Кіріспе

Польша ақыны және Нобель сыйлығының лауреаты (1923–2012)

Мария Вислава Анна Симборска (; 2 шілде 1923 – 1 ақпан 2012) – поляк ақыны, эссеші, аудармашы және 1996 жылғы әдебиет бойынша Нобель сыйлығының иегері. Польшаның батыс-орталық бөлігіндегі Корник қаласының құрамына кіретін Провентте дүниеге келген ол өмірінің соңына дейін Краковта тұрды. Симборска 1996 жылғы әдебиет бойынша Нобель сыйлығын "адамның тарихи және биологиялық контекстін ирониялық дәлдікпен көрсететін поэзиясы үшін" алды. Осының нәтижесінде ол халықаралық аренада кеңінен танылды. Оның туындылары көптеген еуропалық тілдерге, сондай-ақ араб, иврит, жапон, парсы және қытай тілдеріне аударылды.

Өмір

Вислава Шимборска 1923 жылғы 2 шілдеде Провентте Винценти Шимборски мен Анна (құрметті аты Роттермунд) Шимборсканың екінші қызы ретінде дүниеге келді. Ол кезде оның әкесі поляк патриоты және қайырымды меценат граф Владислав Замойскийдің үй иесі болған. 1924 жылы Замойский қайтыс болғаннан кейін оның отбасы Торунь қаласына, ал 1931 жылы Краковқа көшіп барды, онда ол 2012 жылдың басында қайтыс болғанға дейін өмір сүрді және жұмыс істеді. Шимборска мансабының басында Польша Халық Республикасының (ПХР) ресми идеологиясын қолдады. Мысалы, поляктардың дінге қарсы науқаны кезінде ол 1953 жылы Краковтағы көрсетілім сотта мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен сотталған поляк дін қызметкерлерін айыптаған саяси петицияға қол қойды. Оның ерте туындылары социалистік тақырыптарды қолдады, бұл оның тұңғыш жинағында көрініс тапты – «Dlatego żyjemy» («Осы үшін өмір сүреміз»), онда «Ленин» және «Młodzieży budującej Nową Hutę» («Нова Хута құрылысына жастар») атты өлеңдері бар, олар Краковқа жақын орналасқан Сталиндік индустриалды қаланың салынуы туралы айтады. 1953 жылы Шимборска «Жылым әдебиеттері» әдеби журналының штат қызметкері болып қосылды, онда ол 1981 жылға дейін жұмыс істеді және 1968 жылдан бастап «Лектурия надобувязковых» атты кітап сын колонкасын жүргізді. Ол қайтыс болған кезде жаңа поэзиямен айналысып жүрді, бірақ соңғы өлеңдерін өзі қалағандай жариялауға үлкермеді. Оның соңғы өлеңдері 2012 жылы жарық көрді. 2013 жылы оның мұрасын құрметтеу мақсатында Вислава Шимборска атындағы сыйлық тағайындалды.

Тақырыптар

Симборска философиялық тақырыптар мен ойларға толы мәселелерді ашу үшін ирониялық дәлдік, парадокс, қайшылық және сөзді әдейі жеңілдету сияқты әдеби тәсілдерді жиі қолданды. Оның көптеген өлеңдерінде соғыс пен терроризм тақырыбы көтеріледі. Ол әдеттегідей емес көзқарастардан жазды, мысалы, қайтыс болған иесінің жаңадан бос қалған пәтеріндегі мысықтың тұрғысынан. Оның "Бірінші көрісте махаббат" өлеңі Такеши Канеширо мен Джиджи Лёнгтің басты рөлдерде ойнаған "Солға бұрыл, оңға бұрыл" фильмінде пайдаланылды. Кшиштоф Кисловскийдің "Үш түс: Қызыл" фильмі де "Бірінші көрісте махаббат" өлеңінен шабыттанды. Өмірінің соңғы жылы Симборска поляк джаз трубашысы Томаш Станькомен бірлесіп жұмыс істеді, ол оның естелігіне "Wisława" (ECM, 2013) атты альбомын арнады, олардың ынтымақтастығы мен оның поэзиясынан шабыт алып жазды. Симборсканың "Көпірдегі адамдар" өлеңі Беата Познякпен бірге фильмге айналдырылды. Бұл фильм бүкіл әлемде көрсетілді және Нью-Дели кинофестивалінде де көрсетілді. Марапат ретінде, фильм Үндістанның 18 қаласында тағы 36 рет көрсетілді. 2022 жылы Сана Симборсканың "Ешнәрсе екі рет қайталанбайды" өлеңін поляк поэзиясына негізделген "Sanah śpiewa Poezyje" жобасының аясында әнге бейімдеді.