Барнсли каналының тарихы мен қайта жаңғырту жобасы

Кіріспе

Барнби бассейні, Барнсли, Оңтүстік Йоркшир, Англия арқылы өтетін канал – Барнсли каналы, Барнби бассейнінен басталып, Барнсли, Оңтүстік Йоркшир, Англия арқылы өтіп, Уэйкфилд, Батыс Йоркшир маңындағы Эйр және Кальдер навигациясымен қосылатын канал. Ол 1790 жылдары Барнслидегі көмір қорларынан кеңірек нарыққа тасымалдау үшін салынған. Эйр және Кальдер навигациясы мен Дон навигациясы жобаға қызығушылық танытты, біріншісі бастапқы акциялардың көп бөлігін сатып алды, ал екіншісі каналды өз су жолымен байланыстыру үшін Дирн және Доув каналын салды. Сумен қамтамасыз ету мәселесіне байланысты Эйр және Кальдер Кальдер өзенінен бу машиналары арқылы су соруды ұсынды, бірақ оның орнына Колд Хиндлиде суқойма салынды, бұл құрылыс шығындарын арттырды, бірақ пайдалану шығындарын азайтты. Салынған каналдың ұзындығы 23 шақырымды құрады және 15 шлюзді қамтыды. Бастапқыда тасымалдау Барнби пешінің көмір шахтасынан жүзеге асырылды, бірақ 1806 жылы ол тоқтап қалды, ал компания ақшасыз және аз тасымалдаумен қалды. Бірте-бірте басқа шахталарға трамвай жолдары салынды, тасымалдау көлемі артып, 1810 жылдан бастап акционерлерге дивиденд төлеуге мүмкіндік берді. 1828-1830 жылдары үлкен баржаларды қабылдау үшін көптеген көпірлер көтерілді. 1840 жылдары аймаққа теміржол келді, тасымалдау көлемі жылдам төмендеді, бірақ 1856 жылы канал Эйр және Кальдер навигациясының меншігіне өтті. Теміржолдың бәсекесіне және құлдыраудан келген зақымдарға қарамастан, ол 1942 жылға дейін пайдалы болды. Колд Хиндлиден төмендегі шлюздар 1879-1881 жылдары ұзартылды, ал бес Барг шлюзын қамтитын соңғы бөлік 1893 жылы жабылды. 1911 жылы үлкен бұзылу орын алып, канал шамамен бір жылға жабылды, ал 1945 және 1946 жылдары тағы да бұзылулар болды. Эйр және Кальдер 1947 жылы каналды жабуға өтініш берді, бірақ жаңадан құрылған Ішкі су жолдары қауымдастығының қарсылығына қарамастан, 1953 жылы рұқсат берілді. Дирн өзені үстіндегі су құбыры дереу бұзылды. Барнсли каналы тобы 1984 жылы қалпына келтіруді мақсат етіп құрылды, кейіннен 2000 жылдың маусым айында Барнсли, Дирн және Доув каналы трестіне айналды. Олар қазір Барнсли каналы консорциумының құрамына кіреді, ол қалпына келтірудің мүмкін екенін көрсеткен зерттеу тапсырыс берді. Қалпына келтірілген маршрут тарихи маршруттан үш жерде ауытқуды қамтиды: Уолтон шлюздарында, Колд Хиндли суқоймасының жанында және канал Дирн өзенін кесіп өтетін жерде.

Canal that ran from Barnby Basin, through Barnsley, South Yorkshire, England

The Barnsley Canal is a canal that ran from Barnby Basin, through Barnsley, South Yorkshire, England, to a junction with the Aire and Calder Navigation near Wakefield, West Yorkshire. It was built in the 1790s, to provide a transport link from coal reserves at Barnsley to a wider market. Both the Aire and Calder Navigation and the River Don Navigation took a keen interest in the project, the former buying many of the initial shares, and the latter constructing the Dearne and Dove Canal to link the canal to their waterway. Water supply issues meant that the Aire and Calder proposed pumping all of the water for the canal from the River Calder, using steam pumps, but a reservoir was built at Cold Hiendley instead, increasing the construction costs, but reducing the running costs. The canal as built was 14.5 mile (23 km) long and included 15 locks. Traffic came initially from the colliery at Barnby Furnace, but this failed in 1806, and the company found itself with no money and little traffic. Gradually, tramways to other mines were built, and traffic increased, enough to pay dividends to the shareholders from 1810 onwards. Many bridges were raised between 1828 and 1830, to accommodate larger barges. Railways arrived in the area in the 1840s, and traffic volumes decreased rapidly, but the canal was taken over by the Aire and Calder Navigation in 1856, and despite competition from the railways, and structural damage from subsidence, remained profitable until 1942. The locks below Cold Hiendley were lengthened between 1879 and 1881, and the final section including the five Barugh locks was closed in 1893. A major breach occurred in 1911, resulting in the canal being closed for nearly a year, and further breaches occurred in 1945 and 1946. The Aire and Calder applied to abandon the canal in 1947, and despite protestations from the fledgling Inland Waterways Association, the right to do so was granted in 1953. The aqueduct over the River Dearne was demolished immediately. The Barnsley Canal Group was formed in 1984, to campaign for restoration, eventually becoming the Barnsley, Dearne and Dove Canal Trust in June 2000. They are now part of the Barnsley Canal Consortium, which has commissioned a study which showed that restoration is feasible. A restored route would involve three diversions from the historic route, at Walton locks, near Cold Hiendley reservoir, and where the canal crosses the River Dearne.

Тарих

1790-шы жылдардың басында көмірге деген сұраныс артып, бірақ көптеген аймақтарда оның жетіспеушілігі байқалды, себебі өндірілген көмірдің басым бөлігі шахталарға жақын орналасқан өнеркәсіп орындарында қолданылды. Барнсли маңында көмірдің қоры жеткілікті болғанмен, оны аймаққа жеткізуге арналған көлік инфрақұрылымы болмады. 1792 жылдың шілде айында Эйр және Кальдер каналы компаниясы, каналдың басқарушысы Уильям Мартиннен Уэйкфилд маңынан Барнсли шахталарына дейін канал салу жобасын әзірлеуді сұрады. Бұл жоба туралы естіген Дон өзені кеме жүргізу компаниясы, сол мақсатқа жету үшін Дирне өзенін каналға айналдыруды ұсынды. Эйр және Кальдер жобасы Барнслиден Эйр және Кальдерге көмір мен өндірілген тауарларды, ал Кноттинглиден кері бағытта ауыл шаруашылығына арналған әк тасын тасымалдау арқылы тиімді сауда жасауды көздеді. Мартин және Эйр мен Кальдердің инженерлері маршрутты зерттеп, 1792 жылдың 20 қыркүйегінде өткен қоғамдық жиналыста канал инженері Уильям Джессоп Уэйкфилд маңынан Барнсли және Силкстоунға дейінгі желіні шамамен 50 000 фунт стерлингке салуға болатынын ұсынды. Эйр және Кальдер компаниясы акцияларға 20 000 фунт стерлинг инвестициялауға шешім қабылдады, осылайша акциялардың көп бөлігіне ие болуды қамтамасыз етті. Қазан айының ортасында өткен келесі жиналыста жобаның құны 60 000 фунт стерлингке өскені және 86 адам жобаға қатысқаны хабарланды. River Don компаниясының өкілдері де жиналысқа қатысты, себебі олар Барнслиден Силкстоунға дейінгі маршрутты өздерінің Дирне және Доув каналы үшін пайдалануға ниеттенді. Бірақ, келісімге қол жеткізілді: Барнсли каналы компаниясы Барнбиден Барнслиге дейінгі бөлігін салуға міндеттенді, бірақ Дирне өзенінен су алынбайтын болады, себебі ол су Дирне және Доув каналын қамтамасыз етуге қажетті еді. Жобаға Баругтан Хейк көпіріне дейінгі 2,5 миль (4 км) ұзындықтағы қосымша тармақ, сондай-ақ жеті қосымша шлюз қосылды. Эйр және Кальдер компаниясы каналға суды Кальдер өзенінен Agbrigg, Walton және Barugh орналасқан бумен жұмыс істейтін сорғылар арқылы соруды ұсынды. Хейк тармағына төртінші қозғалтқыш қажет болғанмен, Хейк пеші жабылып, тармақ ешқашан салынбады. Уолтон мен Агбриггтегі сорғылар Колд-Хиндлидегі су қоймасымен ауыстырылды, бұл құрылыс шығындарын 3000 фунт стерлингке арттырды, бірақ жылдық жұмыс шығындарын 350 фунт стерлингке төмендетті. 1793 жылдың 3 маусымында Парламент актісі қабылданды, ол компанияны құрып, акцияларды шығару арқылы 72 000 фунт стерлинг жинауға, қажет болған жағдайда акциялар немесе ипотека арқылы қосымша 25 000 фунт стерлинг алуға рұқсат берді. Дирне және Доув каналы да сол күні мақұлданды.

The early 1790s were a time when there was an increasing demand for coal, but a shortage in many places because much of the coal being produced was being consumed by industries close to the mines. There were coal reserves near Barnsley, but no transport links to distribute it to the region. In July 1792, the Aire and Calder Canal Company asked William Martin, who was the manager of the canal, to prepare plans for a link from near Wakefield to the Barnsley mines. Hearing of the plans, the River Don Navigation Company proposed an alternative, which involved the canalisation of the River Dearne, to reach the same destination. The Aire and Calder scheme foresaw a healthy trade in coal and manufactured goods from Barnsley to the Aire and Calder, and agricultural lime from Knottingley in the reverse direction. Martin and the Aire and Calder's resident engineers surveyed the route, and at a public meeting held on 20 September 1792, the canal engineer William Jessop suggested that the line from just below Wakefield to Barnsley and Silkstone could be built for approximately £50,000. The Aire and Calder decided to subscribe £20,000 for shares, to ensure that they held a majority shareholding. A further meeting in mid October reported that the cost was now £60,000, and that 86 people had subscribed to it. The River Don company attended the meeting, as they were keen to use the Barnsley to Silkstone route for their Dearne and Dove Canal, but an agreement was reached, whereby the Barnsley Canal company would build the Barnby to Barnsley section, but no water would be taken from the River Dearne, which was needed to supply the Dearne and Dove canal. A 2.5 mile (4 km) branch from Barugh to Haigh Bridge, including an extra seven locks, was added to the scheme. The Aire and Calder proposed to pump all the water for the canal from the River Calder, using steam driven pumps at Agbrigg, Walton and Barugh. The Haigh branch would have required a fourth engine, but the Haigh furnace closed and the branch was never built. The pumps at Walton and Agbrigg were replaced by a reservoir at Cold Hiendley, which increased the construction costs by £3,000, but reduced running costs by £350 per year. An Act of Parliament was obtained on 3 June 1793, which created the company and authorised them to raise £72,000 by the issuing of shares, with an additional £25,000 by shares or by mortgage if it was required. The Dearne and Dove canal was authorised on the same day.

Құрылыс

Құрылыс жұмыстары 1793 жылдың 27 қыркүйегінде Эйр және Кальдер каналымен қиылысатын Хит Коммон аумағында басталды. Инженерлік жұмысты Самуэл Хартли жүргізді, ал Джон Пинкертон каналды салуға келісімшарт жасады. Құрылыс қиынға соқты, Пинкертон Колд-Хиндлидегі қазба жұмыстары кезінде күтпеген жерден тасқа кезікті, сондай-ақ инфляция салдарынан құн өсті. Хартли мен Пинкертон арасында канал ашылғаннан кейін де ұзаққа созылған даулар болды, олар 1812 жылы сот арқылы шешілді. Барнслиге дейінгі солтүстік бөлігі 1799 жылдың 8 маусымында ашылды, ал Барнслиден Барнбиге дейінгі бөлігін салу 1798 жылдың соңында басталды және ол 1802 жылдың басына дейін ашылмады. Дирн және Дов каналы 1804 жылдың соңында толыққанды аяқталды. Құрылысқа жұмсалынған қаржы 95 000 фунт стерлингті құрады. Алғашқы жоспарда көмір шахталарымен байланыс құру үшін бірнеше трамвай жолдары қарастырылған, бірақ олардың ешқайсысы бастапқыда салынбады. Маңызды инженерлік ерекшеліктерге каналдың Дирн өзенін кесіп өтетін бес аркалы су тас жолы, Колд-Хиндлидегі ұзын қазба, Барудағы бес шлюз, Уолтондағы тағы он екі, Агбриггтегі екі және Хитке жақын орналасқан соңғы шлюз кірді. Бұл шлюз жиі қоқыспен толатын қазбаның соңында орналасқандықтан, 1816 жылы ол Эйр және Кальдерге жақын жердегі жаңа шлюзбен ауыстырылды. Винтерсет суқоймасы алғаш салынғанда белгілі бір аумақты алып жатты, ал оның жағалаулары 4 футқа (1 метрге) көтерілген кезде аумағы ұлғайды. 1840 жылы Колд-Хиндлиде екінші суқоймаға арналған жер сатып алынды және ол 1854 жылы салынды. Ол Винтерсет суқоймасы мен каналдың арасында, бірақ төменгі жағында орналасқан, ал сорғы станциясы жаңа суқоймадан да каналға су сору мүмкіндігіне ие болды. 1874 жылы Колд-Хиндли суқоймасы кеңейтілді. 1803 жылы қолданысқа енгізілген балкалы бу машинасы жақсы қызмет етті және 1946 жылы канал жабылғанға дейін жұмыс істеді. Компания ақшасы таусылып, жүк айналымы да азайды. Олар 1808 жылдың 28 наурызында жаңа Парламент заңын қабылдады, ол оларға тағы 43 000 фунт стерлинг акционерлік капитал және 10 000 фунт стерлинг ипотека алуға рұқсат берді. Сонымен қатар, олар тарифтерді де көтере алды. 1828-1830 жылдар аралығында "Билли бойз" деп аталатын үлкен кемелерге арналған каналды пайдалануға мүмкіндік беру үшін бірнеше көпірлердің биіктігі көтерілді.

Construction work started on 27 September 1793, at Heath Common, near the junction with the Aire and Calder Canal. Samual Hartley was the engineer, and John Pinkerton was contracted to build the canal. Construction was difficult, with Pinkerton unexpectedly encountering rock in the cutting at Cold Hiendley, and inflation pushed up the costs. There were disputes between Hartley and Pinkerton, which lasted until long after the canal was opened, and were finally settled in 1812, after a lawsuit. The northern section to Barnsley opened on 8 June 1799, while the Barnsley to Barnby section was not started until late 1798, and did not open until early 1802. The Dearne and Dove Canal was completed in late 1804. The cost of construction was £95,000. The original scheme envisaged a number of tramways to connect to the coal mines, but none of these were built initially. Major engineering features included a five arched aqueduct where the canal crossed the River Dearne, a long cutting at Cold Hiendley, five locks at Barugh, another twelve at Walton, two at Agbrigg and the final one near Heath. This lock was situated at the end of a cut, which frequently filled with rubbish, and so it was replaced in 1816 by a new lock much closer to the Aire and Calder. The Wintersett reservoir covered an area of when first built, which increased to when its banks were raised by 4 feet (1 m) Land for a second reservoir at Cold Hiendley was obtained in 1840, and it was built in 1854. It was located between Wintersett Reservoir and the canal, but was at a lower level, and the pumping station was modified so that water could also be pumped from the new reservoir into the canal. The Cold Hiendley reservoir was enlarged to cover in 1874. The beam engine, which was probably second hand in 1803, gave good service and lasted until the closure of the canal in 1946. and the company found itself with no money and little traffic. It obtained a new Act of Parliament on 28 March 1808, authorising it to raise another £43,000 in share capital, and £10,000 by mortgage. They were also able to raise the tolls. Between 1828 and 1830, a number of bridges were raised, to allow larger vessels, called "Billy boys", to use the canal.

Жарыс

Темір жолдар түріндегі бәсекелестік 1840 жылдардан бастап каналға әсер ете бастады. Бастапқыда канал компаниясы кейбір жоспарларды құптады, бірақ Дон навигациялық компаниясы 1845 жылы каналды бір жылға жалға алып, содан кейін сатып алуды ұсынды, себебі темір жолдардың Силкстоун көмір қорларына қол жеткізуіне және сумен жабдықтауды қорғауға кедергі келтіргісі келді. Олар каналды Эйр және Кальдер компаниясына беруді және Дирн мен Доув каналын сатып алуды тез ұсынды, бірақ 1846 жылдың 1 қаңтарынан бастап Дирн мен Доув каналын өздеріне алғанмен, Барнсли каналына қатысты идеяларынан бас тартты. Барнсли канал компаниясы кейін Эйр және Кальдермен жалға алу туралы келісімге келуге тырысты, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталды. Эйр және Кальдер жол ақысын төмендету арқылы 1855 жылы 179 295 тоннадан 1863 жылы 291 313 тоннаға дейін трафикті арттырды, бірақ көмір кендеріне темір жол байланысы салынғаннан кейін трафик біртіндеп азайды. Канал құрылыстары кен оқудан туындаған шөгуден зардап шекті, ал 1866 жылы су құбырының тексеруі кезінде "таста жарықтар мен аркаларда сызаттар" анықталды. 1870 жылы Барнсли қалалық әкімдігі канал компаниясына Дирн өзенінен су алуды тоқтатуды бұйырды, себебі оларға су қажет болды. Қиын жағдайға тап болған Барнсли және Эйр және Кальдер компаниялары келіссөздер жүргізді, нәтижесінде 1871 жылғы Барнсли каналын беру туралы заң қабылданды, ол Эйр және Кальдердің каналды иеленуіне, он екі Уолтон шлюзінің онын көлбеу жазықтыққа ауыстырылуына және Барудағы сумен жабдықтауды қорғауға рұқсат берді. Колд-Хиндлидің төменгі жағындағы шлюздер 1879 және 1881 жылдар аралығында 66 футтан (20 м) 84 футқа (26 м) дейін ұзартылды, бірақ сол кезде жоғарғы бөлімде трафик аз болды. Барнбиге дейінгі соңғы 2 километрлік бөлік, оның ішінде Барудағы бес шлюз, 1893 жылғы Эйр және Кальдер заңының шарттары бойынша қолданыстан шығарылды. 1889 жылы көлбеу жазықтықты салуға рұқсат жаңаланды, бірақ ешқандай құрылыс жүргізілген жоқ. Темір жол бәсекесіне қарамастан, канал 1885 және 1909 жылдар аралығында жылына 200 000 тоннадан астам жүк тасымалдады.

Competition in the form of railways started to affect the canal from the 1840s. The canal company initially welcomed some of the schemes, but the Don Navigation Company proposed to lease the canal for a year in 1845 and then to buy it, in order to prevent the railways gaining access to the Silkstone coal resources, and to protect the water supplies. They quickly offered to pass the canal on to the Aire and Calder Company, and to buy the Dearne and Dove Canal, but although they took over the Dearne and Dove Canal from 1 January 1846, they dropped their ideas for the Barnsley Canal. The Barnsley Canal Company then tried to arrange a lease with the Aire and Calder, but negotiations foundered. By reducing tolls, the Aire and Calder managed to increase traffic from 179,295 tons in 1855 to 291,313 tons in 1863, but traffic gradually reduced after that, as railway links to the coalfields were built. The canal structures were increasingly affected by subsidence from the mining, and an inspection of the aqueduct in 1866 revealed "fissures in the rock and cracks in the arches". In 1870, Barnsley Corporation ordered the canal company to stop extracting water from the River Dearne, as they needed the supply. Faced with a dilemma, the Barnsley and the Aire and Calder companies negotiated, and the result was the Barnsley Canal Transfer Act of 1871, which authorised the takeover of the canal by the Aire and Calder, the replacing of ten of the twelve Walton locks by an inclined plane, and protection of the water supply at Barugh. The locks below Cold Hiendley were lengthened from 66 feet (20 m) to 84 feet (26 m) between 1879 and 1881, but by this time there was little traffic on the upper section. The final 1.3 mile (2 km) section to Barnby, including the five locks at Barugh were abandoned under the terms of the Aire and Calder Act 1893. Powers to build the inclined plane were renewed in 1889, but no construction took place. Despite railway competition, the canal still carried in excess of 200,000 tons per year between 1885 and 1909.

Құлдырау

1911 жылы 20 қарашада каналдың ірі бұзылуы орын алды, ол кезде шөгудің салдарынан су құбырының бір бөлігі мен жапсарлас бөгет құлдырады. Жөндеу жұмыстары 1912 жылы 10 шілдеде ғана аяқталды, сол кезде канал қайта ашылды. 1922 жылдың соңында құрғақшылық жағдайына байланысты канал төрт айға жабылды. 1934 жылы округтік кеңес Ройстонға электрлік көпір орнатты. Көлік қозғалысы азайды, ал шөгудің әсерінен инфрақұрылым зақымданғандықтан күтімге кететін шығындар артты, бірақ канал 1942 жылға дейін пайдалы болды. Келесі жылы Ройстон көпірі қайықтардың өтуі үшін 856 рет қолданылды. 1945 жылы 13 маусымда Моттрам Вуд шахтасы суға батты, себебі су құбырының жанынан тағы бір ақау пайда болды. 1946 жылы 22 қарашада каналдан су шығып, тұрғын үйлерді және айналасындағы жерді су басады. Аир және Кальдер 1947 жылы мамыр айында каналды пайдаланудан тоқтатуға өтініш берді, ал 1953 жылы тоқтату туралы бұйрық шығарылды. Су құбыры қауіпсіз емес деп танылғандықтан дереу бұзылды.

Қалпына келтіру

Баргтан төменгі каналдың жолы көбінесе сақталған, ал 1984 жылдың сәуірінде каналды қайта жаңғырту үшін үгіт жүргізу мақсатымен Барнсли канал тобы құрылды. Олардың алғашқы міндеті – каналды қайта жаңғыртудың, кем дегенде, мүмкін екенін растау үшін толыққанды зерттеу жүргізу болды. 1991 жылдың сәуірінде шектеулі серіктестік ретінде тіркеліп, қайырымдылық статусын алғаннан кейін, топ 2000 жылдың маусымында Барнсли, Дирн және Дов канал қоры ретінде қайта құрылды. 2001 жылдың мамырында Барнсли канал консорциумы каналды қайта жаңғырту мүмкін екенін растады. Қайта жаңғыртылған канал Эйр және Кальдер су жолынан Барнслиге дейінгі бастапқы бағытты ұстанады, онда Барг шлюздерінің орнына жақын жерде жаңа марина салынатын болады. Үш өзгеріс қажет болады: біреуі Уолтон шлюздерінің іргесінде, біреуі Колд-Хиндли суқоймасының жанында және біреуі канал Дирн өзенін кесіп өтетін жерде, онда бастапқы су тас жолы бұзылған. 2019 жылы Барнсли қалалық округі кеңесінің жергілікті жоспары бойынша қоғамдық тыңдау өтті, онда кеңес қайта жаңғыртылған канал үшін нақты бағытты кіргізбеуді ұсынды, және инспектор бұл шешімді қолдады. Осыған байланысты, жаңа мүшелердің жетіспеуі және коронавирус пандемиясының әсерінен, Қор 2020 жылдың сәуірінде қызметін тоқтату туралы шешім қабылдады, бірақ шешімді бекітетін жылдық жалпы жиналыс пандемияға байланысты кейінге шегерілді. Олар өз активтерін Честерфилд канал қорына беруі күтілуде, ол сондай-ақ Қордың веб-сайтының бірнеше жыл бойы ақпарат көзі ретінде сақталуын қамтамасыз етеді. 2020 жылы Редбрук тұрғыны Джеймс Крамптон коронавирус локдауны кезінде «Барнсли ескі каналы» деген Facebook тобын құрды, онда адамдар канал туралы әңгімелерін бөлісе алады. Бірнеше айдың ішінде 450-ден астам адам каналдың мұрасын сақтауға қызығушылық танытты. Ұзақ уақыт өткен соң, адамдар каналды қайта жаңғырту туралы ойлана бастады, және топ олардың алғашқы мақсаты Барг Грин мен Смитхис арасындағы жағалау жолын жақсарту болуы керек деп шешті.

The line of the canal below Barugh has remained largely intact, and in April 1984, the Barnsley Canal Group was formed, with the aim of campaigning for the restoration of the canal. Their first task was to undertake a detailed survey of the canal, to confirm that restoration was at least realistic. Having become a Limited Company and obtaining charitable status in April 1991, the group reformed as the Barnsley, Dearne and Dove Canal Trust in June 2000. In May 2001, the Barnsley Canal Consortium, confirmed that restoration was possible. The restored canal would follow the original line from the Aire and Calder Navigation to Barnsley, where a new marina would be built near to the location of Barugh locks. Three diversions would be required, one at the foot of the Walton locks, one near Cold Hiendley reservoir, and one where the canal crosses the River Dearne, where the original aqueduct has been demolished. In 2019, a public enquiry about Barnsley Metropolitan District Council's local plan was held, at which the council recommended that a firm line for the restored canal should not be included, and this decision was upheld by the inspector. In the light of this, the lack of new members, and the impact of the coronavirus pandemic, the Trust took the decision to cease operation in April 2020, although the AGM at which the decision would be ratified was postponed due to the pandemic. They are expected to transfer their assets to the Chesterfield Canal Trust, who will also ensure that the Trust website is maintained as a source of information for some years. In 2020, a local resident from Redbrook called James Crampton set up a Facebook group called Barnsley Old Canal during the Coronavirus lockdown, where people could share their stories of the canal. Within a few months, over 450 people had registered an interest in maintaining the canal's heritage. Before long, people started to think about restoration, and the group have decided that their first objective should be improvements to the towpath between Barugh Green and Smithies.