Квебек шайқасы: Американдықтар мен британдықтардың арақатынасы (1775)

Кіріспе

1775 жылы Квебек қаласының маңында, Канадада американдықтар мен британдықтар арасында шайқас болды.

Бұл әрекеттер британдық және көтерілісшілердің басшыларын Екінші Континенттік Конгресс күштерінің Квебек провинциясына басып кіру мүмкіндігін қарастыруға итермеледі, ал Квебек губернаторы генерал Гай Карлтон провинциялық қорғанысты жұмылдыра бастады. Канададағы британдық күштер үш полктан тұрды, 8-полк Ұлы көлдер маңындағы түрлі бекіністерді бақылады, ал 7-ші және 26-шы полктер Сент-Лоуренс өзені аңғарын күзетті. Осы полктерден басқа, тәждің қолда бар жалғыз күші – шамамен 15 000 ополченец және 8 500-ге жуық үнді тайпаларының сарбаздары болды. Көбінесе канадалықтар мен көптеген үнді тайпалары тәжге адалдығында күмәнді деп есептелді. Америкалықтар да, британдықтар да француз канадалықтарының (сол кездегі канадалықтар) қоғамын дұрыс түсінбеді. Канадалық қоғамның феодалдық сипаты, сеньорлар мен католик шіркеуінің жерді иеленуі британдықтарды олардың әлеуметтік жоғарғыларына бағынуға мәжбүр етеді деп болжады, ал американдықтар канадалықтарды феодалдық қоғамнан азат етушілер ретінде қарсы алады деп сенді. Шындығында, канадалықтар, жалға алушы шаруалар болғанына қарамастан, 13 колониядағы шаруалар сияқты көптеген қасиеттерін көрсетуге бейім болды, олар көбінесе өздерінің жерлеріне ие болды, жекешіл, жартас және рухты деп сипатталды, сонымен қатар олардың әрекеттері әділетсіз деп табылса, билікке сыпайы емес және құрметсіздік танытты. Канадалықтардың көпшілігі әлі де бір күні Людовик XVI өзінің корольдігінің жоғалған Жаңа Франция колониясын қайтарып алады деген үмітте болды, бірақ сол уақытқа дейін оларды жалғыз қалдыруды қалады. 1763 жылғы Понтиак соғысының естелігі Огайо өзені аңғарында, Ұлы көлдер мен Миссисипи өзені аңғарында тұратын үндістердің көпшілігін барлық ақтарға сенімсіздікпен қарады, ал аймақтағы үндістердің көпшілігі Конгресс немесе тәж үшін күресуге ниеттенген жоқ. Тек өздерінің отанында, Каниекеде (қазіргі Нью-Йорк штатының солтүстігінде) тұратын Хауденосауне немесе ирокездер ғана тәж үшін күресуге дайын деп есептелді, тіпті онда да Онейда және Тускарора сияқты Алты ұлттың кейбіреулері американдықтармен келіссөздер жүргізіп жатты. Канаданы басып алу британдықтардың оны Жаңа Англия мен Нью-Йоркке шабуыл жасау үшін база ретінде пайдалану мүмкіндігін жояды. Экспедиция басшылығын алған Бенедикт Арнольд генерал Джордж Вашингтонды қазіргі Мэн штатының шөл даласы арқылы провинцияның астанасы Квебек қаласына тікелей екінші экспедицияға рұқсат беруге көндірді. Конгресс бекіткен жоспарда Шкайлердің 3000 адамымен Шамплен көлі мен Ришелие өзені аңғары арқылы Монреальді басып алу үшін екі жақты шабуыл жасау, ал Арнольдтың 1050 адамы Кеннебек өзені аңғарынан, Жер биіктігінен өтіп, Квебек қаласын алу үшін Шаудиер өзені аңғарынан төмен қарай жүру көзделді. Континенттік армия 1775 жылдың қыркүйегінде Квебекке көшуді бастады. Ричард Монтгомери американдық авангардты басқарды, 1775 жылдың 2 қыркүйегінде Иле-о-Нойді басып алды. 1775 жылдың 16 қыркүйегінде ауруға шалдыққан Шкайлер өз әскерінің басшылығын Монтгомериге тапсырды. Американың Квебекке басып кіруінің маңызды күтімі – провинция мен қаланың ірі француз католик канадалық халқы британдық билікке қарсы көтеріледі. 1760 жылы француз-үнді соғысы кезінде британдықтар провинцияны басып алғаннан бері жергілікті француз католиктері мен протестант ағылшын тілді британдық әскери және азаматтық әкімшіліктер арасында қиындықтар мен келіспеушіліктер болды. Алайда, бұл шиеленістер 1774 жылғы Квебек актісінің қабылдануымен жеңілдетілді, ол канадалықтарға жерді және көптеген азаматтық құқықтарды қайтарды (он үш бүлікші колониялар айыптаған акт). Монреаль мен Квебек қаласында тұратын ағылшын тілді "Ескі субъектілер" (француз тілді "Жаңа субъектілерге" қарағанда) көбінесе Шотландиядан немесе 13 колониядан келді және олар Квебек колониясына саяси және экономикалық жағынан үстемдік етуге тырысты, ұзақ уақыт бойы қалыптасқан канадалық элитамен қақтығысты. Квебектің алғашқы губернаторы Джеймс Мюррей өз колониясына келген "Ескі субъектілер" бизнесмендерін "білімсіз, байлық табуға тырысатын және қаражатына аса қамқор емес авантюристтер" деп сипаттаған. Квебектің француз халқының көпшілігі американдық науқанға белсенді қатысудан бас тартты, көбінесе дін қызметкерлерінің ықпалымен британдық билікті қабылдады, оның католик шіркеуін қолдауы және француз мәдениетін сақтауы. Көптеген "Ескі субъектілер" Квебек актісін тәждің сатқындығы ретінде қарады, өйткені ол канадалықтарға теңдік берді, ең бастысы, католиктерге дауыс беруге және лауазымдарға тағайындалуға мүмкіндік берді, бұл "Ескі субъектілердің" Квебекке саяси үстемдік ету үмітін жойды. Монреальде Карлтон 7-полктің 600 адамының қызметке жарамды екенін анықтады, бірақ Сент-Лоуренсте соғыс кемелерінің жоқ екеніне, Монреаль маңындағы бекіністердің күйреген күйде екеніне шағымданып, сеньорлар мен католик шіркеуі тәждің адал болғанымен, тұрғындардың көпшілігі бейжай көрінді. Әскер күшін арттыру үшін Карлтон Шотландиядан келген иммигранттардан құралған Корольдік Хайленд эмигранттар полкін құрды. Корольдік Хайленд эмигранттарының командирі Аллан Маклин 1745 жылғы көтерілісте якобиттер үшін шайқасқан хайлендер болды және 1775–76 жылдардағы науқанда Карлтонның ең агрессивті серігі болып шықты. 1775 жылдың 26 шілдесінде Карлтон үндістер бөлімінің солтүстік округінің бастығы Гай Джонсонмен, сондай-ақ үндістер бөлімінің шенеунігі Даниэль Клауспен және могавк соғыс басшысы Джозеф Брантпен кездесті. Джонсон, Клаус және Брант Жаңа Англияға шабуыл жасау үшін 1600-ге жуық сарбаздарды бастап әкелді, бұл американдықтарды Канададан шығарып алудың ең жақсы жолы екенін айтты. Үндістерді ұнатпаса да, оларды тәртіпсіз және қатыгездікке бейім деп есептесе де, Карлтон американдық күштерін бақылау үшін кем дегенде 50 үндіні скаут ретінде пайдаланды, өйткені ешкім де үндістердей шөлде скаут ретінде жұмыс істей алмады. Крамахе Бостон әскери басшылығына көптеген әскери күштерді сұрады, бірақ олардың барлығы бекер болды. Бірнеше әскери кемелер бағытынан жаңылып Нью-Йоркке жетті, ал Бостон флотының командирі вице-адмирал Сэмюэл Грейвс қыс жақындағандықтан Сент-Лоуренс өзені жабылатынын ескере отырып, әскерді Квебекке тасымалдауға кемелерді жіберуден бас тартты. 1775 жылдың 25 қыркүйегінде Томас Уолкер, американдықтарға жақындығымен және көрнекті саудагерімен, қала қақпаларын ашатынына уәде берген Этан Алленнің Монреальді күтпеген шабуылмен басып алу әрекеті сәтсіз аяқталды. 26-полктің 34 адамы, 120 канадалық ерікті және 80 "Ескі субъектілер" еріктілері, 20 үндістер бөлімінің қызметкерлері және алты үндінің басшылығымен майор Джон Кэмпбелл Алленнің күштерін Монреальдің шетінде тоқтатып, 5 американдықтарды өлтіріп, 36-сын тұтқынға алды. 5 қазан күні Карлтон Уолкерді мемлекеттік опасыздық айыбымен қамауға бұйрық берді, бұл оқ атысуға әкелді, нәтижесінде екі сарбаз жараланды, Уолкердің үйі өртенді және Уолкер тұтқынға алынды. Католик шіркеуінің дін қызметкерлері тәждің адалдығын уағыздады, бірақ Карлтонның шабуылға шығуға құлықсыздығы көптеген канадалықтарды британдықтардың ісі жойылды деп сендірді. 11 қарашада британдықтар Монреальден шығып кетті, ал 13 қарашада 1775 жылы американдықтар Монреальді басып алды. Карлтон сияқты Монтгомери де ирландиялық болды, екеуі де канадалық қоғамды түсінді және оған құрметпен қарады, ол көп жағынан ирландиялық қоғамға ұқсас болды...

These actions stimulated both British and rebel leaders to consider the possibility of an invasion of the Province of Quebec by the rebellious forces of the Second Continental Congress, and Quebec's governor, General Guy Carleton, began mobilizing the provincial defenses. The British forces in Canada consisted of three regiments, with the 8th Regiment holding various forts around the Great Lakes and the 7th and 26th regiments guarding the St. Lawrence river valley. Apart from these regiments, the only forces available to the Crown were about 15,000 men of the militia and the 8,500 or so warriors from the various Indian tribes in the northern district of the Department of Indian Affairs. The largely Canadien militia and many of the Indian tribes were regarded as lukewarm in their loyalty to the Crown. Both the Americans and the British misunderstood the nature of Canadien (as French Canadians were then known) society. The feudal nature of Canadien society with the seigneurs and the Catholic Church owning the land led the British to assume the habitants – as the tenant farmers who made up the vast majority of Quebec's population were known – would deferentially obey their social superiors while the Americans believed that the habitants would welcome them as liberators from their feudal society. In fact, the habitants, despite being tenant farmers, tended to display many of the same traits displayed by the farmers in the 13 colonies who mostly owned their land, being described variously as individualistic, stubborn, and spirited together with a tendency to be rude and disrespectful of authority figures if their actions were seen as unjust. A large number of the Canadiens still clung to the hope that one day Louis XVI would reclaim his kingdom's lost colony of New France, but until then, they wanted to be left alone. The memory of Pontiac's War in 1763 had made most of the Indians living in the Ohio River valley, the Great Lakes and the Mississippi River valley distrustful of all whites, and most of the Indians in the region had no desire to fight for either Congress or the Crown. Only the Haudenosaunee, or Iroquois, living in their homeland of Kaniekeh (modern upstate New York) were regarded as willing to fight for the Crown, and even then some of the Six Nations like the Oneida and the Tuscarora were already negotiating with the Americans. Taking Canada would eliminate any possibility of the British using it as a base to invade New England and New York. Benedict Arnold, passed over for command of the expedition, convinced General George Washington to authorize a second expedition through the wilderness of what is now the state of Maine directly to Quebec City, capital of the province. The plan approved by Congress called for a two pronged attack with 3,000 men under Schuyler going via Lake Champlain and the Richelieu River valley to take Montreal while 1,050 men under Arnold would march up the Kennebec River valley, over the Height of Land and then down the Chaudière River valley to take Quebec City. The Continental Army began moving into Quebec in September 1775. Richard Montgomery, heading the American vanguard took Ile aux Noix on 2 September 1775. On 16 September 1775, the sickly Schuyler handed over the command of his army to Montgomery. One significant expectation of the American advance into Quebec was that the large French Catholic Canadien population of the province and city would rise against British rule. Since the British took control of the province, during the French and Indian War in 1760, there had been difficulties and disagreements between the local French Catholics and the Protestant English speaking British military and civilian administrations. However, these tensions had been eased by the passage of the Quebec Act of 1774, which restored land and many civil rights to the Canadiens (an act which had been condemned by the thirteen rebelling colonies). The English speaking "Old Subjects" living in Montreal and Quebec City (in contrast to the French speaking "New Subjects") came mostly from Scotland or the 13 colonies, and they tried to dominate the Quebec colony both politically and economically, clashing with the long established Canadien elite. James Murray, the first Governor of Quebec, had described the "Old Subject" businessmen who arrived in his colony as "adventurers of mean education with their fortunes to make and little Sollicitous about the means". The majority of Quebec's French inhabitants chose not to play an active role in the American campaign, in large part because, encouraged by their clergy, they had come to accept British rule with its backing of the Catholic Church and preservation of French culture. Many of the "Old Subjects" saw the Quebec Act as a betrayal by the Crown as it granted equality to the Canadiens, most notably by allowing Roman Catholic men to vote and hold office, which ended the hopes of the "Old Subjects" to dominate Quebec politically. At Montreal, Carleton found that there were six hundred men of the 7th Foot Regiment fit for duty, but he complained that there were no warships on the St. Lawrence, the forts around Montreal in a state of disrepair and though the seigneury and the Catholic Church were loyal to the Crown, most of the habitants appeared indifferent. To provide more manpower, Carleton raised the Royal Highland Emigrants Regiment, whom he recruited from the Scottish Highland immigrants in Quebec. The commander of the Royal Highland Emigrants, Allan Maclean, was a Highlander who had fought for the Jacobites in the rebellion of 1745, and turned out to be Carleton's most aggressive subordinate in the campaign of 1775–76. On 26 July 1775, Carleton met Guy Johnson, the superintendent of the northern district of the Indian Department together with an Indian Department official, Daniel Claus, and a Mohawk war chief Joseph Brant. Johnson, Claus and Brant had brought with them some 1, 600 warriors whom they proposed to lead into a raid into New England, arguing that this was the best way of keeping the Americans engaged and out of Canada. Despite his dislike of Indians, whom he considered to be undisciplined and prone to brutality, Carleton employed at least 50 Indians as scouts to monitor the American forces as no one else could operate in the wilderness as scouts as well as the Indians. Cramahé also made numerous requests for military reinforcements to the military leadership in Boston, but each of these came to nought. Several troop ships were blown off course and ended up in New York, and Vice Admiral Samuel Graves, the commander of the fleet in Boston, refused to release ships to transport troops from there to Quebec because the approaching winter would close the Saint Lawrence River. On 25 September 1775 an attempt by Ethan Allen to take Montreal in a surprise attack as the American sympathizer and prominent merchant Thomas Walker had promised he would open the city's gates was foiled. A mixed force of 34 men from the 26th Foot regiment, 120 Canadien volunteers and 80 "Old Subject" volunteers, 20 Indian Department employees and six Indians under the command of Major John Campbell stopped Allen's force on the outskirts of Montreal, killing 5 of the Americans and capturing 36. On 5 October, Carleton ordered Walker arrested on charges of high treason, which led to a shoot out that left two soldiers wounded, Walker's house burned down, and Walker captured. The Roman Catholic clergy preached loyalty to the Crown, but the unwillingness of Carleton to take the offensive persuaded many Canadiens that the British cause was a lost one. On 11 November, the British pulled out of Montreal and on 13 November 1775, the Americans took Montreal. Like Carleton, Montgomery was an Irishman, and both generals had a certain understanding and respect for Canadien society, which was in many ways similar to Irish society, going out of their way to be tactful and polite in their dealings with Canadiens. Montgomery insisted that his men display "brotherly affection" for the Canadiens at all times. When definitive word reached Quebec on November 3 that Arnold's march had succeeded and that he was approaching the city, Cramahé began tightening the guard and had all boats removed from the south shore of the Saint Lawrence. Word of Arnold's approach resulted in further militia enlistments, increasing the ranks to 1,200 or more. On November 10, Lieutenant Colonel Allen Maclean, who had been involved in an attempt to lift the siege at St. Jean, arrived with 200 men of his Royal Highland Emigrants. They had intercepted communications from Arnold to Montgomery near Trois Rivières, and hurried to Quebec to help with its defense. The arrival of this experienced force boosted the morale of the town militia, and Maclean immediately took charge of the defenses.

Арнольдтың келуі

Британдықтар Массачусетс штатының жоғарғы бөлігінің (қазіргі Мэн штаты) ландшафты әскери күштер үшін өтілмес деп есептеген, бірақ генерал Вашингтон Массачусетс штатының жоғарғы бөлігін шамамен 20 күнде кесіп өтуге болады деп ойлады. Арнольд 200 "боа" (қайық) және "боаларды жақсы білетін, белсенді ормандарды мекендейтін шеберлерді" сұрады. 20 қыркүйекте Джорджтаунға қонғаннан кейін Арнольд Кеннебек өзенімен жоғары қарай сапар бастады. Ауа райы ылғалды және суық болды, сапар Арнольд пен Вашингтон күткеннен әлдеқайда ұзаққа созылды. Жаман ауа райы мен қайықтардың зардап шегуі экспедицияның азық-түлік қорының көп бөлігін жойды, ал бастапқы 1100 адамның шамамен 500-і кері қайтып келді немесе қайтыс болды. Кері оралғандардың ішінде Жаңа Англия батальонының бірі болды, олар қалған азық-түліктің көп бөлігін алып кетті. Алғашқы француз елді мекендеріне қарашаның басында жеткенде, олар аштықтан өліп бара жатқан еді. Шодьер өзеніне жеткен кезде Арнольдтың әскері былғары аяқ киімдері мен белбеулерін жеп жатты. 2 қарашада алғашқы тұрғындардың елді мекендеріне тап болғанда, олар сиыр еті, сұлы және қой етінен жасалған тамаққа қуанды, бірақ канадалықтар тамаққа тым қымбат ақы алғанына шағымданып, ашуланды. 3 қарашада HMS Lizard фрегаты Ньюфаундлендтен 100 сарбазбен Квебек қаласына келді. 8 қарашада Арнольд алғаш рет Квебек қаласының қабырғаларын Сент-Лоуренс өзенінен жоғары көріп тұрды. Сент-Лоуренс өзенінің арғы жағына жеткеннен кейін Арнольд әскерін қала қабырғаларынан шамамен 2 километр қашықтықтағы Ыбырайым жазығына орналастырды. Квебек қабырғаларына жақындаған әскерлер жеткіліксіз жабдықталған еді. Арнольдтың артиллериясы болмады, әрбір сарбаз тек бес патронмен қаруланған, ал сарбаздардың киімдері жыртық-жыртық болды. Арнольдтың әскері қарсыластарынан екі есе кем болғанына қарамастан, қаланың тапсырылуын талап етті. Екі елшінің де британдықтардың пушкасынан атылды ("хабаршыны өлтіру" тарихи тұрғыдан ерекше және өте қайшылықты, тіпті соғыс ережелерін бұзу ретінде қарастырылды, өйткені елшілер өлімге қауіпті миссияға емес, талаптарды немесе келіссөздерді жеткізуге және жауабымен оралуға тиіс болды; бас тарту немесе қарсы ұсыныс). Олардың өлімі талаптың қабылданбағанын анық көрсетті. 16 қарашада Крамахе шақырған соғыс кеңесінде ең жоғары шенді әскери офицер Маклин қаланың қорғанысын ұсынды. Маклин Квебек қаласында 1178 сарбаздық гарнизон бар екенін және гарнизон мен азаматтарға қыс бойы жететін азық-түлік пен отын жеткілікті екенін мәлімдеді.

The British believed that the forbidding landscape of upper Massachusetts (modern Maine) was impassable to a military force, but General Washington felt that the upper Massachusetts could be crossed in about 20 days. Arnold called for 200 bateaux (boats) and for "active woodsmen, well acquainted with bateaux". After landing in Georgetown on 20 September, Arnold began his voyage up the Kennebec river. The conditions were wet and cold, and the journey took much longer than either Arnold or Washington had expected. Bad weather and wrecked boats spoiled much of the expedition's food stores, and about 500 men of the original 1,100 turned back or died. Those who turned back, including one of the New England battalions, took many of the remaining provisions with them. The men who continued on were starving by the time they reached the first French settlements in early November. By the time they reached the Chaudière River, Arnold's men were eating their leather shoes and belts, and upon encountering the first habitant settlements on 2 November, they were overjoyed to be offered meals of beef, oatmeal and mutton, though they complained that the Canadiens charged too much for their food. On 3 November, the frigate HMS Lizard arrived in Quebec City with 100 men from Newfoundland. On 8 November, Arnold could see for the first time the walls of Quebec City towering over the St. Lawrence. Once on the other side of the St. Lawrence, Arnold moved his troops onto the Plains of Abraham, about 1.5 mile (2 km) from the city walls. The troops approaching Quebec's walls were significantly under equipped. Arnold had no artillery, each of his men carried only five cartridges and the men's clothing had been reduced to rags. Despite being outnumbered two to one, Arnold demanded the city's surrender. Both envoys sent were shot at by British cannons, ("killing the messenger" has historically been viewed as an unusual and very contradictory, if not rogue, breach of war protocol as emissaries were not supposed to be undertaking a suicide march but strictly deliver a message of demands or negotiations and come back to their leaders unmolested, with a reply; either a refusal or counter offer.) Their death clearly signified that the demand had been rebuked. At a council of war called by Cramahé on 16 November, MacLean as the most senior military officer present advocated for holding out. MacLean stated that Quebec City had a garrison of 1,178 men and had enough food and firewood for both the garrison and the civilian population to last all through the winter.

Монтгомеридің келуі

1 желтоқсанда Монтгомери Пойнт-о-Трембльге келді. Оның жасағы 1-ші, 2-ші және 3-ші Нью-Йорк полктерінен, Джон Лэмб құрастырған артиллерия ротасынан, Джеймс Ливингстон 1-ші Канада полкі үшін жинаған 200 адамнан және Джейкоб Браун басқаратын, таратылған полктердің қалдықтарынан құралған 160 сарбаздан тұрды. Бірнеше күннен кейін, Монреальде Монтгомериге қолбасшылық қызметін тапсырған генерал-майор Дэвид Вустер жіберген бірнеше роталар оларды толықтырды. Командирлер дереу Квебекке бет бұрылып, 6 желтоқсанда қаланы қоршауға алды. Монтгомери Карлтонға қаланың тапсырылуын талап етіп жеке хат жіберді, хабар жеткізу үшін әйелді пайдаланды. Карлтон британдық армия сарбаздарының, теңізшілердің және Корольдік таулы жаяу әскерлерінің басшылығын Маклинге, теңізшілерді Корольдік теңіз флотының капитаны Джон Гамильтонға, ағылшын тілді милицияны Генри Колдуэллге, ал канадалық милицияны Ноэль Войерге тапсырды. Желтоқсан айының басында Монтгомериге 31 желтоқсанға дейін Квебек қаласын басып алу үшін қысым күшейді. Рождество күні Монтгомери әскер алдында сөйлеген сөзінде Квебек қаласын алу жоспарларын жариялады. Ол Монтгомеримен Конгреске өкілдер сайлау үшін провинциялық конвент өткізу туралы пікір алмасты. Пелиссиер Квебек қаласы алынғанға дейін бұл идеяға қарсы болды, себебі тұрғындар қауіпсіздігі қамтамасыз етілмейінше, олар өздерін еркін сезінбейтін еді. Екеуі де Пелиссиердің темір зауытының қоршау үшін қажетті оқ-дәрі (жаралыларға, зеңбіректерге және т.б.) жеткізіп беруіне келісті. Пелиссиер американдықтар 1776 жылдың мамырында шегінгенге дейін осылай істеді, содан кейін ол да олармен бірге қашып кетті. Оның темір зауыты Квебекке қарсы қоршау үшін оқ-дәрі, бомбалар және зеңбірек доптарын жасады; ол сондай-ақ 1776 жылдың 8 қаңтарында Екінші Континенттік Конгреске Квебекті сәтті басып алу үшін қандай шаралар қабылдау керектігін түсіндіретін хат жазды. 1776 жылдың мамыр және маусым айларында американдықтар Квебектен шегінгенде, Пелиссиер олармен бірге провинциядан қашып кетті. 1776 жылдың 29 шілдесінде ол Континенттік армияда инженерлік подполковник шеніне ие болды және қазан айында Тикондерога фортының қорғанысын күшейтуге көмектесті. Соңында ол Францияға, отбасылық үйіне оралды. 27 желтоқсан күні қарлы боран болды, Монтгомери әскерді шабуылға дайындауға мәжбүр етті. Бірақ боран басылып, Монтгомери шабуылды тоқтатты. Сол түні Род-Айлендтен келген сержант британдықтарға шабуыл жоспарын жеткізіп, дезертирлік жасады. Сондықтан Монтгомери жаңа жоспар жасады: ол Джейкоб Браун мен Джеймс Ливингстон басқаратын Квебектің батыс қабырғаларына қарсы екі шайқас ұйымдастырды, ал екі шабуыл төменгі қалаға бағытталды. 1775 жылдың 30 желтоқсанының түстен кейін Атлантикадан "солтүстік-шығыс" жел соғып, қатты қар жауды. Монтгомери әскерінің көп бөлігі екі күн ішінде кететінін біліп, адамдарын Квебек қаласына шабуылға дайындауға бұйрық берді. Монтгомери мен Арнольд жарықтарды көріп, төменгі қалаға бет алды. Монтгомеридің әскері сыртқы қорғаныстың қоршауына жетті, ал алдын ала келген ағаш ұсталары қабырғаны аралап өтті. Монтгомери екінші қоршауды аралап, 50 адамды екі қабатты ғимаратқа қарай көшемен бастап кетті. Бұл ғимарат қаланың қорғанысының бөлігі болды, ішінде 39 квебектік милиция және 9 теңізші мылтық пен зеңбірекпен қаруланған блокхаус орналасқан еді. Монтгомери қарлы боран кезінде көшемен жүріп жатқанда қылышын суырып алды. Келесі екі жоғары шенді офицер, Джон Макферсон мен Джейкоб Чизмен де қаза тапқандықтан, полковник Дональд Кэмпбелл басшылықты өз қолына алды және тағы да шабуыл жасаудың қауіпті екенін шешті.

On December 1, Montgomery arrived at Pointe aux Trembles. His force consisted of 300 men from the 1st, 2nd, and 3rd New York regiments, a company of artillery raised by John Lamb, about 200 men recruited by James Livingston for the 1st Canadian Regiment, and another 160 men led by Jacob Brown who were remnants of regiments disbanded due to expiring enlistments. These were supplemented several days later by a few companies detached by Major General David Wooster, whom Montgomery had left in command at Montreal. The commanders quickly turned towards Quebec, and put the city under siege on December 6. Montgomery sent a personal letter to Carleton demanding the city's surrender, employing a woman as the messenger. Carleton gave the command of his British Army soldiers, the marines and the Royal Highlanders to MacLean; the sailors to Captain John Hamilton of the Royal Navy; the English speaking militiamen to Henry Caldwell and the Canadien militiamen to Noël Voyer. As December advanced, Montgomery was under increasing pressure to take Quebec City before 31 December. On Christmas Day, Montgomery announced in speech before his army his plans to take Quebec City. He and Montgomery discussed the idea of holding a provincial convention to elect representatives to Congress. Pélissier recommended against this until after Quebec City had been taken, as the habitants would not feel free to act in that way until their security was better assured. The two agreed that Pélissier's ironworks would provide munitions (ammunition, cannonballs, and the like) for the siege. This, Pélissier did until the Americans retreated in May 1776, at which time he also fled with them, His ironworks supplied ammunition, bombs, and cannonballs for the siege of Quebec; he also wrote a letter to the Second Continental Congress on January 8, 1776, to point out the measures they should take for a successful taking of Quebec. As the Americans retreated from Quebec in May and June 1776, Pélissier fled the province with them. On July 29, 1776, he received an engineering lieutenant colonel's commission in the Continental Army, and in October assisted in the improvement of the defenses at Fort Ticonderoga. He eventually returned to his family home in France. A snowstorm arrived on the night of December 27, prompting Montgomery to prepare the troops for the attack. However, the storm subsided, and Montgomery called off the assault. That night, a sergeant from Rhode Island deserted, carrying the plan of attack to the British. Montgomery consequently drafted a new plan; this one called for two feints against Quebec's western walls, to be led by Jacob Brown and James Livingston, while two attacks would be mounted against the lower town. On the afternoon of 30 December 1775, a "nor'easter" came from the Atlantic, bringing in a heavy snowfall, and Montgomery knowing that much of his army would be leaving in two days' time, ordered his men to form up for an assault on Quebec City. Montgomery and Arnold, seeing the flares, set off for the lower town. Montgomery's men eventually arrived at the palisade of the outer defenses, where an advance party of carpenters sawed their way through the wall. Montgomery himself helped saw through the second palisade, and led 50 men down a street towards a two story building. The building formed part of the city's defenses, and was in fact a blockhouse occupied by 39 Quebec militia and 9 sailors armed with muskets and cannons. Montgomery unsheathed his sword as he led his men down the street as the blizzard raged. As the next two most senior officers, John Macpherson and Jacob Cheesemen, were also killed, command was assumed by the deputy quartermaster, Colonel Donald Campbell, who decided it was suicidal to try to advance again.

Арнольдтың шабуылдау

Монтгомери алға жылжуда, Арнольд өзінің негізгі күштерін төменгі қаланың солтүстік жағындағы Саулт-о-Мателоның бекіністеріне қарай жылжытты. Арнольдтың жорығын 30 мылтықшы және артиллерияшы бастап, олар 6 фунттық мыс зеңбіректі санаққа бекітті. Қорғаушылар мылтықпен атып, қабырғалардан гранаталар лақтырды. Ол өз жасағының басшылығын Дэниел Морганға бергеннен кейін артқа алынды. Морган, өз әскері құрметтейтін Вирджиниялық тәжірибелі шекарашы, шабуылға жеке басшылық етті, бекініске сатымен көтерілді, бірақ алғашқы әрекетінде құлап түсті. Морган мен оның әскері бірнеше ғимараттарда ұнтақтарын кептіріп, қайта қаруланды, бірақ олар күшейе түскен атысқа түсті; Карлтон солтүстік қақпаларға жасалған шабуылдың алдау екенін түсініп, күштерін төменгі қалаға шоғырландыра бастады. Калдвелл Карлтонмен сөйлесіп тұрғанда Порт-дю-Паласқа шабуыл жасалғанын естіп, оны тоқтату үшін 30 Корольдік Таулы эмигранттары мен 50 теңізшіні алып кетті. Екінші бекіністе ол Войер басқаратын 200-ге жуық Канадалық милицияшыларды және 7-ші жаяу полкінің ротасын тапты, олар не болып жатқанын түсінбеді, сосын ол оларға бұйрық берді. Капитан Джордж Лоуз 500 адамын, Корольдік Таулы жауынгерлер мен теңізшілерді Сарай қақпасынан шығарды, Морганға көмекке келген Генри Дирборн басқаратын американдық күштерге тап болды. Морган соңғы болып берілді және қандай да бір британдық офицерге қылышын тапсырмай, оны бітімгершілік тудың астында оның берілуін сұрауға жіберілген католик діни қызметкеріне берді. Аллан Маклин келесі мамыр айында көктемгі еріген кезде 20 дене табылғанын хабарлады. Арнольд 400-ге жуық адамның жоғалғаны немесе тұтқындалғаны туралы хабарлады, ал Конгреске берген ресми есебінде 60 адам қаза тапқан және 300 адам тұтқындалған делінген. Карлтонның ресми есебінде 5 адам қаза тауып, 14 адам жарақат алған. Генерал Монтгомеридің денесі британдықтар 1776 жылдың жаңа жыл күні тауып алды және 4 қаңтарда қарапайым әскери жерлеу рәсімі өтті, оны вице-губернатор Крамахе төледі. Оның денесі 1818 жылы Нью-Йоркке қайтарылды. 1776 жылдың 1 қаңтарында Арнольдтың бар болғаны 600 адамы қалды. Арнольд Монреальдегі Континентальдық армия күштеріне бұйрық беріп, Дэвид Вустерден өзіне бір бөлігін жіберуді сұрады, бірақ Вустер өзінің күштерін жіберсе, британдықтардың көтерілісінен қорқатынын айтып, бас тартты. Шайқастан кейін Арнольд Мозес Хейзен мен Эдвард Антиллді Монреальге жіберді, олар генерал Вустерге жеңіліс туралы хабарлады. Содан кейін олар жеңіліс туралы Конгреске хабарлап, қолдау сұрауға Филадельфияға барды. (Хейзен де, Антилл да, бастапқыда Он үш колониядан шыққан, Квебекке қоныс аударған ағылшын тілінде сөйлейтін адамдар, соғыстың қалған бөлігінде Континенттік армияда қызмет етті.) Қыста Квебек қаласына сапар шегу күш-жігерді нашар денсаулықта қалдырды және олардың көптеген қарулары жарамсыз болды. Арнольд қалған артиллериясын Квебек қаласын бомбалау үшін қолданды, бұл кейбір зиян келтірді, бірақ Арнольд тек азаматтық тұрғындардың үйлерін қиратқандықтан, Карлтонның ұсталуын әлсірету үшін аз ғана әрекет жасады. Карлтон қыста жаңа блокхаустар мен траншеялар салуды жалғастырды және Квебек қаласының қабырғаларын айналып өту әрекетіне жол бермеу үшін мұздаған Сент-Лоуренсте траншея қазып алды. Квебектен тыс лагерьде аурулардың, әсіресе шешекпенің болуы қоршаудағыларға үлкен зиян тигізді, сонымен қатар жалпы азық-түліктің жетіспеуі де болды. Монтгомери мен Арнольдтың әскерлерін жұқпалы ауру қаптады, негізінен Квебектен босатылған жұқтырған азаматтарға әсер етуіне байланысты. Губернатор Карлтон бұл әрекетті американдық қоршау күшін қатты әлсірететінін түсінгендіктен, бұған жол берді. Карлтонның шешекпені жұқтырған бірнеше жезөкшелерді жібергені туралы хабарлар бар, олар оны Континенттік армияға жіберді. Губернатор Карлтон, адам күшінде айтарлықтай артықшылыққа ие болғанына қарамастан, американдық лагерьге шабуыл жасамауды және Квебек қабырғаларының ішінде қалуды таңдады. Монтгомери шайқастан бұрынғы жағдайды талдап, Карлтонның 1759 жылы Квебекті қоршау кезінде Джеймс Вулфтың қол астында қызмет еткенін байқаған және француз генералы Луи Жозеф де Монкалмның қала қорғанысынан кетіп, ақырында қала мен өмірін жоғалтқанын білген. Британдық генерал Джеймс Мюррей 1760 жылы қала сыртындағы шайқаста жеңіліп қалды; Монтгомери Карлтонның олардың қателіктерін қайталамайтынын болжады. 14 наурызда Жан-Баптист Шасёр, Сент-Лоуренс өзенінің оңтүстік жағалауындағы диірменші, Квебек қаласына жетіп, Карлтонға өзеннің оңтүстік жағында американдықтарға қарсы әрекет етуге дайын 200 адам бар екенін хабарлады. Бұл адамдар мен одан да көп саны американдық зеңбірек батареясына шабуыл жасау үшін жиналды, бірақ 1776 жылғы наурыздағы Сен-Пьер шайқасындағы осы лоялист милициясының алғы шебі проамерикандық жергілікті милицияның жасағымен жеңіліске ұшырады. Льюис Дубоис полкінің басшылығымен. 2 сәуірде 1776 жылы американдықтар салып бітірген жаңа батареядан Квебек қаласына және көктемде мұз ерігенде Сент-Лоуренс өзеніндегі кемелерге оқ жаудырды. 29 сәуірде 1776 жылы комиссия Монреальге келді және Вустердің келтірген зиянын жоюға тырысты, бірақ халық пікірі оларға қарсы бұрылғанын анықтады. Бірнеше Канадалық көшбасшылар комиссарлардан, егер «өкілдіксіз салық салу болмаса» деген себеппен көтеріліс дұрыс болса, онда Вустер Конгресте өкілдігі жоқ оларға қалай салық салғанын сұрады. Шешекпенінен зардап шеккен американдық күштер (Томас генералдың шегіну кезінде қайтыс болғаны) ақырында Форт Тикондерогаға дейін толығымен шегінді. Карлтон кейін Шамплейн көліндегі бекіністерді қайтару үшін қарсы шабуылға шықты. Ол Валкур аралындағы шайқаста американдық флотты жеңіп, көлді қайта бақылауға алды, бірақ Бенедикт Арнольд басқарған тыл қорғанысы Тикондероганы немесе 1776 жылы Краун-Пойнтты басып алуға жол бермеді.

While Montgomery was making his advance, Arnold advanced with his main body towards the barricades of the Sault au Matelot at the northern end of the lower town. Leading Arnold's advance were 30 riflemen together with the artillerymen who attached a brass 6 pounder cannon to a sled. The defenders opened fire with their muskets and hurled grenades down from the walls. and was carried to the rear after transferring command of his detachment to Daniel Morgan. Morgan, a tough Virginia frontiersman well respected by his men, personally led the assault, scaling a ladder up the barricade and was knocked down on his first attempt. Morgan and his men holed up in some buildings to dry out their powder and rearm, but they eventually came under increasing fire; Carleton had realized the attacks on the northern gates were feints and began concentrating his forces in the lower town. Caldwell was speaking with Carleton when he learned of the assault on the Porte du Palais, and took with him 30 Royal Highland Emigrants and 50 sailors as he headed out to stop the assault. At the second barricade, he found some 200 Canadien militiamen under Voyer and a company from the 7th Foot Regiment, who were confused about what was going on, whom he gave his orders to. Captain George Laws led his 500 men, consisting of Royal Highlanders and sailors out of the Palace Gate, when they encountered an American force under Henry Dearborn who was coming up to aid Morgan. Morgan was the last to surrender and rather than give up his sword to a British officer, he handed it to a Catholic priest who had been sent under a flag of truce to ask for his surrender. Allan Maclean reported that 20 bodies were recovered in the spring thaw the following May. Arnold reported about 400 missing or captured, and his official report to Congress claimed 60 killed and 300 captured. Carleton's official report listed five killed and 14 wounded. General Montgomery's body was recovered by the British on New Year's Day 1776 and was given a simple military funeral on January 4, paid for by Lieutenant Governor Cramahé. The body was returned to New York in 1818. Together with the losses taken in the battle and the expiring enlistments left Arnold with only 600 men as 1 January 1776 to besiege Quebec City. Arnold asked for David Wooster, commanding the Continental Army force in Montreal to send him some of his men, but Wooster refused, saying he was afraid of a pro British uprising if he were to send away any of his forces. Immediately after the battle, Arnold sent Moses Hazen and Edward Antill to Montreal, where they informed General Wooster of the defeat. They then travelled on to Philadelphia to report the defeat to Congress and request support. (Both Hazen and Antill, English speakers originally from the Thirteen Colonies who had settled in Quebec, went on to serve in the Continental Army for the rest of the war.) The journey to Quebec City in the winter left the reinforcements in poor health and many of their weapons unserviceable. Arnold used his remaining artillery to shell Quebec City, which caused some damage, but did little did to weaken Carleton's hold as Arnold only destroyed the homes of civilians. Carleton continued to build new blockhouses and trenches over the course of the winter and cut a trench in the frozen St. Lawrence to prevent an attempt to outflank the walls of Quebec City. The presence of disease in the camp outside Quebec, especially smallpox, took a significant toll on the besiegers, as did a general lack of provisions. Smallpox ravaged Montgomery and Arnold's forces largely due to exposure to infected civilians released from Quebec. Governor Carleton condoned this practice, realizing it would severely weaken the American siege effort. Carleton is reported to have sent out several prostitutes infected with smallpox who in turn passed it on to the Continental Army. Governor Carleton, despite appearing to have a significant advantage in manpower, chose not to attack the American camp, and remained within Quebec's walls. Montgomery, in analysing the situation before the battle, had observed that Carleton served under James Wolfe during the 1759 siege of Quebec, and knew that the French General Louis Joseph de Montcalm had paid a heavy price for leaving the city's defenses, ultimately losing the city and his life in the Battle of the Plains of Abraham. British General James Murray had also lost a battle outside the city in 1760; Montgomery judged that Carleton was unlikely to repeat their mistakes. On March 14, Jean Baptiste Chasseur, a miller from the southern shore of the Saint Lawrence, reached Quebec City and informed Carleton there were 200 men on the south side of the river ready to act against the Americans. These men and more were mobilized to make an attack on an American gun battery at Point Levis, but an advance guard of this Loyalist militia was defeated in the March 1776 Battle of Saint Pierre by a detachment of pro American local militia. under Major Lewis Dubois On 2 April 1776, a new battery built by the Americans at Point Lévis started to shell Quebec City and ships in the St. Lawrence as the river thawed in the spring. On 29 April 1776, the commission arrived in Montreal and attempted to undo the damage done by Wooster, but found that public opinion had turned against them. Several Canadien leaders pointedly asked the commissioners that if the rebellion was justified because of "no taxation without representation", then why had Wooster imposed taxes on them in the name of Congress without their representation in Congress. The American forces, ravaged by smallpox (which claimed General Thomas during the retreat), eventually retreated all the way back to Fort Ticonderoga. Carleton then launched a counteroffensive to regain the forts on Lake Champlain. Although he defeated the American fleet in the Battle of Valcour Island and regained control of the lake, the rear guard defense managed by Benedict Arnold prevented further action to capture Ticonderoga or Crown Point in 1776.

Салдары

22 мамырда, американдықтар провинциядан толықтай шығарылғанға дейін, Карлтон Квебек қаласы мен оның төңірегінде американдық экспедицияға көмектескен канадалықтарды анықтау үшін сараптама жүргізуге бұйрық берді. Франсуа Баби, Габриэль Эльзеар Ташеро және Дженкин Уильямс провинцияны аралап, осындай көмек көрсеткен канадалықтарды санады; олар 757 адамның мұндай көмек көрсеткенін анықтады. Карлтон ұсақ құқық бұзушыларға мейірімділік танытып, тіпті жақсы мінез-құлық таныту шартымен бірнеше ауыр құқық бұзушыларды босатты. Бірақ американдықтар провинциядан қуылғаннан кейін, американдықтарды қолдағандарға қарсы шаралар қатаңдатылды, жиі жаза ретінде американдықтардың шегінуі кезінде қиратылған инфрақұрылымды қалпына келтіруге мәжбүрлеу қолданылды. Бұл шаралар соғыстың қалған бөлігінде американдықтарға қолдау көрсетуді азайтуға ықпал етті. Дегенмен, кейбір канадалықтар Континенттік армия Квебектен шегінген кезде төңкерілгендер үшін күресін жалғастырды. Хазен мен Ливингстон басшылығымен бірнеше жүз адам қатарда қалды және енді Сент-Лоуренс өзені бойындағы мүліктерінен және табыстарынан айырылып, армия жалақысына және Конгрестен зейнетақы алу үмітіне сүйенді. Соғыс аяқталғаннан кейін кейбіреулері Нью-Йорк штатының солтүстігінде жер алды. 1776 жылдың 6 мамыры мен 1 маусымы аралығында Квебек қаласына 40-қа жуық британдық кеме келді. Олар генерал Джон Бургойннің басқаруымен 9000-нан астам әскерді, соның ішінде Брансвик және Гессен-Кассельден (неміс әскерлері, «гессендер» деп аталды) 4000-ға жуық қосымша әскерді алып келді. Бұл күштердің бір бөлігі Карлтонның қарсы шабуылына қатысқан еді. Олар 1776-77 жылдардың қысын провинцияда өткізді, бұл халыққа, олардың саны шамамен 80 000-ға жуық, елеулі қиындықтар тудырды. Карлтон тұрғындарға британдық және брауншвейк әскерлерін орналастыру олардың «сенімсіздігінің» жазасы екенін айтты, олар оның милицияны шақыруына жеткілікті түрде жауап бермегендігі үшін. Канадалық тарихшы Десмонд Мортон Карлтонның 1775-76 жылдары Квебек қаласының сыртындағы шайқастан «ақылмен» жалтарғанын айтты, бірақ оның 1775-76 жылдардағы басқаруы жалпы алғанда «сәулесіз» болды, нәтижесінде Джон Бургойнге 1777 жылы Нью-Йоркқа шабуыл жасау тапсырылды. Саратога шайқасындағы американдықтардың жеңісінен кейін Конгресс Канадаға тағы шабуыл жасауды қарастырды және 1778 жылдың қаңтарында маркиз де Лафайет басқаратын тағы бір шабуылға дауыс берді. Бірақ Лафайет Олбаниға келгеннен кейін, шабуылды қолдау үшін қажетті жабдықтар мен жылқы жетіспейтінін анықтады және операцияны тоқтатуды ұсынды, Конгресс 1778 жылдың наурыз айында бұл кеңеске келісті. 181-ші және 182-ші жаяу әскер полктерінің тарихы Квебек шайқасына қатысқан американдық бөлімдерге дейін жетеді.

On May 22, even before the Americans had been completely driven from the province, Carleton ordered a survey to identify the Canadians who had helped the American expedition in and around Quebec City. François Baby, Gabriel Elzéar Taschereau, and Jenkin Williams travelled the province and counted the Canadians who actively provided such help; they determined that 757 had done so. Carleton was somewhat lenient with minor offenders, and even freed a number of more serious offenders on the promise of good behaviour. However, once the Americans had been driven from the province, measures against supporters of the American cause became harsher, with a frequent punishment being forced labour to repair infrastructure destroyed by the Americans during their retreat. These measures had the effect of minimizing the public expression of support for the Americans for the rest of the war. Still, some Canadiens continued to fight for the Revolution as the Continental Army retreated from Quebec. Under Hazen and Livingston, several hundred men remained in the ranks and, now deprived of their property and means along the St. Lawrence, relied on army pay and the promise of a pension from Congress to survive. Some obtained land grants in northern New York at war's end. Between May 6 and June 1, 1776, nearly 40 British ships arrived at Quebec City. They carried more than 9,000 soldiers under the command of General John Burgoyne, including about 4,000 German auxiliaries from Brunswick and Hesse Hanau (so called Hessians) under the command of Baron Friedrich Adolf Riedesel. These forces, some of which having participated in Carleton's counteroffensive, spent the winter of 1776–77 in the province, putting a significant strain on the population, which numbered only about 80,000. Carleton told the habitants that the quartering of the British and Brunswick troops was punishment for their "disloyalty" in not coming out in greater numbers when he summoned the militia. The Canadian historian Desmond Morton described Carleton as having "wisely" avoided battle outside of Quebec City in 1775–76, but overall his command in the campaign of 1775–76 was "lack lustre", which led to John Burgoyne being given command of the invasion of New York in 1777. Following the American victory at the battle of Saratoga, Congress once again considered invading Canada and in January 1778 voted for another invasion to be commanded by the Marquis de La Fayette. However, La Fayette found the necessary supplies and horses to support an invasion were lacking once he reached Albany and he advised cancelling the operation, advice that Congress accepted in March 1778. the 181st Infantry Regiment, and the 182nd Infantry) trace their lineage to American units that participated in the Battle of Quebec.