Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз өнері мен әдебиеті сыншысы (1808–1857)
French art and literary critic (1808–1857)
Жан Батист Густав Планш (16 ақпан 1808 – 18 қыркүйек 1857) – француз өнері мен әдебиеті сыншысы.
Jean Baptiste Gustave Planche (16 February 1808 – 18 September 1857) was a French art and literary critic.
Өмір және мансап
Медицинаны оқып жүрген кезінде-ақ Планш көркемөнершілер қауымына жиі баратын. Бұл оның оқуын табысты етуге ешқандай көмек көрсетпеді. 1830 жылы танымал жазушы Альфред де Виньи Планшты «Revue des deux mondes» журналының директоры Франсуа Булозбен таныстырды және ол 1840 жылға дейін осы журналға материалдар жазды. Сол жылы оның әкесі, бай дәріханашы қайтыс болды, және бірнеше жыл бойы Планш өзінің 80 000 франк мұрасын Италияда жұмсады, ал оның «Revue des Deux Mondes» журналындағы Салон шолуларын 1841 жылдан бастап Луи Пейссе жүргізді. Ол 1846 жылы журналмен байланысын қайта жаңғыртты, бұл ынтымақтастық 1857 жылы, 49 жасында қайтыс болғанға дейін жалғасты. Планш адал сыншы болды және өзінің еркінен айырылып қалудан сескеніп, Наполеон III-тен қызмет алудан бас тартты. Джордж Сэнд пен Альфред де Виньидің ықыласты жанкүйері болған ол, Виктор Гюгоны драматург ретінде жеңілсіздікпен қарады. Ол Гюгоның алғашқы драмаларын (Гюгоның «Одалар мен балладалар» поэзия жинағына сілтеме жасай отырып) одалар, «Патша көңіл көтеруге тырысады» драмасынан кейінгілерін (олардың кейіпкерлері қарама-қайшылыққа ұшырағандықтан) антитезалар, ал соңғыларын тек ғана көрерменге әсер ету мақсатында жазылған туындылар деп сипаттады. Оның сындық мақалалары «Portraits littéraires» (1836-1849), «Nouveaux portraits littéraires» (1854) және «Études sur l'école française» (1855) атты жинақтарға енді. Өзінің еңбектерінде Планш адамдық құштарлықты бейнелеудегі ортақ белгіні атап көрсету арқылы қазіргі заманғы және классикалық өнер мен әдебиетті жақындастыруға тырысты. Планш өз пікірін өткір және нақты түрде жеткізуді ұнататын. Оның стильі тапқыр.
Already in his time as a medical student, Planche frequented artistic circles. This did nothing to promote the success of his studies. Around 1830, Planche was introduced by the famous writer Alfred de Vigny to François Buloz, director of the Revue des deux mondes, and contributed to this journal until 1840. In that year, his father, a rich apothecary, died, and over the few years, Planche dedicated himself to spending his 80,000 franc inheritance in Italy, his Salon reviews at the Revue des Deux Mondes taken over by Louis Peisse from 1841. He resumed his connection with the journal in 1846, a collaboration which was only terminated by his death in 1857, at the age of 49. Planche was an honest critic and refused to accept a position from Napoleon III for fear of compromising his freedom. A fervent admirer of George Sand and Alfred de Vigny, he was contemptuous of Victor Hugo as a playwright. He characterized Hugo's earlier dramas as odes (in allusion to Hugo's book of poetry 'Odes et Ballades'), those following the drama Le Roi s'amuse as antitheses (because their characters were torn apart by conflicting tendencies), and the later ones as nothing but spectacle. His critical papers were collected under the titles: Portraits littéraires (1836 1849); Nouveaux portraits littéraires (1854); and his art criticisms in Études sur l'école française (1855). In his writings, Planche made an attempt to reconcile modern and classical art and literature by highlighting their common preoccupation in depicting human passions. Planche liked to formulate his opinions in a sharp and precise manner. His style is witty.