Ричард Пейн Найт: Классик, сарқырама және археолог

Кіріспе

Ағылшын классикалық ғалымы және сарсын (1751–1824) Ричард Пэйн Найт (11 ақпан 1751 – 23 сәуір 1824), Херефордширдегі Даунтон қамалынан және Лондонның Сохо алаңындағы 5-үйден шыққан, классикалық ғалым, сарсын, археолог. Ол көркемдік сұлулық туралы теорияларымен және ежелгі фалликалық бейнелерге деген қызығушылығымен ең жақсы танымал. Ол Леоминстер (1780–84) және Людлоу (1784–1806) округінің депутаты болды.

Шығу тегі

Ол Херефордширдегі Херефордтан солтүстік-батысқа қарай 5 миль (8 км) жерде орналасқан Вормсли Грайнджте дүниеге келді, ол Вормсли Грайнджтегі Томас Найт (1697–1764) пастордың, Ворстерширдегі Бедлидің дін қызметкерінің ең үлкен ұлы, оның әйелі Урсула Нэш, Динхам, Шропширдегі Фредерик Нэштің (1659–1745) қызы, Даунтон Холлдың иесі, Бринжвуд темір зауытының бай темір өндірушісі болды. Оның кіші інісі – бағбан Томас Эндрю Найт.

Мансап

Ол жеке үйде оқыды. Денсаулығының нашарлығына байланысты, білім алған жылдары аз болды, бірақ мұрагерлік байлығы оған саяхат арқылы білімін толықтыруға мүмкіндік берді. 1767 жылдан бастап бірнеше жыл бойы Италия мен Еуропа құрлығына сапар шекті. Ол ежелгі қола мен монеталарды жинаушы, сондай-ақ ежелгі мүсіндер, монеталар және басқа да артефакттар туралы көптеген кітаптар мен мақалалардың авторы болды. Дилетанттар қоғамының мүшесі ретінде Найт талғамның сарапшысы саналды. Ол Гомердің басылымын зерттеуге көп еңбек сіңірді. Оның жерленген орны осы жерде сақталған, қазір ол II санаттағы қорғалатын ескерткіш. Оның мұрагері – ботаник ағасы Томас Эндрю Найт болды, ал оның қызы – бағбан Шарлотта Найт (шамамен 1801-1843) ақырында Даунтон қамалын мұраға алды, ол күйеуі, сэр Уильям Эдвард Роуз Боттон, 2-ші және 10-шы баронет (1788-1856), парламент депутатының ұрпақтарына өтті. Ол барлық монеталары мен медальдарын Британ мұражайына сыйлады, бірақ оның қайтысынан кейін бір жыл ішінде оның атасының тікелей еркек ұрпағы, сол кезде тірі болса, мұрагерлік сенімгер болып тағайындалуы керек еді, "басқа отбасылық сенімгерлердің барлық құқықтарымен, оның келесі ұрпағына, тікелей еркек желісі бойынша, бар болғанша мәңгілікке жалғасады; егер олар жоқ болса, әйел желісі бойынша келесіге". Скульптурада – оған тән, түссіз форма – санада пішін туралы идея тудырады, оны біз, мысалы, "пропорция" сияқты түсінуіміз керек. Әдеби өнер, мүсіншілік сияқты, ойлар мен эмоциялармен айналысады, бірақ одан да күрделі түрде. Сондықтан Найттың осы өнерлер туралы баяндамасы "идеялардың қарым-қатынасы" тақырыбына жатады. Мұнда Найт заманауи сезімталдық культінің әсерін көрсетеді, бұл өнерлер біздің жанашырлығымызды оятып, соның арқасында мораль мен эстетикадағы "ережелер мен жүйелердің" жеткіліксіздігін көрсетеді. Олар 'адамдарды сезім мен байқау арқылы емес, ереже бойынша жұмыс істеуге' үйретеді. Ережеге негізделген дұрыс емес білім жамандыққа жол бермейді, өйткені ол ойланбай, сезінбей жасалады. Сондықтан, "трагедия таза және қатаң моральдың мысалдарын көрсетуі мүмкін емес, әйтпесе ол жалықтырып, қызықты болмайды". Найттың "күштер" туралы талқылауы классикалық және соңғы сезімдер теорияларымен байланысты. Оның өркениет туралы пікірі Берктің қорқыныш пен әлсіздік сезімдеріне баса назар аударғандығына қарсы бағытталған. Найт Лонгиннің өркениет туралы түпнұсқалық пікірін қорғайды, оны ол "үлкен және билікке ие күштің қарқынды күш-жігері" деп қорытындылайды. Ол тағы да әлеуметтік және эстетикалық ойлауды біріктіреді, егер тиран, Нерон сияқты, тек қана еріксіз қалауымен қорқыныш тудырса, онда оның күші өркениетті болмайды деп мәлімдейді. Алайда, егер оның төрелігі, Наполеон сияқты, үлкен жеке қабілеттерін қолданудан туындаса, ол өркениетті болуы мүмкін. Нероннан қорқуға болады, бірақ оны жек көруге де болады. Наполеонды жек көруге болады, бірақ ол үнемі қорқыныш тудырады. Өнерде ақыл-ойы өзінің күшін пайдалануды сезінгендей немесе басқалардың күшін пайдалануды сезінгендей өркениетті сезінеді. Қорқыныш ешқашан өркениетті тудырмайды. Найттың сезім мен эмоцияның рөлін ерекше атап өтуі кейінгі романтикалық және викториялық эстетикалық ойлаудың құраушысы болды, сондай-ақ моральдық сезім мен сезімдік ләззат арасындағы қарым-қатынаспен күресті. Кейбір замандастары оның ой-пікірінің негізін эстетикалық либертинизм немесе физикалық сезімге берілгендік деп айыптаса да, олар Джон Раскиннің Тернердің романтикалық эстетикасын теориялық тұрғыдан қарастыру және саяси және көркемдік құндылықтарды біріктіру әрекеттеріне әсер етті.

He was educated privately at home. Due to ill health, his years of education were few, but his inherited wealth allowed him to supplement it with travel. For several years from 1767 he made the Grand Tour to Italy and the European continent. He was a collector of ancient bronzes and coins, and an author of numerous books and articles on ancient sculpture, coins and other artefacts. As a member of the Society of Dilettanti, Knight was widely considered to be an arbiter of taste. He expended much careful study on an edition of Homer. where survives his chest tomb, now a grade II listed structure. His heir was his brother the botanist Thomas Andrew Knight, whose daughter the horticulturalist Charlotte Knight (c.1801 1843) eventually inherited Downton Castle, which passed to her descendants by her husband Sir William Edward Rouse Boughton, 2nd and 10th Baronet (1788 1856), MP. He bequeathed all his coins and medals to the British Museum, on condition that within one year after his decease, the next descendant in the direct male line, then living, of his grandfather, be made an hereditary trustee, "with all the privileges of the other family trustees, to be continued in perpetual succession to his next descendant, in the direct male line, so long as any shall exist; and in case of their failure, to the next in the female line". On sculpture – typically for him, colourless form – generates in the mind the idea of shape which we must conceptualise, as with 'proportion'. The literary arts, like sculpture, deal with thoughts and emotions, though in a more complex form. Knight's account of these arts therefore falls under the heading of 'association of ideas'. Here Knight shows the influence of the contemporary cult of sensibility, arguing that these arts engage our sympathies, and in so doing demonstrate the inadequacy of 'rules and systems' in both morality and aesthetics. These teach 'men to work by rule, instead of by feeling and observation.' Rule based knowledge of wrong cannot prevent wrongdoing, because it is thought not felt. Therefore, 'it is impossible that tragedy should exhibit examples of pure and strict morality, without becoming dull and uninteresting.’

Knight's discussion of 'the passions' engages with both Classical and recent theorisations of sentiments. His discussion of the sublime is directed against Burke's emphasis on feelings of terror and powerlessness. Knight defends Longinus's original account of sublimity, which he summarises as the 'energetic exertion of great and commanding power.' Again he intertwines social and aesthetic reasoning, asserting that the power of a tyrant cannot be sublime if the tyrant inspires fear by mere arbitrary whim, like Nero. However, it may be sublime if his tyranny, like Napoleon's, derives from the exercise of immense personal capacities. A Nero may be feared, but would also be despised. A Napoleon may be hated, but will nevertheless inspire awe. In art, the mind experiences the sublime as it experiences the exercise of its own powers, or sympathises with the exercises of the powers of others. Fear itself can never engender the sublime. Knight's emphasis on the roles of sensation and of emotion were constitutive of later Romantic and Victorian aesthetic thinking, as was his vexed struggle with the relation between moral feeling and sensuous pleasure. Though some contemporaries condemned the basis of his thought as an aestheticised libertinism, or devotion to physical sensation, they influenced John Ruskin's attempts to theorise the Romantic aesthetic of Turner, and to integrate political and pictorial values.