Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық минималист суретші (1933–1996)
American minimalist artist (1933 1996)
Дэн Флавин (1 сәуір 1933 – 29 қараша 1996) – американдық минималист суретші, коммерциялық түрде қолжетімді флуоресценттік шамдардан мүсіндік нысандар мен инсталляциялар жасауымен әйгілі.
Dan Flavin (April 1, 1933 – November 29, 1996) was an American minimalist artist famous for creating sculptural objects and installations from commercially available fluorescent light fixtures.
Ерте өмір және мансап
Дэниел Николас Флавин кішi Нью-Йорктегi Ямайкада туды, ирландтық католик тегiнен шықты және католик мектептерiне жiберiлдi. 1947-1952 жылдар аралығында Бруклиндегi Таза ұғым дайындық семинариясында дін қызметкерi болу үшiн оқыды, кейiн егiз iнiсi Дэвид Джон Флавинге қосылып, АҚШ Әуе күштеріне қатысты. Кореядағы Мэриленд университетінiң ересектерге арналған курсы арқылы өнердi оқыды. 1956 жылы Нью-Йоркке оралғаннан кейiн Флавин Ханс Хофманның Көркем өнер мектебiне қысқа мерзiмге қатысты және Альберт Урбаннан өнер сабақтарын алды. Кейiн ол Жаңа әлеуметтiк зерттеулер мектебiнде қысқа уақыт өнер тарихын оқыды, содан кейiн Колумбия университетіне ауысты, онда сурет салу және кескiн салуды үйрендi. 1959 жылдан бастап Флавин Гуггенхайм мұражайында пошта бөлмесiнде, кейiн Модерн өнер мұражайында күзетшi және лифт операторы болып жұмыс iстедi, онда ол Сол Левитт, Люси Липпард және Роберт Райманмен танысты.
Daniel Nicholas Flavin Jr. was born in Jamaica, New York, of Irish Catholic descent, and was sent to Catholic schools. He studied for the priesthood at the Immaculate Conception Preparatory Seminary in Brooklyn between 1947 and 1952 before leaving to join his twin brother, David John Flavin, and enlist in the United States Air Force. and studied art through the adult extension program of the University of Maryland in Korea. Upon his return to New York in 1956, Flavin briefly attended the Hans Hofmann School of Fine Arts and studied art under Albert Urban. He later studied art history for a short time at the New School for Social Research, then moved on to Columbia University, where he studied painting and drawing. From 1959, Flavin was briefly employed as a mailroom clerk at the Guggenheim Museum and later as guard and elevator operator at the Museum of Modern Art, where he met Sol LeWitt, Lucy Lippard, and Robert Ryman.
Жеке өмір
1961 жылы ол Нью-Йорк университетінде өнер тарихын оқыған және Қазіргі заманғы өнер мұражайында кеңсе меңгерушісінің көмекшісі болған Соня Севердижаға үйленді. Алғашқы некесі 1979 жылы ажырасып бітті. Флавин 1992 жылы Гуггенхайм мұражайында суретші Трейси Харриске үйленді. Флавин Нью-Йорк штатының Риверхед қаласында диабеттен туындаған аурулар салдарынан қайтыс болды. Оның естелігіне арналған шара 1997 жылғы 23 қаңтарда Диа өнер орталығында өтті. Сөз сөйлегендердің қатарында Оттавадағы Канада Ұлттық галереясының 20 ғасыр өнері кураторы Брайдон Смит, Диа сенімдісі Фариха Фридрих және суретші Майкл Венеция болды.
In 1961, he married his first wife Sonja Severdija, an art history student at New York University and assistant office manager at the Museum of Modern Art. The first marriage ended in divorce by 1979. Flavin married his second wife, the artist Tracy Harris, in a ceremony at the Guggenheim Museum, in 1992. Flavin died in Riverhead, New York, of complications from diabetes. A memorial for him was held at the Dia Center for the Arts, on January 23, 1997. Speakers included Brydon Smith, curator of 20th century art at the National Gallery of Canada, Ottawa; Fariha Friedrich, a Dia trustee; and Michael Venezia, an artist.
Алғашқы жұмыстар
Флавиннің алғашқы жұмыстары – суреттер мен кескіндемелер болды, олар абстрактілі экспрессионизмнің ықпалын көрсетеді. 1959 жылы ол көшеден табылған заттарды, әсіресе қысылған банкаларды қамтитын монтаждар мен аралас техникадағы коллаждар жасауды бастады. Иконалардың бүйірлеріне шамдар мен флуоресценттік шамдар бекітілген флуоресценттік түтіктер орналастырылған, кейде олардың жиектері сүйірленген. Осы иконалардың бірі 1962 жылы полиомиелиттен қайтыс болған Флавиннің егіз бауыры Дэвидке арналған.
Flavin's first works were drawings and paintings that reflected the influence of Abstract Expressionism. In 1959, he began to make assemblages and mixed media collages that included found objects from the streets, especially crushed cans. the Icons had fluorescent tubes with incandescent and fluorescent bulbs attached to their sides, and sometimes beveled edges. One of these icons was dedicated to Flavin's twin brother David, who died of polio in 1962.
Жетілдірілген жұмыс
Жеке экстаз диагоналі (25 мамыр 1963 күнгі Диагональ), еденнен 45 градус бұрышпен қабырғаға орналастырылған сары флуоресценттік шам және 1963 жылы аяқталған, Флавиннің алғашқы толыққанды жұмысы болды; ол Константин Бранкузиге арналған және Флавиннің коммерциялық флуоресценттік шамды орта ретінде пайдалануының басталуын белгілейді. Сәл уақыт өткен соң, «The Nominal Three (to William of Ockham)» (1963) қабырғаға орнатылған алты тік флуоресценттік түтікшеден тұрады, біреуі сол жақта, екеуі ортада, үшеуі оң жақта, барлығы ақ жарық шығарады. Ол өзін шектеулі палитрамен (қызыл, көк, жасыл, қызғылт, сары, ультракөк және төрт түрлі ақ) және формамен (тікелей екі, төрт, алты және сегіз футтық түтікшелер және 1972 жылдан бастап шеңберлер) шектеді. Одан кейінгі онжылдықтарда ол флуоресценттік құрылымдарды пайдаланып, галерея интерьерлерін толтырған жұмыстарда түс, жарық және мүсіндік кеңістікті зерттеуді жалғастырды. Ол студиялық өндірістен бас тартып, нақты орынға арналған «жағдайлар» немесе «ұсыныстар» (суретші өз жұмысын осылай жіктеуді ұнатқан) пайдасына көшті. Бұл құрылымдар жарық пен ерекше түсті көлеңке береді, сонымен қатар «бұрыштар», «кедергілер» және «коридорлар» сияқты әртүрлі формаларға ие болды. Флавиннің көптеген жұмыстары атаусыз болды, содан кейін жақын достарына, суретшілерге, сыншыларға және басқаларға арналған түсіндірмелер қосылды: олардың ең танымалдары В. Татлинге арналған ескерткіштері, орыс конструктивист мүсіншісі Владимир Татлинге арналған құрмет, барлығы елу пирамидалық қабырғалық бөліктен тұратын серия. 1968 жылы Мюнхендегі Хайнер Фридрих галереясы үш көрме залында «Екі негізгі серия және бір қосымша» жарық инсталляциясын көрсетті, Флавин оны галерея үшін арнайы жасады. Сол жылы коллекционер Карл Штрёер инсталляцияны сатып алды. Музейдің негізін қалаушы директоры Петер Иден Франкфурт заманауи өнер мұражайына бұрынғы Штрёер коллекциясынан 86 басқа туындымен бірге инсталляцияны сатып алды. 1989 жылы алғаш рет көрсетілгеннен кейін, ол 1999 және 2002 жылдар аралығында мұражайдағы түрлі көрмелерде көрсетілді. Флавин 1993 жылдың ақпанында Франкфурттағы инсталляцияны өзі қарап шығып, кейіннен мұражайға бейімдеді. Мысалы, Флавиннің «коридорлары» галерея кеңістігінде көрерменнің қозғалысын бақылайды және кедергі келтіреді. Бірінші мұндай дәліз (Ян және Рон Гринбергке) 1973 жылы Сент-Луис өнер мұражайында өткен жеке көрмеге арналған және жергілікті галерея иесі мен оның әйеліне арналған. Ол жасыл және сары түсті; аралықта (бір «жоғалған» шамның ені) бөліністің арғы жағындағы түстің жарқылы көрінеді. Кейінгі жолақтарда Флавин жеке шамдардың арасын үнемі арақашықтап, жарықтың көрінуін арттырып, түстердің араласуына мүмкіндік берді. Флавин әдетте өзінің мүсіндерін үш немесе бес данадан жасады, бірақ қажетсіз өндіріс және сақтау шығындарын болдырмау үшін жеке жұмыстарды сатудан кейін ғана жасады. Сатуға дейін оның мүсіндері суреттер немесе көрме көшірмелері түрінде болды. Нәтижесінде, 1996 жылы қайтыс болған кезде, суретші 1000-нан астам жасалмаған мүсін қалдырды.
The Diagonal of Personal Ecstasy (the Diagonal of May 25, 1963), a yellow fluorescent placed on a wall at a 45 degree angle from the floor and completed in 1963, was Flavin's first mature work; it is dedicated to Constantin Brâncuși and marks the beginning of Flavin's exclusive use of commercially available fluorescent light as a medium. A little later, The Nominal Three (to William of Ockham) (1963) consists of six vertical fluorescent tubes on a wall, one to the left, two in the center, three on the right, all emitting white light. He confined himself to a limited palette (red, blue, green, pink, yellow, ultraviolet, and four different whites) and form (straight two , four , six , and eight foot tubes, and, beginning in 1972, circles). In the decades that followed, he continued to use fluorescent structures to explore color, light and sculptural space, in works that filled gallery interiors. He started to reject studio production in favor of site specific "situations" or "proposals" (as the artist preferred to classify his work). These structures cast both light and an eerily colored shade, while taking a variety of forms, including "corner pieces", "barriers," and "corridors". Most of Flavin's works were untitled, followed by a dedication in parentheses to friends, artists, critics and others: the most famous of these include his Monuments to V. Tatlin, a homage to the Russian constructivist sculptor Vladimir Tatlin, a series of a total of fifty pyramidal wall pieces In 1968 the Heiner Friedrich Gallery in Munich exhibited the light installation "Two primary series and one secondary", presented in three exhibition rooms, which Flavin developed especially for the gallery. The collector Karl Ströher purchased the installation in the same year. Peter Iden, founding director of the Museum für Moderne Kunst Frankfurt acquired the installation together with 86 other works from the former Ströher Collection for the Frankfurt Museum. After a first presentation in 1989, it was shown in various exhibitions at the museum between 1999 and 2002. Flavin himself examined the installation in Frankfurt in February 1993 and then adapted his installation concept for the museum. Flavin's "corridors", for example, control and impede the movement of the viewer through gallery space. They take various forms: some are bisected by two back to back rows of abutted fixtures, a divider that may be approached from either side but not penetrated (the color of the lamps differs from one side to the other). The first such corridor, untitled (to Jan and Ron Greenberg), was constructed for a 1973 solo exhibition at the St. Louis Art Museum, and is dedicated to a local gallerist and his wife. It is green and yellow; a gap (the width of a single "missing" fixture) reveals the cast glow of the color from beyond the divide. In subsequent barred corridors, Flavin would introduce regular spacing between the individual fixtures, thereby increasing the visibility of the light and allowing the colors to mix. Flavin generally conceived his sculptures in editions of three or five, but would wait to create individual works until they had been sold to avoid unnecessary production and storage costs. Until the point of sale, his sculptures existed as drawings or exhibition copies. As a result, the artist left behind more than 1,000 unrealized sculptures when he died in 1996.
Тұрақты қондырғылар
1975 жылдан бастап Флавин Еуропа мен АҚШ-та тұрақты туындыларды орнатты, оның ішінде «Атауы жоқ. Урс Графтың естелігіне» (1972 жылы жобаланған, 1975 жылы іске асырылған), Базельдегі «Кунстмузейде»; Кроллер-Мюллер мұражайы, Оттерло, Нидерланды (1977); Хадсон өзені мұражайы, Йонкерс, Нью-Йорк (1979); АҚШ соты, Анкоридж, Аляска (1979–89); Штаатлихе Кунстхалле Баден-Баден, Германия (1989); «МетроТех орталығының вестибюлі» (Скидмор, Оуингс және Мерриллпен бірлесе), Бруклин, Нью-Йорк (1992); Мюнхендегі Städtische Galerie im Lenbachhaus сыртындағы жеті шам (1994); Мюнхендегі Hypovereinsbank (1995); Германиядағы Arbeit und Technik/Wissenschaftspark, Гельзенкирхен (1996); және Швейцарияның Берн банкі (1996). Флавиннің сәулеттік «араласулары» үшін қосымша орындар Нью-Йорктегі Grand Central Station (1976), Берлиндегі Hamburger Bahnhof (1996) және Марфадағы Chinati Foundation (2000) болды. Оның Чинати қорындағы алты ғимаратқа арналған түрлі түсті люминесцентті жарықтан жасалған ірі масштабты жұмысы 1980 жылдардың басында басталды, бірақ соңғы жоспарлар 1996 жылға дейін аяқталмады. Оның соңғы туындысы Миландың Росса шіркеуіндегі Санта-Мария-Аннунциатадағы арнайы жұмысы болды. 1930 жылдары шіркеуді Джованни Муцио жобалаған. Туындының жобасы Флавиннің 1996 жылғы 29 қарашадағы қайтысына екі күн қалғанда аяқталды. Оның орнатылуы бір жылдан кейін Dia Center for the Arts және Fondazione Prada көмегімен аяқталды. Хьюстон, Техас штатындағы Menil Collection мәлімдемесіне сәйкес, 1990 жылы Доминик де Менил Флавинге Ричмонд Холлға арналған тұрақты, арнайы инсталляция жасау туралы ұсыныс жасады. 1996 жылғы қарашада қайтыс болғаннан екі күн бұрын Флавин кеңістік үшін жобаны аяқтады. Суретшінің студиясы жұмысты аяқтады. 1983 жылы Нью-Йорктегі Бриджгемптонда Dan Flavin Art Institute ретінде ашылған Dia Bridgehampton мұражайын Dia Art Foundation басқарады және олар үшін арнайы жобаланған галереяда Флавиннің тоғыз люминесцентті жарықтан жасалған туындыларын тұрақты түрде көрсетеді. 1975 жылы Dia өзінің алғашқы тұрақты инсталляциясы ретінде Базельдегі Kunstmuseum Basel-де «Атауы жоқ» (Урс Графтың естелігіне) орнатты.
From 1975, Flavin installed permanent works in Europe and the United States, including "Untitled. In memory of Urs Graf" at the Kunstmuseum Basel (conceived 1972, realized 1975); the Kröller Müller Museum, Otterlo, Netherlands (1977); Hudson River Museum, Yonkers, New York (1979); United States Courthouse, Anchorage, Alaska (1979–89); the Staatliche Kunsthalle Baden Baden, Germany (1989); the lobby of the MetroTech Center (with Skidmore, Owings & Merrill), Brooklyn, New York (1992); seven lampposts outside the Städtische Galerie im Lenbachhaus, Munich (1994); Hypovereinsbank, Munich (1995); Institut Arbeit und Technik/Wissenschaftspark, Gelsenkirchen, Germany (1996); and the Union Bank of Switzerland, Bern (1996). Additional sites for Flavin's architectural "interventions" were the Grand Central Station in New York (1976), Hamburger Bahnhof in Berlin (1996), and the Chinati Foundation in Marfa, Texas (2000). His large scale work in colored fluorescent light for six buildings at the Chinati Foundation was initiated in the early 1980s, although the final plans were not completed until 1996. His last artwork was a site specific work at Santa Maria Annunciata in Chiesa Rossa, Milan. The 1930s church was designed by Giovanni Muzio. The design for the piece was completed two days before Flavin's death on November 29, 1996. Its installation was completed one year later with the assistance of the Dia Center for the Arts and Fondazione Prada. The Menil Collection in Houston, Texas states that in 1990 Dominique de Menil approached Flavin to create a permanent, site specific installation at Richmond Hall. Two days before his death in November 1996 Flavin completed the design for the space. The artist's studio completed the work. Dia Bridgehampton, a museum in Bridgehampton, New York opened in 1983 as the Dan Flavin Art Institute. It is run by the Dia Art Foundation and houses nine fluorescent light works by Flavin on permanent display in a gallery designed for them. in 1975 Dia installed Untitled (In memory of Urs Graf) at Kunstmuseum Basel as its first permanent installation.
Сызбалау
Уэйнскотта және Гаррисонда тұрған Флавин көбінесе айналағы пейзажды – Хадсон аңғарын немесе Лонг-Айленд жағалауындағы суларды суреттеген. Ол сондай-ақ шағын портреттер жасап, 20 томдық күнделіктерді сақтап жүрген. Флавин суреттерді де жинаған, олардың ішінде Джон Фредерик Кенсетт, Джаспер Фрэнсис Кропси және Санфорд Робинсон Гиффорд сияқты Гудзон мектебінің суретшілерінің туындылары, сонымен қатар Хакусай сияқты 19 ғасырдың басындағы жапон суретшілерінің және Пит Мондриан мен Джордж Гросс сияқты 20 ғасырдың еуропалық шеберлерінің қағаздағы жұмыстарының мысалдары бар. Флавин Дональд Джадд және Сол Левитт сияқты минималист әріптестерімен де туындыларын алмасып тұрған.
Living in Wainscott and Garrison, Flavin often drew the surrounding landscape, whether it was the Hudson Valley or the waters off Long Island. He also created small portraits and kept about 20 volumes of journals. Flavin collected drawings too, including works by Hudson River School artists like John Frederick Kensett, Jasper Francis Cropsey, and Sanford Robinson Gifford, along with examples of works on paper by early 19th century Japanese artists like Hokusai and 20th century European masters like Piet Mondrian and George Grosz. Flavin also exchanged works with Minimalist colleagues like Donald Judd and Sol LeWitt.
Көрмелер
Флавиннің тек флуоресцентті жарық қолданған алғашқы жеке көрмесі 1964 жылы Грин галереясында ашылды. Екі жыл өткен соң, оның алғашқы еуропалық көрмесі Германияның Кёльн қаласындағы Рудольф Цвирнер галереясында өтті. Фавиннің алғашқы маңызды музейлік көрмесі 1967 жылы Ян ван дер Марк директор болып жұмыс істеген Чикаго қаласындағы Заманауи өнер мұражайында ұйымдастырылды. Флавиннің алғашқы кең ауқымды ретроспективасы 1969 жылы Канаданың Оттава қаласындағы Ұлттық галереясымен өткізілді. 1973 жылы Сент-Луис өнер мұражайы оның қағаздағы және флуоресцентті мүсіндерден жасалған туындыларының бірдей уақыттағы көрмелерін ұсынды. Флавиннің Еуропадағы көптеген маңызды жеке көрмелерінің ішінде Базельдің Кунстмузейі мен Кунстхалле Базель (1975), Баден-Бадендегі Штаттличе Кунстхалле (1989) және Франкфурттағы Штадель (1993) көрмелері болды. Латын Америкасындағы алғашқы жеке көрмесі 1998 жылы Буэнос-Айрестегі Fundación Proa-да, Диа арт қорымен бірлесіп (Дэн Флавин. 1933–96) ұйымдастырылды. 2006 жылы Диа арт қоры мен Ұлттық өнер галереясы бірлесіп «Дэн Флавин: Ретроспектива» деген атаумен кең ауқымды көрме ұйымдастырды. Онда Флавиннің 50-ден астам туындысы жиналды.
Flavin's first one person exhibition using only fluorescent light opened at the Green Gallery in 1964. Two years later, his first European show opened at Rudolf Zwirner's gallery in Cologne, Germany. Favin's first major museum exhibition was held in 1967 at the Museum Of Contemporary Art, Chicago, where Jan van der Marck served as director. The first major retrospective of Flavin's work was organized by the National Gallery of Canada, Ottawa in 1969. In 1973, the Saint Louis Art Museum presented concurrent exhibitions of his works on paper and fluorescent sculptures. Among Flavin's many significant one person exhibitions in Europe were shows at the Kunstmuseum Basel and Kunsthalle Basel (1975), the Staatliche Kunsthalle, Baden Baden (1989), and the Städel, Frankfurt (1993). His first solo exhibition in Latin America was held at Fundación Proa, Buenos Aires, in 1998, organized with the Dia Art Foundation (Dan Flavin. 1933 96). In 2006, Dia Art Foundation, along with the National Gallery of Art, organised a comprehensive exhibition named Dan Flavin: A Retrospective. It brought together more than 50 of Flavin's artworks.
Дэн Флавин: ретроспектива (2004 2007)
1970 жылдардың соңында ол «Диа арт» қорымен серіктестік құрды, нәтижесінде бірнеше тұрақты, нақты орынға арналған инсталляциялар жасалды және соңғы кезде «Дэн Флавин: Ретроспектива» (2004–2007) атты көшпелі көрмені ұйымдастыруға әкелді. Флавиннің ретроспективалық көрмесі Чикаго қаласындағы Заманауи өнер мұражайына, Вашингтон қаласындағы Ұлттық өнер галереясына, Техас штатындағы Форт-Уорт қаласындағы Заманауи өнер мұражайына, Лондон қаласындағы Хейвард галереясына, Париж қаласындағы Музе д’Арт Модерн де ла Виль де Париге, Бавария мемлекеттік сурет галереясына, Мюнхен қаласындағы Пинакотека дер Модернеге және Лос-Анджелес округінің өнер мұражайына сапар шекті. Бұл көрме оның минималистік туындыларына арналған тұңғыш толыққанды ретроспектива болды. Көрмеге оның «иконалар» сериясын қоса алғанда, шамамен 45 жарық туындысы енгізілді. MCA-ның көрсетіліміне 1967 жылғы MCA-ның алғашқы көрмесінен – Флавиннің алғашқы жекелеген мұражайлық көрмесінен кезектесіп қызғылт және «алтын» түсті бөлмені қайта жасау кірді.
In the late 1970s, he began a partnership with the Dia Art Foundation that resulted in the making of several permanent site specific installations and led most recently to the organization of the traveling exhibition, Dan Flavin: A Retrospective (2004–2007). Flavin's retrospective exhibition traveled to the Museum of Contemporary Art, Chicago; the National Gallery of Art, Washington, D. C.; the Museum of Modern Art, Fort Worth, Texas; Hayward Gallery, London; Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris, Paris; Bayerische Staatsgemäldesammlungen, Pinakothek der Moderne, Munich; and the Los Angeles County Museum of Art, Los Angeles. This exhibition was the first comprehensive retrospective devoted to his minimalist work. The exhibition included nearly 45 light works, including his "icons" series. The MCA's presentation included the re creation of the alternating pink and "gold" room from the original MCA exhibition in 1967, Flavin's first solo museum exhibition.
Тану
1964 жылы Флавин Марсель Дюшан ұсынған Уильям және Норма Копли қорынан, Чикаго қаласынан марапат алды. 1973 жылы ол Коннектикут штатындағы Бриджпорт университетінде Альберт Дорн атындағы қонақ профессор болып тағайындалды, ал 1976 жылы Мэн штатындағы Скоухеган сурет және мүсін мектебінің Скоухеган мүсін медалімен марапатталды. 1983 жылы Диа өнер орталығы Нью-Йорктің Бриджгемптон қаласында Дан Флавин атындағы өнер институтын ашты, ол суретшінің жұмыстарының тұрақты көрмесі болды. Институт бұрынғы өрт сөндіру станциясынан айналдырылған, 1924 жылдан 70-ші жылдардың ортасына дейін афроамерикандық шіркеу ретінде қызмет еткен ғимаратта орналасқан. Флавин архитектор Ричард Глюкманмен және Дианың операциялар директоры Джим Шауфелемен бірге қайта жаңарту және жобалау жұмыстарын тығыз байланыста жүргізді. Тұрақты көрмеде тоғыз флуоресцентті туынды бар, олардың алтауы түрлі түсті, ал үшеуі Шауфелеге арналған ақ түстің үш реңінде. Сондай-ақ, уақытша көрмеге кірмейтін иконаның суреті бар, ол оның егіз інісі Дэвид Джонға арналған. 2017 жылы галерея иесі Вито Шнабель Флавиннің мұрагерлерімен ынтымақтастыққа түсетінін жариялады. Шнабель суретшінің ұлы Стивен Флавинмен бірге Флавиннің жарық мүсіндерін Флавиннің бағалаған және жинаған еуропалық керамикашылардың туындыларымен бірге көрсетті.
In 1964, Flavin received an award from the William and Norma Copley Foundation, Chicago, with a recommendation from Marcel Duchamp. In 1973, he was named Albert Dorne Visiting Professor at the University of Bridgeport, Connecticut, and in 1976, he was given the Skowhegan Medal of Sculpture from Skowhegan School of Painting and Sculpture, Maine. In 1983, the Dia Center for the Arts opened the Dan Flavin Art Institute in Bridgehampton, New York, a permanent exhibition of his works, designed by the artist in a converted firehouse which had served as an African American church from 1924 through the mid ’70s. Flavin worked closely with architect Richard Gluckman and Jim Schaeufele, Dia's director of operations, on the renovation and design. The permanent display consists of nine all fluorescent pieces, six in color and three dedicated to Schaeufele in three shades of white, as well as a drawing for an icon, not in the temporary exhibition, dedicated to his fraternal twin brother, David John. In 2017, Gallerist Vito Schnabel announced a collaboration with Flavin's estate. Schnabel joined the artist's son, Stephen Flavin, to present Flavin's light sculptures alongside works by European ceramicists admired and collected by Flavin.
Флавин туралы кітаптар
2004 жылы Ridinghouse және Thames & Hudson "Бұл сол қалпында: Дэн Флавин 1964 жылдан бері" атты кітабын жариялады, онда Флавин туралы маңызды эсселер мен оның көрмелеріне шолулар қамтылған. Кітапта Дональд Джадд, Доре Эштон, Розалинд Краусс, Лоуренс Алоуэй, Герман Селант, Холланд Коттер сияқты сыншылар мен тарихшылардың жазбалары бар. 2010 жылы суретшілер Синди Хинант және Николас Гуагнини Дэн Флавиннің архивтік мәтіндері мен хат алмасуын қамтитын FLAV кітабын жасады.
In 2004, Ridinghouse and Thames & Hudson published It Is What It Is: Dan Flavin Since 1964, which contains key essays on Flavin and reviews of his exhibitions. It contains the writing of critics and historians such as Donald Judd, Dore Ashton, Rosalind Krauss, Lawrence Alloway, Germano Celant, Holland Cotter. In 2010, artists Cindy Hinant and Nicolas Guagnini created the book FLAV, with primary archival texts and correspondence by and about Dan Flavin.
Өнер нарығы
Дэн Флавин жобалаған 750-ден астам жарық мүсіндерінің әрқайсысы, әдетте үш немесе бес данадан тұратын топтамаларда, индекс карточкаларында тізімделіп, сақтауға алынды. Біреуі сатылғанда, сатып алушы жұмыстың схемасын, атауын, суретшінің қолы мен мөрі бар сертификат алатын. Егер біреу сертификат әкеліп, зақымдалған шамды көрсетсе, Флавин оны ауыстырып беретін. Оның бір туындысының өнер нарығындағы ең жоғары бағасы 1964 жылғы 2 наурыздағы «Альтернативті диагональдар» (Дон Джаддқа) (1964) туындысы 2014 жылғы 14 мамырда Нью-Йорктегі Sotheby’s аукционында 3 770 000 долларға сатылғанда тіркелді.
Each of the more than 750 light sculptures that Dan Flavin designed usually in editions of three or five were listed on index cards and filed away. When one sold, the buyer received a certificate containing a diagram of the work, its title and the artist's signature and stamp. If someone showed up with a certificate and a damaged fixture, Flavin would replace it. The highest price by one of his artworks in the art market was reached when Alternate Diagonals of March 2, 1964 (to Don Judd) (1964) was sold at Sotheby's New York, on 14 May 2014, by $ 3.770.000.