Қазақстандағы 1945 жылдан кейінгі классикалық музыка: сериалдық, электрондық, минималистік, спектралдық музыка туралы біліңіз. Жаңа стильдер мен бағыттар!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Классикалық музыканың 1945 жылдан кейінгі кезеңі
Post 1945 period in classical music
Қазіргі заманғы классикалық музыка – қазіргі күнге жақын жазылған Батыс өнер музыкасы. 21-ші ғасырдың басында бұл термин Антон Веберннің қайтысынан кейінгі 1945 жылдан кейінгі посттоналдық музыканың жаңаша формаларын білдіреді, және сериалдық музыка, электрондық музыка, тәжірибелік музыка және минималистік музыканы қамтиды. Музыканың жаңа түрлеріне спектральды музыка және постминимализм жатады.
Contemporary classical music is Western art music composed close to the present day. At the beginning of the 21st century, it commonly referred to the post 1945 modern forms of post tonal music after the death of Anton Webern, and included serial music, electronic music, experimental music, and minimalist music. Newer forms of music include spectral music, and post minimalism.
Өмірбаян
ХХ ғасырдың басында классикалық музыка композиторлары жиірек диссонанстық тілмен тәжірибе жасады, кейде атональды туындылар жасады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, кейбір композиторлар соңғы романтизмнің күшейіп бара жатқан экспрессиясы мен формасыздығына наразылық ретінде, бұрынғы стильдердің тепе-тең формаларын және айқын тақырыптық процестерін қайта жаңғыртуға ұмтылған неоклассикалық стильді қабылдады (сондай-ақ Жаңа объективтілік және әлеуметтік реализмді қараңыз). Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, модернист композиторлар шығармашылық процесін бақылау деңгейін арттыруға тырысты (мысалы, он екі тондық техниканы және кейінірек тотальды сериализмді қолдану арқылы). Сонымен қатар, композиторлар бақылаудан бас тартудың жолдарын, белгісіздікті немесе кездейсоқ процестерді түрлі деңгейде зерттеді. Технологиялық прогресс электрондық музыканың тууына әкелді. Магнитофондық үзінділермен және қайталама текстуралармен тәжірибе жасау минимализмнің пайда болуына септігін тигізді. Тағы да басқа композиторлар музыкалық орындалудың театрлық мүмкіндіктерін зерттей бастады (перформанс өнері, қосымша медиа, флюксус). Қазіргі классикалық музыканың жаңа туындылары жасалуда. Жыл сайын Берклидегі Бостон консерваториясы 700 қойылым өткізеді. Осы қойылымдардың шамамен 150-сі қазіргі классикалық музыка бағдарламасының студенттерінің жаңа туындыларынан тұрады.
At the beginning of the 20th century, composers of classical music were experimenting with an increasingly dissonant pitch language, which sometimes yielded atonal pieces. Following World War I, as a backlash against what they saw as the increasingly exaggerated gestures and formlessness of late Romanticism, certain composers adopted a neoclassic style, which sought to recapture the balanced forms and clearly perceptible thematic processes of earlier styles (see also New Objectivity and social realism). After World War II, modernist composers sought to achieve greater levels of control in their composition process (e. g., through the use of the twelve tone technique and later total serialism). At the same time, conversely, composers also experimented with means of abdicating control, exploring indeterminacy or aleatoric processes in smaller or larger degrees. Technological advances led to the birth of electronic music. Experimentation with tape loops and repetitive textures contributed to the advent of minimalism. Still other composers started exploring the theatrical potential of the musical performance (performance art, mixed media, fluxus). New works of contemporary classical music continue to be created. Each year, the Boston Conservatory at Berklee presents 700 performances. New works from contemporary classical music program students comprise roughly 150 of these performances.
194575 жыл
Еуропа мен АҚШ дәстүрлері екінші дүниежүзілік соғыстан кейін белгілі бір дәрежеде айырмашылыққа ұшырады. Еуропадағы ең ықпалды композиторлардың қатарында Пьер Булез, Луиджи Ноно және Карльхайнц Стокгаузен болды. Біріншісі де, соңғысы да Оливье Мессьеннің шәкірттері болды. Бұл кездегі маңызды эстетикалық философия, сондай-ақ композициялық техникалар тобы – сериализм (кейде «реттелген музыка арқылы», «толық» музыка немесе «толық тондық реттеу» деп те аталады), ол Арнольд Шенберг пен Антон Веберннің композицияларын бастапқы нүктесі ретінде алды (сондай-ақ дәстүрлі он екі тондық музыкаға қарсы болды) және Ле Корбюзьенің модуль идеясымен тығыз байланысты болды. Дегенмен, Дмитрий Шостакович және Бенджамин Бриттен сияқты дәстүрлі негіздес композиторлар, танымал сериалистік қозғалысқа қарамастан, композицияның тоналды стилін сақтап қалды. Америкада Милтон Бэббит, Джон Кейдж, Эллиотт Картер, Генри Коуэлл, Филип Гласс, Стив Рейх, Джордж Рочберг және Роджер Сешнс өз идеяларын қалыптастырды. Осы композиторлардың кейбіреулері (Кейдж, Коуэлл, Гласс, Рейх) музыканың нотация, орындалу, ұзақтығы және қайталану сияқты негізгі ұғымдарын сұраққа салуды бастаған эксперименталды музыканың жаңа әдістемесін ұсынды, ал басқалары (Бэббит, Рочберг, Сешнс) Шенбергтің он екі тондық сериализмін кеңейтіп дамытты.
To some extent, European and the US traditions diverged after World War II. Among the most influential composers in Europe were Pierre Boulez, Luigi Nono, and Karlheinz Stockhausen. The first and last were both pupils of Olivier Messiaen. An important aesthetic philosophy as well as a group of compositional techniques at this time was serialism (also called "through ordered music", "'total' music" or "total tone ordering"), which took as its starting point the compositions of Arnold Schoenberg and Anton Webern (and thus was opposed to traditional twelve tone music), and was also closely related to Le Corbusier's idea of the modulor. However, some more traditionally based composers such as Dmitri Shostakovich and Benjamin Britten maintained a tonal style of composition despite the prominent serialist movement. In America, composers like Milton Babbitt, John Cage, Elliott Carter, Henry Cowell, Philip Glass, Steve Reich, George Rochberg, and Roger Sessions formed their own ideas. Some of these composers (Cage, Cowell, Glass, Reich) represented a new methodology of experimental music, which began to question fundamental notions of music such as notation, performance, duration, and repetition, while others (Babbitt, Rochberg, Sessions) fashioned their own extensions of the twelve tone serialism of Schoenberg.
Неоромантизм
19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында гүлденген кеңейтілген тоналдық тіл қазіргі композиторлар тарапынан да қолданылып келеді. Бұл тіл кең музыкалық ортада ешқашан қызықтырмайтын немесе дау тудырмайтын болды, кем дегенде АҚШ-та статистикалық тұрғыдан дәлелденгендей, онда "көптеген композиторлар осы ғасыр бойы тоналдық бағытталған композицияның бағытында жұмыс істей берді".
The vocabulary of extended tonality, which flourished in the late 19th and very early 20th centuries, continues to be used by contemporary composers. It has never been considered shocking or controversial in the larger musical world—as has been demonstrated statistically for the United States, at least, where "most composers continued working in what has remained throughout this century the mainstream of tonal oriented composition".
Жоғары модернизм
Сериализм – жоғары модернистік мектептердегі соғыстан кейінгі ең маңызды қозғалыстардың бірі. Пьер Булез, Бруно Мадерна, Луиджи Ноно және Карлхайнц Штокхаузен сияқты композиторлар Еуропада, ал Милтон Баббит, Дональд Мартино, Марио Давидовский және Чарльз Вуоринен Америка Құрама Штаттарында «интегралды» немесе «құрамалы» сериализм деп аталатын осы бағытты дамытты. Олардың кейбір шығармаларында реттелген жиынтық немесе бірнеше осындай жиынтықтар қолданылады, олар туындының негізі болуы мүмкін, ал кейбіреулері «ретсіз» жиынтықтарды пайдаланады. Бұл термин жиі он екі тондық техника, яки додекафонияны да білдіреді, ол интегралды сериализмнің үлгісі ретінде қарастырылады. XX ғасырдың соңғы үштен білінде оның ықпалы төмендесе де, ғасыр соңында жоғары модернизмнің идеялары мен формаларын дамытуды жалғастырған белсенді композиторлар тобы сақталды. Осы топқа қазірде көз жұмған Пьер Булез, Полин Оливерос, Тору Такэмицу, Джейкоб Дракман, Джордж Перл, Ральф Шейпи, Франко Донатони, Джонатан Харви, Джордж Бенджамин, Брайан Фернихоу, Вольфганг Рим, Ричард Верник, Ричард Уилсон және Джеймс Макмиллан кіреді.
Serialism is one of the most important post war movements among the high modernist schools. Serialism, more specifically named "integral" or "compound" serialism, was led by composers such as Pierre Boulez, Bruno Maderna, Luigi Nono, and Karlheinz Stockhausen in Europe, and by Milton Babbitt, Donald Martino, Mario Davidovsky, and Charles Wuorinen in the United States. Some of their compositions use an ordered set or several such sets, which may be the basis for the whole composition, while others use "unordered" sets. The term is also often used for dodecaphony, or twelve tone technique, which is alternatively regarded as the model for integral serialism. Despite its decline in the last third of the 20th century, there remained at the end of the century an active core of composers who continued to advance the ideas and forms of high modernism. Those no longer living include Pierre Boulez, Pauline Oliveros, Toru Takemitsu, Jacob Druckman, George Perle, Ralph Shapey, Franco Donatoni, Jonathan Harvey, George Benjamin, Brian Ferneyhough, Wolfgang Rihm, Richard Wernick, Richard Wilson, and James MacMillan.
Компьютерлік музыка
1975 және 1990 жылдар аралығында компьютерлік технологиялардың парадигмасы өзгерді, нәтижесінде электрондық музыка жүйелері қолжетімді және кеңінен таралды. Жеке компьютер электрондық музыканттың қажетті құралына айналып, аналогты синтезаторларды ығыстырып, композиция жасау және нотаға түсіру, дыбыс синтезі мен өңдеу, аудио сигналдарды үлгіге алу және сыртқы құралдарды басқару сияқты дәстүрлі функцияларды атқара бастады.
Between 1975 and 1990, a shift in the paradigm of computer technology had taken place, making electronic music systems affordable and widely accessible. The personal computer had become an essential component of the electronic musician's equipment, superseding analog synthesizers and fulfilling the traditional functions of composition and scoring, synthesis and sound processing, sampling of audio input, and control over external equipment.
Полистилизм (эклектизм)
Кейбір авторлар полистилизмді эклектизммен шатастырады, ал басқалары арасында нақты айырмашылық көреді.
Some authors equate polystylism with eclecticism, while others make a sharp distinction.
Тарихилық
Музыкалық тарихилық – тарихи материалдарды, құрылымдарды, стильдерді, техникаларды, медиаларды, тұжырымдамалық мазмұнды және т.б. пайдалану, бір композитордың немесе белгілі бір мектеппен, қозғалысымен немесе дәуірмен байланысты болуы – минимализмде, постминимализмде, әлемдік музыкада және соңғы онжылдықтарда тональдік дәстүрлер сақталған немесе маңызды жаңғыруға ұшыраған басқа жанрларда әртүрлі деңгейде көрінеді. Кейбір постминималистік туындылар орта ғасырлық және ерте музыкамен байланысты басқа жанрларды қолданады, мысалы, Гавин Брайарстың "Oi me lasso" және басқа лаудалары. Тарихилық қозғалыс музыктану ғылымының пайда болуымен және ерте музыканың қайта жандануымен тығыз байланысты. Көптеген тарихи композиторлар бұрынғы дәуірлердің аспаптық тәжірибелерін жақсы білу арқасында ықпал көрді (Хендрик Боуман, Грант Колберн, Майкл Талбот, Пауло Гальвао, Роман Туровский Савчук). Музыкалық тарихилық қозғалыс Делиан қоғамы және Vox Saeculorum сияқты халықаралық ұйымдардың құрылуымен де серпін алды.
Musical historicism—the use of historical materials, structures, styles, techniques, media, conceptual content, etc., whether by a single composer or those associated with a particular school, movement, or period—is evident to varying degrees in minimalism, post minimalism, world music, and other genres in which tonal traditions have been sustained or have undergone a significant revival in recent decades. Some post minimalist works employ medieval and other genres associated with early music, such as the "Oi me lasso" and other laude of Gavin Bryars. The historicist movement is closely related to the emergence of musicology and the early music revival. A number of historicist composers have been influenced by their intimate familiarity with the instrumental practices of earlier periods (Hendrik Bouman, Grant Colburn, Michael Talbot, Paulo Galvão, Roman Turovsky Savchuk). The musical historicism movement has also been stimulated by the formation of such international organizations as the Delian Society and Vox Saeculorum.
Арт-роктың әсері
1980 жылдардан бері арт-роктан әсерленген бірнеше композиторлар пайда болды, мысалы, Рис Чатем.
Some composers have emerged since the 1980s who are influenced by art rock, for example, Rhys Chatham.
Жаңа күрделілік
Жаңа күрделілік – бүгінгі Еуропаның заманауи авангардтық музыкалық өнеріндегі бағыт, ол Жаңа қарапайымдыққа қарсы реакция ретінде пайда болған. Бұл терминді кім ойлап тапқан деген болжамдардың ішінде композитор Найджел Осборн, бельгиялық музыкатанушы Гарри Халбрейх және британдық/австралиялық музыкатанушы Ричард Туп бар, ол «Жаңа күрделіліктің төрт қыры» атты мақаласы арқылы осы бағыттың тұжырымдамасын кеңінен таратты. «Жаңа күрделілік» көбінесе атональды, жоғары абстрактілі және диссонансты дыбыстануға ие болғанымен, ең алдымен күрделі музыкалық нотацияны талап ететін техникаларды қолдану арқылы сипатталады. Бұған кеңейтілген техникалар, микротоналдықтар, ерекше строойлар, өте үзілісті мелодиялық контурлар, жаңашыл тембрлер, күрделі полиритмдер, дәстүрден тыс аспаптану, дыбыс күші мен қарқынның кенеттен өзгеруі және тағы да басқалары кіреді. Осы стильде шығарма жазатын композиторлардың алуан тобына Ричард Барретт, Брайан Фернихоу, Клаус Стеффен Махнкопф, Джеймс Диллон, Майкл Финнисси, Джеймс Эрбер және Роджер Редгейт кіреді.
New Complexity is a current within today's European contemporary avant garde music scene, named in reaction to the New Simplicity. Amongst the candidates suggested for having coined the term are the composer Nigel Osborne, the Belgian musicologist Harry Halbreich, and the British/Australian musicologist Richard Toop, who gave currency to the concept of a movement with his article "Four Facets of the New Complexity". Though often atonal, highly abstract, and dissonant in sound, the "New Complexity" is most readily characterized by the use of techniques which require complex musical notation. This includes extended techniques, microtonality, odd tunings, highly disjunct melodic contour, innovative timbres, complex polyrhythms, unconventional instrumentations, abrupt changes in loudness and intensity, and so on. The diverse group of composers writing in this style includes Richard Barrett, Brian Ferneyhough, Claus Steffen Mahnkopf, James Dillon, Michael Finnissy, James Erber, and Roger Redgate.