Йель мектебі – деконструкция философиясымен әсерленген әдебиет сыншыларының, философтардың ықпалды тобы. Постструктурализм, Ницше, Derrida туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Йель мектебі – Жак Дерриданың деконструкция философиясымен әсерленген ықпалды әдебиет сыншылары, теоретиктері және әдебиет философтары тобының халық арасында қолданылатын атауы. Көптеген теоретиктер 1970-ші жылдардың соңында Йель университетімен байланысты болды, алайда олардың бірқатары – Дерриданың өзі де соның ішінде – кейін Калифорния университетіне, Ирвин қаласына көшіп кетті немесе оған қосылды.
The Yale school is a colloquial name for an influential group of literary critics, theorists, and philosophers of literature that were influenced by Jacques Derrida's philosophy of deconstruction. Many of the theorists were affiliated with Yale University in the late 1970s, although a number of the theorists – including Derrida himself – subsequently moved to or became affiliated with the University of California, Irvine.
Деконструкциямен байланысы
Ой мектебі ретінде Йель мектебі феноменологиялық емес, деконструкцияның постструктуралистік аспектілерімен тығыз байланысты. Бұған қоса, Йель мектебі философиялық тұрғыдан Джон Д. Капутоның "Ницшелік белгілердің еркін ойыны" деп сипаттаған 1970-ші жылдарғы деконструкция нұсқасына жақын, ал 1990-шы жылдарғы деконструкция нұсқасы саяси және этикалық мәселелерге онша ден қоймады.
As a school of thought, the Yale School is more closely allied with the post structuralist dimensions of deconstruction as opposed to its phenomenological dimensions. Additionally, the Yale School is philosophically affined to the 1970s version of deconstruction that John D. Caputo has described as a "Nietzschean free play of signifiers" and not the 1990s version of deconstruction that was far more concerned with political and ethical questions.
Шығу тегі
1960 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Йель университеті деконструкцияға қарыз болған түрлі ойшылдардың отаны болды. Топқа Шошана Фелман, Пол де Ман, Джеффри Хартман, Дж. Хиллис Миллер және Гарольд Блум сияқты белгілі әдебиеттанушылар кірді. Бұл топ Йель мектебі деп танылып, әдеби сынға ерекше үлес қосты, себебі де Ман, Миллер, Хартман және Блум – бәрі де көрнекті әдеби сыншылар саналады. Жоғарыда аталған төрт сыншы, сондай-ақ Деррида, ықпалды «Деконструкция және сын» антологиясына үлес қосты. Дегенмен, Гарольд Блумның позициясы әрқашан топтың қалған бөлігінен сәл өзгеше болды және ол кейін деконструкциядан алшақтады.
During the period between the late 1960s and the early 1980s, Yale University was the home of a variety of thinkers who were indebted to deconstruction. The group included high profile literary scholars such as Shoshana Felman, Paul de Man, Geoffrey Hartman, J. Hillis Miller, and Harold Bloom. This group came to be known as the Yale School and was especially influential in literary criticism because de Man, Miller, Hartman and Bloom are all considered to be prominent literary critics. The four critics listed above, along with Derrida, contributed to an influential anthology, Deconstruction and Criticism. However, Harold Bloom's position was always somewhat different from that of the rest of the group, and he later distanced himself from deconstruction.
Деконструкция және сын (1979)
Деконструкция және сынға кіріспесінде Хартман Деррида, Миллер және де Манды бір жағынан, өзі мен Блумды екінші жағынан ажыратады. Алғашқы топты ол "боа деконструкторлар" деп атайды, олар деконструкцияны соңғы нәтижелеріне дейін жеткізеді және жазбаларында философиялық тұрғыдан қатаңдық танытады. Хартман өзінің және Блумның "деконструкцияшылдардың қатарына енгенімен, кейде оған қарсы жазатынын" мәлімдейді. Хартманның айтуынша, оның жазу стилі әдеби тілдің негізгі қозғаушы күші ретінде пафостың дәстүрлі рөліне көбірек тәуелді. Ал Деррида қолдайтын деконструкция, пафос тұжырымының тілге ілесіп жүретін риторикалық ойынға түсіп қалғанын көрсетуге бағытталған.
In his introduction to Deconstruction and Criticism, Hartman draws a distinction between Derrida, Miller, and de Man on the one hand, and himself and Bloom on the other. The former category he refers to as "boa deconstructors" who pursue deconstruction to its utmost conclusions and who are more philosophically rigorous in their writings. Hartman claims that both himself and Bloom are "barely deconstructionists" and that they "even write against it on occasion." Hartman claims that his writing style in particular is more reliant on the traditional role of pathos as a fundamental impetus for literary language. In contrast, deconstruction as advocated by Derrida seeks to reveal that the very notion of pathos is caught up in the rhetorical play which is endemic to language.
Ирвайнға көшіп бару
1972 жылдан 1986 жылға дейін Йель университетінде сабақ бергеннен кейін Дж. Хиллис Миллер Калифорния университетінің Ирвин қаласындағы кампусына көшті, онда ол бүгін ағылшын тілі мен салыстырмалы әдебиет кафедрасының еңбегі сіңген профессоры болып жұмыс істейді. 1986 жылы Дж. Хиллис Миллер UC Irvine-ге келгеннен кейін көп ұзамай Дерриданың өзі UCI-де гуманитарлық ғылымдар профессоры болды. Деррида 2003 жылға дейін UCI-де қызмет етті, ол қайтыс болғанға бір жыл қалғанда. Өмірінің соңына дейін Деррида 1990 жылы қол қойған келісімге сәйкес лекция қолжазбаларын, күнделіктерін және басқа материалдарын UCI-дің арнайы жинақтар кітапханасына тапсырып отырды. Деррида қайтыс болғаннан кейін оның әйелі мен ұлдары UCI архивтерінің көшірмелерін Франциядағы Қазіргі заманғы баспа архивтері институтына беруді сұрады. Университет Дерриданың әйелі мен балаларынан философ UC Irvine жинағына уәде еткен қолжазбалар мен хаттарды алуға талап қойды, бірақ 2007 жылы сот процесі тоқтатылды. Ирвин Лэнгсон кітапханасының арнайы жинақтарында Пол де Манның қағаздары да сақталады, бұл де Манның салыстырмалы әдебиет саласындағы еңбектерін көрсететін жеке және кәсіби құжаттар жинағы.
After teaching at Yale from 1972 to 1986, J. Hillis Miller left for the University of California, Irvine, where he is today Distinguished Research Professor of English and Comparative Literature. Shortly after J. Hillis Miller's arrival at UC Irvine in 1986, Derrida himself became Professor of the Humanities at UCI. Derrida remained at UCI until 2003, one year before his death. Until his death, Derrida had slowly been turning over lecture manuscripts, journals and other materials to UCI's special collections library under an agreement he signed in 1990. After Derrida's death, his widow and sons said they wanted copies of UCI's archives shared with the Institute of Contemporary Publishing Archives in France. The university had sued in an attempt to get manuscripts and correspondence from Derrida's widow and children that it believed the philosopher had promised to UC Irvine's collection, although the suit was dropped in 2007. The Irvine Langson Library Special Collections also houses the Paul de Man Papers, a collection of personal and professional papers documenting de Man's work in comparative literature.