшілермен Токугава режимін қолдағанмен, Омура өзінің жаңа әскерлерін оқыту үшін француз әскери миссиясының қайта оралуын талап етті. Омура көптеген әріптестерінен қарсылық көріп, оның жапон әскерін жаңғырту және реформалау туралы идеяларын тым радикалды деп санайтын консервативті самурайлардың арасында ерекше қарсылыққа тап болды. Омураның жақтауы мыңдаған самурайлардың күнкөрісін ғана емес, сонымен қатар олардың қоғамдағы ерекше жағдайын да жоятын еді. Мықты мінезге ие Омура феодализмнің шектеулі әскери жүйесіне соншалықты наразы болғандықтан, конференцияда ұзақ қылымын киген жақын серігімен сөйлеспеуі туралы әңгіме айтылады. Омураның кісі өлтірушілері жақын арада ұсталды және өлім жазасына кесілді, бірақ үкіметтік лауазымды тұлғалардың саяси қысымымен, Омураның реформалары самурайлар класына қарсы екенін білдірген соң, соңғы сәтте жазасы жеңілдетілді. Олар бір жылдан кейін өлім жазасына кесілді. 13 қарашада Омураға өлімінен кейін үшінші кіші дәреже берілді, ал оның жесіріне 300 алтын рё сыйлық ретінде табысталды. Оның денесі Ямагучиге қайтарылып, 20 қарашада жерлеу рәсімі өтті. Оның қабірі қазіргі Ямагучи қаласының бір бөлігі болып табылатын Чусенджи ауылында орналасқан. 1935 жылы қабір Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде танылды. Ол JR West San'yō магистральдық желісінің Йоцуцудзи станциясынан жаяу 25 минуттық қашықтықта орналасқан. 1888 жылы оның немересі Омура Хирото (асырап алған ұлының мұрагері) бабасының жетістіктері үшін kazoku peerage дәрежесіне көтеріліп, виконт атағын алды. Омураның жалпыға бірдей әскери міндеттілік туралы негізгі теориясы 1873 жылы Ямагата Аритомо басшылығымен Жапон императорлық армиясы ресми түрде қабылдады.
After the Meiji Restoration, the government recognized the need for a stronger military force that placed their loyalty in the central government as opposed to individual domains. Under the new Meiji government, Ōmura was appointed to the post of hyōbu daiyu, which was equivalent to the role of Vice Minister of War in the newly created Army Navy Ministry. In this role, Ōmura was tasked with the creation of a national army along western lines. Ōmura sought to duplicate the policies he had previously successfully implemented in Chōshū on a larger scale, namely, the introduction of conscription and military training for commoners, rather than reliance on a hereditary feudal force. He also strongly supported the discussions towards the abolition of the han system, and with it, the numerous private armies maintained by the daimyō, which he considered a drain on resources and a potential threat to security. During a council meeting in June 1869, Ōmura argued that if "the government was determined to become militarily independent and powerful, it was necessary to abolish the fiefs and the feudal armies, to do away with the privileges of the samurai class, and to introduce universal military conscription". Ōmura's ideal military consisted of an army patterned after that of the Napoleonic French armies and a navy that was patterned after the British Royal Navy. For this reason, even though the French government had lent tactic support to the Tokugawa regime during the wars of the Meiji Restoration through supply of weapons and military advisors, Ōmura continued to push for the return of the French military mission to train his new troops. Ōmura faced opposition from many of his peers, including most conservative samurai who saw his ideas on modernizing and reforming the Japanese military as too radical. What Ōmura was advocating was not only ending the livelihood of thousands of samurai, but also the end of their privileged position in society. A man of strong character, Ōmura had come to entertain such disgust at the cramped military system of feudalism that a story is told of his refusing to talk to a close companion of arms who offended him by wearing his long samurai sword during a conference.Ōmura's assassins were soon apprehended and sentenced to death, but were reprieved due to political pressure at the last moment by government officials who shared their views that Omura's reforms were an affront to the samurai class. They were executed a year later. On November 13, Ōmura was posthumously conferred the court rank of Junior Third Rank and his widow was awarded 300 gold ryō. His body was returned to Yamaguchi where a funeral was held on November 20. His grave is located at the public graveyard in the village of Chusenji, now part of the city of Yamaguchi. The grave was designated as a National Historic Site in 1935. It is located about 25 minutes on foot from Yotsutsuji Station on the JR West San'yō Main Line. In 1888, his grandson Ōmura Hiroto (the heir of his adopted son) was raised to the kazoku peerage with a title of viscount for his grandfather's achievement. Ōmura core theory of universal military conscription was formally adopted by the Imperial Japanese Army under Yamagata Aritomo in 1873.
Мұра
Омура қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Окума Удзихиро оның құрметіне қола мүсін салдырды. Мүсін Токиодағы Ясукуни ғибадатханасының монументалды кіреберісінде орналастырылды. Бұл ғибадатхана соғыста қаза тапқан жапондықтарға арналып салынған және Жапониядағы ең көп таралған және құрметтелген ғибадатханалардың бірі болып табылады. Мүсін Жапониядағы алғашқы батыс үлгісіндегі мүсін болды.
Soon after Ōmura's death, a bronze statue was built in his honor by Ōkuma Ujihiro. The statue was placed in the monumental entry to Yasukuni Shrine, in Tokyo. The shrine was erected to Japanese who have died in battle and remains one of the most visited and respected shrines in Japan. The statue was the first Western style sculpture in Japan
Омураның Жапонияның әскери күшін жаңғырту туралы идеялары оның өлімінен кейін Ямагата Аритомо, Кидо Такайоши және Ямада Акиоши сияқты ізбасарлары арқылы іске асырылды. Ямада Акиёси төрт лидердің ішіндегі ең күштісі болды және Жапонияның қазіргі заманғы әскериін Омураның идеяларын пайдалана отырып құруға жауапты болды. Ямада Омураның жолдарын оқытатын жаңа әскери академиялар құру арқылы Омураның идеяларын таратуға көмектесті. 1873 жылы жалпыға бірдей әскери міндеттілік заңын қабылдағанда Ямагата Аритомо және Сайго Цугумичи де Омураның идеяларын еске алды. Омураның адал ізбасары Ямагата Аритомо Жапонияда қолданылуы мүмкін әскери ғылым мен әскери техниканы зерттеу үшін Еуропаға сапар шекті. Еуропадан оралғаннан кейін ол жаңа Жапон императорлық армиясының ядросын құру үшін 10 000 адамнан тұратын күш ұйымдастырды. Омураның үмітінен айнымағандай, француз әскери миссиясы 1872 жылы жаңа әскерді жарақтандыруға және оқытуға көмектесу үшін қайта келді. Омура көптеген радикалды идеяларын жүзеге асыруға үлкермесе де, оның ізбасарларына қалдырған терең әсері оның саясаты мен идеяларының Мейдзи кезеңіндегі әскери құрылысты қалыптастыруына әкелді.
Ōmura's ideas for modernizing Japan's military were largely implemented after his death by his followers such as Yamagata Aritomo, Kido Takayoshi, and Yamada Akiyoshi. Yamada Akiyoshi was the strongest leader out of the four and was mainly responsibly for establishing Japan's modern military using Ōmura's ideas. Yamada promoted Ōmura's ideas by establishing new military academies that taught Ōmura's ways. Yamagata Aritomo and Saigō Tsugumichi also had Ōmura's ideas in mind when passing legislation imposing universal military conscription in 1873. Yamagata Aritomo, a devoted follower of Ōmura, traveled to Europe to study military science and military techniques that could be adapted in Japan. Upon returning from Europe, he organized a 10,000 men force to form the core of the new Imperial Japanese Army. As Ōmura had hoped for, the French military mission returned in 1872 to help equip and train the new army. Although Ōmura died before having the opportunity to enforce many of his radical ideas, the lasting impression that he left on his followers led to his policies and ideas to shape the making of the Meiji military years later.
Анықтамалар және қосымша оқу
Хьюбер, Томас. Қазіргі Жапонияның революциялық бастаулары. Стэнфорд университетінің баспасы (1981)
Кублин, Хайман. "Мейдзи Жапониясының ерте кезеңіндегі "заманауи" армия". "Қашық Шығыс тоқсаны", 9-том, 1-сан. (1949 ж. қараша, 20–41 беттер)
Норман, Э. Герберт. "Жапониядағы солдат және шаруа: міндетті әскери қызметтің пайда болуы". Тынық мұхиты мәселелері 16(1) (1943), 47–64 беттер.
Huber, Thomas. The Revolutionary Origins of Modern Japan. Stanford University Press (1981)
Kublin, Hyman. "The 'Modern' Army of Early Meiji Japan". The Far Eastern Quarterly, Vol. 9, No. 1. (November, 1949), pp. 20–41. Norman, E. Herbert. "Soldier and Peasant in Japan: The Origins of Conscription." Pacific Affairs 16#1 (1943), pp. 47–64.