Жюль Габриель Жанин: Француз жазушысы және сыншысы
Jules Janin
Жюль Габриэль Жанин (1804-1874) – француз жазушысы, сыншы. Романдары, журналистикалық қызметі, «Орлеандықтарға» сын айтқан «Барнав» туындысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы және сыншысы (1804–1874)
French writer and critic (1804–1874)
Жюль Габриэль Жанин (16 ақпан 1804 – 19 маусым 1874) – француз жазушысы және сыншысы.
Jules Gabriel Janin (16 February 1804 – 19 June 1874) was a French writer and critic.
Өмір және мансап
Сент-Этьен (Луар) қаласында туған Жаниннің әкесі заңгер болған, ал ол бірінші кезекте Сент-Этьенде, содан кейін Париждегі Луи-ле-Гранд лицейінде білім алған. Ол ерте жасынан журналистикамен айналысып, «Фигаро» және «Квотидиен» газеттерінде, соның ішінде 1830 жылы «Journal des Débats» журналының драмалық сыншысы болып жұмыс істеді. Алайда, одан бұрын-ақ, «L'Âne mort et la Femme guillotinée» («Өлі есек және гильотиналанған әйел») (1829) сияқты романдарын жариялап, әдеби беделін қалыптастырған. Одан кейін «Конфессия» (1830) және «Барнаве» (1831) туындыларында Орлеан әулетін сынады. Жанин «Дебат» журналының театр сыншысы болғаннан бастап, кітап жазуын жалғастырса да, Францияда драмалық сыншы ретінде ең танымал болды. Жанин, композитор және «Débats» журналының әріптесі Гектор Берлиоздың «Le Chant des chemins de fer» әніне мәтін жазды. Көп жылдық фейлетон жазудан кейін ол өзінің бірқатар мақалаларын «Histoire de la littérature dramatique en France» (1853–1858) атты еңбекте жинақтады. 1865 жылы ол алғаш рет Академияға қабылдануға тырысты, бірақ бес жылдан кейін ғана сәттілікке жетті. Осы уақыт аралығында ол фейлетонмен қанағаттанбай, түрлі тақырыптарда үздіксіз жазып тұрды. Париж баспаларынан алдын ала сөздер, иллюстрациялық кітаптарға қосымша мәтіндер және басқа да материалдарды дайындау үшін одан көп сұраныс болды. Ол жақсы пікірлер үшін пара алғаны айыпталды, ал премьера кезінде қорқынышпен үркіген драматургтерден 6000-ден 8000 франкқа дейін табыс тапқан деген қауесет тарады. Жанин саяхаттап (бір сапарында Луккадағы шағын үйді лотереядан жеңіп алды) және саяхаттары туралы жазбалар қалдырды. Ол көптеген әңгімелер мен романдар жазды, сондай-ақ «Fin d'un monde et du neveu de Rameau» (1861) сияқты көптеген басқа да туындылар жазды, онда Дидроның еңбегінің жалғасы ретінде 18 ғасырдың соңына таныс екенін көрсетті. Ол 1841 жылы үйленді. Мансабының басында ол көптеген жанжалдарға қатысты, әсіресе Феликс Пятпен (1810–1889) болған дау, оны оның ар-намысын қорлағаны үшін сәтті сотқа берді. Оның шығармалары көбінесе импровизациялық сипатта болып, жеңіл және көрнекті стильмен ерекшеленеді. Оның «Œuvres choisies» (12 том, 1875–1878) шығармаларын Альберт Патин де Ла Физелиер құрастырды. Жанин туралы зерттеу және библиографияны 1874 жылы Огюст Пьедагнель жариялады. Сондай-ақ, Сен-Бевтің «Causeries du lundi», II және V томдарын, сондай-ақ Гюстав Планштің «Portraits littéraires» еңбегін қараңыз.
Born in Saint Étienne (Loire), Janin's father was a lawyer, and he was educated first at St. Étienne, and then at the lycée Louis le Grand in Paris. He involved himself in journalism from an early date, and worked on the Figaro and the Quotidienne, among others, until in 1830 he became dramatic critic of the Journal des Débats. Long before, however, he had made a literary reputation for himself, publishing novels such as L'Âne mort et la Femme guillotinée ("The Dead Donkey and the Guillotined Woman") (1829). La Confession (1830) followed, and then in Barnave (1831), he attacked the Orléans family. From the day when Janin became the theatrical critic of the Débats, though he continued to write books, he was most notable in France as a dramatic critic. Janin authored the text for the song Le Chant des chemins de fer by Hector Berlioz, a composer and fellow critic at the Débats. After many years of feuilleton writing he collected some of his articles in the work called Histoire de la littérature dramatique en France (1853 1858). In 1865 he made his first attempt upon the Academy, but was not successful till five years later. Meanwhile, he had not been content with his feuilletons, written persistently about all manner of things. No one was more in request with the Paris publishers for prefaces, letterpress to illustrated books and suchlike. He was accused of taking bribes for favourable reviews, reputedly earning 6,000 to 8,000 francs from fearful playwrights on a premier. Janin traveled (picking up in one of his journeys a country house at Lucca in a lottery), and wrote accounts of his travels. He wrote numerous tales and novels, and composed many other works, including Fin d'un monde et du neveu de Rameau (1861), in which, under the guise of a sequel to Diderot's work, he showed his familiarity with the late 18th century. He married in 1841. In the early part of his career he had many quarrels, notably one with Felix Pyat (1810 1889), whom he prosecuted successfully for defamation of character. For the most part his work was improvisation, noted for its light and vivid style. His Œuvres choisies (12 vols., 1875–1878) were edited by Albert Patin de La Fizelière. A study on Janin with a bibliography was published by Auguste Piédagnel in 1874. See also Sainte Beuve, Causeries du lundi, ii. and v., and Gustave Planche, Portraits littéraires.
Шығармалары
Өлі есек пен гильотинаға түсірілген әйел (ағылшын тілінен аударма редакторы: Терри Хейл, "Гаргуил", 1993 жыл)
The Dead Donkey and the Guillotined Woman (English translation ed. by Terry Hale, Gargoyle, 1993)