Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұғатталған аспап
Bowed string instrument
Скрипка, көнеше айтқанда, домбыра, – ағаштан жасалған хордофон. Ол скрипкалар тұқымдасындағы ең кішкентай, демек, ең жоғары дыбысты (сопрано) аспап болып табылады. Скрипканың кішкентай түрлері де бар, оның ішінде скрипка пикколосы мен пошетка, бірақ олар дерлік қолданылмайды. Көптеген скрипкалардың іші қуыс, ағаштан жасалған, әдетте төрт ішегі (кейде бес) болады, олар әдетте G3, D4, A4, E5 ноталарымен таза квинтаға дейін қосылады. Скрипканы көбінесе ішектерге доғамен тигізу арқылы (арпеджио) тартады. Скрипканы саусақтармен тартып (пиццикато) ойнауға болады, ал кейде доғаның ағаш жағымен (col legno) соғып ойнайды. Скрипка – әртүрлі музыка жанрындағы маңызды аспап. Ол батыс классикалық музыкасында, ансамбльдерде (камералық музыкадан оркестрлерге дейін) және солистік орындауларда ең көп танымал. Скрипка сондай-ақ кантри, блюграсс және джаз сияқты көптеген халық музыка түрлерінде маңызды рөл атқарады. Кейбір рок музыкасы мен джаз фьюжн түрлерінде қатты корпусы және пьезоэлектрлік датчиктері бар электр скрипкалар қолданылады, датчиктер күшейткіштер мен динамиктерге қосылып дыбыс шығарады. Скрипка үнді және иран музыкасы сияқты көптеген батыс емес музыка мәдениеттеріне енген. Домбыра атауы ойналатын музыка жанрына қарамастан жиі қолданылады. Скрипка алғаш рет 16 ғасырда Италияда пайда болды, ал 18 және 19 ғасырларда аспаптың дыбысын күшейтетін және проекциясын жақсартатын өзгерістер енгізілді. Еуропада ол виола сияқты батыс классикалық музыкасында қолданылатын басқа да ішекті аспаптардың дамуына негіз болды. Скрипкашылар мен коллекционерлер 16-дан 18 ғасырларға дейін Брешия мен Кремонада (Италия) Страдивари, Гварнери, Гуадагнини және Амати отбасылары, сондай-ақ Австрияда Якоб Штайнер жасаған тарихи аспаптарды ерекше бағалайды. Олардың айтуынша, олардың дыбысының сапасы оны түсіндіруге немесе қайталауға тырысқандардың барлығын жеңіп шықты, бірақ бұл сенім даулы. Көптеген аспаптар белгілі емес шеберлерден шыққан, ал Саксония, Богемия және Мирекур сияқты жерлердегі шағын өнеркәсіптерден шыққан көптеген коммерциялық «сауда скрипкалары» одан да көп. Осы сауда құралдарының көпшілігі бұрын Sears, Roebuck and Co. және басқа да көтерме саудагерлер сатқан. Скрипканың бөліктері әдетте әртүрлі ағаш түрлерінен жасалады. Скрипка ішек, перлон немесе басқа синтетикалық немесе болат ішектермен тартылуы мүмкін. Скрипка жасаушыға лютиер немесе скрипка шебері дейді. Доға жасаушыға аршетье немесе доға шебері дейді.
The violin, colloquially known as a fiddle, is a wooden chordophone, and is the smallest, and thus highest pitched instrument (soprano) in regular use in the violin family. Smaller violin type instruments exist, including the violino piccolo and the pochette, but these are virtually unused. Most violins have a hollow wooden body, and commonly have four strings (sometimes five), usually tuned in perfect fifths with notes G3, D4, A4, E5, and are most commonly played by drawing a bow across the strings. The violin can also be played by plucking the strings with the fingers (pizzicato) and, in specialized cases, by striking the strings with the wooden side of the bow (col legno). Violins are important instruments in a wide variety of musical genres. They are most prominent in the Western classical tradition, both in ensembles (from chamber music to orchestras) and as solo instruments. Violins are also important in many varieties of folk music, including country music, bluegrass music, and in jazz. Electric violins with solid bodies and piezoelectric pickups are used in some forms of rock music and jazz fusion, with the pickups plugged into instrument amplifiers and speakers to produce sound. The violin has come to be incorporated in many non Western music cultures, including Indian music and Iranian music. The name fiddle is often used regardless of the type of music played on it. The violin was first known in 16th century Italy, with some further modifications occurring in the 18th and 19th centuries to give the instrument a more powerful sound and projection. In Europe, it served as the basis for the development of other stringed instruments used in Western classical music, such as the viola. Violinists and collectors particularly prize the fine historical instruments made by the Stradivari, Guarneri, Guadagnini and Amati families from the 16th to the 18th century in Brescia and Cremona (Italy) and by Jacob Stainer in Austria. According to their reputation, the quality of their sound has defied attempts to explain or equal it, though this belief is disputed. Great numbers of instruments have come from the hands of less famous makers, as well as still greater numbers of mass produced commercial "trade violins" coming from cottage industries in places such as Saxony, Bohemia, and Mirecourt. Many of these trade instruments were formerly sold by Sears, Roebuck and Co. and other mass merchandisers. The components of a violin are usually made from different types of wood. Violins can be strung with gut, Perlon or other synthetic, or steel strings. A person who makes or repairs violins is called a luthier or violinmaker. One who makes or repairs bows is called an archetier or bowmaker.
Құрылыс және механика
Көбінесе скрипканың жоғарғы бөлігі шыршадан (дыбыс тақтасы, үстел немесе құрсақ деп те аталады), қабырғалары мен артқы бөлігі кеспеден жасалады, екі ұштық, мойын, көпір, дыбыс бағанасы, төрт ішек және түрлі бекіткіштер болады, сондай-ақ тірек, ол тікелей немесе сол жақтағы тірекке бекітілуі мүмкін. Скрипканың ерекшелігі – оның құмсағат пішіні және жоғарғы және артқы бөліктерінің иілуі. Құмсағат пішіні екі жоғарғы, екі төменгі және беліндегі екі ойыс С-қаптамадан тұрады, бұл садақтың еркін қозғалуын қамтамасыз етеді. Скрипканың «дауысы» немесе дыбысы оның пішініне, қандай ағаштан жасалғанына, жоғарғы және артқы бөліктерінің қалыңдығына, сыртын жабатын лакқа және осы қадамдардың барлығын орындаушының шеберлігіне байланысты. Лак, әсіресе ағаш, уақыт өте келе жақсарады, сондықтан белгілі шеберлер жасаған ескі, сапалы скрипкаларға үлкен сұраныс бар. Аспаптың көптеген жабысқан жерлеріне түрлі себептермен қарапайым ақ желім емес, жануар терісінен жасалған желім қолданылады. Жануар терісінен жасалған желім басқа желімдерге қарағанда жұқа жапсырма жасауға мүмкіндік береді. Оны бөлшектеу қажет болғанда қайтадан қолдануға болады (күшпен жарылып, ыстық сумен алынып тасталады). Жаңа жануар терісінен жасалған желім ескі жануар терісінен жасалған желімге жабысатындықтан, буынды жөндеу кезінде көбірек түпнұсқа ағаш сақталады. (Қазіргі заманғы желімдерді жаңа буынның берік болуы үшін толығымен тазалау керек, бұл көбінесе ескі желіммен бірге ағаштан біршама бөлігін алып тастауды қамтиды.) Жоғарғы бөлікті қабырғаға, ал саусақ тақтасын мойынға бекіту үшін әдетте әлсіз, сұйылтылған желім қолданылады, өйткені осы бөліктерді әдетте жөндеу кезінде алып тастау қажет болады. Шырша бетінің шетімен жүретін шыршалар шетінен пайда болатын жарықтарға қарсы қорғаныш береді. Сонымен қатар, бұл жоғарғы бөліктің қабырға құрылымынан тәуелсіз иілуіне мүмкіндік береді. Жоғарғы бөлікке боялған жалған шыршалар әдетте төмен сапалы аспаптың белгісі болып табылады. Артқы бөлігі мен қабырғалары көбінесе кленнен жасалады, көбінесе жалынды, фидлбек немесе жолбарыс жолақтары деп аталатын сәйкес келетін жолақты өрнекпен. Мойын көбінесе кленнен жасалады, оның жалынды өрнегі қабырғалар мен артқы бөлікке үйлесімді. Ол әдетте эбониден жасалған саусақ тақтасын алып жүреді, бірақ арзан аспаптарда қара боялған немесе боялған басқа ағаштан жасалған саусақ тақтасы қолданылады. Эбони оның қаттылығы, сұлулығы және тозуға жоғары төзімділігі үшін таңдалады. Саусақ тақталары белгілі бір көлденең қисыққа келтіріледі және кішкентай бойлық «қосқыр» немесе қуыстыққа ие, әсіресе төменгі ішектерде, әсіресе ішек немесе синтетикалық ішектерге арналған болса, олар одан да айқын болады. Көптеген ескі скрипкалардың (және ескі көріну үшін жасалғандардың) мойнында шиыршық қосылған, бұл шиыршық пен мойын арасындағы желімдеу арқылы көрінеді. Көптеген түпнұсқа ескі аспаптардың мойындары сәл бұрышталып, шамамен бір сантиметрге ұзартылды. Мойынды жасу арқасында мойынды барокколық скрипканың түпнұсқалық шиыршығын қазіргі заманғы стандарттарға сәйкес келтіргенде сақтауға болады. Көпір – бұл аспаптың ұзындығындағы дірілдің төменгі бекітпе нүктесін құрайтын және аспаптың денесіне дірілді жеткізетін дәл кесілген кеспе ағашы. Оның жоғарғы қисығы ішектерді саусақ тақтасынан дұрыс биіктікте доғада ұстап, әрқайсысын садақпен бөлек дыбыстауға мүмкіндік береді. Дыбыс бағанасы немесе жан бағанасы аспаптың ішінде, артқы және жоғарғы бөліктері арасында, көпірдің жоғары аяғының жанында мұқият таңдалған жерде орналасады, ол оны қолдауға көмектеседі. Ол сондай-ақ аспаптың жоғарғы және артқы бөліктерінің діріл режиміне әсер етеді. Тірек ішектерді скрипканың төменгі бөлігіне құйрық арқылы бекітеді, ол құйрық түймесі деп аталатын эбониден жасалған түймеге айналады (кейде оны шешеге ұқсатып, ұштық деп атайды), ол төменгі блоктағы тілімді саңылауға сәйкес келеді. Е ішегінің жиілігін реттеу үшін кішкентай бұрандамен жұмыс істейтін, саусақтармен айналмалы жақсы көйлекті рычагқа ие. Жақсы тюнерлер басқа ішектерге, әсіресе оқушы аспаптарына, сондай-ақ кейде тіректе орнатылады. Бұл құрылғылар орындаушыға ішектің биіктігін кішкене өзгертуге мүмкіндік береді. Шиыршықтың соңында, ішектер шиыршық қорабындағы тесіктерге сыятын ағаш тіректерге оралады. Тіректер ағашпен ағашқа соқтығысу арқылы ұсталады. Ішектер металдан немесе сирек кездесетін ішектен немесе металға оралған ішектен жасалуы мүмкін. Ішектердің екі ұшында әдетте түсті жібек орамасы болады, бұл ішекті анықтау үшін (мысалы, G, D, A немесе E ішектері) және тіректерге қарсы сүргіштік қамтамасыз ету үшін. Конуспен жасалған тіректер, иілгіштің тіректі бұраған кезде тіректің осьінде тиісті қысымды қолдануға мүмкіндік береді.
A violin generally consists of a spruce top (the soundboard, also known as the top plate, table, or belly), maple ribs and back, two endblocks, a neck, a bridge, a soundpost, four strings, and various fittings, optionally including a chinrest, which may attach directly over, or to the left of, the tailpiece. A distinctive feature of a violin body is its hourglass like shape and the arching of its top and back. The hourglass shape comprises two upper bouts, two lower bouts, and two concave C bouts at the waist, providing clearance for the bow. The "voice" or sound of a violin depends on its shape, the wood it is made from, the graduation (the thickness profile) of both the top and back, the varnish that coats its outside surface and the skill of the luthier in doing all of these steps. The varnish and especially the wood continue to improve with age, making the fixed supply of old well made violins built by famous luthiers much sought after. The majority of glued joints in the instrument use animal hide glue rather than common white glue for a number of reasons. Hide glue is capable of making a thinner joint than most other glues. It is reversible (brittle enough to crack with carefully applied force and removable with hot water) when disassembly is needed. Since fresh hide glue sticks to old hide glue, more original wood can be preserved when repairing a joint. (More modern glues must be cleaned off entirely for the new joint to be sound, which generally involves scraping off some wood along with the old glue.) Weaker, diluted glue is usually used to fasten the top to the ribs, and the nut to the fingerboard, since common repairs involve removing these parts. The purfling running around the edge of the spruce top provides some protection against cracks originating at the edge. It also allows the top to flex more independently of the rib structure. Painted on faux purfling on the top is usually a sign of an inferior instrument. The back and ribs are typically made of maple, most often with a matching striped figure, referred to as flame, fiddleback, or tiger stripe. The neck is usually maple with a flamed figure compatible with that of the ribs and back. It carries the fingerboard, typically made of ebony, but often some other wood stained or painted black on cheaper instruments. Ebony is the preferred material because of its hardness, beauty, and superior resistance to wear. Fingerboards are dressed to a particular transverse curve, and have a small lengthwise "scoop," or concavity, slightly more pronounced on the lower strings, especially when meant for gut or synthetic strings. Some old violins (and some made to appear old) have a grafted scroll, evidenced by a glue joint between the pegbox and neck. Many authentic old instruments have had their necks reset to a slightly increased angle, and lengthened by about a centimeter. The neck graft allows the original scroll to be kept with a Baroque violin when bringing its neck into conformance with modern standards. The bridge is a precisely cut piece of maple that forms the lower anchor point of the vibrating length of the strings and transmits the vibration of the strings to the body of the instrument. Its top curve holds the strings at the proper height from the fingerboard in an arc, allowing each to be sounded separately by the bow. The sound post, or soul post, fits precisely inside the instrument between the back and top, at a carefully chosen spot near the treble foot of the bridge, which it helps support. It also influences the modes of vibration of the top and the back of the instrument. The tailpiece anchors the strings to the lower bout of the violin by means of the tailgut, which loops around an ebony button called the tailpin (sometimes confusingly called the endpin, like the cello's spike), which fits into a tapered hole in the bottom block. The E string will often have a fine tuning lever worked by a small screw turned by the fingers. Fine tuners may also be applied to the other strings, especially on a student instrument, and are sometimes built into the tailpiece. The fine tuners enable the performer to make small changes in the pitch of a string. At the scroll end, the strings wind around the wooden tuning pegs in the pegbox. The tuning pegs are tapered and fit into holes in the peg box. The tuning pegs are held in place by the friction of wood on wood. Strings may be made of metal or less commonly gut or gut wrapped in metal. Strings usually have a colored silk wrapping at both ends, for identification of the string (e. g., G string, D string, A string or E string) and to provide friction against the pegs. The tapered pegs allow friction to be increased or decreased by the player applying appropriate pressure along the axis of the peg while turning it.
Таспалар
Бастапқыда жіптер қойдың ішегінен жасалған (әдетте "ишек" деп аталатын, бірақ мысықтан емес), немесе жай ғана созылып, кептіріліп, бұралған ішектерден жасалатын. 20 ғасырдың басында жіптер ішек немесе болаттан жасалатын. Қазіргі заманғы жіптер ішек, қатты болат, жіптелген болат немесе перлон сияқты әртүрлі синтетикалық материалдардан жасалуы мүмкін, олар әртүрлі металдармен оралған және кейде күміспен қапталған. Көптеген E жіптері қарапайым немесе қапталған болаттан жасалған. Ішек жіптер бұрынғыдай көп қолданылмайды, бірақ көптеген орындаушылар оларды нақты бір дыбыс алу үшін, әсіресе Барокко музыкасын тарихи дәл орындау кезінде пайдаланады. Жіптердің қызмет ету мерзімі шектеулі. Уақыт өте келе, май, кір, коррозия және қарағай шайыры жиналғанда, жіптің массасы бойымен біркелкі болмай қалады. Очевидті нәрселерден басқа, мысалы, тозудан жіптің орамының бұзылуы, музыканттар жіпті оның бұрынғыдай "тура" дыбыстамауы (гармоникада жақсы интонациямен) кезінде ауыстырады, сондай-ақ қалаған тембрді, жарқырауды және интонацияны жоғалтады. Жіптің беріктігі оның сапасына және ойнау қарқындылығына байланысты.
Strings were first made of sheep gut (commonly known as catgut, which despite the name, did not come from cats), or simply gut, which was stretched, dried, and twisted. In the early years of the 20th century, strings were made of either gut or steel. Modern strings may be gut, solid steel, stranded steel, or various synthetic materials such as perlon, wound with various metals, and sometimes plated with silver. Most E strings are unwound, either plain or plated steel. Gut strings are not as common as they once were, but many performers use them to achieve a specific sound especially in historically informed performance of Baroque music. Strings have a limited lifetime. Eventually, when oil, dirt, corrosion, and rosin accumulate, the mass of the string can become uneven along its length. Apart from obvious things, such as the winding of a string coming undone from wear, players generally change a string when it no longer plays "true" (with good intonation on the harmonics), losing the desired tone, brilliance and intonation. String longevity depends on string quality and playing intensity.
Тік аралық
Скрипка квинталар бойынша, G3, D4, A4, E5 ноталарында қосылады. Қалыпты күйде қосылған скрипканың ең төменгі нотасы – G3, яғни ортаңғы C (C4) нотасынан төменгі G. (Сирек жағдайларда, ең төменгі ішек D3 дейін төртіншіге дейін төмендетілуі мүмкін.) Ойналатын ең жоғары нота нақты анықталмаған: E7, ашық ішектен (E5-ке дейін қосылған) екі октава жоғары E, оркестрлік скрипка партиялары үшін практикалық шек деп есептелуі мүмкін, бірақ скрипкашының шеберлігіне және саусақ тақтасының ұзындығына байланысты одан да жоғары ойнауға болады. Дегенмен, жоғары ноталарды (C8 дейін) ішекті басып, саусақ тақтасының шегіне жетіп және/немесе жасанды гармоникаларды қолдану арқылы шығаруға болады.
A violin is tuned in fifths, in the notes G3, D4, A4, E5. The lowest note of a violin, tuned normally, is G3, or G below middle C (C4). (On rare occasions, the lowest string may be tuned down by as much as a fourth, to D3.) The highest note playable is less well defined: E7, the E two octaves above the open string (which is tuned to E5) may be considered a practical limit for orchestral violin parts, but it is often possible to play higher, depending on the length of the fingerboard and the skill of the violinist. Yet higher notes (up to C8) can be sounded by stopping the string, reaching the limit of the fingerboard, and/or by using artificial harmonics.
Акустика
Скрипканың қабақша тәрізді пішіні, ағаш қалыңдығы және оның физикалық қасиеттері оның дыбысын анықтайды. Аспап жасаушылар кейде аспапты жинамас бұрын өз жұмыстарын тексеру үшін қолданады: тақтаға белгілі бір жиіліктерде діріл қосылып, оған құм немесе жылтыр шашырылғанда пайда болатын түйіндердің пішіндері, бұл "Хладни пішіндері" деп аталады.
The arched shape, the thickness of the wood, and its physical qualities govern the sound of a violin. Patterns of the node made by sand or glitter sprinkled on the plates with the plate vibrated at certain frequencies, called Chladni patterns, are occasionally used by luthiers to verify their work before assembling the instrument.
Өлшемі
Стандартты толық (4/4) өлшемнен басқа, скрипкалар 7/8, 3/4, 1/2, 1/4, 1/8, 1/10, 1/16, 1/32 және тіпті 1/64 сияқты бөлшектік өлшемдерде де жасалады. Бұл кішірек аспаптарды көбінесе саусақтары толық өлшемді аспапта қажетті позицияға жете алмайтын жас орындаушылар қолданады. Бөлшектік өлшемдер аспаптың өлшемдерімен байланысты болғанымен, олар пропорциялардың нақты сипаттамасы емес. Мысалы, 3/4 өлшемді аспап толық өлшемді аспаптың үштен бір бөлігіне тең емес. Толық өлшемді немесе 4/4 скрипканың мойны есептелмеген дене ұзындығы кейбір 17 ғасырлық модельдерде кішкентай болады. 3/4 скрипканың дене ұзындығы , ал 1/2 өлшемді скрипканың дене ұзындығы . Скрипканың ең жақын туысы – виоланың өлшемі бөлшектік өлшемдердің орнына дюйм немесе сантиметрмен анықталады. Толық өлшемді виоланың орташа өлшемі . Дегенмен, әрбір ересек адам виоланың қай өлшемін қолдану керектігін өзі анықтайды. Кейде дене бітімі кішкентай ересек адамдар толық өлшемді аспаптың орнына 7/8 өлшемді скрипканы пайдалануы мүмкін. Көбінесе «әйел скрипкасы» деп аталатын бұл аспаптар толық өлшемді скрипкадан сәл қысқа, бірақ жоғары сапалы және жақсы толық өлшемді скрипкалармен салыстыруға болатын дыбыс бере алады. 5 ішекті скрипканың өлшемі 4 ішекті скрипкадан өзгеше болуы мүмкін.
Apart from the standard full (4/4) size, violins are also made in so called fractional sizes of 7/8, 3/4, 1/2, 1/4, 1/8, 1/10, 1/16, 1/32 and even 1/64. These smaller instruments are commonly used by young players whose fingers are not long enough to reach the correct positions on full sized instruments. While related in some sense to the dimensions of the instruments, the fractional sizes are not intended to be literal descriptions of relative proportions. For example, a 3/4 sized instrument is not three quarters the length of a full size instrument. The body length (not including the neck) of a full size, or 4/4, violin is , smaller in some 17th century models. A 3/4 violin's body length is , and a 1/2 size is With the violin's closest family member, the viola, size is specified as body length in inches or centimeters rather than fractional sizes. A full size viola averages However, each individual adult will determine which size of viola to use. Occasionally, an adult with a small frame may use a so called 7/8 size violin instead of a full size instrument. Sometimes called a lady's violin, these instruments are slightly shorter than a full size violin, but tend to be high quality instruments capable of producing a sound comparable to that of fine full size violins. The sizes of 5 string violins may differ from the normal 4 string.
Меццо скрипкасы
Скрипкалық октетте скрипкаға сәйкес келетін аспап – меццо скрипка, ол скрипка сияқты қосылады, бірақ корпусы сәл ұзынырақ. Меццо скрипканың ішектері стандартты скрипканың ішектерімен бірдей ұзындықта болады. Бұл аспап кеңінен қолданылмайды.
The instrument which corresponds to the violin in the violin octet is the mezzo violin, tuned the same as a violin but with a slightly longer body. The strings of the mezzo violin are the same length as those of the standard violin. This instrument is not in common use.
Тюнинг
Скрипкалар иілгіштерді айналдыру арқылы немесе ілгектің артқы жағындағы ұсақ бұрандаларды реттеу арқылы күйлендіріледі. Барлық скрипкаларда иілгіштер болады, ал жақсы реттегіштер (кейде жақсы түзетушілер деп те аталады) міндетті емес. Көптеген жақсы реттегіштер жіптің ұшына бекітілген рычагты жылжытатын металл бұрандадан тұрады. Олар иілгіштерге қарағанда өте кішкентай өзгерістермен дыбысты реттеуге көмектеседі. Жақсы реттегішті сағат тілі бойынша бұру дыбысты көтереді (өйткені жіпке көбірек кернеу түседі), ал сағат тіліне қарсы бұру дыбысты төмендетіп, жіпке аз кернеу түсіреді. Төрт жіптің де жақсы реттегіштері болат өзекті жіптерді қолданғанда өте пайдалы, ал кейбір музыканттар оларды синтетикалық жіптермен де қолданады. Қазіргі кездегі Е жіптері болаттан жасалғандықтан, оларға көбінесе жақсы реттегіш орнатылады. Ішек жіптерге жақсы реттегіш қолданылмайды, себебі олар болат немесе синтетикалық жіптерге қарағанда серпімдірек және жақсы реттегіштердің өте кішкентай қозғалысына тиісті жауап бермейді. Скрипканы күйлеу үшін алдымен А жібі стандартты дыбысқа (әдетте А=440 Гц) күйленеді. (Пианино немесе аккордеон сияқты тұрақты дыбысы бар аспаппен бірге ойнағанда, скрипка басқа күйлеуге емес, осы аспаптың сәйкес нотасына күйленеді. Обоэ оркестрлерді күйлеу үшін көбінесе қолданылады, себебі оның дыбысы өткір және басқа аспаптардың үстінен естіледі.) Содан кейін қалған жіптер жұптап иіліп, таза квинта аралығымен бір-біріне қарай күйленеді. Соло ойнау үшін кейде аспапқа жарқыраған дыбыс беру үшін сәл жоғары күйлеу қолданылады, ал барокко музыкасы скрипканың дыбысын жұмсарту үшін төменгі күйлеуді қолдануы мүмкін. Күйленгеннен кейін, аспаптың тірегі тік тұрғанын және f тесіктерінің ішкі жағындағы ойықтардың арасында орналасқанын тексеру қажет, өйткені қисайған тірек жақсы жасалған скрипканың дыбысына да әсер етуі мүмкін. Ұзақ ойнағаннан кейін, иілгіштер мен олардың тесіктері тозығып, иілгіштердің кернеуде сырғанауы мүмкін. Сырғанаған иілгіш жіптің дыбысын төмендетіп, толығымен босаса, жіптің кернеуін жоғалтады. Иілгіштері сырғанатын скрипканы аспап жасаушы немесе скрипка жөндеушісі жөндеуі керек. Иілгіш майы немесе қосылысы үнемі қолданылса, тозуды ұзаққа кешіктіріп, иілгіштердің тегіс айналуын қамтамасыз етеді. Көптеген скрипка музыкаларында, соның ішінде классикалық музыкада, джазда және халық музыкасында Г-Д-А-Е күйі қолданылады. Кейде басқа күйлер де қолданылады, мысалы, G жібін A-ға дейін күйлеуге болады. Классикалық музыкадағы стандартты емес күйлер скордатура деп аталады, ал кейбір халық стильдерінде оны кросс-тюнинг деп атайды. Классикалық музыкадағы скордатураның танымал мысалы - Камиль Сен-Санстың "Danse Macabre" шығармасы, онда соло скрипканың Е жібі композицияға қорқынышты диссонанс беру үшін Е-ге дейін төмендетіледі. Басқа мысалдар: Бела Бартоктың "Контрасттар" шығармасының үшінші бөлімі, онда Е жібі Е-ге дейін, ал G жібі G-ге дейін төмендетіледі, Никколо Паганинидің "Бірінші скрипкалық концерті", онда барлық төрт жіп жарты тон жоғары күйленеді, және Бибердің "Сырлы сонаталары", онда әр бөлім әртүрлі скордатуралық күйге ие. Үнді классикалық музыкасында және үнді жеңіл музыкасында скрипка оңтүстік үнді стилінде D-A-D-A күйіне күйленеді. Үнді классикалық музыкасында абсолюттік дыбыс ұғымы болмағандықтан, музыканттар жіптер арасындағы осы салыстырмалы дыбыс аралықтарын сақтау үшін кез келген ыңғайлы күйді пайдалана алады. Бұл аралықтардағы тағы бір таралған күйлеу - B-F-B-F, ол үнді классикалық музыка стиліне сәйкес келеді. Солтүстік Үндістанның хиндустани стилінде күйлеу әдетте Sa-Pa-Sa-Pa орнына Pa-Sa-Pa-Sa болып келеді. Бұл, мысалы, F-B-F-B-ге сәйкес келуі мүмкін. Ирандық классикалық музыкада және ирандық жеңіл музыкада скрипканың әр Дастгахта әртүрлі күйлері бар, ол Дастгахта (E-A-E-A) немесе Дастгахта (E-A-D-E) және Дастгахта (E-A-E-E) күйленген болуы мүмкін. Араб классикалық музыкасында А және Е жіптері бір қадам төмендетіледі, яғни G-D-G-D. Бұл араб мақамдарын, әсіресе төрттен бір тонды мақамдарды ойнауды жеңілдету үшін жасалады. Көптеген скрипкаларда төрт жіп бар, ал кейбіреулерінде жетіге дейін жіп болуы мүмкін. Жеті - доғалы аспапта қолданылатын ең көп жіп саны деп саналады, себебі жетіден астам жіп болса, доғамен кез келген ішкі жіпті жеке ойнау мүмкін емес. Жеті жіпті скрипкалар өте сирек кездеседі. Мұндай скрипкалардың қосымша жіптері әдетте G жібінен төмен, C, F және B жіптеріне күйленеді. Егер аспаптың ойналатын ұзындығы, яғни гайкадан тіреуге дейінгі жіп ұзындығы, стандартты толық өлшемді скрипкаға тең болса, яғни 35,5 см-ден сәл кем болса, оны дұрыс скрипка деп атауға болады. Кейбір мұндай аспаптар сәл ұзынырақ және оларды виола деп санау керек. Бес немесе одан көп жіптері бар скрипкалар көбінесе джаз немесе халық музыкасында қолданылады. Кейбір тапсырыс бойынша жасалған аспаптарда доғамен ойналмаған, бірақ доғамен ойналатын жіптердің дірілісінен дыбыс шығаратын қосымша жіптер болады.
Violins are tuned by turning the pegs in the pegbox under the scroll or by adjusting the fine tuner screws at the tailpiece. All violins have pegs; fine tuners (also called fine adjusters) are optional. Most fine tuners consist of a metal screw that moves a lever attached to the string end. They permit very small pitch adjustments much more easily than the pegs. Turning a fine tuner clockwise causes the pitch to become sharper (as the string is under more tension), and turning it counterclockwise, the pitch becomes flatter (as the string is under less tension). Fine tuners on all four of the strings are very helpful when using those with a steel core, and some players use them with synthetic strings. Since modern E strings are steel, a fine tuner is nearly always fitted for that string. Fine tuners are not used with gut strings, which are more elastic than steel or synthetic core strings and do not respond adequately to the very small movements of fine tuners. To tune a violin, the A string is first tuned to a standard pitch (usually A=440 Hz). (When accompanying or playing with a fixed pitch instrument such as a piano or accordion, the violin tunes to the corresponding note on that instrument rather than to any other tuning reference. The oboe is generally the instrument used to tune orchestras where violins are present since its sound is penetrating and can be heard over the other woodwinds.) The other strings are then tuned against each other in intervals of perfect fifths by bowing them in pairs. A minutely higher tuning is sometimes employed for solo playing to give the instrument a brighter sound; conversely, Baroque music is sometimes played using lower tunings to make the violin's sound more gentle. After tuning, the instrument's bridge may be examined to ensure that it is standing straight and centered between the inner nicks of the f holes; a crooked bridge may significantly affect the sound of an otherwise well made violin. After extensive playing, the tuning pegs and their holes can become worn, making the pegs more likely to slip under tension. A slipping peg leads to the pitch of the string dropping somewhat, or if the peg becomes completely loose, to the string completely losing tension. A violin in which the tuning pegs are slipping needs to be repaired by a luthier or violin repairperson. Peg dope or peg compound, used regularly, can delay the onset of such wear while allowing the pegs to turn smoothly. The tuning G–D–A–E is used for most violin music, including Classical music, jazz, and folk music. Other tunings are occasionally employed; the G string, for example, can be tuned up to A. The use of nonstandard tunings in classical music is known as scordatura; in some folk styles, it is called cross tuning. One famous example of scordatura in classical music is Camille Saint Saëns' Danse Macabre, where the solo violin's E string is tuned down to E to impart an eerie dissonance to the composition. Other examples are the third movement of Contrasts, by Béla Bartók, where the E string is tuned down to E and the G tuned to a G, Niccolò Paganini's First Violin Concerto, where all four strings are designated to be tuned a semitone higher, and the Mystery Sonatas by Biber, in which each movement has different scordatura tuning. In Indian classical music and Indian light music, the violin is likely to be tuned to D–A–D–A in the South Indian style. As there is no concept of absolute pitch in Indian classical music, musicians can use any convenient tuning to maintain these relative pitch intervals between the strings. Another prevalent tuning with these intervals is B–F–B–F, which corresponds to Sa–Pa–Sa–Pa in the Indian carnatic classical music style. In the North Indian Hindustani style, the tuning is usually Pa Sa Pa Sa instead of Sa–Pa–Sa–Pa. This could correspond to F–B–F–B, for instance. In Iranian classical music and Iranian light music, the violin has different tunings in each Dastgah; it is likely to be tuned (E–A–E–A) in Dastgah h Esfahan or in Dastgāh e Šur is (E–A–D–E) and (E–A–E–E), in Dastgāh e Māhur is (E–A–D–A). In Arabic classical music, the A and E strings are lowered by a whole step, i. e. G–D–G–D. This is to ease playing Arabic maqams, especially those containing quarter tones. While most violins have four strings, there are violins with additional strings, some with as many as seven. Seven is generally thought to be the maximum number of strings practical on a bowed string instrument; with more than seven strings, it would be impossible to play any particular inner string individually with the bow. Violins with seven strings are very rare. The extra strings on such violins typically are lower in pitch than the G string; these strings are usually tuned (going from the highest added string to the lowest) to C, F, and B. If the instrument's playing length, or string length from nut to bridge, is equal to that of an ordinary full scale violin; i. e., a bit less than , then it may be properly termed a violin. Some such instruments are somewhat longer and should be regarded as violas. Violins with five strings or more are typically used in jazz or folk music. Some custom made instruments have extra strings which are not bowed, but which sound sympathetically, due to the vibrations of the bowed strings.
Қасқырлар
Скрипка көбінесе ат шашынан жасалған таспасы ұшы мен бауының екі басында керілген доғамен тартылады. Әдеттегі скрипка доғасының ұзындығы шамамен болады, ал альт доғалары шамамен қысқарақ және ауыррақ болуы мүмкін. Доғаның баулы бөлігінде бұрандалы реттегіш шашты қатайтады немесе босатады. Баулы бөліктен алға қарай, былғары бас бармақ тірегі (тұтқа) және орама таяқты қорғап, ойыншының қолына сенімді ұстауға мүмкіндік береді. Дәстүрлі орамалар сымнан (көбінесе күміс немесе күміс жалатылған), жібек немесе балиеннен ("кит сүйегі", қазір алма-кезек қоңыр және қара пластиктен жасалған) жасалады. Кейбір шыны талшықты студенттік доғалар пластикалық қапты тұтқа және орама ретінде қолданады. Доға шашы дәстүрлі түрде сұр еркек жылқының құйрығынан (көбінесе ақ шашы бар) алынады. Кейбір арзан доғалар синтетикалық талшықтан жасалған. Қаты розен шашты сәл жабысқақ ету үшін шашқа ысқылап жағылады; доғаны ішекке жүргізгенде, олардың арасындағы үйкеліс ішектің дірілдеуіне себеп болады. Қымбат доға таяқтарын жасау үшін жылан ағашы және бразилия ағашы (Пернамбуко ағашы деп те аталады) сияқты дәстүрлі материалдар қолданылады. Кейбір жаңа доға дизайнындағы жаңалықтар барлық деңгейдегі шеберлікте таяқ үшін көміртек талшығын (CodaBows) пайдаланады. Студенттерге арналған арзан доғалар арзан ағаштан немесе шыны талшықтан (Глазер) жасалады.
A violin is usually played using a bow consisting of a stick with a ribbon of horsehair strung between the tip and frog (or nut, or heel) at opposite ends. A typical violin bow may be overall, and weigh about Viola bows may be about shorter and heavier. At the frog end, a screw adjuster tightens or loosens the hair. Just forward of the frog, a leather thumb cushion (called the grip) and a winding protect the stick and provide a secure hold for the player's hand. Traditional windings are of wire (often silver or plated silver), silk, or baleen ("whalebone", now substituted by alternating strips of tan and black plastic.) Some fiberglass student bows employ a plastic sleeve as both grip and winding. Bow hair traditionally comes from the tail of a grey male horse (which has predominantly white hair). Some cheaper bows use synthetic fiber. Solid rosin is rubbed onto the hair, to render it slightly sticky; when the bow is drawn across a string, the friction between them makes the string vibrate. Traditional materials for the more costly bow sticks include snakewood, and brazilwood (which is also known as Pernambuco wood). Some recent bow design innovations use carbon fiber (CodaBows) for the stick, at all levels of craftsmanship. Inexpensive bows for students are made of less costly timbers, or from fiberglass (Glasser).
Дұрысы
Скрипка отырып не тұрып ойнатылады. Жеке орындаушылар (жеке, фортепианомен немесе оркестрмен ойнаса) көбінесе тұрып ойнайды (егер Ицхак Перлман сияқты физикалық мүмкіндігі шектеулі болмаса). Ал оркестрде және камералық музыкада әдетте отырып ойнайды. 2000 және 2010 жылдары барокко музыкасын орындайтын кейбір оркестрлер (мысалы, Фрайбург барокколық оркестрі) өздерінің барлық скрипкалары мен альттарын, солото және ансамбльде, тұрып орындады. Скрипканы ұстаудың қалыпты тәсілі – жақтың сол жағын скрипканың жақ тірегіне сүйеп, сол иықпен қолдауға алу, көбінесе иық тірегінің (немесе иық тірегімен күресетін жас орындаушылар үшін губка мен серіппелі таспаның) көмегімен. Жақ пен иық скрипканы сол қол биік позициядан (бармақтың тақтасындағы жоғары нотадан) төменгі позицияға (қақпаққа жақын) ауысқанда тұрақты ұстауы керек. Үнділік позда скрипканың тұрақтылығы оның орамасының аяққа тиеуімен қамтамасыз етіледі. Мұғалімдер жақсы позаның маңыздылығын атап көрсетсе де, ойнау сапасы үшін де, қайталамалы жарақаттарды азайту үшін де, жақсы позаның не екені және оған қалай жетуге болатыны туралы кеңестер әртүрлі болады. Дегенмен, барлығы табиғи, бос және керілмеген позаның маңыздылығын айтады. Көптеген жағдайларда ұсынылатын нәрселер – сол білезікті тік ұстау (немесе оған жақын) сол қолдың саусақтары еркін қозғалуы үшін және жарақат алу мүмкіндігін азайту үшін, сондай-ақ екі иықты табиғи күйде ұстап, оларды тым жоғары көтермеу. Бұл, кез келген артық кернеу сияқты, қозғалыс еркіндігін шектейді және жарақат алу қаупін арттырады. Денеңді қисайту ойнауға кедеріл келтіруі мүмкін, себебі ол дене тепе-теңдігін бұзады және иықтарды көтереді. Сол қолдың ауыруы – денсаулыққа зиянды кернеудің тағы бір белгісі, бұл скрипканы ұстағанда тым көп қысым көрсетілетінін білдіреді.
The violin is played either seated or standing up. Solo players (whether playing alone, with a piano or with an orchestra) play mostly standing up (unless prevented by a physical disability such as in the case of Itzhak Perlman). In contrast, in the orchestra and in chamber music it is usually played seated. In the 2000s and 2010s, some orchestras performing Baroque music (such as the Freiburg Baroque Orchestra) have had all of their violins and violas, solo and ensemble, perform standing up. The standard way of holding the violin is with the left side of the jaw resting on the chinrest of the violin, and supported by the left shoulder, often assisted by a shoulder rest (or a sponge and an elastic band for younger players who struggle with shoulder rests). The jaw and the shoulder must hold the violin firmly enough to allow it to remain stable when the left hand goes from a high position (a high pitched note far up on the fingerboard) to a low one (nearer to the pegbox). In the Indian posture, the stability of the violin is guaranteed by its scroll resting on the side of the foot. While teachers point out the vital importance of good posture both for the sake of the quality of the playing and to reduce the chance of repetitive strain injury, advice as to what good posture is and how to achieve it differs in details. However, all insist on the importance of a natural relaxed position without tension or rigidity. Things which are almost universally recommended are keeping the left wrist straight (or very nearly so) to allow the fingers of the left hand to move freely and to reduce the chance of injury and keeping either shoulder in a natural relaxed position and avoiding raising either of them in an exaggerated manner. This, like any other unwarranted tension, would limit freedom of motion, and increase the risk of injury. Hunching can hamper good playing because it throws the body off balance and makes the shoulders rise. Another sign that comes from unhealthy tension is pain in the left hand, which indicates too much pressure when holding the violin.
Сол қол және соғу өндірісі
Сол қол бауырымен саусақты "тоқтатып", әр түрлі биіктік шығарады, осылайша сырдың дыбыс ұзақтығын, демек, сырдың тонын анықтайды. Скрипканың, гитарадағыдай, сырды тоқтатуға арналған таспалары болмағандықтан, музыкант жақсы интонациямен (күйіндеумен) ойнау үшін саусақтарын сырға қайда қою керектігін дәл білуі керек. Бастауыш скрипкашылар ашық сырларды және ең төменгі позицияны, яғни құлаққа жақын жерді ойнайды. Оқушылар көбінесе А мажор және G мажор сияқты салыстырмалы түрде оңай тондардан бастайды. Оқушыларға гаммалар мен қарапайым әуендер үйретіледі. Гаммалар мен арпеггиоларды жаттықтыру және құлақты дамыту арқылы скрипкашының сол қолы ақырында бұлшықет жады арқылы ноталарды "сезеді". Жаңа бастағандар кейде сол қолдың саусақтарын дұрыс орналастыру үшін саусақ тақтасына қойылған таспаларды пайдаланады, бірақ көбінесе дамыған сайын олардан тез бас тартады. Тағы бір жиі қолданылатын белгілеу әдісі – саусақ тақтасына ақ түспен нүктелер салу, олар бірнеше апта бойы үнемі жаттығудан кейін жоғалады. Өкінішке орай, бұл тәсіл кейде құлақты жетілдірудің орнына қолданылады, саусақты құлақ емес, көзбен орналастыруға бағыттайды. Әсіресе ойнауды үйренудің алғашқы кезеңдерінде "қоңыр дауыстар" пайдалы. Бірінші позицияда мұндай тоғыз нота бар, онда тоқтатылған нота басқа (ашық) сырмен бірге немесе октавада дыбысталады, осылайша оны серпілісті түрде резонансқа келтіреді. Оқушылар көбінесе осы қоңыр дауыстарды тоқтатылған нотаның интонациясын тексеру үшін пайдаланады. Мысалы, G сымында тоқтатылған "A" нотасын ойнағанда, скрипкашы тоқтатылған "A" нотасының интонациясын тексеру үшін бір уақытта ашық D сымын да ойнай алады. Егер "A" нотасы дұрыс күйленген болса, "A" және ашық D сымы үйлесімді төртінші дыбыстың гармониясын құруы керек. Скрипкалар, оркестрдегі басқа да аспаптар (скрипка, альт, виолончель) сияқты, толық бесіншілікте күйленеді, бірақ контрабас толық төртіншілікте күйленеді. Әр келесі нота музыканттың ең үйлесімді деп санайтын биіктікте тоқтатылады, "бірге ойнамағанда, [скрипкашы] тұрақты түрде темперленген немесе табиғи [тура] гаммада ойнамайды, бірақ көбінесе пифагорлық гаммаға сәйкес келеді". Скрипкашылар сырлы квартетте немесе сырлы оркестрде ойнағанда, сырлар әдетте ойнайтын тональдыққа сәйкес күйіндеуді "жұмсартады". Тең темпераментке күйленген аспаппен, мысалы, пианиномен ойнағанда, тәжірибелі скрипкашылар пианиноның тең темпераментіне сәйкес күйіндеуді реттейді, диссонанстық ноталардан аулақтау үшін. Саусақтар музыкалық жазуда, мысалы, ноталар мен этюдтер кітаптарында әдетте 1 (бас бармақ) -дан 4 (шікібармақ) -қа дейін нөмірленеді. Әсіресе скрипкалық музыканың оқулық басылымдарында ноталардың үстіндегі сандар қай саусақты қолдану керектігін көрсетеді, ал 0 немесе O ашық сырды көрсетеді. Оң жақтағы кесте бірінші позицияда қол жетімді ноталардың орналасуын көрсетеді. Бұл кестеде құлақтан жоғары қарай ноталардың арасындағы арақашықтық қалай тарылатыны көрсетілмеген. Кесте қабырғаларындағы сызықтар 1-ші, жоғары 2-ші, 3-ші және 4-ші саусақтарда бастаушылар үшін таспаларды орналастырудың әдеттегі мүмкіндіктерін көрсетеді.
The left hand determines the sounding length of the string, and thus the pitch of the string, by "stopping" it (pressing it) against the fingerboard with the fingertips, producing different pitches. As the violin has no frets to stop the strings, as is usual with the guitar, the player must know exactly where to place the fingers on the strings to play with good intonation (tuning). Beginning violinists play open strings and the lowest position, nearest to the nut. Students often start with relatively easy keys, such as A Major and G major. Students are taught scales and simple melodies. Through practice of scales and arpeggios and ear training, the violinist's left hand eventually "finds" the notes intuitively by muscle memory. Beginners sometimes rely on tapes placed on the fingerboard for proper left hand finger placement, but usually abandon the tapes quickly as they advance. Another commonly used marking technique uses dots of white out on the fingerboard, which wear off in a few weeks of regular practice. This practice, unfortunately, is used sometimes in lieu of adequate ear training, guiding the placement of fingers by eye and not by ear. Especially in the early stages of learning to play, the so called "ringing tones" are useful. There are nine such notes in first position, where a stopped note sounds a unison or octave with another (open) string, causing it to resonate sympathetically. Students often use these ringing tones to check the intonation of the stopped note by seeing if it is harmonious with the open string. For example, when playing the stopped pitch "A" on the G string, the violinist could play the open D string at the same time, to check the intonation of the stopped "A". If the "A" is in tune, the "A" and the open D string should produce a harmonious perfect fourth. Violins are tuned in perfect fifths, like all the orchestral strings (violin, viola, cello) except the double bass, which is tuned in perfect fourths. Each subsequent note is stopped at a pitch the player perceives as the most harmonious, "when unaccompanied, [a violinist] does not play consistently in either the tempered or the natural [just] scale, but tends on the whole to conform with the Pythagorean scale." When violinists are playing in a string quartet or a string orchestra, the strings typically "sweeten" their tuning to suit the key they are playing in. When playing with an instrument tuned to equal temperament, such as a piano, skilled violinists adjust their tuning to match the equal temperament of the piano to avoid discordant notes. The fingers are conventionally numbered 1 (index) through 4 (little finger) in music notation, such as sheet music and etude books. Especially in instructional editions of violin music, numbers over the notes may indicate which finger to use, with 0 or O indicating an open string. The chart to the right shows the arrangement of notes reachable in first position. Not shown on this chart is the way the spacing between note positions becomes closer as the fingers move up (in pitch) from the nut. The bars at the sides of the chart represent the usual possibilities for beginners' tape placements, at 1st, high 2nd, 3rd, and 4th fingers.
Міндеттер
Қолдың саусақ тақтаға орналасуы "позициялар" арқылы сипатталады. Бірінші позиция, көбінесе бастаушылар осыдан бастайды (бірақ кейбір әдістер үшінші позициядан басталуы мүмкін), ішекті аспаптарда ең көп қолданылатын позиция. Жастар оркестрлері үшін жазылған музыка көбінесе бірінші позицияда болады. Стандартты тұрғыда осы позициядағы ең төменгі нота – ашық G3, ал ең жоғары нота бірінші позицияда E ішегіндегі төртінші саусақпен ойналып, B5 дыбысын шығарады. Қолды мойын бойымен жылжытқанда, бірінші саусақ екінші саусақтың орнын басады, осылайша орындаушы екінші позицияға көшеді. Бірінші саусақты үшінші саусақтың орнына бірінші позицияға қою орындаушыны үшінші позицияға жеткізеді, және т.с.с. Позицияны өзгерту, оған байланысты қолдың қозғалысы "ауысу" деп аталады, ал дәл интонацияны және тегіс легато (байланысты) дыбысты сақтай отырып тиімді ауысу – барлық деңгейдегі техниканың маңызды бөлігі. Көбінесе "бағыттаушы саусақ" қолданылады: ескі позициядағы нотаны ойнаған соңғы саусақ ауысу кезінде иіге жеңіл тиіп, жаңа позицияда дұрыс орналасуға көмектеседі. Бастапқы ауысу жаттығуларында "бағыттаушы саусақ" көтеріліп немесе төмен жылжығанда дауысталады, осылайша орындаушы құлағымен дұрыс орналасуды анықтай алады. Мұндай жаттығулардың сыртында оны естімеу керек (егер орындаушы экспрессивті мақсатта портменто әсерін мақсатты түрде қолданбаса). Төменгі позицияларда ауысу кезінде сол қолдың бас бармағы аспап мойны бойымен жоғары немесе төмен жылжиды, саусақтарға қатысты өз орнын сақтайды (бірақ бас бармақтың қозғалысы саусақтардың қозғалысынан сәл бұрын немесе сәл кейін болуы мүмкін). Мұндай жағдайларда бас бармақ "тіреу" ретінде қарастырылады, оның орналасуы орындаушының қай позицияда екенін анықтайды. Жоғары позицияларда бас бармақ саусақтармен бірге жылжи алмайды, себебі аспаптың корпусы кедергі келтіреді. Оның орнына бас бармақ мойын бойымен айналып, мойынның корпустың оң жақ бөлігімен кездесетін жеріне орналасады және саусақтар жоғары позициялар арасында жылжығанда сол жерде қалады. Қалыпты позиция шегінен тыс орындалатын нота, ауыспай, "кеңейту" деп аталады. Мысалы, А ішегіндегі үшінші позицияда қол табиғи түрде бірінші саусағын D-ге, ал төртінші саусағын G немесе G-ге орналастырады. Бірінші саусақты C-ге кері созу немесе төртінші саусақты A-ға жоғары созу – кеңейту болып табылады. Кеңейтулер көбінесе бір немесе екі нота басқаша берік позициядан сәл ауытқығанда қолданылады, және ауысуға немесе ішекті кесіп өтуге қарағанда аз кедергі келтіреді. Скрипкадағы ең төменгі позиция "жартылай позиция" деп аталады. Бұл позицияда бірінші саусақ "төменгі бірінші позиция" нотасында, мысалы, А ішегіндегі B, ал төртінші саусақ өзінің қалыпты орнынан төмен қарай созылады, мысалы, А ішегіндегі D, ал қалған екі саусақ қажет болған жағдайда арасына орналасады. Бас бармақтың орналасуы әдетте "жартылай позицияда" бірінші позициядағыдай болғандықтан, оны нағыз позицияға қарағанда бүкіл қолдың артқа қарай созылуы ретінде қарастыру дұрыс. Скрипканың жоғарғы шекті диапазоны көбінесе орындаушының шеберлігімен анықталады, ол бір ішекте екі октавадан астам және аспапта төрт октава ойнай алады. Позиция атаулары көбінесе төменгі позициялар үшін және оқулықтар мен этюдтерде қолданылады; осы себепті жетінші позициядан жоғары нәрсеге сілтемелерді естімеу жиі кездеседі. Іс жүзінде ең жоғары позиция – 13-ші позиция. Жоғары позициялар екі себеппен ерекше техникалық қиындық туғызады. Біріншіден, әр түрлі ноталардың орналасуындағы айырмашылық жоғары позицияларда әлдеқайда тар болады, бұл ноталарды табуды және кейбір жағдайларда құлақпен ажыратуды қиындатады. Екіншіден, жоғары позициялардағы ішектің қысқа дыбыс ұзындығы оң қол мен садақты тиімді дыбыстауға кедергі келтіреді. Аспаптың сапасы неғұрлым жоғары (және қымбат) болса, оның жақсы дыбысты ұстап тұру мүмкіндігі соғұрлым жоғары болады. Барлық ноталарды (ашық D-ден төменгілерін қоспағанда) бірнеше ішекте ойнауға болады. Бұл – ішекті аспаптардың стандартты дизайны, бірақ ол фортепианодан ерекшеленеді, оның 88 нотасының әрқайсысы бір ғана орында болады. Мысалы, скрипкадағы ашық А нотасы ашық А ретінде немесе D ішегінде (біріншіден төртіншіге дейінгі позицияларда) немесе тіпті G ішегінде (алтыдан тоғызыншы позицияларға дейін өте жоғары) ойналуы мүмкін. Әр ішектің әр түрлі салмағы (қалыңдығы) және басқа ашық ішектердің резонанстары болғандықтан әр түрлі дыбыс сапасы бар. Мысалы, G ішегі көбінесе өте толық, дыбыстық дыбысқа ие деп саналады, бұл әсіресе кеш романтикалық музыкаға сәйкес келеді. Мұны музыкада, мысалы, sul G немесе IV (төртінші ішекте орындауды білдіретін рим цифры; конвенция бойынша ішектер жұқадан, жоғары дыбыстан (I) төмен дыбысқа (IV) дейін нөмірленеді) деген белгімен көрсетеді. Партитурада тікелей нұсқаулар болмаса да, тәжірибелі скрипакші белгілі бір ноталарды немесе бөлімдерді ойнау үшін қай ішекті таңдау бойынша өз шешімін және көркем сезімін қолданады.
The placement of the left hand on the fingerboard is characterized by "positions". First position, where most beginners start (although some methods start in third position), is the most commonly used position in string music. Music composed for beginning youth orchestras is often mostly in first position. The lowest note available in this position in standard tuning is an open G3; the highest note in first position is played with the fourth finger on the E string, sounding a B5. Moving the hand up the neck, the first finger takes the place of the second finger, bringing the player into second position. Letting the first finger take the first position place of the third finger brings the player to third position, and so on. A change of positions, with its associated movement of the hand, is referred to as a shift, and effective shifting maintaining accurate intonation and a smooth legato (connected) sound is a key element of technique at all levels. Often a "guide finger" is used; the last finger to play a note in the old position continuously lightly touches the string during the course of the shift to end up on its correct place in the new position. In elementary shifting exercises the "guide finger" is often voiced while gliding up or down the string, so the player can establish correct placement by ear. Outside of these exercises it should rarely be audible (unless the performer is consciously applying a portamento effect for expressive reasons). In the course of a shift in low positions, the thumb of the left hand moves up or down the neck of the instrument so as to remain in the same position relative to the fingers (though the movement of the thumb may occur slightly before, or slightly after, the movement of the fingers). In such positions, the thumb is often thought of as an 'anchor' whose location defines what position the player is in. In very high positions, the thumb is unable to move with the fingers as the body of the instrument gets in the way. Instead, the thumb works around the neck of the instrument to sit at the point at which the neck meets the right bout of the body, and remains there while the fingers move between the high positions. A note played outside of the normal compass of a position, without any shift, is referred to as an extension. For instance, in third position on the A string, the hand naturally sits with the first finger on D and the fourth on either G or G. Stretching the first finger back down to a C, or the fourth finger up to an A, forms an extension. Extensions are commonly used where one or two notes are slightly out of an otherwise solid position, and give the benefit of being less intrusive than a shift or string crossing. The lowest position on the violin is referred to as "half position". In this position the first finger is on a "low first position" note, e. g. B on the A string, and the fourth finger is in a downward extension from its regular position, e. g. D on the A string, with the other two fingers placed in between as required. As the position of the thumb is typically the same in "half position" as in first position, it is better thought of as a backwards extension of the whole hand than as a genuine position. The upper limit of the violin's range is largely determined by the skill of the player, who may easily play more than two octaves on a single string, and four octaves on the instrument as a whole. Position names are mostly used for the lower positions and in method books and etudes; for this reason, it is uncommon to hear references to anything higher than seventh position. The highest position, practically speaking, is 13th position. Very high positions are a particular technical challenge, for two reasons. Firstly, the difference in location of different notes becomes much narrower in high positions, making the notes more challenging to locate and in some cases to distinguish by ear. Secondly, the much shorter sounding length of the string in very high positions is a challenge for the right arm and bow in sounding the instrument effectively. The finer (and more expensive) an instrument, the better able it is to sustain good tone right to the top of the fingerboard, at the highest pitches on the E string. All notes (except those below the open D) can be played on more than one string. This is a standard design feature of stringed instruments; however, it differs from the piano, which has only one location for each of its 88 notes. For instance, the note of open A on the violin can be played as the open A, or on the D string (in first to fourth positions) or even on the G string (very high up in sixth to ninth positions). Each string has a different tone quality, because of the different weights (thicknesses) of the strings and because of the resonances of other open strings. For instance, the G string is often regarded as having a very full, sonorous sound which is particularly appropriate to late Romantic music. This is often indicated in the music by the marking, for example, sul G or IV (a Roman numeral indicating to play on the fourth string; by convention, the strings are numbered from thinnest, highest pitch (I) to the lowest pitch (IV)). Even without an explicit instructions in the score, an advanced violinist will use her/his discretion and artistic sensibility to select which string to play specific notes or passages.
Ашық тізбектер
Егер жіпті бірде-бір саусақпен баспай бүгіп немесе тартып алса, онда ол бос жіп деп аталады. Бұл, саусақпен басқан жіптен өзгеше дыбыс береді, себебі жіп, саусақтың астында емес, құлақта еркін дірілдейді. Сонымен қатар, бос жіпте вибратоны толыққанды пайдалану мүмкін емес (бірақ, жақын жіпте нотаны октавамен басып, дірілдету арқылы жартылай эффектке қол жеткізуге болады, бұл овертонға вибрато элементін қосады). Классикалық дәстүрде скрипкашылар, композитордың талабы болмаса, бос жіптің тембрінің өзгеруінен аулақ болу үшін көбінесе жіптерді қиыстырып немесе позицияны өзгертеді. Бұл әсіресе бос Е жібі үшін маңызды, өйткені ол көбінесе қатал дыбыс береді. Дегенмен, бос жіпті көркемдік эффект үшін таңдап алуға болатын жағдайлар да бар. Мұны классикалық музыкада органнің гулына еліктеуде көруге болады (Ж.С. Бах, өзінің E тонындағы соло скрипкаға арналған Партитасында осыны іске асырды), скрипка тартуда (мысалы, Hoedown) немесе бос жіптен қашуға тырысу музыкалық тұрғыдан дұрыс болмағанда (мысалы, Барокко музыкасында, онда позицияны өзгерту сирек кездеседі). Жылдам темптегі гаммалар немесе арпеджиоларда бос Е жібі ыңғайлы болу үшін қолданылуы мүмкін, егер нотаның қатал тембрді дамытуға уақыты болмаса. Халық музыкасында, скрипкада және басқа дәстүрлі музыка жанрларында бос жіптер олардың резонансты тембрі үшін жиі қолданылады. Бос жіпті жақын жіптегі басқан нотамен бірдей ойнағанда, сыбызғының гулына ұқсас дыбыс пайда болады, композиторлар көбінесе оны халық музыкасын еліктеу үшін қолданады. Кейде екі нота да бірдей болады (мысалы, D жібіндегі басқан A нотасын бос A жібіне қарсы ойнату), бұл «скрипканың» дыбысын тудырады. Бос жіпті бірдей басқан нотамен бір уақытта ойнау, әсіресе оркестрде, көбірек дыбыс қажет болғанда да талап етілуі мүмкін. Кейбір классикалық скрипкалық партияларда композитор скрипкашыдан бос жіпте ойнауын сұрайтын ноталар бар, себебі бос жіп ерекше дыбыс тудырады.
If a string is bowed or plucked without any finger stopping it, it is said to be an open string. This gives a different sound from a stopped string, since the string vibrates more freely at the nut than under a finger. Further, it is impossible to use vibrato fully on an open string (though a partial effect can be achieved by stopping a note an octave up on an adjacent string and vibrating that, which introduces an element of vibrato into the overtones). In the classical tradition, violinists will often use a string crossing or shift of position to allow them to avoid the change of timbre introduced by an open string, unless indicated by the composer. This is particularly true for the open E which is often regarded as having a harsh sound. However, there are also situations where an open string may be specifically chosen for artistic effect. This is seen in classical music which is imitating the drone of an organ (J. S. Bach, in his Partita in E for solo violin, achieved this), fiddling (e. g., Hoedown) or where taking steps to avoid the open string is musically inappropriate (for instance in Baroque music where shifting position was less common). In quick passages of scales or arpeggios an open E string may simply be used for convenience if the note does not have time to ring and develop a harsh timbre. In folk music, fiddling and other traditional music genres, open strings are commonly used for their resonant timbre. Playing an open string simultaneously with a stopped note on an adjacent string produces a bagpipe like drone, often used by composers in imitation of folk music. Sometimes the two notes are identical (for instance, playing a fingered A on the D string against the open A string), giving a ringing sort of "fiddling" sound. Playing an open string simultaneously with an identical stopped note can also be called for when more volume is required, especially in orchestral playing. Some classical violin parts have notes for which the composer requests the violinist to play an open string, because of the specific sonority created by an open string.
Екілік, үшлік, аккордтар мен дрондар
Екі рет тоқтату – екі бөлек ішекке саусақтармен қысым жасап, бір мезгілде ілгеу арқылы екі үздіксіз дыбыс шығару (әдеттегі интервалдар: үшінші, төртінші, бесінші, алтыншы және октавалар). Екі рет тоқтату кез келген позицияда көрсетілуі мүмкін, бірақ бір позицияда табиғи түрде екі рет тоқтатылатын ең кең интервал – октава (төменгі ішекке бас бармақ, ал жоғарғы ішекке кішкентай саусақ). Дегенмен, кейде озық репертуарда ондық немесе одан да үлкен интервалдарды екі рет тоқтату қажет болады, нәтижесінде сол қолдың саусақтары созылған ұстанымы пайда болады. "Екі рет тоқтату" термині көбінесе саусақпен таңылған нотамен қатар ашық ішекті де дыбыстау үшін қолданылады, тіпті бір ғана саусақ ішекті тоқтатса да. Егер үш немесе төрт бір мезгілдегі ноталар көрсетілсе, скрипкашы әдетте аккордты "бөледі", төменгі бір немесе екі нотаны ойнап, бірден жоғарғы бір немесе екі нотаға көшеді, аспаптың табиғи резонансы төрт нотаның бірдей дыбыстағандай әсер етеді. Кейбір жағдайларда үш ішектің көмегімен үш нотаны бірдей дыбыстауға болады. Қайыс табиғи түрде бірден үш ішекті соқпайды, бірақ скрипкашы үш ноталық аккордты "жарып" (дыбыстағанда) жеткілікті жылдамдық пен қысым болса, қайыс шашы уақытша үш ішекке иіліп, олардың барлығы бірдей дыбыстауына мүмкіндік береді. Бұл әдетте, сабындықтың жанында күшті соққымен орындалады және қатты әрі агрессивті дыбыс шығарады. Оркестрдегі екі рет тоқтатулар кейде "divisi" деп белгіленеді және орындаушылар арасында бөлінеді, музыканттардың бір бөлігі төменгі нотаны, ал екінші бөлігі жоғарғы нотаны орындайды. Екі рет тоқтату (және divisi) оркестр репертуарында жиі кездеседі, скрипкалар сүйемелдеуді ойнағанда, ал басқа аспап немесе бөлім мелодияны орындайды. Тарихи негізделген орындаушылықтың кейбір жанрларында (әдетте барокко музыкасы және одан ертерек) аккордты бөлу немесе үш рет тоқтатулар орынды деп саналмайды; кейбір скрипкашылар барлық аккордтарды (тұрақты екі рет тоқтатуларды қоса) арпеджиомен орындайды, барлық немесе көптеген ноталарды жеке-жеке орындайды, олар бүйірленген ноталар ретінде жазылғандай. Алайда, қазіргі заманғы скрипкалардың дамуымен көпірдің қисықтығы азайғандықтан, үш рет тоқтату оңайырақ болды. Кейбір музыкалық стильдерде, негізгі сүйемелдеуді қамтамасыз ету үшін, негізінен жақын ішекке жазылған бөлім кезінде тұрақты ашық ішектің гулы ойнатылуы мүмкін. Бұл классикалық музыкаға қарағанда халық музыкасында жиі кездеседі.
Double stopping is when two separate strings are stopped by the fingers and bowed simultaneously, producing two continuous tones (typical intervals include 3rds, 4ths, 5ths, 6ths, and octaves). Double stops can be indicated in any position, though the widest interval that can be double stopped naturally in one position is an octave (with the index finger on the lower string and the pinky finger on the higher string). Nonetheless, intervals of tenths or even more are sometimes required to be double stopped in advanced repertoire, resulting in a stretched left hand position with the fingers extended. The term "double stop" is often used to encompass sounding an open string alongside a fingered note as well, even though only one finger stops the string. Where three or four simultaneous notes are indicated, the violinist will typically "split" the chord, choosing the lower one or two notes to play first before immediately continuing onto the upper one or two notes, with the natural resonance of the instrument producing an effect similar to if all four notes had been voiced simultaneously. In some circumstances, a "triple stop" is possible, where three notes across three strings can be voiced simultaneously. The bow will not naturally strike three strings at once, but if there is sufficient bow speed and pressure when the violinist "breaks" (sounds) a three note chord, the bow hair can be bent temporarily onto three strings, allowing each to sound simultaneously. This is accomplished with a heavy stroke, typically near the frog, and produces a loud and aggressive tone. Double stops in orchestra are occasionally marked divisi and divided between the players, with some division of the musicians playing the lower note and some division playing the higher note. Double stops (and divisi) are common in orchestral repertoire when the violins play accompaniment and another instrument or section plays melodically. In some genres of historically informed performance (usually of Baroque music and earlier), neither split chord nor triple stop chords are thought to be appropriate; some violinists will arpeggiate all chords (including regular double stops), playing all or most notes individually as if they had been written as a slurred figure. However, with the development of modern violins, triple stopping has become more natural due to the bridge being less curved. In some musical styles, a sustained open string drone can be played during a passage mainly written on an adjacent string, to provide a basic accompaniment. This is more often seen in folk traditions than in classical music.
Вибратор
Вибрато – сол қол мен қолының әуендік техникасы, онда нотаның биіктігі ұсыныспен өзгереді, пульстік ырғақпен. Қозғалысқа қолдың немесе қолдың әртүрлі бөліктері қатысуы мүмкін, бірақ нәтижесінде саусақтың ұшы қозғалып, тербелістегі ішектің ұзындығын сәл өзгертеді, бұл биіктікте толқынды тудырады. Көптеген скрипкашылар вибрато қолданғанда нотадан төмен, нақты нотадан төмен тербеліс жасайды, себебі қабылдау өзгеріп тұратын дыбыстардағы ең жоғары биіктікті қалайтыны есептеледі. Вибратоның дұрыс емес нотаны жасыруға тиімділігі шамалы, яғни, дұрыс қолданылмаған вибрато жақсы интонацияның орнын толтыра алмайды. Интонацияны жақсартуға арналған гаммалар мен басқа жаттығулар көбінесе вибратосыз орындалады, бұл жұмысты жеңілдетіп, тиімдірек етеді. Музыка студенттеріне әдетте, музыкада басқаша көрсетілмесе, вибрато қолданылатыны ескеріледі. Дегенмен, бұл тек қана бағыт екенін атап өту керек; нотада скрипкашыны вибрато қосуға міндеттейтін ештеңе жоқ. Бұл классикалық білім алған скрипкашы үшін қиындық тудыруы мүмкін, егер ол вибратоны аз немесе мүлдем қолданбайтын стильде ойнағысы келсе, мысалы, барокко музыкасын дәуірлік стильде және көптеген дәстүрлі скрипка стилінде орындағанда. Вибратоны саусақ, білек және қол қозғалысының дұрыс үйлесімі арқылы жасауға болады. Бір әдіс – қол вибратосы (немесе білек вибратосы) – білекте тербеліс жасау үшін қолды шайқауды білдіреді. Ал, тағы бір әдіс – қол вибратосы – иық буынындағы қозғалыс арқылы биіктікті өзгертеді. Бұл әдістердің үйлесімі музыкантқа әртүрлі тональды эффекттерді жасауға мүмкіндік береді. Скрипка вибратосының «қашан», «не үшін» және «қанша» мәселелері стиль және талғамға байланысты көркемдік мәселелер болып табылады, әртүрлі ұстаздар, музыка мектептері және музыка стильдері вибратоның әртүрлі стильдерін ұсынады. Мысалы, артық қолданылған вибрато алаңдатуы мүмкін. Акустикалық тұрғыдан алғанда, вибратоның дыбысқа қосатын қызығушылығы, гармоникалық құрамының (немесе тонның түсі немесе тембрінің) және дыбыс проекциясының бағыттық үлгісінің биіктік өзгерістерімен байланысты. Дыбысты бөлменің әртүрлі бөліктеріне ырғақты түрде «бағыттап», вибрато жақсы жасалған скрипканың дыбысына «жарық» немесе «жандылық» сыйлайды. Вибратоның көп бөлігі скрипкашының қалауына қалдырылады. Вибратоның әртүрлі түрлері шығармаға әртүрлі көңіл-күй сыйлайды, ал вибратоның әртүрлі деңгейлері мен стильдері көбінесе танымал скрипкашыларда көзге түсетін ерекшеліктер болып табылады.
Vibrato is a technique of the left hand and arm in which the pitch of a note varies subtly in a pulsating rhythm. While various parts of the hand or arm may be involved in the motion, the result is a movement of the fingertip bringing about a slight change in vibrating string length, which causes an undulation in pitch. Most violinists oscillate below the note, or lower in pitch from the actual note when using vibrato, since it is believed that perception favors the highest pitch in a varying sound. Vibrato does little, if anything, to disguise an out of tune note; in other words, misapplied vibrato is a poor substitute for good intonation. Scales and other exercises meant to work on intonation are typically played without vibrato to make the work easier and more effective. Music students are often taught that unless otherwise marked in music, vibrato is assumed. However, it has to be noted that this is only a trend; there is nothing on the sheet music that compels violinists to add vibrato. This can be an obstacle to a classically trained violinist wishing to play in a style that uses little or no vibrato at all, such as baroque music played in period style and many traditional fiddling styles. Vibrato can be produced by a proper combination of finger, wrist and arm motions. One method, called hand vibrato (or wrist vibrato), involves rocking the hand back at the wrist to achieve oscillation. In contrast, another method, arm vibrato, modulates the pitch by movement at the elbow. A combination of these techniques allows a player to produce a large variety of tonal effects. The "when" and "what for" and "how much" of violin vibrato are artistic matters of style and taste, with different teachers, music schools and styles of music favouring different styles of vibrato. For example, overdone vibrato may become distracting. In acoustic terms, the interest that vibrato adds to the sound has to do with the way that the overtone mix (or tone color, or timbre) and the directional pattern of sound projection change with changes in pitch. By "pointing" the sound at different parts of the room in a rhythmic way, vibrato adds a "shimmer" or "liveliness" to the sound of a well made violin. Vibrato is, in a large part, left to the discretion of the violinist. Different types of vibrato will bring different moods to the piece, and the varying degrees and styles of vibrato are often characteristics that stand out in well known violinists.
Вибрациялық трил
Кейде жылдам трилл әсерін жасау үшін вибрато сияқты қозғалысты қолдануға болады. Бұл әсерді орындау үшін нотаны тоқтататын саусақтың үстіндегі саусақты жіптен өте аз көтеріп (нотаны тоқтататын саусаққа берік қысылған күйде) және вибрато қозғалысын жасау керек. Екінші саусақ әрбір тербеліс кезінде төменгі саусақтың үстіндегі жіпке жеңіл тиіп, биіктіктің кең вибрато мен өте жылдам триллдің араласуындай дыбыстауына себеп болады. Бұл жоғары және төменгі ноталар арасындағы өтуді азырақ анық етеді және көбінесе орындаушының шешімімен қолданылады. Бұл трилл техникасы жартылай тондық триллдерге немесе жоғары позициядағы триллдерге (ноталар арасындағы қашықтық қысқарғанда) жақсы жұмыс істейді, себебі трилл жасайтын саусақ пен оның астындағы саусақ тігізісуі керек, бұл триллдеуге болатын қашықтықты шектейді. Өте жоғары позицияларда, триллдеу қашықтығы саусақтың енінен кем болса, трилл әсерін жасаудың жалғыз жолы вибрато триллі болуы мүмкін.
A vibrato like motion can sometimes be used to create a fast trill effect. To execute this effect, the finger above the finger stopping the note is placed very slightly off the string (firmly pressed against the finger stopping the string) and a vibrato motion is implemented. The second finger will lightly touch the string above the lower finger with each oscillation, causing the pitch to oscillate in a fashion that sounds like a mix between wide vibrato and a very fast trill. This gives a less defined transition between the higher and lower note, and is usually implemented by interpretative choice. This trill technique only works well for semi tonal trills or trills in high positions (where the distance between notes is lessened), as it requires the trilling finger and the finger below it to be touching, limiting the distance that can be trilled. In very high positions, where the trilled distance is less than the width of the finger, a vibrato trill may be the only option for trill effects.
Гармоникалар
Сызықты саусақтың ұшымен гармониялық түйінді жеңіл тигізу, бірақ толық қыспай, содан кейін оны тартып немесе серпитіп, гармониялар тудырады. Кәдімгі дыбыс орнына жоғарырақ пернедегі нота естіледі. Әрбір түйін – бұл сымның толық сандық бөлігі, мысалы, сымның жартысы немесе ұзындығының үштен бірі. Жақсы жауап беретін аспап сымның бойындағы көптеген гармониялық түйіндерді дыбыстата алады. Гармониялар музыкада гармонияның биіктігін анықтайтын нотаның үстіндегі кішкентай шеңбермен немесе ромб пішіндес нота басымен белгіленеді. Гармониялардың екі түрі бар: табиғи гармониялар және жасанды гармониялар (кейде жалған гармониялар деп те аталады). Табиғи гармониялар бос сымда ойналады. Бос сымды тартып немесе серпитіп дыбыстағандағы биіктігіне негізгі жиілік деп аталады. Гармониялар да үстіркі дыбыстар немесе бөліктер деп аталады. Олар негізгі жиіліктің толық сандық еселігінде пайда болады, бұл бірінші гармония деп аталады. Екінші гармония – бірінші үстіркі дыбыс (бос сымнан октава жоғары), үшінші гармония – екінші үстіркі дыбыс, және т.б. Екінші гармония сымның ортасында орналасқан және сымның пернесінен октава жоғары естіледі. Үшінші гармония сымды үш бөлікке бөледі және негізгі пернеден октава және квинта жоғары дыбысталады, ал төртінші гармония сымды төрт бөлікке бөледі, біріншісінен екі октава жоғары дыбысталады. Екінші гармонияның дыбысы ең анық, себебі ол барлық келесі жұп гармониялармен (4-ші, 6-шы және т.б.) ортақ түйінге ие. Үшінші және одан кейінгі тақ гармонияларды ойнау қиын, өйткені олар сымды тақ санда дірілдейтін бөліктерге бөледі және басқа гармониялармен көп түйіндерді бөліспейді. Жасанды гармонияларды жасау табиғи гармониялардан қиын, себебі олар сымды тоқтатуды және тоқтатылған нотада гармонияны ойнауды қамтиды. Октавалық аралықты (кез келген позициядағы бірінші және төртінші саусақ арасындағы қалыпты қашықтық) пайдаланып, төртінші саусақты тоқтатылған нотадан кварта жоғары сымды жеңіл тигізу арқылы төртінші гармонияны, тоқтатылған нотадан екі октава жоғары дыбыстатуға болады. Саусақтың орналасуы мен қысымы, сондай-ақ доғаның жылдамдығы, қысымы және дыбыс шығару нүктесі – қажетті гармонияны алу үшін маңызды. Сонымен қатар, әртүрлі ноталар жалған гармониялармен ойналғанда, тоқтату және гармониялық саусақ арасындағы қашықтық үнемі өзгеруі керек, өйткені ноталар арасындағы аралық сымның ұзындығы бойынша өзгереді. Гармониялық саусақ басылған нотадан жоғары мажорлық терцияда (бесінші гармониялық) немесе квинта жоғары (үшінші гармониялық) тигізуі мүмкін. Бұл гармониялар жиі қолданылмайды; мажорлық терция жағдайында тоқтатылған және тигізілген ноталардың екеуі де сәл өткір ойнатылуы керек, әйтпесе гармония жақсы дыбыстамайды. Квинта жағдайында, көптеген скрипкашылар үшін созу қиын. Жалпы репертуарда алтыншыдан кіші бөлшектер қолданылмайды. Дегенмен, кейде сегізден бірге дейін бөлінеді және жақсы аспап пен шебер орындаушы болған жағдайда он екіден бірге дейін бөлуге болады. Скрипка гармониясын зерттеуге арналған бірнеше кітап бар. Екі толық еңбек – Генрик Хеллердің 1928 жылы Simrock баспасында жарық көрген жеті томдық «Гармония теориясы» және Микеланджело Аббадоның 1934 жылы Ricordi баспасында жарық көрген бес томдық «Tecnica dei suoni armonici». Жасанды гармониядағы күрделі бөлімдерді виртуоздық скрипка әдебиетінде, әсіресе 19 және 20 ғасырдың басында кездестіруге болады. Бұған екі елеулі мысал – Витторио Монтидің «Csárdás» операсының толық бөлімі және Петр Ильич Чайковскийдің «Скрипкалық концерті» атты шығармасының үшінші бөлімінің ортасына қарай өтетін бөлімі. Паганинидің Скрипкалық концерті №1-нің үшінші бөлімінің бөлігі гармониядағы екі рет тоқтатылған терциялардан тұрады. Сымдар тозған, кірленген және ескірген кезде, гармониялардың пернесі дұрыс болмауы мүмкін. Сондықтан скрипкашылар сымдарын үнемі ауыстырып отырады.
Lightly touching the string with a fingertip at a harmonic node, but without fully pressing the string, and then plucking or bowing the string, creates harmonics. Instead of the normal tone, a higher pitched note sounds. Each node is at an integer division of the string, for example half way or one third along the length of the string. A responsive instrument will sound numerous possible harmonic nodes along the length of the string. Harmonics are marked in music either with a little circle above the note that determines the pitch of the harmonic, or by diamond shaped note heads. There are two types of harmonics: natural harmonics and artificial harmonics (also known as false harmonics). Natural harmonics are played on an open string. The pitch of the open string when it is plucked or bowed is called the fundamental frequency. Harmonics are also called overtones or partials. They occur at whole number multiples of the fundamental, which is called the first harmonic. The second harmonic is the first overtone (the octave above the open string), the third harmonic is the second overtone, and so on. The second harmonic is in the middle of the string and sounds an octave higher than the string's pitch. The third harmonic breaks the string into thirds and sounds an octave and a fifth above the fundamental, and the fourth harmonic breaks the string into quarters sounding two octaves above the first. The sound of the second harmonic is the clearest of them all, because it is a common node with all the succeeding even numbered harmonics (4th, 6th, etc.). The third and succeeding odd numbered harmonics are harder to play because they break the string into an odd number of vibrating parts and do not share as many nodes with other harmonics. Artificial harmonics are more difficult to produce than natural harmonics, as they involve both stopping the string and playing a harmonic on the stopped note. Using the octave frame (the normal distance between the first and fourth fingers in any given position) with the fourth finger just touching the string a fourth higher than the stopped note produces the fourth harmonic, two octaves above the stopped note. Finger placement and pressure, as well as bow speed, pressure, and sounding point are all essential in getting the desired harmonic to sound. And to add to the challenge, in passages with different notes played as false harmonics, the distance between stopping finger and harmonic finger must constantly change, since the spacing between notes changes along the length of the string. The harmonic finger can also touch at a major third above the pressed note (the fifth harmonic), or a fifth higher (a third harmonic). These harmonics are less commonly used; in the case of the major third, both the stopped note and touched note must be played slightly sharp otherwise the harmonic does not speak as readily. In the case of the fifth, the stretch is greater than is comfortable for many violinists. In the general repertoire fractions smaller than a sixth are not used. However, divisions up to an eighth are sometimes used and, given a good instrument and a skilled player, divisions as small as a twelfth are possible. There are a few books dedicated solely to the study of violin harmonics. Two comprehensive works are Henryk Heller's seven volume Theory of Harmonics, published by Simrock in 1928, and Michelangelo Abbado's five volume Tecnica dei suoni armonici published by Ricordi in 1934. Elaborate passages in artificial harmonics can be found in virtuoso violin literature, especially of the 19th and early 20th centuries. Two notable examples of this are an entire section of Vittorio Monti's Csárdás and a passage towards the middle of the third movement of Pyotr Ilyich Tchaikovsky's Violin Concerto. A section of the third movement of Paganini's Violin Concerto No. 1 consists of double stopped thirds in harmonics. When strings are worn, dirty and old, the harmonics may no longer be accurate in pitch. For this reason, violinists change their strings regularly.
Оң қол және түстің түсі
Сөйлемдерді оң қолмен ұсталған садақтың шашын сызып (арко) немесе оларды (пиццикато) көбінесе оң қолмен тартып ойнатуға болады. Кейде скрипкашы сол қолымен сырғаларды тартады. Бұл пиццикатодан аркоға ауысуды жеңілдету үшін жасалады. Ол сондай-ақ кейбір виртуоздық өнерлерінде қолданылады. Сол қол пиццикатосы әдетте бос сымдарда орындалады. Пиццикато скрипкалар отбасының барлық аспаптарында қолданылады; алайда, пиццикатоның жетілдірілген әдістерін жүйелі зерттеу джаз бас стилінде көбірек дамыған, онда аспап көбінесе тек тартылады. Оң қол, қол, садақ және садақтың жылдамдығы дыбыс сапасына, ырғаққа, динамикаға, артикуляцияға және тембрдің көп бөлігіне (бірақ барлығына емес) жауапты. Музыкант садақты сымның үстінен жүргізеді, осылай сым тербеліп, тұрақты дыбыс тудырады. Садақ – жылқының шашымен керілген ағаш таяқ, ол қайыңмен майланады. Жылқы шашының табиғи текстурасы және қайыңның жабысқақтығы садақтың сымды "ұстауына" көмектеседі, сондықтан садақ сымның үстінен өткенде, сым дыбыс шығарады. Садақпен ұзақ, созылған ноталар мен әуендерді ойнатуға болады. Егер бір бөлімдегі музыканттар әртүрлі уақытта садақтарын ауыстырса, бір нотаның созылғандай сезімі туындайды. Сонымен қатар, садақ қысқа, айқын ноталарды ойнауға қолданылады, мысалы, қайталамалы ноталар, гаммалар және арпеджиолар, олар көптеген музыка стильдерінде серпінді ырғақ береді.
The strings may be sounded by drawing the hair of the bow held by the right hand across them (arco) or by plucking them (pizzicato) most often with the right hand. In some cases, the violinist will pluck strings with the left hand. This is done to facilitate transitions from pizzicato to arco playing. It is also used in some virtuoso showpieces. Left hand pizzicato is usually done on open strings. Pizzicato is used on all of the violin family instruments; however, the systematic study of advanced pizzicato techniques is most developed in jazz bass, a style in which the instrument is almost exclusively plucked. The right arm, hand, and bow and the bow speed are responsible for tone quality, rhythm, dynamics, articulation, and most (but not all) changes in timbre. The player draws the bow over the string, causing the string to vibrate and produce a sustained tone. The bow is a wooden stick with tensioned horsetail hair, which has been rosined with a bar of rosin. The natural texture of the horsehair and the stickiness of the rosin help the bow to "grip" the string, and thus when the bow is drawn over the string, the bow causes the string to sound a pitch. Bowing can be used to produce long sustained notes or melodies. With a string section, if the players in a section change their bows at different times, a note can seem to be endlessly sustainable. As well, the bow can be used to play short, crisp little notes, such as repeated notes, scales and arpeggios, which provide a propulsive rhythm in many styles of music.
Бұрау әдістері
Бұраудың ең маңызды бөлігі – бұрау ұстауы. Әдетте, бас бармақ бұраудың бақасы мен орамы арасындағы кішкентай кеңістікте иілген болады. Қалған саусақтар бұраудың үстіңгі жағына біркелкі таралады. Шығыршық саусақ бұрандаға жақын ағашқа қойылып, саусақтың ұшы иіліп тұрады. Скрипканың дыбысы бұраудың жылдамдығы арқылы немесе сырға басылатын күш арқылы күшейеді. Алайда, бұл екі тәсіл бірдей емес, себебі олар әртүрлі тембрлерді тудырады; сырға күш түсіргенде дыбыс қатаңдап, қарқындырақ бола түседі. Бұрауды көпірге жақындатқанда да дыбыс күшейеді. Дыбыс нүктесі, яғни бұраудың сырға тиетін жері, тембрге (немесе "дыбыс реңіне") әсер етеді. Көпірге жақын ойнау (sul ponticello) әдеттегіден гөрі қарқынды дыбыс береді, жоғары гармоникаларды күшейтеді; ал сақинаның ұшына жақын ойнау (sul tasto) нәзік, көктесім дыбыс тудырады, негізгі жиілікті ерекшелейді. Шиничи Судзуки дыбыс нүктесін "Крайслер тас жолы" деп атаған; әр түрлі дыбыс нүктелерін тас жолдағы қатарлар деп ойлауға болады. Бұраумен жасалатын шабуылдың әртүрлі тәсілдері әртүрлі артикуляцияларды тудырады. Ойын стилінің алуан түрлілігіне мүмкіндік беретін көптеген бұрау техникалары бар. Көптеген ұстаздар, музыканттар мен оркестрлер техниканы жетілдіруге және топ ішінде біртілді техниканы қалыптастыруға көп уақыт жұмсайды. Бұл техникаларға легато стиліндегі бұрау (мелодияларға қолайлы тегіс, байланыстырылған, созылған дыбыс), колле, сондай-ақ рикошет, сатилле, мартелле, спичкато және стаккато сияқты қысқа ноталар тудыратын әртүрлі бұраулар кіреді.
The most essential part of bowing technique is the bow grip. It is usually with the thumb bent in the small area between the frog and the winding of the bow. The other fingers are spread somewhat evenly across the top part of the bow. The pinky finger is curled with the tip of the finger placed on the wood next to the screw. The violin produces louder notes with greater bow speed or more weight on the string. The two methods are not equivalent, because they produce different timbres; pressing down on the string tends to produce a harsher, more intense sound. One can also achieve a louder sound by placing the bow closer to the bridge. The sounding point where the bow intersects the string also influences timbre (or "tone colour"). Playing close to the bridge (sul ponticello) gives a more intense sound than usual, emphasizing the higher harmonics; and playing with the bow over the end of the fingerboard (sul tasto) makes for a delicate, ethereal sound, emphasizing the fundamental frequency. Shinichi Suzuki referred to the sounding point as the Kreisler highway; one may think of different sounding points as lanes in the highway. Various methods of attack with the bow produce different articulations. There are many bowing techniques that allow for every range of playing style. Many teachers, players, and orchestras spend a lot of time developing techniques and creating a unified technique within the group. These techniques include legato style bowing (a smooth, connected, sustained sound suitable for melodies), collé, and a variety of bowings which produce shorter notes, including ricochet, sautillé, martelé, spiccato, and staccato.
Пиццако
Жазбада "пицц." (пиццикатоның қысқартылған түрі) белгісі болса, оны иімен тартып емес, оң қолдың саусағымен сырғаны тартып ойнау керек. (Көбінесе бас бармақ қолданылады.) Кейде оркестрлік партияларда немесе виртуоздық жеке орындауларда, садақ қолы бос болмағанда (немесе эффект үшін), сол қолмен пиццикато орындау нотаның астында немесе үстінде + (плюс белгісімен) көрсетіледі. Сол қолмен пиццикатода екі саусақ сырға қойылады: біреуі (әдетте бас немесе ортаңғы саусақ) дұрыс нотаға, ал екіншісі (әдетте сақина немесе кішкентай саусақ) нотадан жоғары орналасады. Жоғары орналасқан саусақ сырғаны тартып, төменгісі орнында қалады, осылай дұрыс дыбыс шығарылады. Сырғаны тарту күшін арттыру арқылы, нотаның дыбыс деңгейін арттыруға болады. Пиццикато оркестрлік туындыларда және жеке орындауларда қолданылады. Оркестрлік партияларда скрипкашылар көбінесе аркодан пиццикатоға және керісінше жылдам ауысуы керек.
A note marked pizz. (abbreviation for pizzicato) in the written music is to be played by plucking the string with a finger of the right hand rather than by bowing. (The index finger is most commonly used here.) Sometimes in orchestra parts or virtuoso solo music where the bow hand is occupied (or for show off effect), left hand pizzicato will be indicated by a + (plus sign) below or above the note. In left hand pizzicato, two fingers are put on the string; one (usually the index or middle finger) is put on the correct note, and the other (usually the ring finger or little finger) is put above the note. The higher finger then plucks the string while the lower one stays on, thus producing the correct pitch. By increasing the force of the pluck, one can increase the volume of the note that the string is producing. Pizzicato is used in orchestral works and in solo showpieces. In orchestral parts, violinists often have to make very quick shifts from arco to pizzicato, and vice versa.
Жағасы
Жазба музыкасындағы "col legno" ("ағашпен") деген белгі, скрипканың ішегін садақтың кірпігімен шығарудың орнына, оның таяғымен соғуды талап етеді. Бұл иілу техникасы көбінесе сирек қолданылады және нәтижесінде басылған, соққылы дыбыс туады. Скрипкалар тобының "col legno" ойнауының есімді сапасы кейбір симфониялық шығармаларда, әсіресе Берлиоздың "Fantastique Symphonie" симфониясының соңғы бөліміндегі "Қарғалар биі" атты бөлімінде қолданылады. Сен-Санстың "Danse Macabre" симфониялық поэмасында билейтін қаңқалардың дыбысын имитациялау үшін "col legno" техникасы қолданылады. Густав Холсттың "Планеталар" шығармасындағы "Марс" бөлімінде "col legno" арқылы белгілі бір такт өлшемінде қайталамалы ырғақ орындалады. Бенджамин Бриттеннің "Жас тыңдаушының оркестрге нұсқаулығы" шығармасы "Перкуссия" вариациясында осы техниканы қолдануды талап етеді. Дмитрий Шостакович оны өзінің "Санте түрмесінде" атты бөліміндегі он төртінші симфониясында қолданады. Дегенмен, кейбір скрипкашылар бұл ойнау стиліне қарсы, себебі ол құрылтайдың сыртын зақымдауы және сапалы садақтың құнын төмендетуі мүмкін, бірақ көпшілігі қарастырылып отырған бөлімге дейін кемінде арзан садақ қолдануға келіседі.
A marking of col legno (Italian for "with the wood") in the written music calls for striking the string(s) with the stick of the bow, rather than by drawing the hair of the bow across the strings. This bowing technique is somewhat rarely used, and results in a muted percussive sound. The eerie quality of a violin section playing col legno is exploited in some symphonic pieces, notably the "Witches' Dance" of the last movement of Berlioz's Symphonie Fantastique. Saint Saëns's symphonic poem Danse Macabre includes the string section using the col legno technique to imitate the sound of dancing skeletons. "Mars" from Gustav Holst's "The Planets" uses col legno to play a repeated rhythm in time signature. Benjamin Britten's The Young Person's Guide to the Orchestra demands its use in the "Percussion" Variation. Dmitri Shostakovich uses it in his Fourteenth Symphony in the movement 'At the Sante Jail'. Some violinists, however, object to this style of playing as it can damage the finish and impair the value of a fine bow, but most of such will compromise by using a cheap bow for at least the duration of the passage in question.
Алынып кеткен
Қанат жылдамдығы мен салмағы қанаттың басынан соңына дейін өзгермейтін, тегіс әрі бірқалыпты қозғалыс.
A smooth and even stroke during which bow speed and weight are the same from beginning of the stroke to the end.
Мартеле
Дәл соққымен орындалатын, садақтың күшті және кенеттен жіберу арқылы туындайтын айқын әсері. Мартеле садақтың кез келген бөлігінде ойнатылуы мүмкін. Жазылған нотада кейде үшбұрыш белгісімен көрсетіледі.
Literally hammered, a strongly accented effect produced by releasing each bowstroke forcefully and suddenly. Martelé can be played in any part of the bow. It is sometimes indicated in written music by an arrowhead.
Тремло
Тремло – бұл өте жылдам қайталау (әдетте бір нота, бірақ кейде бірнеше нота), көбінесе садақтың ұшымен орындалады. Тремло нотаның тірегі арқылы үш қысқа, көлбеу сызықтармен белгіленеді. Тремло оркестрлік музыкада, әсіресе Романтизм дәуірінде (1800-1910) және опералық музыкада дыбыс эффектісі ретінде жиі қолданылады.
Tremolo is the very rapid repetition (typically of a single note, but occasionally of multiple notes), usually played at the tip of the bow. Tremolo is marked with three short, slanted lines across the stem of the note. Tremolo is often used as a sound effect in orchestral music, particularly in the Romantic music era (1800 1910) and in opera music.
Мюте немесе сордино
Сордино деп аталатын металл, резеңке, былғары немесе ағаштан жасалған кішкентай құрылғыны скрипканың көпіршігіне бекіткенде, дыбыс жұмсақ, тыныш бола түседі, және жоғары жиілікті дыбыстар азырақ естіледі; сординомен ойналған оркестрдің ішекті аспаптар тобының дыбысы құлаққа жағымды, тыныш сезім береді. Сордино скрипканың күші мен тембрін ("дыбыс өңі") өзгертеді. Итальян тілінде сордино қолдану үшін қолданылатын дәстүрлі белгілер: con sord., немесе con sordino – "сординомен"; және senza sord. – "сординосыз"; немесе via sord. – "сординоны алып тастау". Ірі металл, резеңке немесе ағаш сординолар кеңінен қолжетімді, олар жаттығу сординолары немесе қонақ үй сординолары деп аталады. Мұндай сординолар көбінесе концерттерде қолданылмайды, бірақ қонақ үй бөлмелері сияқты жаттығу орындарында скрипканың дыбысын басу үшін пайдаланылады. (Жаттығу үшін дыбыс қорабы жоқ скрипка да бар.) Кейбір композиторлар ерекше эффект үшін жаттығу сординоларын қолданған, мысалы, Лучано Берионың "VIII Секуэнцасы" соло скрипкаға арналған шығармасының соңында.
Attaching a small metal, rubber, leather, or wooden device called a mute, or sordino, to the bridge of the violin gives a softer, more mellow tone, with fewer audible overtones; the sound of an entire orchestral string section playing with mutes has a hushed quality. The mute changes both the loudness and the timbre ("tone colour") of a violin. The conventional Italian markings for mute usage are con sord., or con sordino, meaning 'with mute'; and senza sord., meaning 'without mute'; or via sord., meaning 'mute off'. Larger metal, rubber, or wooden mutes are widely available, known as practice mutes or hotel mutes. Such mutes are generally not used in performance, but are used to deaden the sound of the violin in practice areas such as hotel rooms. (For practicing purposes there is also the mute violin, a violin without a sound box.) Some composers have used practice mutes for special effect, for example, at the end of Luciano Berio's Sequenza VIII for solo violin.
Классикалық музыка
Барокко дәуірінен бері скрипка бірнеше себепке байланысты классикалық музыкадағы ең маңызды аспаптардың бірі болып табылады. Скрипканың тембрі басқа аспаптардан ерекшеленіп тұрады, сондықтан ол мелодияны орындауға өте ыңғайлы. Шебер орындаушының қолында скрипка өте жылдам және күрделі ноталар тізбесін оңай орындай алады. Скрипкалар оркестр құрамының үлкен бөлігін құрайды және әдетте бірінші және екінші скрипкалар деп бөлінеді. Композиторлар көбінесе мелодияны бірінші скрипкаларға тапсырады, бұл әдетте жоғары позицияларды қолданатын, қиын партия болып табылады. Ал екінші скрипкалар, керісінше, бірінші скрипкаларға қарағанда октава төмен гармонияны, қосымша үлгілерді немесе мелодияны орындайды. Струнный квартетте де бірінші және екінші скрипкаларға, сондай-ақ альт пен виолончель немесе сирек контрабас сияқты бас аспаптарға партиялар қарастырылған.
Since the Baroque era, the violin has been one of the most important of all instruments in classical music, for several reasons. The tone of the violin stands out above other instruments, making it appropriate for playing a melody line. In the hands of a good player, the violin is extremely agile, and can execute rapid and difficult sequences of notes. Violins make up a large part of an orchestra, and are usually divided into two sections, known as the first and second violins. Composers often assign the melody to the first violins, typically a more difficult part using higher positions. In contrast, second violins play harmony, accompaniment patterns or the melody an octave lower than the first violins. A string quartet similarly has parts for first and second violins, as well as a viola part, and a bass instrument, such as the cello or, rarely, the double bass.
Жаз
Джаз орындаушыларының скрипканы жеке аспап ретінде пайдалануы туралы ең алғашқы деректер 20 ғасырдың басындағы онжылдықтарда жазылған. Джо Венути – алғашқы джаз скрипкашыларының бірі, ол 1920 жылдары гитарист Эдди Лангпен бірге жұмыс істегенімен белгілі. Одан бері Стефан Граппелли, Стюфф Смит, Эдди Саут, Регина Картер, Джонни Фриго, Джон Блейк, Адам Таубиц, Лерой Дженкинс және Жан-Люк Понти сияқты көптеген импровизациялық скрипкашылар болды. Дарол Ангер мен Марк О'Коннор негізінен джаз скрипкашылары болмаса да, өз мансаптарының маңызды бөлігін джаз ойнауға арнады. Швейцариялық кубалық скрипкашы Илиан Канисарес джаз бен кубалық музыканы үйлестіреді. Скрипкалар көптеген джаз жазбаларында оркестрлік қосымша ретінде қолданылатын ансамбльдерде де кездеседі.
The earliest references to jazz performance using the violin as a solo instrument are documented during the first decades of the 20th century. Joe Venuti, one of the first jazz violinists, is known for his work with guitarist Eddie Lang during the 1920s. Since that time there have been many improvising violinists including Stéphane Grappelli, Stuff Smith, Eddie South, Regina Carter, Johnny Frigo, John Blake, Adam Taubitz, Leroy Jenkins, and Jean Luc Ponty. While not primarily jazz violinists, Darol Anger and Mark O'Connor have spent significant parts of their careers playing jazz. The Swiss Cuban violinist Yilian Cañizares mixes jazz with Cuban music. Violins also appear in ensembles supplying orchestral backgrounds to many jazz recordings.
Үнді классикалық музыкасы
Үнді скрипкасы, негізінен батыс музыкасында қолданылатын аспаппен бірдей болғанымен, кейбір жағынан ерекшеленеді. Аспап IV және III ішектері (батысқа қалыптасқан скрипкадағы G және D) және II және I (A және E) ішектері са–па (до–сол) жұптары ретінде қосылады, бірдей дыбыстайды, бірақ октавамен ығыстырылады, бұл G3–D4–G4–D5 немесе A3–E4–A4–E5 сияқты кең таралған скордатураға немесе скрипканың қиылысқан құлағына ұқсайды. Са (до) тоны тұрақты емес, вокалистке немесе жетекші орындаушыға бейімделу үшін өзгертіледі. Музыканттың аспапты ұстау әдісі батыс музыкасынан үнді музыкасына қарай өзгереді. Үнді музыкасында музыкант еденде отырады, аяқтары қиылысып, оң аяғы алға созылған күйде. Аспаптың мойны аяққа тіреледі. Бұл позиция үнді музыкасының ерекшеліктеріне байланысты жақсы ойнау үшін маңызды. Қол саусақ тақтасының бойымен еркін қозғалуы мүмкін және сол қолдың белгілі бір орны жоқ, сондықтан скрипканың тұрақты және қозғалмайтын күйде болуы қажет.
The Indian violin, while essentially the same instrument as that used in Western music, is different in some senses. The instrument is tuned so that the IV and III strings (G and D on a western tuned violin) and the II and I (A and E) strings are sa–pa (do–sol) pairs and sound the same but are offset by an octave, resembling common scordatura or fiddle cross tunings such as G3–D4–G4–D5 or A3–E4–A4–E5. The tonic sa (do) is not fixed, but variably tuned to accommodate the vocalist or lead player. The way the musician holds the instrument varies from Western to Indian music. In Indian music the musician sits on the floor cross legged with the right foot out in front of them. The scroll of the instrument rests on the foot. This position is essential to playing well due to the nature of Indian music. The hand can move all over the fingerboard and there is no set position for the left hand, so it is important for the violin to be in a steady, unmoving position.
Халықтық музыка
1970 жылдарға дейін көптеген танымал музыка түрлерінде саптық аспаптар жиі қолданылды. Олар 1920-шы және 1930-шы жылдардың басындағы танымал музыкада кеңінен таралған. Бірақ 1935-тен 1945-ке дейінгі свинг музыкасының өркендеуімен, саптық дыбыс көбінесе биг-бенд музыкасының толықтығын арттыру үшін пайдаланылды. Свинг дәуірінен кейін, 1940-шы жылдардың соңынан 1950-шы жылдардың ортасына дейін, саптық музыка дәстүрлі поп-музыкада қайта жандандырыла бастады. Бұл үрдіс 1960-шы жылдардың соңында, әсіресе соул музыкасында, саптық аспаптарды белсенді пайдалану арқылы күшейді. 1960-шы және 1970-шы жылдардағы Motown-ның танымал жазбалары өзінің ерекше дыбысының бір бөлігі ретінде саптық аспаптарға көп сүйенді. 1980-шы жылдары электронды музыканың дамуымен скрипканың қолданылуы азайды, оның орнын синтезаторда ойналатын синтезделген саптық дыбыстар басты. Дегенмен, скрипка негізгі рок музыкасында кеңінен қолданылмаса да, прогрессивті рок музыкасында (мысалы, Electric Light Orchestra, King Crimson, Kansas, Gentle Giant) тарихы бар. Аспап қазіргі заманғы джаз фьюжн топтарында, әсіресе The Corrs тобында маңызды орынға ие. 20-шы ғасырдың соңында басталған кроссовер музыкасының танымалдылығы скрипканы танымал музыка аренасына қайта әкелді, соның арқасында танымал топтар электрлі және акустикалық скрипкаларды пайдалана бастады. Dave Matthews Band тобында скрипкашы Бойд Тинсли ойнайды. The Flock тобында скрипкашы Джерри Гудман болды, ол кейіннен джаз-рок фьюжн тобы The Mahavishnu Orchestra-ға қосылды. James тобында гитарист болған Саул Дэвис, сонымен қатар, скрипкашы ретінде де жұмыс істеді. Ithilien фолк-метал тобы өз дискографиясында скрипканы кеңінен қолданады. Ne Obliviscaris прогрессивті метал тобының құрамында скрипкашы Тим Чарльз бар. Owen Pallett, The Shondes және Andrew Bird сияқты тәуелсіз музыканттар да аспапқа қызығушылықты арттырды. Инди-топтар көбінесе жаңа және ерекше аранжировкаларды қолданады, бұл оларға көптеген танымал музыканттарға қарағанда скрипканы еркін пайдалануға мүмкіндік береді. Lindsey Stirling скрипканы электронды/дабстеп/транс рифтерімен және биттерімен бірге ойнайды. Eric Stanley хип-хоп музыкасы/поп/классикалық элементтерімен және аспаптық биттермен скрипкада импровизациялайды. Сәтті инди-рок және барокколық поп-тобы Arcade Fire өз аранжировкаларында скрипканы кеңінен пайдаланады.
Up through at least the 1970s, most types of popular music used bowed string sections. They were extensively used in popular music throughout the 1920s and early 1930s. With the rise of swing music, however, from 1935 to 1945, the string sound was often used to add to the fullness of big band music. Following the swing era, from the late 1940s to the mid 1950s, strings began to be revived in traditional pop music. This trend accelerated in the late 1960s, with a significant revival of the use of strings, especially in soul music. Popular Motown recordings of the late 1960s and 1970s relied heavily on strings as part of their trademark texture. With the rise of electronically created music in the 1980s, violins declined in use, as synthesized string sounds played by a keyboardist with a synthesizer took their place. However, while the violin has had very little usage in mainstream rock music, it has some history in progressive rock (e. g., Electric Light Orchestra, King Crimson, Kansas, Gentle Giant). The instrument has a stronger place in modern jazz fusion bands, notably The Corrs. The popularity of crossover music beginning in the last years of the 20th century has brought the violin back into the popular music arena, with both electric and acoustic violins being used by popular bands. Dave Matthews Band features violinist Boyd Tinsley. The Flock featured violinist Jerry Goodman who later joined the jazz rock fusion band, The Mahavishnu Orchestra. James' Saul Davies, who is also a guitarist, was enlisted by the band as a violinist. The folk metal band Ithilien use violin extensively along their discography. Progressive metal band Ne Obliviscaris feature a violin player, Tim Charles, in their line up. Independent artists, such as Owen Pallett, The Shondes, and Andrew Bird, have also spurred increased interest in the instrument. Indie bands have often embraced new and unusual arrangements, allowing them more freedom to feature the violin than many mainstream musical artists. Lindsey Stirling plays the violin in conjunction with electronic/dubstep/trance rifts and beats. Eric Stanley improvises on the violin with hip hop music/pop/classical elements and instrumental beats. The successful indie rock and baroque pop band Arcade Fire use violins extensively in their arrangements.
Халықтық музыка және скрипка
Классикалық музыкада қолданылатын көптеген аспаптар сияқты, скрипка да халық музыкасында қолданылған көне ата-бабаларынан тараған. Ренессанстың соңында, көбінесе Италияда қарқынды даму кезеңінен өткен скрипка (көлемі, тембрі және ойнау жеңілдігі жағынан) жақсартылып, көркем музыкада ғана емес, халық музыканттарына да өте тартымды болды. Нәтижесінде, ол кеңінен таралып, кейде ертерек ішекті аспаптарды ығыстырды. Этномузыкологтар оның Еуропа, Азия және Америкада кеңінен қолданылатынын атап өткен. Халық аспапы ретінде ойналғанда, скрипка ағылшын тілінде көбінесе "фидл" деп аталады (дегенмен, "фидл" термині музыка жанрына қарамастан бейресми түрде қолданылуы мүмкін). Әлем бойынша дөңгелек фидл және апачи фидл сияқты түрлі ішекті аспаптар да "фидл" деп аталады. Фидл музыкасы классикалық музыкадан әдетте би музыкасы ретінде қарастырылатын пьесаларымен ерекшеленеді, сондай-ақ әр түрлі техникалар қолданылады, мысалы, гулді дыбыс, жылдам ойнау және нақты стильге тән әшекейлеулер. Көптеген халық музыкасы дәстүрлерінде пьесалар жазылмай, музыканттардың келесі буындарына жатқа айтылып, беріліп келеді. Алғашқы электр скрипкашылардың көпшілігі джаз-фьюжн (мысалы, Жан-Люк Понти) және эстрадалық музыка орындаған музыканттар болды.
Like many other instruments used in classical music, the violin descends from remote ancestors that were used for folk music. Following a stage of intensive development in the late Renaissance, largely in Italy, the violin had improved (in volume, tone, and agility), to the point that it not only became a very important instrument in art music, but proved highly appealing to folk musicians as well, ultimately spreading very widely, sometimes displacing earlier bowed instruments. Ethnomusicologists have observed its widespread use in Europe, Asia, and the Americas. When played as a folk instrument, the violin is usually referred to in English as a fiddle (although the term fiddle can be used informally no matter what the genre of music). Worldwide, there are various stringed instruments such as the wheel fiddle and Apache fiddle that are also called "fiddles". Fiddle music differs from classical in that the tunes are generally considered dance music, and various techniques, such as droning, shuffling, and ornamentation specific to particular styles are used. In many traditions of folk music, the tunes are not written but are memorized by successive generations of musicians and passed on The majority of the first electric violinists were musicians playing jazz fusion (e. g., Jean Luc Ponty) and popular music.
Скрипканың шынайылығын тексеру
Скрипканы аутентификациялау – скрипка жасаған шеберді және оның жасалған уақытын анықтау процесі. Бұл маңызды процесс, себебі нақты шеберлер жасаған немесе белгілі бір уақытта және жерде жасалған скрипкаларға зор құн берілуі мүмкін. Скрипканың дизайны, моделі, ағаш сипаттамалары мен лак текстурасын сараптап, оның түпнұсқа екенін анықтауға болады. Алаяқтық және басқа да арнайы әдістерді қолданып, аспаптың құнын көтеруге талпынулар жасалуы мүмкін.
Violin authentication is the process of determining the maker and manufacture date of a violin. This can be an important process as significant value may be attached to violins made either by specific makers or at specific times and locations. Analysis on design, model, wood characteristics, and varnish texture can be used to authenticate a violin. Forgery and other methods of fraudulent misrepresentation can be used to inflate the value of an instrument.