Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы Йорк архиепискобы және лорд-канцлер Уолтер де Грей (1 мамыр 1255 жылы қайтыс болды) – 1215 жылдан 1255 жылға дейін Йорк архиепискобы, ал 1205 жылдан 1214 жылға дейін лорд-канцлер болған ағылшын дін қызметкері және мемлекет қайраткері. Оның інісі Джон де Грей, Англия королі Джонның епископы және қызметшісі болған. Канцлер лауазымын алғаннан кейін, кіші Грей патшаның күресінің барлық кезеңінде оны қолдады және 1215 жылы Магна Картаны қол қою кезінде қатысты. Екі рет епископ сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін, 1214 жылы Вустер епископы болды, бірақ көп ұзамай Йоркқа көшті. Джонның ұлы Генрих III патшалық құрған жылдары Грей патшаға қызмет етуді жалғастырды және архиепископтығында да белсенді болды. Ол 1255 жылы қайтыс болып, Йорк соборында жерленді, оның мазары бүгінгі күнге дейін сақталған.
13th century Archbishop of York and Lord Chancellor
Walter de Gray (died 1 May 1255) was an English prelate and statesman who was Archbishop of York from 1215 to 1255 and Lord Chancellor from 1205 to 1214. His uncle was John de Gray, who was a bishop and royal servant to King John of England. After securing the office of chancellor, the younger Gray was a supporter of the king throughout his struggles and was present at the signing of Magna Carta in 1215. After two unsuccessful elections to a bishopric, he became Bishop of Worcester in 1214 but soon after moved to York. During the reign of John's son, King Henry III, Gray continued to serve the king while also being active in his archdiocese. He died in 1255 and was buried at York Minster, where his tomb still survives.
Ерте өмір
Грей, Норфолк графтығындағы Итоннан Джон де Грейдің ұлы және Норвич епискобы Джон де Грейдің сіңілі баласы болған. Оның туған жылы жазылмаған, сондай-ақ қайтыс болғандағы жасы да белгісіз. Бірақ тарихшы Ли Уайатттың сөзіне сүйенсек, Грей шамамен 1180 жылы туған. Бұл 1214 жылы оның кем дегенде 30 жаста болғанын болжайды, себебі епископқа бекітілудің ең ерте заңды жасы осы еді, демек ол 1184 жылдан кейін тумаған. Сондай-ақ, ол қайтыс болғанда 80 жастан асып кеткен жой, бұл оның ең ерте туған жылы 1175 жылға дейін жетеді. Ол Эдмунд Абингдонның Оксфорд университетінде оқыған лекцияларын тыңдаған, бірақ оған ғылыми дәреже берілмеген.
Gray was the son of John de Gray, of Eaton in Norfolk and nephew of John de Gray, Bishop of Norwich. His birth year is not recorded, nor is his age when he died, but according to the historian Lee Wyatt, Gray was probably born around 1180. This assumes that in 1214 he was at least 30, the earliest legal age for consecration as a bishop, which would mean he was not born after 1184. Likewise, it is unlikely he was much older than 80 when he died, which gives an earliest possible birth year of 1175. He heard Edmund of Abingdon lecture at University of Oxford, although it does not appear that he was granted a degree.
Иоаннның қол астындағы патшалық қызмет
Грей Англия королі Джонның сүйіктісі болды, ал Грей Джонға лауазым үшін 5000 марка төледі. 1209 жылы Грей корольдің қолдаушыларының бірі болды, ол Джонды азат етуден айырған папалық бұйрықтың Англияда жариялануын кешіктіруге көмектесті. Грей 1213 жылы мамыр айында корольдің корольдық жарғысын шығарған кезде корольге еріп Доверге барды, бұл жарғыда Грей куәгер ретінде көрсетілмесе де, Джон папаның вассалы болды. Кейіннен ол жарғыға өз канцлерлік мөрін қоюдан бас тартқаны туралы әңгіме айтылды, бірақ бұл кейінірек ойлап тапқан нәрсе. 1213 жылдың соңында Грей Фландрияға барып, 1214 жылдың қаңтарында қайтып келгенше үлкен мөрді сақтаудан бас тартты. Джон Грейдің сайлануын қамтамасыз етуге мүдделі болғандықтан, Джонның рыцарінің бірі собор шөлмегін бір бөлмеге құлыптап, Грей сайланғанға дейін босатылмайтынын айтты. Оның сайлануын папалық легаты Пандульф Верраччо тоқтатты. 1213 жылы тағы бір сайлау да сәтсіз аяқталды, ал 1214 жылдың қазан айында канцлер лауазымынан кеткеннен кейін Иоанн мен Иннокентий III-нің ықпалымен екінші сайлау өтті. Иоанн Уолтерді қалаған, бірақ Йорк канондары Уолтердің білімі жеткіліксіз деп санап, Стивен Лэнгтонның інісі Саймон Лэнгтонды Кантербери архиепископы етіп сайлады. Иоанн наразылық білдіріп, өзінің ең жақын қарсыласының бауыры сайланғаны туралы Иннокентий III-ке шағымданды, ол онымен келісті. Иннокентий Грейдің тазалығына байланысты, папа Грейдің үлкен қасиеті деп жариялағандықтан, Йоркты Грейге беруге шешім қабылдады. Алайда Грей сайлануын бекіту үшін папаға түрлі төлемдер ретінде 10 000 фунттан астам төледі. Грей Төртінші Латерандық кеңеске қатысып, Йоркқа ауысуына папаның келісімін алды және кеңесте паллиумды алды. Грей Генрихтың ересек болмаған кезінде маңызды патшалық лауазымды адам болды және оны жиі дипломатиялық елші ретінде жіберді. Грей 1221 жылы Генрихтің қарындасы Жоанның Шотландия королі Александр II-ге үйлену рәсімін өткізді. 1238 жылы Грей папалық легаты Отто Тоненго мен Оксфорд университеті арасында делдалдық жасады және университеттің дауға қатысқан рөліне байланысты оған кешірім берді. 1242 жылы Генрих Грейді Англияның қорғаушысы етіп тағайындады.
Gray was a favourite of King John of England, in return, Gray paid John 5,000 marks for the office. In 1209, Gray was one of the king's supporters who helped delay the promulgation in England of the papal bull declaring John excommunicated. Gray accompanied the king to Dover in May 1213 when the king issued a royal charter whereby John became a papal vassal, although Gray did not appear as a witness on the charter. A story was later told that he refused to affix his chancellor's seal to the charter, but this is a later invention. In late 1213 Gray went to Flanders, relinquishing custody of the great seal until his return in January 1214. John was so determined to secure Gray's election, that one of John's knights locked the cathedral chapter into a room, supposedly telling them that they would not be released until Gray was selected. His election was set aside by Pandulf Verraccio, the papal legate. A second election to the see was also unsuccessful in 1213. after resigning as chancellor in October 1214. through the influence of John and Innocent III. John had wanted Walter, but the canons of York felt that Walter was ill educated, and elected Simon Langton, brother of Stephen Langton, Archbishop of Canterbury. John objected, and wrote to Innocent III complaining of the election of the brother of one of his staunchest enemies, with which Innocent agreed. Innocent was said to have finally decided to give York to Gray because of Gray's virginity, which the pope was said to have declared a great virtue for Gray. However, Gray eventually paid more than 10,000 pounds to the pope in various fees to get his election confirmed. Gray was attending the Fourth Lateran Council when he secured the papal assent to his translation to York and received his pallium at the council. Gray was an important royal official during the minority of Henry, who often posted him as a diplomatic envoy. Gray performed the marriage ceremony of Henry's sister Joan to King Alexander II of Scotland in 1221. In 1238 Gray mediated between the papal legate Otto of Tonengo and the University of Oxford, and eventually secured a pardon for the university due to its role in the dispute. Henry also named Gray as guardian of England when the king went to France in 1242.
Архиепископ ретінде
Грей Шотландиядағы архиепископтық билігін орнатуға тырысты, бірақ оған шотландтар ғана емес, Кентербери архиепископтары да қарсылық көрсетті. Грей Шотландияға қатысты құқықтарын екі қарсыласынан да қорғауда аз ғана жетістікке жетті және Киелі Уилфридтің қабірлік бұйымдарын Рипон қаласындағы жаңа киелі орынға көшірді. Рипоннан басқа, ол Беверли және Саутвеллдегі шіркеулердің салынуына да қаржы жұмсады. Дәстүр бойынша, оңтүстік трансепт Грейдің демеушілігімен салынған деп есептеледі, бірақ мұны тікелей дәлелдеуге болмайды, тек оның қабірі сол трансептте орналасқандығы белгілі. Солтүстік трансепт соборлық шаптердің қазынашысы және Грейдің жақын досы Джон ле Ромейннің қаржысына салынды. Жаңа трансепттерді салу себебі нақты белгісіз, бірақ Лоуренс Хой бұл шараның жергілікті қасиетті Уильямның киелі орынын әсемдеу, ескі трансепттерді жаңарту және Ромейн мен Грейдің байлықтары мен билігін көрсету ниетімен байланысты болуы мүмкін деген болжам жасады. Грей 1241 жылдан 1255 жылға дейін өз епархиясында бірнеше кеңес өткізді, онда дін қызметкерлерінің бойдақ болуын қадағалау, лауазымдарды мұраға беруге тыйым салу және дін қызметкерлерінің білімін мен моральдық келбетін жақсартуға ұмтылды.
Gray attempted to assert his archiepiscopal authority over Scotland, which was not only resisted by the Scots but by the Archbishops of Canterbury. Gray had little success in defending his rights to Scotland against either adversary. and translated the relics of Saint Wilfrid to a new shrine at Ripon. Besides Ripon, he also gave to the construction of the churches at Beverley and Southwell. Traditionally, the south transept has been ascribed to Gray's patronage, although there is no direct evidence for this, merely the location of his tomb within that transept. The north transept was funded by John le Romeyn, the treasurer of the cathedral chapter and a close friend of Gray's. The motive for the construction of new transepts is not known for certain, but Lawrence Hoey speculated that a need to put the shrine of the local saint – William of York – into a grand setting, the need to replace the previous transepts, and the ambition of Romeyn and Gray to display their wealth and power. Gray held a series of councils in his diocese from 1241 to 1255 which endeavoured to enforce clerical celibacy, keep benefices from being inherited, and improve the education and morals of the clergy.
Өлім және мұра
1255 жылы Грей парламент отырысына қатысу үшін Лондонға сапар шекті. Суреттің түсірілген портреті, көрінетіндей, қабір салынып біткенше уақытша бейне болған. Патен, сақина, жездік және тостаған Йорк соборында көрсетіліп тұр. Кейін Йорк архиепископы болған Уолтер Гиффорд та оның белгілі бір туысқандығы болған, бірақ дәрежесі нақты белгілі емес.
In 1255 Gray visited London to attend a meeting of parliament,efn|The painted portrait was apparently a temporary effigy while the tomb was constructed. efn|The paten, ring, crozier and chalice are on display at York Minster. Walter Giffard, a later Archbishop of York, was also a relative of some degree that is not precisely known.