Карл Генрих Ульрихс: Әлемдегі алғашқы гомосексуалдық қозғалыстың пионері

Кіріспе

Неміс заңгері, жазушы және гей-құқық қорғаушы (1825–1895)

Карл Генрих Ульрихс (28 тамыз 1825 – 14 шілде 1895) – неміс заңгері, юрист, журналист және жазушы, қазіргі таңда сексология мен қазіргі заманғы гей-құқық қозғалысының алға басушысы саналады. Ульрихс «дүние тарихындағы алғашқы гей» деп сипатталған. Әкесі сәулетші болған, Ульрихс он жасқа толғанда қайтыс болған. Содан кейін ол Бургдорфта анасының лютеран пасторларынан тұратын туыстарының тәрбиесінде өскен. Жастық шағында өзін басқа ұлдардан өзгеше сезінгенін, әскери формалар мен әйелдер киімдерінің жарқын түстеріне қызығғандығын еске алады. 1839 жылы, он төрт жасында, ол аттан оқытушысымен алғашқы жыныстық тәжірибесін басынан өткізеді. 1846 жылы Геттинген университетінде заң және теология мамандықтарын бітірген. 1860-жылдары Ульрихс Германияны аралап, үнемі жазып, жариялап, сонымен қатар заңмен проблемаларға тап болған – бірақ оның мәселелері жыныстық қылмыстарға емес, сөздеріне байланысты болған. 1864 жылы оның кітаптары Саксония полициясымен тәркіленіп, тыйым салынған. Содан кейін ол өзінің «урнинг» апологы ретінде өз атымен «урнинг» памфлеттерін жариялай бастады. Бұл Ульрихсті сол кездегі және кейбір кезеңдердегі басқа жазушылардан ерекшелендіреді. 1868 жылы австриялық жазушы Карл Мария Кертбени Ульрихске жазған хатында «гомосексуалдық» терминін қолданды, ал 1870-жылдардан бастап сексуалдық бағдар (қазіргі терминологиямен) туралы кеңінен талқылаулар басталды. Кейін ол Штутгартқа көшіп, жібек құрттарын өсіріп табыс табады, бірақ Gymnasiumstrasse көшесіндегі мейрамханада басқа «урнинг» белсенділерімен апта сайын пікір алмасады. 1879 жылы Ульрихс еркектерге деген махаббат туралы сериясының он екінші және соңғы памфлетін – «Критическая стрела» кітабын жариялады. Германияда өз міндетін орындағанын сезініп, ол көп ұзамай Италияға өз еркімен жер аударылды. Бірнеше жыл елді аралағаннан кейін ол Л'Акуилаға қоныстанды. Ол өзінің шығармаларын (неміс және латын тілдерінде) өз қаражатымен, әсіресе латын тіліндегі «Alaudae» газетін шығарып, көптеген оқырмандарға жеткізді. 1895 жылы ол Неаполь университетінен құрметті диплом алды. Көп ұзамай ол Л'Акуила қаласында қайтыс болды. Крафт-Эбинг «Психопатия сексуalis» еңбегін жариялады, ол сексологиядағы негізгі мәтін саналады. Ульрихстің сексуалдық ғылымның жаңа салаларына тигізген үлкен әсері – оның жалғыз мұрасы емес. Ол памфлеттерін жариялай бастағанда, оған өзіне ұқсас еркектерден жүздеген хаттар келіп түсті, олар өздерін «урнингтер» деп атады. Демек, Ульрихстің ең маңызды мұрасы – сексуалдық идентитікті тарату болды. Ұзақ жылдар бойы ұмытылған Ульрихс 1980-жылдардың соңында Еуропада белгілі бір культ фигурасына айналды. Мюнхен, Бремен, Ганновер және Берлин қалаларында оның есімімен аталған көшелер бар. Оның туған күні Мюнхендегі Карл Генрих Ульрихс алаңында жыл сайын шулы көшелік той және поэзия кешімен атап өтіледі. Л'Акуила қаласы оның қабірін қалпына келтіріп, жыл сайын зиратқа саяхат ұйымдастырады. Кейінгі гей-құқық қорғаушылары Ульрихске деген қарызын мойындады. Магнус Хиршфельд өзінің «Ерлер мен әйелдердің гомосексуализмі» (1914) еңбегінде Ульрихске кеңінен сілтеме жасаған. Волкмар Сигуш Ульрихсті «дүние тарихындағы алғашқы гей» деп атады. Ульрихстің естелігіне Халықаралық лесбияндық және гейлік құқық қауымдастығы сексуалдық теңдікті алға жылжытуға үлкен үлес қосқандарға Карл Генрих Ульрихс сыйлығын табыс етеді. Роберт Бичи сұхбатында: «[Ульрихсті] өзін ашық мойындаған алғашқы гей адам деп сипаттау орынды деп ойлаймын» деді.

Karl Heinrich Ulrichs (28 August 1825 – 14 July 1895) was a German lawyer, jurist, journalist, and writer who is regarded today as a pioneer of sexology and the modern gay rights movement. Ulrichs has been described as the "first gay man in world history." His father was an architect who died when Ulrichs was only ten years old. After that he was brought up in Burgdorf by his mother's family of Lutheran pastors. Ulrichs recalled that as a youngster he felt different from other boys and was attracted by the bright colors of military uniforms and women's clothing. In 1839, at the age of fourteen, he experienced his first sexual encounter with his riding instructor. He graduated in law and theology from Göttingen University in 1846. In the 1860s, Ulrichs moved around Germany, always writing and publishing, and always in trouble with the law — though always for his words rather than for sexual offences. In 1864, his books were confiscated and banned by police in Saxony.</blockquote>Thereafter, he began publishing his urning pamphlets under his own name as an 'urning' apologist for the cause. This makes Ulrichs quite distinct from any other writer on the subject at that time and for some time after. In 1868, the Austrian writer Karl Maria Kertbeny coined the word "homosexual" in a letter to Ulrichs, and from the 1870s the subject of sexual orientation (in modern words) began to be widely discussed. Later he moved to Stuttgart, where he cultivated silkworms for an income but convened a weekly discussion at a restaurant on Gymnasiumstrasse with other urning activists. In 1879, Ulrichs published the twelfth and final pamphlet in his series on man manly love, Critische Pfeile. Believing he had done all he could in Germany, he went into self imposed exile in Italy shortly afterwards. For several years he travelled around the country before settling in L'Aquila. He continued to write prolifically and publish his works (in German and Latin) at his own expense, notably a latin newspaper Alaudae, which had a wide readership. In 1895, he received an honorary diploma from the University of Naples. Shortly afterwards he died in L'Aquila.</blockquote>Krafft Ebing went on to publish Psychopathia Sexualis, arguably the foundational text in sexology. Ulrichs' huge influence on the emerging fields of the sexual sciences was not his only legacy though. When he first started publishing his pamphlets, he received hundreds of letters from same sex attracted men, who began calling themselves 'urnings'. So arguably Ulrichs' greatest legacy was the dissemination of a sexual identity. Forgotten for many years, Ulrichs later became something of a cult figure in Europe in the late 1980s. There are streets named for him in Munich, Bremen, Hanover, and Berlin. His birthday is marked each year by a lively street party and poetry reading at Karl Heinrich Ulrichs Platz in Munich. The city of L'Aquila has restored his grave and hosts the annual pilgrimage to the cemetery. Later gay rights advocates were aware of their debt to Ulrichs. Magnus Hirschfeld thoroughly referenced Ulrichs in his The Homosexuality of Men and Women (1914). Volkmar Sigusch called Ulrichs the "first gay man in world history." In Ulrichs' memory, the International Lesbian and Gay Law Association presents a Karl Heinrich Ulrichs Award for distinguished contributions to the advancement of sexual equality. In an interview, Robert Beachy said "I think it is reasonable to describe [Ulrichs] as the first gay person to publicly out himself."

Латын жазушысы

Италияда болған кезінде, 1889 және 1895 жылдар аралығында, ол латын тілінің халықаралық қолданысын дамытуға өзінің күшін жұмсады. Ол "Алауде" латын газетін шығарды, ол кеңінен таралды және оның замандастарынан көптеген еуропалық латын ақындарын таныстырды. Бұл басылымға ұқсас, сәулетші және инженер Аристид Леонори 1898 және 1913 жылдар аралығында айына екі рет жариялаған "Vox Urbis: de litteris et bonis artibus commentarius" жинағы табылды.

Шығармалары

"Адамдық махаббат туралы жұмбақ" зерттеулері (Макс Спор, 1898; қайта басылды Роза Винкель, 1994)
Ер адамның еркекке деген махаббатының жұмбағы. Майкл Ломбарди Нэш аудармасы. 1864-1879 жж.; "Прометей кітаптары", 1994 ж.