18 ғасырдағы британ саяхатшысы Джон Рассел, Бедфорд герцогі
John Russell, 4th Duke of Bedford
Джон Рассел, 4-ші Бедфорд графы – 18 ғасыр британ саяхатшысы, Ирландияның лорд-лейтенанттарының бірі. 1763 жылғы Париж келісімін жасасқан, крикетті қолдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 ғасырдағы британдық мемлекет қайраткері
18th century British statesman
Джон Расселл, 4-ші Бедфорд герцогы (30 қыркүйек 1710 – 5 қаңтар 1771) – британдық виг саясаткері және теңдесі. 1757 жылдан 1761 жылға дейін Ирландияның Лорд-лейтенанты қызметін атқарды. Жеті жылдық соғыс кезінде виг партиясының жетекші мүшесі болған ол 1763 жылғы Париж келісімін жасастырып, соғысты аяқтады. Бедфорд сонымен қатар крикеттің ерте дамушысы және өнерді қолдаған меценат болды, ол көрнекті суретшілерге, ең әйгілісі Каналеттоға көптеген жұмыстар тапсырды.
John Russell, 4th Duke of Bedford, (30 September 17105 January 1771) was a British Whig statesman and peer who served as the Lord Lieutenant of Ireland from 1757 to 1761. A leading member of the Whig party during the Seven Years' War, he negotiated the 1763 Treaty of Paris which ended the conflict. Bedford was also an early promoter of cricket and a patron of the arts who commissioned numerous works from prominent artists, most notably Canaletto.
Ерте өмір
Ол Бедфордтың 2-ші герцогы Уиросли Рассел мен оның әйелі, Стрейтхем, Суррейдің Джон Хоулендтің қызы және мұрагері Елизаветадан туған төртінші ұлы еді. Лорд Джон Рассел ретінде танымал болған ол 1731 жылдың қазан айында Сандерлендтің 3-ші графы Чарльз Спенсердің қызы Диана Спенсерге үйленді; бір жыл өткен соң ағасының қайтысынан кейін Бедфорд герцогы атанды. 1735 жылы бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, 1737 жылдың сәуір айында екінші рет Леди Гертруда Левесон Говерге (1794 жылы қайтыс болды), Джон Левесон Говердің, 1-ші граф Говердің қызына үйленді. 1749 жылы Джон Рассел, 4-ші Бедфорд герцогы, Гартер орденінің рыцары болды.
He was the fourth son of Wriothesley Russell, 2nd Duke of Bedford, by his wife, Elizabeth, daughter and heiress of John Howland of Streatham, Surrey. Known as Lord John Russell, he married in October 1731 Diana Spencer, daughter of Charles Spencer, 3rd Earl of Sunderland; became Duke of Bedford on his brother's death a year later. Having lost his first wife in 1735, he married, secondly, in April 1737, to Lady Gertrude Leveson Gower (died 1794), daughter of John Leveson Gower, 1st Earl Gower. In 1749, John Russell, 4th Duke of Bedford, was made a Knight of the Order of the Garter.
Алғашқы саяси мансап
Лордтар палатасында ол премьер-министр сэр Роберт Уолполға қарсы патриоттық виг оппозициясына қосылды, қоғамдық істерге белсенді қатысты және Джордж II-нің наразылығына түсті. 1744 жылы қарашада Карререт, енді Гранвилл графы, қызметтен кеткен кезде Бедфорд Генри Пелхам үкіметінде Адмиралтействоның бірінші лорды болды және жеке кеңесші тағайындалды. Ол Адмиралтействода үлкен жетістіктерге қол жеткізді, бірақ 1748 жылдың ақпанында Оңтүстік департаментінің мемлекеттік хатшысы болғаннан кейін осылай сәтті болмады. Пелхам оны жалқаулықпен айыптады және ол әріптесі Ньюкасл герцогымен үнемі келіспеушіліктерге ұшырады. Ньюкасл бұрын Бедфордтың Адмиралтействоның бірінші лорды лауазымын атқарушы Сандвич графына, оның тікелей және қатал пікірлері үшін риза болған, бірақ оған және Бедфордпен қарым-қатынасына күмәнмен қарауын бастады. Ньюкасл 1751 жылдың маусымында Сэндвичті қызметтен босатып, екеуін де жұмыстан шығарды. Бедфорд наразылық білдіріп отставкаға кетті, Ньюкасл оларды өзіне адал деп есептейтін адамдармен алмастыруды жоспарлағандай. Осы лауазымда қызмет еткен кезде ол ауылдық үйінде крикет ойнаумен және фазан атумен көп уақыт өткізді деген айыптамаға ұшырады.
In the House of Lords he joined the Patriot Whig opposition hostile to the Prime Minister Sir Robert Walpole, took a fairly prominent part in public business, and earned the dislike of George II. When Carteret, now Earl Granville, resigned office in November 1744, Bedford became First Lord of the Admiralty in the administration of Henry Pelham, and was made a privy councillor. He was very successful at the admiralty, but was not equally fortunate after he became Secretary of State for the Southern Department in February 1748. Pelham accused him of idleness and he was constantly at variance with his colleague The Duke of Newcastle. Newcastle, who had previously admired The Earl of Sandwich, Bedford's successor as First Lord of the Admiralty, for his forthright and hardline views, had increasingly begun to distrust him and his relationship with Bedford. Newcastle engineered the dismissal of both of them, by sacking Sandwich in June 1751. Bedford resigned in protest, as Newcastle had calculated, allowing him to replace them with men he considered more loyal personally to him. During his time in the post, he was accused of spending far too much time at his country estate playing cricket and shooting pheasants.
Крикет
Бедфорд крикетке өте әуес болатын. Оның осы спорт түріне қатысқаны туралы ең алғашқы сақталған мәлімет 1741 жылға дейін барады, ол Уобрн паркінде Бедфордшир командасының Нортгемптоншир және Хантингдоншир командаларымен ойын өткізуін ұйымдастырған. Біріккен Нортгемптоншир және Хантингдоншир командасы жеңіске жетті. Бедфорд бұл ойынды достары Джордж Монтагу Данк, 2-ші Халифакс графы (Нортгемптоншир) және Джон Монтагу, 4-ші Сэндвич графы (Хантингдоншир) есебінен ұйымдастырды. Бірнеше күннен кейін Нортгемптон қаласындағы Кау-Медоу алаңында қайта кездесу өтті, және біріктірілген команда тағы да жеңіске қол жеткізді. 1743 жылға қарай Бедфорд Уобурн крикет клубын Лондонмен бәсекелесе алатын жетекші команда деңгейіне жеткізді. Команда 1743 және 1744 жылдары көзге түсті, бірақ одан кейін оның жайлы ешқандай ақпарат жоқ.
Bedford was very keen on cricket. The earliest surviving record of his involvement in the sport comes from 1741 when he hosted Bedfordshire v Northamptonshire & Huntingdonshire at Woburn Park. The combined Northamptonshire & Huntingdonshire team won. Bedford arranged the match with his friends George Montagu Dunk, 2nd Earl of Halifax (Northants) and John Montagu, 4th Earl of Sandwich (Hunts). A few days later, there was a return match at Cow Meadow, Northampton, and the combined team won again. By 1743, Bedford had developed Woburn Cricket Club into a leading team that was able to compete against London. The team was prominent in 1743 and 1744 but, after that, there is no further mention of it.
Ирландияның лорд-лейтенанты
Достарының ықпалымен үкіметке қарсы белсенділікке түсіп, өзінің атымен аталатын Бедфорд вигтерінің жетекшісі болды. 1756 жылғы қарашада Ньюкасл отставкаға кеткен соң Бедфорд Уильям Питт пен Девоншир герцогы басқарған жаңа үкіметте Ирландияның Лорд-лейтенанты қызметін атқарды. Ньюкасл Питтпен одақтасып 1757 жылғы маусымда қайта билікке келгеннен кейін де ол осы лауазымда қалды. Ирландияда ол рим-католиктерге қарсы жазалау заңдарын жеңілдетуді қолдады, бірақ бәсекелес партиялар арасында бейтараптық сақтау және достарына зейнетақы тағайындаудан бас тарту туралы уәделерін орындамады. Оның әдепті мінезі мен жомарттығы, сондай-ақ әйелінің жақсы қасиеттері оған белгілі бір дәрежеде халықтың құрметіне бөленуіне себеп болды, алайда Хорас Уолполл оның бәріне де жағымсыз болғанын айтады (бірақ "жағымсыз" сөзі сол кезде қазіргідей тар мағынада қолданылмаған, кейде ол тек "ұялшақ" дегенді білдіретін). Ол 1759 жылы француз басқыншылығының қатеріне қарсы Ирландияның жауабын және Солтүстік Ирландияға француз әскерлерінің кіруін қадағалады. 1761 жылғы наурыз айында ол осы лауазымынан қанағаттанды.
Instigated by his friends, he was active in opposition to the government, becoming the leader of a faction named after him, the Bedford Whigs. After Newcastle's resignation in November 1756, Bedford became Lord Lieutenant of Ireland in the new government led by William Pitt and the Duke of Devonshire. He retained this office after Newcastle, in alliance with Pitt, returned to power in June 1757. In Ireland, he favoured a relaxation of the penal laws against Roman Catholics, but did not keep his promises to observe neutrality between the rival parties, and to abstain from securing pensions for his friends. His own courtly manners and generosity, and his wife's good qualities, however, seem to have gained for him some popularity, although Horace Walpole says he disgusted everybody (but the word "disgusting" then had a much wider range of meanings than it has today, and at its mildest meant simply "reserved"). He oversaw the Irish response to the threatened French invasion in 1759, and the landing of a small French force in northern Ireland. In March 1761, he resigned from this office.
Бейбітшілік келіссөзшісі
Граф Бьютке одақтасып, Жеті жылдық соғысты аяқтауға мүңкілдеген партияға қосылған Бедфорд, Питттің ең күшті қарсыласы ретінде көзге түсті және 1761 жылғы қазанда Питт отставкаға кеткеннен кейін Бьюттің басшылығымен Лорд Приви Мөрі қызметін атқарды. Бьюттің кабинеті соғыс саясаты бойынша екіге бөлінді, бірақ бейбітшілік жақтастары үстемдік құрды, ал 1762 жылғы қыркүйекте Бедфорд бейбіт келіссөздерін ресми түрде бастау үшін Францияға сапарлады. Бейбіт келіссөздердің бір бөлігі басқа арналар арқылы жүргізілгендіктен ол қатты ашуланды, бірақ 1763 жылғы ақпанда Париж бейбіт шартына қол қойды. Басқа жетістіктермен қатар, Ұлыбритания Франциядан Канаданы және Испаниядан Флориданы алды. Одан кейін Лорд Приви Мөрі лауазымынан кетіп, Бьют пен Бедфорд арасында түрлі себептерге байланысты жақындық үзілді, ал екеуінің арақатынасы кейіннен шиеленісті болды.
Having allied himself with the Earl of Bute and the party anxious to bring the Seven Years' War to a close, Bedford was noticed as the strongest opponent of Pitt, and became Lord Privy Seal under Bute after Pitt resigned in October 1761. The cabinet of Bute was divided over the policy to be pursued with regard to the war, but the peace faction prevailed, and, in September 1762, Bedford went to France to open formal negotiations for peace. He was considerably annoyed because some of the peace negotiations were conducted through other channels, but he signed the Peace of Paris in February 1763. Amongst other gains Britain received Canada from France and Florida from Spain. Resigning his office as Lord Privy Seal soon afterwards, various causes of estrangement arose between Bute and Bedford, and the subsequent relations between the two men were somewhat virulent.
Гренвилл қызметі
Герцог 1763 жылы сәуірде Бьют отставкаға кеткеннен кейін Джордж Гренвилл басшылығымен қызметке кіруден бас тартты және Питті қайтадан билікке итермелеуге тырысты. Бірақ Питт Бедфордты қызметтен шеттету шартымен ғана келісетіні туралы хабар оны ашуландырды. Осы тікелей бас тартудан кейін ол 1763 жылдың қыркүйегінде Гренвилл кабинетіне Кеңес Лорд-президенті болып қосылды. Оның жоғарыпарсы мінезі, кейбір жағдайда ұятсыз тілі және 1765 жылғы регенттік туралы заңға қатысты ұстанымы Джордж III-ті қынжырландырды, ол оны алмастыруға тырысты, бірақ сәтсіз болғаннан кейін министрлікке мойынсұнуға мәжбүр болды. Алайда 1765 жылдың шілдесінде ол Бедфорд пен оның серіктерінің қызметінен бас тарта алды, сосын герцог ашкөздігімен ерекшеленетін және Бедфорд партиясы немесе Блумсбери тобы деп аталатын саяси партияның жетекшісі болды. Өкілеттігі кезінде ол итальяндық жібекке жоғары импорттық салық салу туралы заң жобасына қарсы шықты. Осының салдарынан ол шабуылға ұшырады және оның лондондық үйіне қарақшылар шабуыл жасады. Ол кейінгі саяси интригаларға белсенді қатысты, бірақ қайтадан қызметке оралмады. Дегенмен, оның достары оның келісімімен 1767 жылдың желтоқсанында Графтон герцогының министрлігіне қосылды. Бұл оқиға "Юниус" атты жазушының "Бедфорд герцогіне хат" атты өте қатыгез хатын жазуына себеп болды. Бедфорд Джон Уилкске қарсы болды және 1769 жылдың шілдесінде Хонитон қаласында оған жақтас халықтан мүжілгендей болып құтылды.
The duke refused to take office under George Grenville on Bute's resignation in April 1763, and sought to induce Pitt to return to power. A report, however, that Pitt would only take office on condition that Bedford was excluded, incensed him and, smarting under this rebuff, he joined the cabinet of Grenville as Lord President of the Council in September 1763. His haughty manner, his somewhat insulting language, and his attitude with regard to the regency bill in 1765 offended George III, who sought in vain to supplant him, and after this failure was obliged to make humiliating concessions to the ministry. In July 1765, however, he was able to dispense with the services of Bedford and his colleagues, and the duke became the leader of a political party, distinguished for rapacity, and known as the Bedford party, or the Bloomsbury gang. During his term of office, he had opposed a bill to place high import duties on Italian silks. He was consequently assaulted and his London residence was attacked by a mob. He took some part in subsequent political intrigues, and although he did not return to office, his friends, with his consent, joined the ministry of the Duke of Grafton in December 1767. This proceeding led "Junius" to write his "Letter to the Duke of Bedford," one of special violence. Bedford was hostile to John Wilkes, and narrowly escaped from a mob favourable to the agitator at Honiton in July 1769.
Өлім
Бірнеше жыл бойы денсаулығы нашарлап, 1770 жылы жартылай паралич болды. Ол 1771 жылдың 5 қаңтарында Уобурнда қайтыс болды және Бэкингемширдегі Ченис қаласындағы Сент-Майкл шіркеуіндегі Бедфорд қапшығында жерленді. Оның ұлдарының барлығы одан бұрын қайтыс болды, ал оның титулын немересі Франциск мұралады. Франциск зор қаржылық шығынға ұшырады және ескі Бедфорд иелігінде Блумсбериді дамытуды бастады. Герцог көптеген мемлекеттік лауазымдарды атқарды: Бедфордшир және Девонның лорд-лейтенанты, Шығыс Девон милициясының полковнигі, Дублин университетінің канцлері және тағы басқалары. Бедфорд мақтанғақ және өзімшіл адам болды, бірақ қабілеті мен салауатты ақылы да болды. Дегенмен, қоғамдық өмірдегі маңызды рөлі жеке талғамы мен амбициясынан гөрі, байлығы мен мәртебесіне байланысты болды. Ол сол кездегі саяси мораль нормаларынан жоғары да, төмен де емес еді, және өте амбициялы герцогинясы мен өте адал емес ізбасарларының ықпалында болды. Ол 1765 жылдан 1770 жылға дейін Дублин университетінің он екінші канцлері қызметін атқарды.
His health had been declining for some years, and in 1770 he became partially paralysed. He died at Woburn on 5 January 1771, and was buried in the Bedford Chapel at St. Michael's Church, Chenies, Buckinghamshire. His sons all predeceased him, and he was succeeded in the title by his grandson, Francis. Francis suffered heavy financial losses, and began the development of Bloomsbury on the old Bedford Estate. The duke held many public offices: lord lieutenant of Bedfordshire and Devon, Colonel of the East Devon Militia, and chancellor of the University of Dublin among others, and was a Knight of the Garter. Bedford was a proud and conceited man, but possessed both ability and common sense. The important part which he took in public life, however, was due rather to his wealth and position than to his personal taste or ambition. He was neither above nor below the standard of political morality of the time, and was influenced by his duchess, who was very ambitious, and by followers who were singularly unscrupulous. He served as the twelfth Chancellor of the University of Dublin from 1765 to 1770.