1830 жылғы құл иелері мен құлдарға қатысты қылмыстық іс
North Carolina v. Mann
Солтүстік Каролинадағы 1830 жылғы сот ісі: құл иелерінің құлдарға қатысты абсолютті билігі. Құлдарға зорлық көрсету қылмыс емес деп шешілді. Тарих, құқық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1830 жылғы құл иелері мен құлдарға қатысты қылмыстық іс.
1830 criminal case involving slave owners and slaves
Солтүстік Каролина штаты Маннға қарсы, 13 N. C. 263 (N. C. 1830) (немесе Солтүстік Каролина штатында Штат Маннға қарсы деп танылған), – Солтүстік Каролина Жоғарғы Сотының құл иелері өз құлдарына толық билікке ие және оларға қарсы зорлық қолданғаны үшін кінәлі деп табылмайды деген шешімі.
North Carolina v. Mann, 13 N. C. 263 (N. C. 1830) (or State v. Mann, as it would have been identified within North Carolina), is a decision in which the Supreme Court of North Carolina ruled that slave owners had absolute authority over their slaves and could not be found guilty of committing violence against them.
Өмірбаян
Элизабет Джонс Лидия есімді құл иесі болды және оны Чован округының Джон Маннына жұмысқа жалға берді. Манн Лидия қамшыдан қашуға тырысқанда оны атып жаралады. Манн оның қаласынан таңдалған он екі ақ адамнан құралған қазылар алқасы тарапынан дене күші қолдануда кінәлі деп танылды, ал сот (Жоғарғы сот судьясы Джозеф Дж. Дэниел) бес доллар айыппұл салды. Солтүстік Каролина Жоғарғы соты құлдардың өз иелерінің толыққанды мүлікі екендігі және егер заң шығарушы орган рұқсат бермесе, оларды жалпы құқық бойынша жазалауға болмайды деген негізде сот шешімін күштен шығарды.
Elizabeth Jones owned a slave named Lydia and she hired her out for work to John Mann of Chowan County. Mann shot and wounded Lydia when she tried to escape a lashing. Mann was found guilty of battery by a jury of twelve white men drawn from his town and the court (Superior Court Judge Joseph J. Daniel) assessed a five dollar fine. The North Carolina Supreme Court overruled the conviction on the grounds that slaves were the absolute property of their owners who could not be punished at common law unless the legislature authorized such punishment.
Шешім
Мемлекеттік жоғарғы соттың шешімін судья Томас Раффин жазды, ол "құлдың толық бағынуын қамтамасыз ету үшін қожайынның билігі абсолютті болуы керек" деді, бірақ құлдардың иелерінен басқа адамдардан құқықтық қорғауға құқылы екенін айтты. Дегенмен, Раффин өзінің пікірі заңдық екенін және оның жанашырлығы Лидияға екенін нақтылады. Ол былай деп жазды: "Сотшының өзінің көкірегіндегі адамдық сезімдер мен судьяның міндеті арасындағы күрес қатты, мүмкін болса, мұндай мәселелерді қанағаттандыруға зор құштарлық тудырады. Алайда, біздің саяси жүйемізге тән нәрселер туралы талас-тартыс жүргізудің қажеті жоқ. Ал заңмен жүктелген жауапкершіліктен жалтарғандық қылмыстық әрекет болып есептеледі." Харриет Бичер Стоу өзінің "Дред" романындағы құлдық бейнесінің көзі ретінде "Мэнге қарсы штат" ісін келтірді.
The judgment of the state supreme court was written by Judge Thomas Ruffin, who stated that "the power of the master must be absolute, to render the submission of the slave perfect", but said that slaves should have legal right of protection from persons other than their owners. Ruffin, however, made it clear that his opinion was a legal one, and that his sympathy lay with Lydia. He wrote that "the struggle, too, in the Judge's own breast between the feelings of the man, and the duty of the magistrate is a severe one, presenting strong temptation to put aside such questions, if it be possible. It is useless however, to argue of things inherent in our political state. And it is criminal in a court to avoid any responsibility which the laws impose." Harriet Beecher Stowe cited State v. Mann as a source for her depiction of slavery in her novel Dred.
Салыстырулар
Бұл шешім кейде 1811 жылғы британдық бірінші инстанция шешімімен, R v Arthur Hodge ісімен салыстырылады. Сол істе, құлының қанына қан жұқты деген айыппен сотқа тартылған күдікті, қожайынның құлына қатысты еркіндікпен әрекет етуге толық құқығы бар екенін мәлімдеді. Бұл қорғаушылық қабылданбады және Ходж кісі өлтіргені үшін дарға асылды. Бұл шешім сондай-ақ Солтүстік Каролина Жоғарғы Сотының құлдарға құл иелері мен қараушыларға қарсы өзін-өзі қорғаудың шектеулі құқығын мойындаған 1834 жылғы «Мемлекетке қарсы Негро Уилл» ісімен де салыстырылады. Сол істе судья Уильям Гастон сот атынан, өзін қорғау үшін қараушысын өлтірген құлдың бірінші дәрежелі кісі өлтіруде емес, ең көп дегенде адам өлтіруде кінәлі деп табылғанын жазды.
The decision is sometimes contrasted with the British first instance decision in 1811, R v Arthur Hodge. In that case, on a charge of murdering one of his slaves, the defendant argued that an owner had absolute power over their slave to do as they will. The defence was rejected and Hodge was hanged for the murder. The decision is also contrasted with a later North Carolina Supreme Court decision which granted slaves a limited right of self defense against slave owners and overseers, 1834's State v. Negro Will. In that case, Judge William Gaston, writing for the court, found that a slave acting in self defense who killed his overseer could not be found guilty of first degree murder but instead at most manslaughter.