Жон Эйвери Ломакс: Америкалық халық музыкасын сақтаушының өмірі мен еңбегі

Кіріспе

Американдық музыкатанушы және фольклорші (1867–1948)

Джон Эвери Ломакс (23 қыркүйек 1867 – 26 қаңтар 1948) – американдық мұғалім, музыкатанудың алғашқы зерттеушісі және американдық халық музыкасын сақтауға үлкен үлес қосылған фольклорші. Ол Алан Ломакс, Джон Ломакс кіші және Бесс Ломакс Хоустың, сондай-ақ халық музыкасын жинаумен аты шыққан балаларының әкесі болды.

Ерте өмір

Ломакс отбасы бастапқыда Англиядан Уильям Ломакспен бірге келді, ол сол кездегі «Солтүстік Каролина колониясы» Рокингем округіне қоныстанды. Джон Ломакс Миссисипидің орталық бөлігіндегі Холмс округіне қарасты Гудман қаласында Джеймс Эвери Ломакс пен бұрынғы Сьюзан Фрэнсис Купердің отбасында дүниеге келді. 1869 жылдың желтоқсан айында Ломакс отбасы Миссисипиден Техас штатына өгіздер арбасымен сапар шекті. Джон Ломакс Техастың орталық бөлігінде, Боск округінің солтүстігінде өскен. Оның әкесі жылқы, ірі қара мал өсіріп, Боск өзенінің жанында сатып алған жерінде мақта мен жүгері өсірді. Бала кезінде ол ковбой әндерін тыңдаған. Тоғыз жасында ол Джеймс Ломакс шаруашылығында жұмыс істейтін бұрынғы құл Нат Блайтпен дос болады. Кейіннен ол: «Бұл достық менің өмірімді өзгертті» деді. Ломакс, ауыр шаруашылық жұмысына байланысты, Блайтты оқып-жазуға үйретті, ал Блайт Ломаксқа «Big Yam Potatoes on a Sandy Land» және «Juba» сияқты би қадамдарын үйретті. Блайт 21 жасқа толғанда, жинаған ақшасын алып, үйінен кетіп қалды. Ломакс оны қайта көрмеді және оның өлтірілгені туралы әңгімелер тарады. Содан кейін ол Оңтүстікке сапар шегіп жүргенде, әрдайым Натты іздеп жүрді. Ол жиырма бір жасқа толғанда, әкесі ұзақ уақыт шаруашылықта жұмыс істеу міндеттемесі аяқталып, бір егістіктің өнімін өзіне алуға рұқсат берді. Ломакс осы ақшаны сүйікті понисін сатудан түскен қаржымен бірге білімін жетілдіруге жұмсады. 1887 жылдың күзінде ол Гранберидегі Гранбери колледжіне оқуға түсті. 1888 жылдың мамырында бітіріп, ақырында мұғалім болды. Ол өзінің алғашқы жұмысын Меридианның оңтүстік-шығысындағы Клифтон қаласындағы ауылдық мектепте мұғалім болып бастады. Уақыт өте келе, ол төмен жалақыдан және ауыл мектебінің қиындықтарынан шаршады және 1889 жылдың көктемінде Паркер округіне қарасты Уэзерфорд колледжінде жұмыс істеуге өтініш берді. Ол мектептің жаңа президенті Дэвид Свицердің директоры болып тағайындалды, ол бұрын Гранбери колледжінің президенті болған, бірақ ол жабылып, Уэзерфордқа ауысқанға дейін. 1890 жылы Нью-Йорк штатының Пукипси қаласындағы Истман бизнес колледжінде жазғы курсқа қатысқаннан кейін Ломакс Техасқа оралды, онда ол Уэзерфорд колледжінің бизнес бөлімінің меңгерушісі болды. Әр жаз сайын, 1891 және 1894 жылдар аралығында ол Нью-Йорк штатының Чаутауква институтында өткен жылдық лекциялар мен концерттер сериясына қатысты, ол ересектер білімінің алға басушысы болды (және кейіннен Ломакс өзі лекция оқыды). Портерфилдтің айтуынша, «Онда ол математикасын жетілдірді, латын тілімен күресті, оны қоздырған музыканы тыңдады (опералар мен ораториялар, сол кездегі «классикалық» музыка), және алғаш рет екі ақынның шығармаларын білді – Теннисон мен Браунинг, олардың еңбектері көп ұзамай оның интеллектуалды білімінің ажырамас бөлігіне айналды».

The Lomax family originally came from England with William Lomax, who settled in Rockingham County in what was then "the colony of North Carolina." John Lomax was born in Goodman in Holmes County in central Mississippi, to James Avery Lomax and the former Susan Frances Cooper. In December 1869, the Lomax family traveled by ox cart from Mississippi to Texas. John Lomax grew up in central Texas, just north of Meridian in rural Bosque County. His father raised horses and cattle and grew cotton and corn on the of bottomland that he had purchased near the Bosque River. He was exposed to cowboy songs as a child. At around nine he befriended Nat Blythe, a former slave hired as a farmhand by James Lomax. The friendship, he wrote later, "perhaps gave my life its bent." Lomax, whose own schooling was sporadic because of the heavy farmwork he was forced to do, taught Blythe to read and write, and Blythe taught Lomax songs including "Big Yam Potatoes on a Sandy Land" and dance steps such as "Juba". When Blythe was 21 years old, he took his savings and left. Lomax never saw him again and heard rumors that he had been murdered. For years afterward, he always looked for Nat when he traveled around the South. When he was about to turn twenty one, and his legal obligation to work as apprentice on his father's farm was coming to an end, his father permitted him to take the profits from the crops of one of their fields. Lomax used this, along with the money from selling his favorite pony, to pay to further his education. In the fall of 1887, he attended Granbury College in Granbury and in May 1888, he graduated and eventually became a teacher. He began his first job as a teacher at a country school in Clifton, southeast of Meridian. As time went on, he grew tired of the low pay and country school drudgery and he applied for work at Weatherford College in Weatherford in Parker County in the spring of 1889. He was hired as principal by the school's new president, David Switzer, who had previously been president of Granbury College until it was closed down and he was transferred to Weatherford. In 1890, after having attended a summer course at Eastman Business College in Poughkeepsie, New York, Lomax returned to Texas where he became head of the Business Department of Weatherford College. Each summer, between 1891 and 1894, he also attended the annual lecture and concert series at New York State's Chautauqua Institute, which pioneered adult education (and where Lomax himself would later lecture). According to Porterfield, "There he improved his mathematics, struggled with Latin, listened to music that stirred him (opera and oratorios, light 'classics' of the day), and learned, for the first time, of two poets—Tennyson and Browning—whose work would soon become an integral part of his intellectual equipment."

Ерте мансап

Ломакс өзінің білімін жоғары деңгейдегі университетке жалғастыруды шешті. Оның алғашқы таңдауы - Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Вандербильт университеті болды, бірақ ол оның қатал қабылдау емтихандарында өтпейтінін түсінді. Сондықтан 1895 жылы 28 жасында Ломакс Техас университетінің Остин қаласында оқуға түседі. Кейінірек ол тексастық гиперболамен жазды: Ешқашан мұндай үмітсіз қоспа болған емес, мен, Chautauqua білімді ауыл баласы, ағылшын етістігін немесе есімдік жалғамай білмейтін, бір уақытта үш басқа тілді меңгеруге тырыстым. Бірақ мен жыл бойына асығыс түрде оқыдым, өйткені мен орташа бірінші курс студентінен үлкен болғаным үшін, мен жылдамдап, жылдамдап, жылдамдап оқуым керек еді. Мен бұл қаншалықты ақымақтық екенін ойлап көрген жоқпын. "Балада аңшысының оқиғалары" атты естеліктерінде Ломакс балалық шағында жазған ковбой әндерінің жинағымен Техас университетіне қалай келгенін баяндайды. Ол оларды ағылшын тілінің профессоры Морган Каллауэйге көрсетті, бірақ олар "арзан және лайықсыз" деп бағаланды, бұл Ломакске ерлер жатақханасының артындағы жинақты алып, өртеп жіберуге итермеледі. Осылайша халық әндеріне деген қызығушылығына тосқауыл қойылған Ломакс назарын көбірек қабылданатын академиялық ізденістерге аударды. Ол Phi Delta Theta және Rusk әдеби қоғамына қосылды, сондай-ақ Техас университеті журналының редакторы және кейіннен бас редакторы болды. 1896 жылдың жазында ол Чикагодағы жазғы мектеп бағдарламасына тілдерді оқуға қатысты. 1897 жылы студенттік газеттің редакторы болды. 1897 жылдың маусымында бітіргеннен кейін ол Техас университетінде 1903 жылдың көктеміне дейін алты жыл бойы тіркеуші болып жұмыс істеді. Сондай-ақ, ол университет президентінің жеке хатшысы, Браккенридж залының (кампустағы ерлер жатақханасының) менеджері және Оқушылар стипендиясы комитетінің мүшесі болды. Ломакс "Гурустың ұлы және құрметті ордені" деп аталатын кампус бауырластығына қосылды және "Сибилин діни қызметкері" атағын алды. 1898 жылдың шілдесінде Ломакс Техас штатының Палестина қаласынан келген Ширли Гринмен тығыз қарым-қатынас орнатты. Төрт жыл бойы олардың достығы 1902 жылдың маусымына дейін, Ломакс Гриннің танысы Далластан Бесс Бауман Браунды кездестіргенге дейін, жоғары және төмен деңгейлері болды. Ақырында Гриннің Джон Ломакспен некеге тұруға қарсылық білдіруінің себебі оның туберкулезбен өлімге ұшырағанын білгені болып шықты. Алайда, Ломакс Гринмен хат алмасуды 1903 жылдың ақпан айында болған өлімінен бір ай бұрын жалғастырды. Сол жылы Ломакс қыркүйек айынан бастап Техас A&M университетінде ағылшын тілі сабағын беру ұсынысын қабылдады. Техасқа оралғаннан кейін ол Бесс Браунмен кездесіп, 1904 жылдың 9 маусымында Остин қаласында үйленді. Ерлі-зайыптылар A&M кампусына жақын Колледж Стейшн қаласында қоныстанды. Олардың тұңғыш баласы Ширли 1905 жылдың 7 тамызында дүниеге келді. Ломакс өзінің ерте білімінің кемшіліктерін білгенімен, әлі де өзін жетілдіргісі келді және 1906 жылдың 26 қыркүйегінде ол Кембридждегі Гарвард университетінде аспирант ретінде оқуға мүмкіндік алды. Мұнда ол Барретт Венделл мен Джордж Лайман Киттреджтың қолында білім алу мүмкіндігіне ие болды. Гарвард, шын мәнінде, американдық фольклорлық зерттеулердің орталығы болды (сонда ағылшын әдебиетінің еншілес бөлімі ретінде қарастырылды, бұл классикалық тілдерге бағытталған және заңгерлер мен дін қызметкерлерін дайындауға бағытталған риториканың дәстүрлі зерттеулерімен салыстырғанда жаңа ғылым саласы болды). Киттредж, Шосер мен Шекспирдің белгілі ғалымы болумен қатар, ағылшын әдебиеті бойынша профессорлық лауазымын мұра етті. Ол бұрын Фрэнсис Джеймс Чайлдтың курстарын оқыта берді және оның Ұлы, аяқталмаған сегіз томдық басылымын аяқтады. Киттредж баладаларды зерттеудің заманауи әдістерін енгізді және коллекционерлерді креслоларынан және кітапхана залдарынан тұрып, баладаларды бірінші қолмен жинау үшін ауылға шығуға шақырды. Ол Джон Ломакспен 1907 жылы кездескенде, оны осыған шақырды. Ломакс жазып жатқан ковбой әндері жаңа әлемге көз жүгірткі болды және Ломакс өз жұмысын жалғастыруы керек еді. "Бұл материалды әлі де кездестіре ала отырып, алып келіңдер", - деді ол жас техасшыға. "Сөздері мен музыкасын сақтаңыз. Бұл - сіздің жұмысыңыз". Венделл мен Киттредж Ломакске Техасқа оралғаннан кейін де кеңес беруді жалғастырды. Ол 1907 жылдың маусымында A&M-де магистрлік дәрежесін алғаннан кейін оқытушылық қызметін жалғастырды. Бұл екі профессордың Техасқа сапары болды, оның барысында Ломакс оларды афроамерикандық шіркеудегі қызметке алып барды. Остинге оралғаннан кейін Джон Ломакс ұлы Джон кіші дүниеге келді, 1907 жылдың 14 маусымында. Киттреджтің кеңесі мен қолдауына шабыттанған Ломакс ковбой әндерін және баладаларын жинауды бастады, бірақ оның жұмысы 1908 жылдың 7 ақпанында "Ұлы A&M ереуілі" болғанда тоқтап қалды. Әкімшілікке наразылық тудырған ереуіл, 1908 жылдың 14 ақпанында университет кейбір әкімшілерін жұмыстан босату арқылы келісімге келгеніне қарамастан, жалғасты. Ереуілдің салдарынан сабақ бере алмай, Ломакс оларды кітапта жариялау мақсатымен ковбой баладаларын жинауды қайта бастауға бел буды. Венделлдің ықпалымен ол Шелдон стипендиясына өтініш берді және оны алды. 1908 жылдың маусымында Ломакс A&M-де толық профессор болды. Тамыз айында университет президентінің отставкаға келуімен ереуіл аяқталды. 1910 жылдың маусымында Ломакс Техас университетінде "Факультет хатшысы және Ұзарту департаментінің орынбасары директоры" лауазымына тағайындалды. 1910 жылдың қараша айында Стургис пен Уолтон баспасынан "Ковбой әндері және басқа шекаралық баладалар" антологиясы жарық көрді, ал кіріспесін бұрынғы президент Теодор Рузвельт жазды. Кітапқа енген әндердің арасында "Джесси Джеймс", "Ескі Чишолм жолы", "Сладкая Бетси из Пайк" және "Бизон терісін сыйырлаушылар" (Джордж Лайман Киттредж "батыстың ең ұлы баладаларының бірі" деп санаған және Карл Сэндбург пен Вирджил Томсон Гомерлік сапасы үшін мақтаған) бар еді. Джон Ломакс американдық мәдениеттің кіріктірілуіне басымдық берді. Кітаптағы ең танымал әндердің арасында - "Git Along Little Dogies", "Sam Bass" және "Home on the Range" афроамерикандық ковбойлардан алынған. "Home on the Range" жарық көргенге дейін Ломакс Сан-Антониодағы қара түсті салон иесінің оны Эдисон цилиндріне жазғанын тіркеді. "Ковбой әндері және басқа шекаралық баладалар" батыстық әндердің маңызды жинағы ретінде пайда болды және "барлық түрдегі халық әндеріне қызығушылықты күрт арттырды және іс жүзінде ұлттың барлық аймақтарында халықтық материалды іздеуге шабыттандырды". Оның табысы Джон А. Ломакске ұлттық деңгейде танымал тұлғаға айналдырды.

Lomax decided to further his education at a first rate university. His first choice was Vanderbilt University in Nashville, Tennessee, but he realized he would likely fail its tough entrance examinations. So, in 1895, at the age of 28, Lomax matriculated at the University of Texas at Austin, majoring in English literature, and undertaking almost a double course load (including Greek, Latin, and Anglo Saxon) and was graduated in two years. With a touch of Texas hyperbole, he later wrote:

Never was there such a hopeless hodge podge, There was I, a Chautauqua educated country boy who couldn't conjugate an English verb or decline a pronoun, attempting to master three other languages at the same time. But I plunged on through the year, for since I was older than the average freshman, I must hurry, hurry, hurry. I don't think I ever stopped to think how foolish it all was. In his memoir, Adventures of a Ballad Hunter, Lomax recounts how he had arrived at the University of Texas with a roll of cowboy songs he had written down in childhood. He showed them to an English professor, Morgan Callaway, only to have them discounted as "cheap and unworthy," prompting Lomax to take the bundle behind the men's dormitory and burn it. His interest in folksongs thus rebuffed, Lomax focused his attentions on more acceptable academic pursuits. He joined the fraternity Phi Delta Theta and the Rusk Literary Society, as well as becoming an editor and later the editor in chief of the University of Texas Magazine. During the summer of 1896, he attended a summer school program in Chicago studying languages. In 1897, he became an associate editor of the Alcalde, a student newspaper. After graduation in June 1897, he worked at the University of Texas as registrar for the next six years until the spring of 1903. He also had other duties such as being personal secretary to the President of the University, manager of Brackenridge Hall (the men's dormitory on campus), and serving on the Alumni Scholarship Committee. Lomax joined a campus fraternity known as The Great and Honorable Order of Gooroos receiving the title "Sybillene Priest". Sometime around July 1898 Lomax began an intense relationship with Shirley Green of Palestine, Texas, to whom he had been introduced in 1897 by the president of the University of Texas. For four years, their friendship had its ups and downs, until June 1902, when Lomax met one of Green's acquaintances, Bess Baumann Brown from Dallas. It ultimately emerged that the reason for Green's reluctance to commit herself to an engagement to John Lomax had been her awareness that she was mortally ill with tuberculosis. However, Lomax continued to exchange letters with Green until a month before her death, which occurred in February 1903. That year, Lomax accepted an offer to teach English at Texas A&M University beginning in September To bolster his credentials, in the meantime, he decided to enroll at the University of Chicago for a summer course. Upon his return to Texas he became engaged to Bess Brown and they married on June 9, 1904, in Austin. The couple settled down at College Station near the A&M campus. Their first child, Shirley, was born on August 7, 1905. Lomax, aware of the deficiencies of his early education, still wished to improve himself, however, and on September 26, 1906, he jumped at the chance to attend Harvard University in Cambridge, Massachusetts, as a graduate student, having previously received a $500 stipend: The Austin Teaching Fellowships. Here he had the opportunity to study under Barrett Wendell and George Lyman Kittredge, two renowned scholars who actively encouraged his interest in cowboy songs. Harvard, in fact, was the center of American folklore studies (then viewed as a subsidiary of English literature, itself a novel field of scholarship in comparison with the more traditional study of rhetoric focused on classical languages and geared to preparing lawyers and clergy). Kittredge, in addition to being a well known scholar of Chaucer and Shakespeare, had inherited the professorship in English literature previously held by Francis James Child, whose courses he continued to teach and whose great, unfinished eight volume edition of the Popular Ballads of England and Scotland he brought to completion. It was Kittredge who pioneered modern methods of ballad study, and who encouraged collectors to get out of their armchairs and library halls and to get out into the countryside to collect ballads first hand. When he met John Lomax in 1907, this was what he encouraged him to do; the cowboy songs Lomax had been writing down were glimpses into a whole new world, and Lomax should follow up on his work. "Go and get this material while it can be found," he told the young Texan. "Preserve the words and music. That's your job." Wendell and Kittredge continued to play an important advisory role in Lomax's career after he returned to Texas in June 1907 to resume his teaching position at A&M after completing his Master of Arts degree. This included a visit by the two professors to Texas during which Lomax took them to a Sunday service in an African American church. Soon after his return to Austin, John Lomax's son, John Jr., was born, on June 14, 1907. Galvanized by Kittredge's advice and support, Lomax had begun collecting cowboy songs and ballads, but his work was interrupted on February 7, 1908, when "The Great A&M Strike" broke out. The strike, caused by student dissatisfaction with the administration, continued even after February 14, 1908, when the University, in a conciliatory gesture, fired some of its administrators. Unable to teach because of the strike, Lomax decided to see about resuming his collecting of cowboy ballads with a view to publishing them in a book. Encouraged by Wendell, he applied for and was awarded a Sheldon Fellowship grant. In June 1908, Lomax became a full professor at A&M. That August the strike ended when the President of the University resigned. In June 1910, Lomax accepted an administrative job at the University of Texas as "Secretary of the University Faculties and Assistant Director of the Department of Extension." In November 1910 the anthology, Cowboy Songs and Other Frontier Ballads, was published by Sturgis and Walton, with an introduction by former president Theodore Roosevelt. Among the songs included were "Jesse James", "The Old Chisholm Trail", "Sweet Betsy From Pike", and "The Buffalo Skinners" (which George Lyman Kittredge considered "one of the greatest western ballads" and which was praised for its Homeric quality by Carl Sandburg and Virgil Thomson.) From the first, John Lomax insisted on the inclusiveness of American culture. Some of the most famous songs in the book — "Git Along Little Dogies", "Sam Bass," and "Home on the Range" — were sourced from African American cowboys. Before Home on the Range was published Lomax recorded a black saloon keeper in San Antonio singing it on an Edison cylinder. Cowboy Songs and Other Frontier Ballads emerged as a major collection of Western songs and had "a profound effect on other folk song students.". According to noted folklore scholar, D. K. Wilgus, the book's publication "sparked a great surge of interest in folk songs of all kinds, and in fact, inspired a search for folk material in all regions of the nation." Its success transformed John A. Lomax into a nationally known figure.

Техас фольклорлық қоғамы

Сол кезде Ломакс пен Остин қаласындағы Техас университетінің профессоры Леонидас Пейн Техас халық шығармашылығы қоғамын құрды. Киттреджтің ұсынысы бойынша Ломакс Америка халық шығармашылығы қоғамының Техас бөлімшесін құрды. Ломакс пен Пейн қоғам өз зерттеулерін ілгерілетуді, сонымен бірге техастықтардың халық шығармашылығына қызығушылығын оятуды үміттенеді. 1909 жылғы Алғыс айту күнінде Ломакс Пейнді қоғам президентігіне ұсынды, ал Пейн Ломаксты бірінші хатшы етіп ұсынды. Екеуі де қолдау табуға кірісті, ал бір айдан кейін университет доценті Киллис Кэмпбелл Далласта Техас штаты мұғалімдер қауымдастығының мәжілісінде Қоғамды құруды ұсынды. 1910 жылғы сәуірде 92 негізгі мүше тіркелді. Содан кейін Ломакс ұлттық деңгейде танымал жазушы ретінде елді аралап, халық шығармашылығын зерттеу үшін ақша жинады және басқа штаттардағы халық шығармашылығы қоғамдарын құрды. "Ол американдық халық әндері туралы мақалаларын Ұлттық тілдер мен әдебиет мұғалімдерінің жетекші ұйымы – Қазіргі тілдер қауымдастығына ұсынған алғашқы ғалымдардың бірі болды. Келесі бірнеше жыл бойы ол лекция оқып, жиі саяхаттап жүрді, сондықтан оның әйелі Бесс Браун оған кестелер жасауға, тіпті кейбір сөздерін дайындауға көмектесуге мәжбүр болды". Мысалы, 1911 жылғы желтоқсанда Ломакс Корнелл университетінде сәтті өнер көрсетті, ол жинаған ковбой әндерін орындап берді. Кейде ол студенттерден ковбойлар секілді киініп, өнер көрсетулерін қызықтыратын хор жасауды сұрады. Ломакс афроамерикандық халық шығармашылығына қызығушылығын да көрсетті, өйткені ол афроамерикандықтардан жиналған халық әндерінен тұратын тағы бір кітапты бір жыл ішінде жариялауды жоспарлаған. Кітап жарық көрмесе де, ол Нигерияның жас студенті Латтеви Аджайимен хат алысып, 16 африкалық әңгімелер жинағын "Африкалық ханзаданың әңгімелері" деп жариялады. 1912 жылы Киттреджтің қолдауымен Джон А. Ломакс Америка халық шығармашылығы қоғамының президенті болып сайланды, ал Киттредж (өзінің бұрынғы президенті) бірінші вице-президент болды. 1913 жылы ол екінші мерзімге қайта сайланды. 1922 жылы Дж. Фрэнк Доби Техас халық шығармашылығы қоғамының хатшы-қазынашысы болды және осы лауазымды 21 жыл бойы атқарды. Ломакс екінші ұлы (және үшінші баласы) Алан 1915 жылғы 15 қаңтарда дүниеге келді. Уақыт өте келе Алан Ломакс әкесінің лайықты жаңарушысы екенін дәлелдеді. Екінші қызы Бесс 1921 жылы дүниеге келді, ол да өнер мен оқыту саласында ерекше мансапқа ие болды. Техас халық шығармашылығы қоғамы келесі он жылда біртіндеп өсті, ал Ломакс оны алға жетеледі. Оның шақыруымен Киттредж пен Уэнделл қоғамның мәжілістеріне қатысты. Бастапқы мүшелері Стит Томпсон мен Дж. Фрэнк Доби болды, екеуі де 1914 жылы университетте ағылшын тілін оқытуды бастады. 1915 жылы Ломакс ұсынғаннан кейін Стит Томпсон қоғамның хатшы-қазынашысы болды. 1916 жылы Ломакс Гарри Яндалл Бенедиктпен бірлесіп жазған "Техас кітабы" атты көлемді энциклопедиясы жарық көрді. Сол жылы Стит Томпсон Техас халық шығармашылығы қоғамының басылымдарының бірінші томын редакциялады, оны Доби 1935 жылы "Левее айналысында" деп қайта басылымдады. Бұл басылым қоғамның нақты мақсатын және Ломакс өзінің жұмысының себебін көрсетті: жоғалуға тиіс халық шығармашылығын жинап, оны кейінгі ғалымдардың талдауы үшін сақтау. Бұл ертедегі күш-жігер Ломакс ең үлкен жетістігіне жол ашты, ол Конгресс кітапханасының Америка халық әндерінің мұрағатына он мыңнан астам жазбаны жинады. Техас халық шығармашылығы қоғамының басылымдарының алғашқы санында Джон А. Ломакс Техас халық шығармашылығын жинауға шақырды: "Техаста екі бай және іс жүзінде өңделмеген егістік аймақтары штаттың ірі негр және мексикалық халқында кездеседі". Ол былай деді: "Бұл жерде көптеген зерттеу мәселелері бар, олар көне кітаптар мен толық емес жазбаларда емес, жанды адамдарда жатыр". Келесі жеті жыл бойы ол әйелі мен балаларының көмегімен зерттеулерін және лекцияларын жалғастырды. Бірақ 1917 жылғы 16 шілдеде бәрі аяқталды, өйткені Ломакс губернатор Джеймс Фергюсон мен университет президенті доктор Р.Е. Винсон арасындағы саяси даудың салдарынан алты басқа оқытушымен бірге жұмыстан босатылды. Ломакс Чикагоға көшіп, Ли, Хиггинсон және Ко компаниясында облигация сату жұмысын бастады, бұл компанияның иесі оның бұрынғы профессоры Баррет Венделлдің ұлы болды. Бірнеше айдан кейін Фергюсонға импичмент жарияланды және Регенттер кеңесі факультеттің жұмыстан босатылуын кері қайтарды. Ломакс Ли, Хиггинсон және Ко компаниясындағы лауазымын осылай тастап кету дұрыс емес деп шешті, әсіресе Баррет Венделлдің отбасымен достығын ескере отырып, сондықтан ол соғыс аяқталғанға дейін 18 ай Чикагода қалды. Чикагода ол Чикаго ақыны Карл Сэндбургпен өмір бойына сақталатын достық қарым-қатынас жасады, ол оны 1927 жылы жарық көрген "Американдық әндер жинағы" кітабында жиі еске алады. 1919 жылы оның келесі кітабы "Мал төлдері мен ковбой лагерінің әндері", ковбой поэзиясы антологиясы Макмиллан баспасынан жарық көрді. Сол жылы Ломакс Техас университетінен тәуелсіз болған Техас Exes хатшысы болып қайтып келді, саясаткерлердің араласуын болдырмау үшін. Бірақ араласу болды, өйткені заң бойынша кеңседе отыруға тыйым салынған Фергюсон әйелін, Мириам А. Фергюсонды өкілі ретінде сайлады. Губернатор болып, Миссис Фергюсон регенттер кеңесін өз ықпалына алып, Джонды "Alcade" журналының редакторы лауазымынан қуғынға түсірді, ол оның қызмет ету кезеңінде 100 беттік басылым болды. Жағдайды сезіп, Ломакс хатшылық лауазымынан кетіп, 1925 жылы Даллас Республикалық банкіне қосылды. 1929 жылғы экономикалық дағдарыс банк үшін жаман хабар болды.

Around the same time, Lomax and Professor Leonidas Payne of the University of Texas at Austin co founded the Texas Folklore Society, following Kittredge's suggestion that Lomax establish a Texas branch of the American Folklore Society. Lomax and Payne hoped that the society would further their own research while kindling an interest in folklore among like minded Texans. On Thanksgiving Day, 1909, Lomax nominated Payne as president of the society, and Payne nominated Lomax as first secretary. The two set out to marshal support, and a month later, Killis Campbell, an associate professor at the University, publicly proposed the formation of the Society at a meeting of the Texas State Teachers Association in Dallas. By April 1910, there were 92 charter members. Lomax then used his prestige as a nationally known author to travel the country raising money for folklore studies and to establish other state folklore societies. "He was among the first scholars to present papers about American folk songs to the Modern Language Association, the nation's leading organization of teachers of languages and literature. For the next several years he hit the lecture circuit, traveling so often that his wife, Bess Brown, had to help him with his schedules and even some of his speeches." For example, in December 1911, Lomax made a successful performance at Cornell University, singing and reciting some of the cowboy songs he had collected. Sometimes he would have a chorus of college students dress up as cowboys to add interest to his presentations. Lomax's abiding interest in African American folklore was also in evidence, for he had plans to publish another book within a year that consisted of folk songs collected from African Americans. Although the book failed to materialize, he did publish (in the Journal of American Folklore, December 1912) "Stories of an African Prince", a collection of 16 African stories, which he had obtained through his correspondence with a young Nigerian student, Lattevi Ajayi. In 1912, with the backing of Kittredge, John A. Lomax was elected president of the American Folklore Society, with Kittredge (himself a former president of the society) as First Vice President. He was re elected for a second term in 1913. In 1922, J. Frank Dobie became secretary treasurer of the Texas Folklore Society, a job he was to hold for 21 years. Lomax's second son (and third child), Alan, was born on January 15, 1915. In time, Alan Lomax would prove a worthy successor of his father. A second daughter, Bess, was born in 1921, and she too had a distinguished career, both as a performer and teacher. The Texas Folklore Society grew gradually over the next decade, with Lomax steering it forward. At his invitation, Kittredge and Wendell attended its meetings. Other early members were Stith Thompson and J. Frank Dobie, who both began teaching English at the university in 1914. In 1915, at Lomax's recommendation, Stith Thompson became the society's secretary treasurer. In 1916, Lomax's voluminous encyclopedia, The Book of Texas, which he had written jointly with Harry Yandall Benedict, was published. The same year, Stith Thompson edited the first volume of the Publications of the Texas Folklore Society, which Dobie reissued as Round the Levee in 1935. This publication exemplified the society's express purpose, and the motivation behind Lomax's own work: to gather a body of folklore before it disappeared, and to preserve it for the analysis of later scholars. These early efforts foreshadowed what would become Lomax's greatest achievement, the collection of more than ten thousand recordings for the Archive of American Folk Song at the Library of Congress. In the inaugural issue of the Publications of the Texas Folklore Society, John A. Lomax urged the collection of Texas folklore: "Two rich and practically unworked fields in Texas are found in the large Negro and Mexican populations of the state." He adds, "Here are many problems of research that lie close at hand, not buried in musty tomes and incomplete records, but in vital human personalities." Throughout the next seven years he continued his research and lecture tours assisted and encouraged by his wife and children. All this came to an end on July 16, 1917, however, when Lomax was fired along with six other faculty members as the result of a political battle between Governor James E. Ferguson and the University President, Dr. R. E. Vinson. Lomax moved to Chicago to take a job selling bonds at Lee, Higginson & Co; a bond brokerage firm run by the son of his old professor Barrett Wendell. A few months later, Ferguson was impeached and the Board of Regents rescinded its dismissal of the faculty. Lomax judged that it would be wrong to leave his post at Lee, Higginson & Co so soon after arriving, especially with regards to his friendship with the family of Barrett Wendell, so he remained in Chicago for eighteen months until the war ended. There he struck up a what turned out to be a lifelong friendship with Chicago poet Carl Sandburg, who frequently mentions him in his book, American Songbag (1927). In 1919, his next book, Songs of the Cattle Trail and Cow Camp, an anthology of cowboy poetry, was published by Macmillan. That year Lomax returned to Texas to be secretary of the Texas Exes, which had become financially independent of the University, so as to avoid further interference from politicians. Nevertheless, interference struck, when Ferguson, whom the law prohibited from holding office, ran his wife, Miriam A. Ferguson, as his surrogate. As governor, Mrs. Ferguson was able to pack the board of regents and oust John from his job as editor of The Alcade, which during his tenure was a 100 page long publication. Seeing how the wind was blowing, Lomax resigned his secretaryship and joined the Republic Bank of Dallas in 1925. The economic crash of 1929 presaged bad things for the bank, however.

Америка халық әндерінің мұрағаты

1931 жылы Ломакстың әйелі Бесс Браун 50 жасында қайтыс болып, төрт баласын қалдырды (ең кішісі Бесс он жаста болған). Сонымен қатар, Ломакс жұмыс істеген Даллас банкі банкротқа ұшырады: ол клиенттеріне бірінен соң бірін телефон арқылы олардың барлық инвестициялары құнды емес екенін хабарлауға мәжбүр болды. Екі баласын мектепке бағуға міндетті, қарыздар, жұмыссыз қалған алпыс бес жастағы қарт адам терең күйзеліске түсті. Әкесінің рухын көтеру үшін үлкен ұлы Джон Ломакс кіші оны жаңа лекциялық турларды бастауға ынталандырды. Олар жолға шығып, ақша үнемдеу үшін жол бойында тіктеп, кемпінг жасады, Джон кіші (кейін Алан Ломакс) аға Ломаксқа жүргізуші және жеке көмекші ретінде қызмет етті. 1932 жылдың маусым айында олар Нью-Йорк қаласындағы Макмиллан баспасының кеңсесіне келді. Мұнда Ломакс америкалық балладалар мен халық әндерінен құралған антология құру идеясын ұсынды, оның ішінде афроамерикандықтардың үлесіне ерекше назар аударуды көздеді. Ұсыныс қабылданды. Дайындық жұмыстары барысында ол Вашингтонға барып, Конгресс кітапханасының Америка халық әндері мұрағатындағы материалдарды зерттеді. Ломакс келген кезде мұрағатта коммерциялық жазбалар мен халықтық үлгілердің, сондай-ақ Роберт Уинслоу Гордон, мұрағат басшысы, және Карл Энгель, Музыка бөлімінің басшысы басшылығымен жиналған балауыз цилиндрлердегі жазбалар бар еді. Гордон портативті дискілік жазғышпен тәжірибе жасаған, бірақ маңызды далалық зерттеулер жүргізуге уақыты мен қаражаты жетпеді. Ломакс мұрағаттың жинағының өзінің мақсатына жеткіліксіз екенін анықтады. Сондықтан ол кітапханамен келісім жасады: ол жеке гранттар арқылы кітапхана үшін алған жазба жабдықтарын ұсынып, кітапхананың мұрағатына сақтауға арналған жазбаларды жасау үшін елді аралап шығатын болды, ол кезде АҚШ-тағы баспа және жазба материалдарының негізгі көзі болып табылатын. 1934 жылы Роберт Гордон кітапханадан кеткеннен кейін Джон А. Ломакс Америка халық әндері мұрағатының Құрметті кеңесшісі және кураторы болып тағайындалды, ол 1948 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды иеленді. Оның еңбегі үшін бір доллар жалақы төленді, оның ішінде кітапханаға қаражат жинау да бар, ол өзін кітап жазу және лекция оқу арқылы толықтай қамтамасыз етуге міндетті болды. Ломакс Карнеги корпорациясы мен Рокфеллер қорынан, басқалармен қатар, далалық жазбаларды жалғастыру үшін гранттар алды. Ол және Алан Рио-Гранде шекарасында испан балладаларын және вакеро әндерін жазды, сондай-ақ Оңтүстік Луизианадағы француз тілінде сөйлейтін каджун қауымының арасында апталар бойы болды. Осылайша Конгресс кітапханасымен он жылдық қарым-қатынас басталды, ол тек Джонды ғана емес, бүкіл Ломакс отбасын, оның ішінде оның екінші әйелі, Руби Террилл Ломакс, классика профессоры және Техас университетінің әйелдер факультетінің деканы, ол 1934 жылы үйленді. Оның ұлдары мен қыздары халық әндерін зерттеуге және мұрағаттың күнделікті жұмысына көмектесті: Ширли, анасынан үйренген әндерді орындады; Джон кіші, әкесінің кітапханамен байланысын қолдады; Алан Ломакс, Джонмен бірге іссапарға шықты және 1937 жылдан 1942 жылға дейін мұрағаттың бірінші жалақылы (бірақ номиналды) қызметкері болып, көмекші ретінде қызмет етті; және Бесс, демалыс күндері мен мектеп демалыстарында ән мәтіндерін көшіріп, салыстырмалы әндерді зерттеді.

In 1931, Lomax's wife Bess Brown died at the age of 50, leaving four children (the youngest, Bess, was ten years old). In addition, the Dallas bank at which Lomax worked failed: he had to phone his customers one by one to announce that their investments were all worthless. In debt and unemployed and with two school age children to support, the sixty five year old went into a deep depression. In hope of reviving his father's spirits, his oldest son, John Lomax Jr. encouraged him to begin a new series of lecture tours. They took to the road, camping out by the side of the road to save money, with John Jr. (and later Alan Lomax) serving the senior Lomax as driver and personal assistant. In June 1932, they arrived at the offices of the Macmillan publishing company in New York City. Here Lomax proposed his idea for an anthology of American ballads and folksongs, with a special emphasis on the contributions of African Americans. It was accepted. In preparation he traveled to Washington to review the holdings in the Archive of American Folk Song of the Library of Congress. By the time of Lomax's arrival, the Archive already contained a collection of commercial phonograph recordings that straddled the boundaries between commercial and folk, and wax cylinder field recordings, built up under the leadership of Robert Winslow Gordon, Head of the Archive, and Carl Engel, chief of the Music Division. Gordon had also experimented in the field with a portable disc recorder, but had had neither time nor resources to do significant fieldwork. Lomax found the recorded holdings of the Archive woefully inadequate for his purposes. He therefore made an arrangement with the Library whereby it would provide recording equipment, obtained for it by Lomax through private grants, in exchange for which he would travel the country making field recordings to be deposited in the Archive of the Library, then the major resource for printed and recorded material in the United States

After the departure of Robert Gordon from the Library in 1934, John A. Lomax was named Honorary Consultant and Curator of the Archive of American Folk Song, a title he held until his death in 1948. His work, for which he was paid a salary of one dollar, included fund raising for the Library, and he was expected to support himself entirely through writing books and giving lectures. Lomax secured grants from the Carnegie Corporation and the Rockefeller Foundation, among others, for continued field recordings. He and Alan recorded Spanish ballads and vaquero songs on the Rio Grande border and spent weeks among French speaking Cajuns in southern Louisiana. Thus began a ten year relationship with the Library of Congress that would involve not only John but the entire Lomax family, including his second wife, Ruby Terrill Lomax, Professor of Classics and Dean of Women at the University of Texas, whom he married in 1934. His sons and daughters assisted with his folksong research and with the daily operations of the Archive: Shirley, who performed songs taught to her by her mother; John Jr., who encouraged his father's association with the Library; Alan Lomax who accompanied John on field trips and who from 1937 to 1942 served as the Archive's first paid (though very nominally) employee as Assistant in Charge; and Bess, who spent her weekends and school vacations copying song texts and doing comparative song research.

Аумақтық жазбалар

Америкалық білімді қоғамдар кеңесінен алған грант арқылы Ломакс 1933 жылдың маусымында кітапхананың қолдауымен алғашқы жазба экспедициясына шықты, оған он сегіз жасар Алан Ломакс та бірге болды. Қазіргідей, афроамерикалық еркектердің үлкен бөлігі түрмеде отырды. Роберт Винслоу Гордон, Ломакс кітапханадағы алдыңғы ілеспесі, 1926 жылғы «The New York Times» газетінде «Біздің түрмелерде және жазалау орындарында әннің барлық түрлерін табуға болады» деп жазған. Фольклоршылар Говард Одум мен Гай Джонсон да: «Егер адам "негр" еңбегінің нақты суретін алуды қаласа, ол тізбекте, түрмеде немесе қашқынның жағдайында ең жақсы орынды табады» деп атап өткен. Бірақ осы фольклоршылар ұсынған нәрсені Джон мен Алан Ломакс іске асыра алды. Одам, Джонсон және Гордонның кеңесіне сәйкес, олар грантқа өтініш білдіргенде, түрмедегілер «көңіл көтеру үшін өздерінің мүмкіндіктерін пайдаланып ән шырқайды, әсіресе ұзақ жылдар бойы түрмеде отырғандар, джаз бен радионың ықпалына түспегендер, ерекше ескі негр әуендері» деп жазды. Олар Техас түрме фермаларына барып, Джеймс «Iron Head» Бейкер, Моз «Clear Rock» Платт және Лайтнинг Вашингтон сияқты тұтқындардың жұмыс әндерін, роликтерін, балладаларын және блюздерін жазды. Дегенмен, Ломакс жазғандардың барлығы түрмеде болған жоқ: басқа қауымдастықтарда олар К.С. Галлауэй мен Генри Трувиллионды жазды. Ол жылы шілдеде олардың заманауи, алюминий дискіге жазба жасау құралын сатып алды. Оны Форд седанының багажына орнатып, Ломакс көп ұзамай Анголадағы Луизиана мемлекеттік түрмесінде он екі кыл гитарашы Хадди Ледбеттерді, "Сыртқы Жүрек" деп танылған, жазды. Оны ең маңызды жазбаларының бірі деп санады. Келесі бір жарым жыл ішінде әке мен бала Оңтүстіктегі музыканттардың дискілерін жазуды жалғастырды. Бұрынғы әуесқой коллекционерлерден айырмашылығы, Ломакс өз жұмысында ғылыми әдістемені қолдануға тырысқандардың бірі болды, бірақ олар жинаған деректер бойынша қорытынды жасаудан аулақ болған академиялық фольклоршылардың кейінгі буынының қатаң эмпирикалық позитивизмін қабылдамады. Келесі жылы (1934 жылдың шілдесінде) олар Анголаға тағы да барды. Бұл жолы Lead Belly олардан өзі жазған әнді губернаторға алып барып, шартты түрде босатуды сұрау үшін жаздыруын өтінді, олар осылай істеді. Алайда, олар білмейтіндей, Lead Belly тамыз айында жақсы мінез-құлқы үшін (және Депрессияға байланысты шығындарды қысқартуға байланысты) босатылды, Ломакс жазған жазбасының әсерінен емес, губернатор оны тыңдамаған болуы мүмкін. 1934 жылдың қыркүйегінде Lead Belly Ломаксқа жұмыс сұрады, өйткені түрмеге қайта жіберілмеу үшін жұмыс істеуі керек еді. Джонның ұсынысымен Ломакс Lead Belly-ді жүргізушісі және көмекшісі ретінде жұмысқа алды, екеуі келесі үш ай бойы Оңтүстікке бірге саяхаттап, халық әндерін жинады. Содан кейін 1934 жылдың желтоқсанында Lead Belly Джон Ломакс баяндамасын суреттейді. Олардың қарым-қатынасы келесі наурыз айына дейін (1935 ж.) тағы үш ай жалғасты. Қаңтар айында жазба бизнесі туралы ештеңе білмейтін Ломакс Lead Belly-дің менеджері болды және досы, ковбой әншісі Текс Риттер арқылы Lead Belly-ге ARC рекордтарының әйгілі A&R адамы Арт Сатерлимен келісімшарт жасады. Сатерли әншінің комбинезон киіп, астық қаптарына отырған жарнамалық суреттерін жасады, сол кездегі кантри әншілерінің жарнамалық суреттеріндегі киім мен орын. Бірақ Lead Belly-дің «жарыс музыкасы» ретінде сатылған жазбалары сатылмайды. 1935 жылдың басында «Уақыт маршы» үшін Ломакс түрмеде Lead Belly-ді тауып алғаны туралы фильмделген жаңалық Джон Ломакс Lead Belly-ді түрмедегі жолақтарда орындады деген аңызға әкелді (бұл дұрыс емес). Алайда ол жалпы киім киіп өнер көрсетті. Ломакс Lead Belly-мен бірге шығыс колледждерінде 1935 жылдың наурыз айында өткен екі апталық лекция сапарында (Lead Belly-мен бірлесуден бұрын Ломакс алдын ала жоспарлаған), екеуі ақша үшін айтысып, бір-бірімен ешқашан сөйлеспеді. Джон А. Ломакс Lead Belly-мен қысқа уақыт аралығында әкесіздікпен және Lead Belly репертуары мен киімін жекешелендірумен айыпталды. «Бірақ», - деп жазады джаз тарихшысы Тед Джиоя, оның бір кездегі сотталған адамды коммерциялық табысқа жетуде африкалық американдықтардың дәстүрлі музыкасының орындаушысы етіп өзгертудегі маңызды рөлін жоққа шығаруға ешкімнің құқығы жоқ. Оның өміріндегі өзгеріс тез және терең болды: Lead Belly 1934 жылдың 1 тамызда түрмеден босатылды; сол жылдың желтоқсан айының соңғы аптасындағы кестесіне Филадельфиядағы MLA жиналысы үшін өнер көрсетуі, Брин Мауэрдегі түстен кейінгі шай және Колумбия мен Нью-Йорк университетінің профессорларының бейресми жиыны кірді. Бұл көңіл көтеру индустриясының стандарттарына да керемет өзгеріс болды. Lead Belly Джон А. Ломакс лекцияларын суреттеген үш айлық өнерпаз болғаннан кейін, ол 15 жылдық тәуелсіз артисттік мансабына ие болды, Алан Ломакс мерзімді түрде қолдады және көмектесті (бірақ басқармады). 1938 жылы Джон Ломакс атақты жазушы Бен Робертсонды Оңтүстік Каролина штатының Пикенс округіндегі үйіне барды, онда Робертсон оны аймақтың күндізгі ән айту фестивальдарымен таныстырды, бұл Ломаксқа көптеген жергілікті халық әндерінің мәтінін сақтауға мүмкіндік берді.

Through a grant from the American Council of Learned Societies, Lomax was able to set out in June 1933 on the first recording expedition under the Library's auspices, with Alan Lomax (then eighteen years old) in tow. As now, a disproportionate percentage of African American males were held as prisoners. Robert Winslow Gordon, Lomax's predecessor at the Library of Congress, had written (in an article in The New York Times, c. 1926) that, "Nearly every type of song is to be found in our prisons and penitentiaries" Folklorists Howard Odum and Guy Johnson also had observed that, "If one wishes to obtain anything like an accurate picture of the workaday Negro he will surely find his best setting in the chain gang, prison, or in the situation of the ever fleeing fugitive." But what these folklorists had merely recommended John and Alan Lomax were able to put into practice. In their successful grant application they wrote, following Odum, Johnson and Gordon's hint, that prisoners, "Thrown on their own resources for entertainment still sing, especially the long term prisoners who have been confined for years and who have not yet been influenced by jazz and the radio, the distinctive old time Negro melodies." They toured Texas prison farms recording work songs, reels, ballads, and blues from prisoners such as James "Iron Head" Baker, Mose "Clear Rock" Platt, and Lightnin' Washington. By no means were all of those whom the Lomaxes recorded imprisoned, however: in other communities, they recorded K. C. Gallaway and Henry Truvillion. In July 1933, they acquired a state of the art, phonograph uncoated aluminum disk recorder. Installing it in the trunk of his Ford sedan, Lomax soon used it to record, at the Louisiana State Penitentiary at Angola, a twelve string guitar player by the name of Huddie Ledbetter, better known as "Lead Belly," whom they considered one of their most significant finds. During the next year and a half, father and son continued to make disc recordings of musicians throughout the South. In contrast to earlier amateur collectors, the Lomaxes were also among the first to attempt to apply scholarly methodology in their work, though they did not adhere to the strict empirical positivism adopted by the subsequent generation of academic folklorists, who believed in refraining from drawing conclusions about the data they amassed. The following year (in July 1934), they visited Angola once again. This time Lead Belly begged them to make a recording of a song he had written to take to the Governor requesting parole, which they did. However, unbeknownst to them, Lead Belly was released in August for good time (and because of cost cutting due to the Depression) and not because of the Lomaxes' recording, which the Governor may not have listened to. In September 1934, Lead Belly wrote to Lomax requesting employment, since he needed to have a job in order not to be sent back to prison. At the urging of John Jr., Lomax engaged Lead Belly as his driver and assistant, and the pair traveled the South together collecting folk songs for the next three months. Then, in December 1934, Lead Belly famously performed illustrating John Lomax's scheduled lecture of folk songs at a smoker and sing along held at the national MLA meeting in Philadelphia (see Lead Belly). Their association continued for three more months until the following March (1935). In January, Lomax, who knew nothing whatever about the recording business, became Lead Belly's manager and, through a friend, cowboy singer Tex Ritter, got Lead Belly a recording contract with the famous A&R man Art Satherley of ARC records. Satherly had publicity photos made of the singer wearing overalls and sitting on sacks of grain, garb and setting that were customary in commercial publicity photos of country singers in those days. But Lead Belly's recordings, marketed as race music, failed to sell. A filmed re enactment in early 1935 for The March of Time newsreel of Lomax's discovery of Lead Belly in prison, led to the myth that John Lomax made Lead Belly perform in prison stripes (which is inaccurate). He did perform in overalls, however. During Lomax's two week lecture tour with Lead Belly on the eastern college circuit in March 1935 (pre scheduled by Lomax before teaming up with Lead Belly), the two men quarreled over money and never spoke to one another again. John A. Lomax has been accused of paternalism and of tailoring Lead Belly's repertoire and clothing during his brief association with Lead Belly. "But," writes jazz historian Ted Gioia,

few would deny the instrumental role he played in the transformation of the one time convict into a commercially successful performer of traditional African American music. The turnabout in his life was rapid and profound: Lead Belly was released from prison on August 1, 1934; his schedule for the last week of December that year included performances for the MLA gathering in Philadelphia, for an afternoon tea in Bryn Mawr, and for an informal gathering of professors from Columbia and NYU. Even by the standards of the entertainment industry this was a remarkable transformation. After his three months as a performer illustrating John A. Lomax's lectures, Lead Belly went on to a 15 year career as an independent artist, championed and assisted intermittently (but not managed) by Alan Lomax. In 1938 John Lomax visited noted writer Ben Robertson in Pickens County, South Carolina, where Robertson introduced him to the all day singing festivals of the area which enabled Lomax to preserve the lyrics of many local folk songs.

Мұра

Джон А. Ломакстың американдық халықтық дәстүрлерді құжаттауға қосқан үлесі Конгресс кітапханасының Музыка бөлімінен асып, Жұмыс прогресі әкімшілігінің екі мекемесімен байланысты болды. 1936 жылы ол Тарихи жазбаларды зерттеу және Федералдық жазушылар жобасы бойынша фольклор жинау жөніндегі кеңесші ретінде тағайындалды. Ломакс туралы өмірбаян жазған Нолан Портерфилд, осы жұмыстың нәтижесінде пайда болған WPA штаты бойынша белгілі нұсқаулықтардың жоспары Ломакс пен Бенедикттің бұрынғы «Техас кітабына» ұқсас екенін айтады. Федералдық жазушылар жобасының алғашқы фольклор редакторы ретінде Ломакс бұрынғы құлдардың әңгімелерін жинауды ұйымдастырды және жобаның далалық қызметкерлеріне арналған сауалнама жасады. Бұрынғы құлдармен сұхбаттасу жобасы Ломакс стилінде болды және фольклорды жинаушы ретіндегі оның тәжірибесі мен ынтасын көрсетті. Оның белсенділігі бірнеше штаттардағы жұмысты ынталандырды. Оның беделі мен жеке байланыстары жобаның көптеген қызметкерлерінің, әсіресе Оңтүстіктегілердің қолдауын қамтамасыз етті, әйтпесе олар мұндай материалдарды сұрауға жауап бермеген болар еді. Бұрынғы құлдардан мәліметтер жинаумен айналысатын жобаны басқаруға оңтүстік ақ нәсілді Ломакс таңдалуының дұрыс екендігіне күмән келтіруге болады. Дегенмен, Ломакс қандай нәсілдік көзқарастарға ие болса да, олар құлдар туралы әңгімелер жинағына елеулі әсер етпеген сияқты. Ломакс сұхбаттасушыларға бұрынғы құлдың өзінің тәжірибесін шынайы баяндауын алудың қажеттілігін ерекше атап көрсетті. «Федералдық жазушылар жобасы ешқандай мәселеде тарап алуға мүдделі емес. Қызметкер жиналған материалдың сипатына қарамастан, оны цензураламауы керек». Ломакс сұхбаттарды сөзсіз жазуды және ешқандай шектеу қоймауды үнемі қайталап отырды. Редакторлық қызметінде ол осы қағиданы қатаң сақтады. Ломакс кеткеннен кейін, 1938 жылы Ломакс орнына Жобаның фольклор редакторы болған Бенджамин А. Боткин, ал 1939 жылы Кітапханада бұл жұмысты жалғастырды. Нәтижесінде құлдардың шынайы әңгімелерінен құралған құнды жинақ пайда болды: Б. А. Боткиннің редакциялаған «Менің жүктемемді түсір: Құлдық тарихы» (Chicago: University of Chicago Press, 1945). Джон А. Ломакс 1940–41 және 1941–42 жылдары Техас фольклорлық қоғамының президенті болды. 1947 жылы оның «Баллада іздеушінің оқиғалары» автобиографиясы (Нью-Йорк: Macmillan) жарық көрді және Техас әдебиет институтының «Жылдың үздік кітабы» сыйлығына ие болды. Кітап бірден Бинг Кросбидің Ломакс рөлінде және Джош Уайттың Лид Белли рөлінде ойнайтын Голливуд фильміне бейімделді, бірақ жоба іске аспады. 1932 жылы Ломакс досы Генри Цвайфельмен танысты, ол Джонсон округіндегі Клебурннен шыққан шаруа және кәсіпкер, екеуі де демократ Мириам Фергюсонға қарсы Орвилл Буллингтонның республикалық губернаторлық сайлауында еріктілер болды. Ломакс ескі қарсыласы Джеймс Фергюсон әйелінің губернаторлыққа қайта оралуына көмектесіп жатқандай көрінді. 1948 жылдың қаңтарында Ломакс сексен жасында инсульттан қайтыс болды. Сол жылдың 15 маусымында Лид Белли Техас университетінде концерт берді, онда «Skip to My Lou» және «Spirituals» сияқты балалар әндерін (әйелі Мартамен бірге орындады) орындады, оларды ол коллектор қайтыс болғаннан кейін жылдар бұрын орындаған еді. 2010 жылы Джон А. Ломакс каубой музыкасына қосқан үлесі үшін Батыс музыкасының Даңқ залына енгізілді. Әкесінің ізімен, Ломакс немересі Джон Ломакс III – ұлттық деңгейде танымал АҚШ музыка журналисі, «Нэшвилл: Музыка қаласы» (1986), «Қызыл шөл аспаны» (2001) және «Кантри музыка кітабы» (1988) кітаптарының авторы. Ол сонымен қатар суретшінің менеджері және Таунс Ван Зандт, Стив Эрл, Рокки Хилл, Дэвид Шнауфер және The Cactus Brothers өкілдігін жүзеге асырады. 1996 жылы ол Dead Ringer Band тобының өкілі болды. Джон Ломакс III 70-жылдардың басында Хьюстонның «Космос қаласы» газетінің музыка жазушысы болды.

John A. Lomax's contribution to the documentation of American folk traditions extended beyond the Library of Congress Music Division through his involvement with two agencies of the Works Progress Administration. In 1936, he was assigned to serve as an advisor on folklore collecting for both the Historical Records Survey and the Federal Writers' Project. Lomax's biographer, Nolan Porterfield, notes that the outlines of the famed WPA State Guides resulting from this work resemble Lomax and Benedict's earlier Book of Texas. As the Federal Writers' Project's first Folklore Editor, Lomax also directed the gathering of ex slave narratives and devised a questionnaire for project fieldworkers to use. The WPA project to interview former slaves assumed a form and a scope that bore Lomax's imprint and reflected his experience and zeal as a collector of folklore. His sense of urgency inspired the efforts in several states. And his prestige and personal influence enlisted the support of many project officials, particularly in the deep South, who might otherwise have been unresponsive to requests for materials of this type. One might question the wisdom of selecting Lomax, a white Southerner to direct a project involving the collection of data from black former slaves. Yet whatever racial preconceptions Lomax may have held do not appear to have had an appreciable effect upon the Slave Narrative Collection. Lomax's instructions to interviewers emphasized the necessity of obtaining a faithful account of the ex slave's version of his or her experience. "It should be remembered that the Federal Writers' Project is not interested in taking sides on any question. The worker should not censor any materials collected regardless of its nature." Lomax constantly reiterated his insistence that the interviews be recorded verbatim, with no holds barred. In his editorial capacity he closely adhered to this dictum. Upon Lomax's departure this work was continued by Benjamin A. Botkin, who succeeded Lomax as the Project's folklore editor in 1938, and at the Library in 1939, resulting in the invaluable compendium of authentic slave narratives: Lay My Burden Down: A Folk History of Slavery, edited by B. A. Botkin (Chicago: University of Chicago Press, 1945). John A. Lomax served as president of the Texas Folklore Society for the years 1940–41, and 1941–42. In 1947 his autobiography Adventures of a Ballad Hunter (New York: Macmillan) was published and was awarded the Carr P. Collins prize as the best book of the year by the Texas Institute of Letters. The book was immediately optioned to be made into a Hollywood movie starring Bing Crosby as Lomax and Josh White as Lead Belly, but the project was never realized. In 1932, Lomax met his friend, Henry Zweifel, a rancher and businessman then from Cleburne in Johnson County, while both were volunteers for Orville Bullington's Republican gubernatorial race against the Democrat Miriam Ferguson. Lomax's old enemy, James Ferguson, was virtually running his wife's comeback attempt at the governorship. Lomax died of a stroke at the age of eighty in January 1948. On June 15 of that year, Lead Belly gave a concert at the University of Texas, performing children's songs such as "Skip to My Lou" and spirituals (performed with his wife Martha) that he had first sung years before for the late collector. In 2010, John A. Lomax was inducted into the Western Music Hall of Fame for his contributions to the field of cowboy music. Following in his grandfather's footsteps, Lomax's grandson John Lomax III is a nationally published United States music journalist, author of Nashville: Music City USA (1986), Red Desert Sky (2001) and co author of The Country Music Book (1988). He is also an artist manager and has represented Townes Van Zandt, Steve Earle, Rocky Hill, David Schnaufer and The Cactus Brothers. He began representing the Dead Ringer Band in 1996. John Lomax III was also a music writer for Houston's early '70s underground newspaper, Space City!