Генри Урмстон Уиллинк: Британ саяхатшысы және мемлекеттік қызметкер
Henry Willink
Генри Уиллик – британдық саяхатшы, денсаулық сақтау министрі. Лондон бомбалауынан зардап шеккендерге көмек, Беверидж есебі және Ұлттық денсаулық сақтау жүйесіне үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және мемлекеттік қызметкер
British politician and public servant
Сэр Генри Урмстон Уиллинк, 1-ші баронет, (7 наурыз 1894 – 20 шілде 1973) – британдық саясаткер және мемлекеттік қызметкер. 1940 жылдан бастап консервативті парламент мүшесі болған ол, 1943 жылы денсаулық сақтау министрі тағайындалды. Өкіметте болған кезінде Лондон бомбалау салдарынан үйсіз қалғандарға арнайы комиссар болып тағайындалды және Беверидж есебін дайындауға қатысты. Есептің мәліметтері жан-жақты, тегін медициналық көмек жүйесін ұсынды, бұл 1944 жылы жарияланған «Ұлттық денсаулық сақтау қызметі» атты ақ кітапқа әкелді, онда мұндай қызмет құру ұсынылды, бірақ ауруханаларды мемлекеттік меншікке алу көзделмеді. Бұл саясатты кейіннен Лейбористік партия Уиллинк ұсынған ұсыныстардан өзгеше Ұлттық денсаулық сақтау қызметін құру арқылы іске асырды. Ол осы кезде ерікті ауруханаларды мемлекеттік меншікке беру «біз құнды санайтын елдегі көптеген нәрсені жояды» деп мәлімдеді.
Sir Henry Urmston Willink, 1st Baronet, (7 March 1894 – 20 July 1973) was a British politician and public servant. A Conservative Member of Parliament from 1940, he became Minister of Health in 1943. During his time in power he was appointed Special Commissioner for those made homeless by the London Blitz and was involved with the production of the Beveridge Report. The details of the report proposed a comprehensive free healthcare system, this led to the white paper A National Health Service, published in 1944, suggesting the creation of such a service, which did not include the nationalisation of hospitals. Such a policy was later implemented by the Labour Party through the creation of the National Health Service which differed from the proposals suggested by Willink. At the time he claimed the nationalisation of voluntary hospitals "will destroy so much in this country that we value".
Жас шағы мен соғыс уақытындағы қызметі
Уиллинк Ливерпульде дүниеге келген. Ол Корольдік стипендиямен Этон колледжінде білім алды, 1912 жылы Ньюкасл стипендиясын жеңіп алды, содан кейін Кембридждегі Тринити колледжінде оқыды. Кембридждік дипломын алуға үлкермей тұрып, Бірінші дүниежүзілік соғыста Корольдік далалық артиллериясына ерікті болып жазылды. 1916 жылы Сомма шайқасында, небәрі 22 жасында Уиллинк батарея командирі болды. Виллинк Әскери крест және Круа де Герр ордендерімен марапатталды. Соғыстан кейін ол 1920 жылы Ішкі ғибадатханада адвокаттыққа қабылданды, 1935 жылы Корольдің кеңесшісі қызметіне тағайындалды және 1942 жылы Бенчер атанды.
Willink was born in Liverpool. He was educated as a King's Scholar at Eton College, where he won the Newcastle Scholarship in 1912, and at Trinity College, Cambridge. Before he could take his Cambridge degree, he volunteered for service in the Royal Field Artillery during the First World War. When aged only 22, Willink commanded a battery at the 1916 Battle of the Somme. Willink received the Military Cross and the Croix de Guerre. Post war, he was called to the Bar by the Inner Temple in 1920, was appointed to the rank of King's Counsel in 1935 and became a Bencher in 1942.
Саяси мансап
Уиллинк 1940 жылы 19 маусымда соғыс кезінде Кройдон Норд округінен парламент мүшесі болып сайланды. Тек бір ғана қарсы кандидат болды, ол өте аз дауыс жинаған тәуелсіз кандидат. 1940 жылы ол Лондон қаласындағы тұрғын үйсіздерге арналған арнайы комиссар болып тағайындалды. 1943 жылы Уиллинк патша кеңесінің мүшесі атанды, сондай-ақ сол жылы Денсаулық сақтау министрі болды және 1945 жылғы жалпы сайлауда консерваторлар жеңілгенге дейін осы лауазымда қызмет етті. Уиллинк пен Джон Хоутон Беверидж есебінен кейін 1944 жылғы «Ақ кітапты» – «Ұлттық денсаулық сақтау жүйесі» атты құжатты жасауға жауапты болды. Онда барлық азаматтарға тегін, олардың материалдық жағдайына қарамастан қолжетімді, толыққанды және әмбебап денсаулық сақтау жүйесін құру ұсынылды. 1945 жылы Лейбористер партиясы билікке келгеннен кейін, олар Уилликтің қолдаған жоспарына балама ретінде өз жоспарын ұсынды. Басты айырмашылық – Уилликтің жоспары «мемлекеттік басқарудағы» қызмет туралы болды, ал Лейбористердің жоспары «мемлекеттік ұсынылымдағы» қызмет туралы емес, ауруханаларды толық мемлекеттік меншікке көшіруді көздеді. Алайда Уилликтің ізбасары Най Беван жалпы тәжірибелі дәрігерлерге жеңілдіктер жасады. Уиллинк 1945 жылғы жалпы сайлауда Лейбористер партиясының Марион Биллсоннан 607 дауысқа басымдықпен өз мандатын сақтап қалды. Сайлауға қатысу төмен болды және қала әкімшілігінің жертөлесінде саналмаған әскери дауыстар туралы әңгімелер тарады. Кейіннен Огмор бароны атанған Лейбористер партиясының өкілі Дэвид Рис Уильямс Кройдонның екінші округін жеңіп алды. Уиллинк 1948 жылғы 29 қаңтарда парламенттен отставкаға кетті, ал одан кейін өткен сайлауда консерватор Фред Харрис, жоғары беделді кандидаттардың қатысуына қарамастан, шамамен 12 000 дауыспен жеңіске жетті.
Willink was elected as Member of Parliament (MP) for Croydon North in a wartime by election on 19 June 1940. There was only one other candidate, an independent, who received a very small vote. In 1940, he was appointed Special Commissioner for the homeless in London. Willink was made a privy counsellor in 1943, the year he became Minister of Health, a role in which he served until the Conservatives lost the 1945 general election. Willink, with John Hawton, was responsible for the 1944 White Paper, following the Beveridge Report, called A National Health Service. It proposed the creation of a fully comprehensive, universal healthcare system, free of charge and available to all citizens irrespective of means. When Labour came into office in 1945, it presented its own plan in preference to Willink's, which it had supported. The principal difference was that Willink's plan talked of a "publicly organised" rather than a "publicly provided" service, and Labour's plan brought hospitals into full national ownership. Willink's successor Nye Bevan, however, made concessions to General practitioners. Willink kept his seat at the 1945 general election by just 607 votes over Labour's Marion Billson. Turnout was low and there were rumours of sacks of servicemen's votes left uncounted in the Town Hall basement. Labour's David Rees Williams later Baron Ogmore had taken the other Croydon seat. Willink resigned from Parliament on 29 January 1948, and the subsequent by election was won resoundingly by Conservative Fred Harris, with a majority of almost 12,000 votes, despite a ballot of high profile candidates.
Мемлекеттік қызмет
1938 жылы Уиллинк Ипсвичте консерватор ретінде қазіргі депутат Джон Ганзонидің орнына түсті, бірақ Ричард Стоукқа жеңілді. Уиллинк мемлекеттік лауазымдарда қызметін жалғастырды. 1948 жылы ол Кембридж университетіндегі Магдалина колледжінің магистрі болып тағайындалды және 1966 жылға дейін осы лауазымды атқарды. 1953 жылдан 1955 жылға дейін ол Кембридж университетінің вице-канцлері болды. 1952 жылдан бастап ол Корольдік жалпы практика дәрігерлері колледжінің құрылуына бағыт берген басқару комитетінің төрағасы болды. Уиллинк кейіннен осы басқару комитетінің төрағасы ретіндегі рөлін «өмірімде атқарған ең сәтті жобалардың бірі» деп сипаттады. 1957 жылы Уиллинк медициналық практикамен айналысатын мамандардың болашақ саны және медицина студенттерін қабылдау мәселелері жөніндегі ведомствоаралық комитеттің төрағасы болды. Комитет дәрігерлердің саны артық екенін анықтап, 12%-ға қысқарту ұсынды. Бірақ бұл қателік екені көп ұзамай байқалды. 1955 жылдан 1971 жылға дейін ол Англияның бас діни судьясы, Арчс деканы лауазымын атқарды. 1957 жылы Ливерпуль қаласындағы Дингл Банкі барондығына ие болды, ал 1955 жылы Мельбурн университетінің құрметті заң докторы дәрежесімен марапатталды. Оның құжаттары Кембридж университетіндегі Черчилль колледжінде сақтаулы.
In 1938 Willink stood as a Conservative in Ipswich to replace the incumbent MP John Ganzoni, but lost to Richard Stokes. Willink continued to serve in public positions. In 1948, he was appointed Master of Magdalene College, Cambridge, a post he held until 1966. From 1953 until 1955 he was also Vice Chancellor of the University of Cambridge. He chaired the steering committee leading to the formation of the Royal College of General Practitioners, starting in 1952. Willink later described his role as Chairman of that Steering Committee as "one of the very best projects with which I have ever been involved in my life." In 1957 Willink served as Chairman of the Inter Departmental Committee on the Future Numbers of Medical Practitioners and Intakes of Medical Students. The committee concluded that too many doctors were being trained and proposed a 12% reduction. That was soon realised to be a misjudgement. From 1955 to 1971, he held the office of Dean of Arches, the senior ecclesiastical judge of England. He was made a baronet, of Dingle Bank in the City of Liverpool, in 1957, and was awarded an honorary LLD by the University of Melbourne in 1955. His papers are held at Churchill College, Cambridge.