Антиохия православие шіркеуінің тарихы мен қазіргі жағдайы
Greek Orthodox Patriarchate of Antioch
Антиохия православие шіркеуі – Сириядағы Дамаск қаласында орналасқан ежелгі христиан діні. 4.3 млн жатақтан тұрады, тарихы апостол Петр мен Павелге дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс православие патриархаты қазіргі уақытта Сирияның Дамаск қаласында орналасқан.
Eastern Orthodox patriarchate currently headquartered in Damascus, Syria
Антиохия грек православие патриархаты (Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας), сондай-ақ Антиохия православие шіркеуі деп те аталады және заңды түрде Антиохия және бүкіл Шығыс Рум православие патриархаты (بطريركيّة أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس) ретінде танылады. Бұл Антиохия тарихи шіркеуінен бастау алған, Шығыс православие христиандығының кең ауқымындағы автокефальді грек православие шіркеуі. Антиохия грек православие патриархы басшылығымен, ол өзін елшілер Петір мен Пауыл Антиохияда құрған христиан қауымының жалғасы деп санайды. Бұл Таяу Шығыста Мысыр копттарымен және Ливан марониттерімен бірге ең ірі христиан конфессияларының бірі. Олардың көптеген ұрпақтары бүгінде әлемдік шығыс христиан диаспорасында өмір сүруде. Антиохия грек православие христиандарының саны шамамен 4,3 миллионға жетеді деп есептеледі.
The Greek Orthodox Patriarchate of Antioch (Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας), also known as the Antiochian Orthodox Church and legally as the Rūm Orthodox Patriarchate of Antioch and All the East (بطريركيّة أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس), is an autocephalous Greek Orthodox church within the wider communion of Eastern Orthodox Christianity that originates from the historical Church of Antioch. Headed by the Greek Orthodox patriarch of Antioch, it considers itself the successor to the Christian community founded in Antioch by the Apostles Peter and Paul. It is one of the largest Christian denominations of the Middle East, alongside the Copts of Egypt and the Maronites of Lebanon. Many of their descendants now live in the global Eastern Christian diaspora. The number of Antiochian Greek Christians is estimated to be approximately 4.3 million.
Өмірбаян
Патриархаттың орталығы бұрын Антиохия қаласы болған, ол қазіргі Түркияда орналасқан. Бірақ 14 ғасырда ол қазіргі Сирияның Дамаск қаласына көшірілді. Оның дәстүрлі аумағына Сирия, Ливан, Ирак, Кувейт, Парсы шығанағының араб елдері, сондай-ақ Түркияның бір бөлігі кіреді. Оның аумағы бұрын Кипр шіркеуін қамтыған, бірақ 431 жылы Кипр шіркеуі автокефалияға ие болды. Антиохия және Кипрдің православие шіркеулерінің екеуі де Таяу Шығыс шіркеулер кеңесінің мүшелері болып табылады. Оның Солтүстік Америкадағы филиалы автономиялы, алайда Антиохияның Киелі Синоды Солтүстік Америка архиепископтығы ұсынған үш үміткердің тізімінен таңдалған бас епископты тағайындай береді. Оның Австралия және Океания филиалы географиялық аумағы жағынан ең үлкені болып табылады, себебі Австралияның өте кең аумағы және архиепископтық қамтыған Тынық мұхитының үлкен бөлігі осыған себеп. Антиохия православие шіркеуінің басшысы Патриарх деп аталады. Антиохияның қазіргі грек православие патриархы Иоанн X (Язиги), ол 2008–2013 жылдары Батыс және Орталық Еуропа архиепископиясына басшылық еткен. 2012 жылдың 17 желтоқсанында ол Антиохия және Барлық Шығыс грек православие патриархатының приматы болып сайланды, Иоанн X (Язиги) атанып. Ол 2012 жылдың 5 желтоқсанында қайтыс болған Игнатий IV-нің орнын басты. Мүшелерінің саны туралы статистика жоқ, бірақ Сирияда 1 100 000-ға дейін, ал Ливанда 400 000-ға дейін болуы мүмкін, бұл Ливан халқының 8%-ын немесе христиандардың 20%-ын (Ливан халқының 39-41%-ын құрайды) құрайды. Дамаскідегі патриархтық орда – Дамаск қаласындағы Мариамит соборы. Антиохия грек православие шіркеуі – Антиохияның ежелгі тақтың канондық мұрагері екенін мәлімдейтін бірнеше шіркеулердің бірі. Сирия православие шіркеуі, Сирия католик шіркеуі, Маронит шіркеуі және Мелкит грек католик шіркеуі де сондай талаптарды қояды; соңғы үш шіркеу – Киелі Тақпен толық қарым-қатынастағы Шығыс католик шіркеулері және бір-бірін нақты патриархаттардың иегерлері ретінде мойындайды, олардың барлығы бір католик қауымдастығының бөлігі болып табылады. Олардың бірдей католик шіркеуі, Латын шіркеуі де көптеген ғасырлар бойы титулярлық патриархтарды тағайындады, бірақ 1953 жылы бұл лауазым бос қалдырылды және 1964 жылы барлық талаптардан бас тартқан кезде жойылды.
The seat of the patriarchate was formerly Antioch, in what is now Turkey. However, in the 14th century, it was moved to Damascus, modern day Syria. Its traditional territory includes Syria, Lebanon, Iraq, Kuwait, the Arab countries of the Persian Gulf, and also parts of Turkey. Its territory formerly included the Church of Cyprus until the latter became autocephalous in 431. Both the Orthodox Churches of Antioch and Cyprus are members of the Middle East Council of Churches. Its North American branch is autonomous, although the Holy Synod of Antioch still appoints its head bishop, chosen from a list of three candidates nominated in the North American archdiocese. Its Australasia and Oceania branch is the largest in terms of geographic area due to the relatively large size of Australia and the large portion of the Pacific Ocean that the archdiocese covers. The head of the Orthodox Church of Antioch is called Patriarch. The present Greek Orthodox patriarch of Antioch is John X (Yazigi), who presided over the Archdiocese of Western and Central Europe (2008–2013). He was elected as primate of the Greek Orthodox Patriarchate of Antioch and All the East as John X of Antioch (Yazigi) on December 17, 2012. He succeeded Ignatius IV who had died on December 5, 2012. Membership statistics are not available, but may be as high as 1,100,000 in Syria and 400,000 in Lebanon where they make up 8% of the population or 20% of Christians who make up 39 41% of Lebanon. The seat of the patriarch in Damascus is the Mariamite Cathedral of Damascus. The Greek Orthodox Church of Antioch is one of several churches that lay claim to be the canonical incumbent of the ancient see of Antioch. The Syriac Orthodox Church makes the same claim, as do the Syriac Catholic Church, the Maronite Church, and the Melkite Greek Catholic Church; the latter three are Eastern Catholic Churches in full communion with the Holy See and mutually recognize each other as holding authentic patriarchates, being part of the same Catholic communion. Their fellow Catholic particular church, the Latin Church, also appointed titular patriarchs for many centuries, until the office was left vacant in 1953 and abolished in 1964 with all claims renounced.
Басқа мұсылман емес этномәдени азшылықтармен өзара іс-қимыл
Түрік Осман империясы мен патшалық Ресей империясының құлауынан кейін (бұл империя ұзақ уақыт бойы Леванттағы грек православиелік азшылықтардың қорғаушысы болған), сондай-ақ француз колониализмінің, коммунизмнің, исламизмнің және израильдік ұлтшылдықтың күшеюіне байланысты, Антиохия грек православиелік шіркеуінің бірқатар өкілдері Солтүстік Сирия мен Ливанның жаңадан құрылған ұлттық мемлекеттерін жаңғырту және "секуляризациялау" мақсатымен секуляризмді және/немесе араб ұлтшылдығын қабылдады. Осы арқылы саяси исламға, коммунизмге және еврей ұлтшылдығына (византиялық христиан азшылықтары үшін эксклюзивті идеологиялар ретінде қарастырылған) қол жетімді "балама" ұсынуға тырысты. Бұл Ливандағы маронит шіркеуімен дінаралық қақтығыстарға, әсіресе 1948 және 1967 жылдардан кейін палестиналық босқындар мәселесіне байланысты жиі алып келді. Грек православиелік Антиохиялық түбі бар түрлі (кейде секулярлық) зиялылар Баасизмнің дамуында маңызды рөл атқарды, олардың ең танымал өкілі – қозғалыстың негізін қалаушылардың бірі Мишель Афлак.
Following the fall of the Turkish Ottoman Empire and the Tsarist Russian Empire (long the protector of Greek Orthodox minorities in the Levant), and the ensuing rise of French colonialism, communism, Islamism and Israeli nationalism, some members of the Greek Orthodox Church of Antioch embraced secularism and/or Arab Nationalism as a way to modernize and "secularize" the newly formed nation states of Northern Syria and Lebanon, and thus provide a viable "alternative" to political Islam, communism and Jewish nationalism (viewed as ideologies potentially exclusive of Byzantine Christian minorities). This often led to interfaith conflicts with the Maronite Church in Lebanon, notably regarding Palestinian refugees after 1948 and 1967. Various (sometimes secular) intellectuals with a Greek Orthodox Antiochian background played an important role in the development of Baathism, the most prominent being Michel Aflaq, one of the founders of the movement.
Ыбырайым Димитрий Рихани
XX ғасырдың басында (әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде) грек православиелік Антиохиялық тегі бар ливандық-американдық жазушылар, мысалы, Абрахам Димитри Рихбани (кейін пресвитериандыққа өткен), христиандық Інжілдердің тарихи және этномәдени контекстін жақсырақ түсіну үшін ежелгі грек-семит мәдениетін зерттеу идеясын танымал етті. Оның бастапқы көзқарастары «The Atlantic Monthly» журналындағы бірнеше мақалаларда жарияланды және 1916 жылы «Сириялық Мәсіх» деген кітап түрінде басылды. Араб әлемінің көп бөлігі Осман империясы, Франция және Ұлыбританияның билігінде болған кезде Рихбани Киелі жерге АҚШ-тың әскери араласуын қажет етті, бұл Осман пан-исламизмін, француз отаршылдығын, кеңестік коммунизмді және христиан азшылықтарына зиян келтіруі мүмкін радикалды сионистік жобаларды тойтару мақсатында болды.
In the early 20th century (notably during World War I), Lebanese American writers of Greek Orthodox Antiochian background such as Abraham Dimitri Rihbany, known as Abraham Mitrie Rihbany (a convert to Presbyterianism), popularized the notion of studying ancient Greco Semitic culture to better understand the historic and ethnocultural context of the Christian Gospels: his original views were developed in a series of articles for The Atlantic Monthly, and in 1916 published in book form as The Syrian Christ. At a time when most of the Arab world area was ruled by the Ottoman Empire, France and Britain, Rihbany called for US military intervention in the Holy Land to fend off Ottoman Pan Islamism, French colonialism, Soviet Communism and radical Zionist enterprises all viewed as potentially detrimental to Christian minorities.
Әкімшілік және құрылым
Антиохиялық кафедраның басқаруы мен құрылымы заңдармен реттеледі.
The administration and structure of the Antiochian See are governed by statutes.
Патриарх
Патриархты Киелі Синод құрамына кіретін митрополиттердің арасынан сайлайды. Патриарх Киелі Синодқа төрағалық етеді және оның шешімдерін іске асырады. Ол сонымен қатар Антиохия және Дамаск архиепископиясының митрополиті қызметін атқарады. Қазіргі Патриарх Иоанн X (Язиги) 2012 жылдың 17 желтоқсанында сайланды, ал одан бұрын Игнатий IV (Хазим) қайтыс болғаннан кейін 2012 жылдың 7 желтоқсанында уақытша басшы болып сайланған митрополит Саба Эсбердің орнын басты.
The Patriarch is elected by the Holy Synod from amongst the metropolitans who compose it. The Patriarch presides the Holy Synod and executes its decisions. He also acts as metropolitan of the Archdiocese of Antioch and Damascus. The current Patriarch, John X (Yazigi), was elected on December 17, 2012, succeeding to Metropolitan Saba Esber, who had been elected locum tenens on December 7, 2012, following Ignatius IV (Hazim)'s death.