Жохан Рейхсграф фон Альдринген: Аустрия ақсұлы және әскери қолбасшысы

Иоганн Альдринген (1588-1634) – люксембургский дворянин, военачальник Габсбургов в Тридцатилетней войне. Биография, военная карьера, дипломатия.

Кіріспе

Австрия ақсұлы және әскери қызметкер Иоганн Рейхсграф фон Альдринген (кейде Альтрингер немесе Альдрингер деп те жазылады; 10 желтоқсан 1588 – 22 маусым 1634) – Люксембургтік, испан Габсбургтарының және кейіннен Австрия Габсбургтарының әскерінде, әсіресе Отыз жылдық соғыс кезінде қызмет еткен.

Өмірбаян

Ол Люксембург герцогтығында, Люксембург қаласында дүниеге келді. Франция, Италия және Нидерландыда ақсүйектің паж ретінде саяхаттағаннан кейін Париж университетіне оқуға түсті. 1606 жылы Испания қызметіне қабылданып, 1618 жылға дейін сонда қызмет етті. Ол өзін далада да, кеңседе де ерекше көзге түсірді. 1622 жылы полковник атағын алды, екі жылдан кейін Соғыс кеңесінде және дипломатиялық миссияларда жұмыс істеді. 1626 жылы Дессау көпірінде Эрнст фон Мансфельдке қарсы айрықша ерлік көрсетті. Ол және оның серігі Маттиас Галлас бір күні абыройлы атаққа ие болды, ал 1630 жылғы Италия жорығында екеуі де граф д’Арконың екі қызына үйленді. Олдрингер осы жорықта граф Рамбольд Коллальтоның майор-генералы болып қызмет етті және Мантуя мұрагерлік соғысы кезінде 18 шілдеде Мантуяны басып алуға қатысты. Мантуя герцогінің қазынасын тонау Галлас пен Альдрингерді байытты. 1631 жылы Германияға оралғаннан кейін, Брайтенфельд шайқасынан кейін Тиллидің артиллерия командирі болып тағайындалды, Империя графының құрметті атағына ие болды және Лех шайқасында жараланды. Тилли жарақатынан қайтыс болғаннан кейін Альдрингерге басшылық жүктелді. Нюрнберг маңындағы Альте Вестаға шабуыл жасағаннан кейін фельдмаршал атанды, онда ол Герцог фон Фридландтың (оның жақын досы болған) қолбасшысының орынбасары болды, содан кейін Бавария герцогы Максимилиан I құрған корпустың басына қойылды, оның мақсаты Валенштейнді қолдау болды. Осы қызметте оның саяси және дипломатиялық қабілеті екі герцог арасындағы келісімді сақтау үшін ауыр сынақтан өтті. Ақырында граф Альдрингерді Фридланд герцогының орнын басуды көздеген сарайлық топ жеңіп алды. Валенштейннің өлімінен кейін Альдрингер Дунайдағы шведтерге қарсы күштерге басшылық етті, бірақ Ландшут шайқасында (22 шілде 1634 ж.) қаза тапты. Оның көптеген мүліктері оның әпкесіне, содан кейін Клари және Альдринген отбасына көшті.

He was born in Luxembourg in the Duchy of Luxembourg, and after travelling as a nobleman's page in France, Italy and the Netherlands, he went to the University of Paris. In 1606 he entered the service of Spain, in which he remained until 1618, when he joined the imperial army. Here he distinguished himself in the field and in the cabinet. Made a colonel in 1622, two years later he was employed on the Council of War and on diplomatic missions. At the bridge of Dessau in 1626 he performed very distinguished service against Ernst von Mansfeld. He and his constant comrade Matthias Gallas were ennobled on the same day, and in the course of the Italian campaign of 1630 the two officers married the two daughters of Count d'Arco. Aldringer served as Count Rambold Collalto's major general in this campaign and was present at the taking of Mantua on 18 July 1630 during the War of Mantuan Succession. The plunder of the duke of Mantua's treasures made Gallas and Aldringer wealthy men. Back in Germany in 1631, he served after Breitenfeld as Tilly's artillery commander, and, elevated to the dignity of count of the Empire, he was present at the battle of the Lech, where he was wounded. When Tilly died of his wounds Aldringer succeeded to the command. Made field marshal after the assault of the Alte Veste near Nuremberg, at which he had been second in command under the Herzog von Friedland (with whom he was a great favourite), he was next placed at the head of the corps formed by Duke Maximilian I of Bavaria to support Wallenstein. In this post his tact and diplomatic ability were put to a severe test in the preservation of harmony between the two dukes. Finally Count Aldringer was won over by the court party which sought to displace the too successful duke of Friedland. After Wallenstein's death Aldringer commanded against the Swedes on the Danube, until being killed during the battle of Landshut (22 July 1634). His great possessions descended to his sister, and thence to the family of Clary and Aldringen.