Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маалул (معلول) – 1948 жылғы араб-израиль соғысы кезінде Израиль тарапынан жойылған және қиратылған, негізінен мұсылмандармен, сонымен қатар үлкен христиан халқы бар Палестина ауылы. Назарет қаласынан батысқа қарай алты шақырым қашықтықта орналасқан. Көптеген тұрғындары Назарет және көршілес Яфа ан-Насерийе қалаларына паналап, ішкі көшкін қонды. Маалул ауылының тұрғындары, сондай-ақ Андор және Аль-Муджидал сияқты басқа да палестиналық ауылдар Израиль құрамына кірген аумақты ешқашан тастамағандарына қарамастан, "көшкендер" деп жарияланды, бұл "Көшкендердің мүліктік заңы" бойынша олардың жерлерін тартып алуға мүмкіндік берді. Бүгінде бұрынғы ауылдың жерлерінің көп бөлігі Еврей Ұлттық қорына тиесілі. Бұрынғы құрылыстардың арасында екі шіркеу, мешіт және рим дәуірінен қалған, жергілікті тұрғындар арасында "Каср әл-Дайр" ("монастырдың қамалы") деп белгілі мавзолей сақталған.
Ma'alul (معلول) was a Palestinian village, with a mixed population of primarily Muslims with a substantial minority of Palestinian Christians, that was depopulated and destroyed by Israel during the 1948 Arab Israeli war. Located six kilometers west of the city of Nazareth, many of its inhabitants became internally displaced refugees, after taking refuge in Nazareth and the neighbouring town of Yafa an Naseriyye. Despite having never left the territory that came to form part of Israel, the majority of the villagers of Maalul, and other Palestinian villages like Andor and Al Mujidal, were declared "absentees", allowing the confiscation of their land under the Absentees Property Law. Today, much of the former village's lands are owned by the Jewish National Fund. All that remains of its former structures are two churches, a mosque and a Roman era mausoleum, known locally as Qasr al Dayr ("Castle of the monastery").
Осман дәуірі
1517 жылы Осман империясына қосылған Маалул 1596 жылғы санақта тіркелді, ол Сафад ливасы ("ауданы") бойынша Тиберия нахиясында ("кіші аудан") орналасқан және жетпіс жеті тұрғыны болды. Ол бидай мен арпа, сондай-ақ ешкілер мен ара улары сияқты өнімдерге салық төледі. Маалул, сондай-ақ көршілес Назарет, Меджаль, Яфа, Джебата және Кнефис қалалары мен ауылдары 1777 жылы Осман билігінен екі жүз долларға салық жинау құқығын сатып алған Назарет монахтарына салық төледі. Отыз жыл өткен соң, олар осы құқықты тағы да сатып алды, бірақ бұл жолы екі мың бес жүз долларға, дәнді дақылдар бағасының және жер жалғасының өсуіне байланысты. Пьер Жакотин 1799 жылғы картасында бұл ауылды Матун деп көрсеткен. 1859 жылы халық саны 280 адамға жетеді деп есептелді, олар 42 фаддан жерді өңдеді. 1875 жылы Виктор Герин Маалулде 350 тұрғын бар екенін анықтады; олардың барлығы мұсылман, шамамен 30 "Шизоматикалық гректерден" басқа. XIX ғасырдың соңында ауыл қыш кірпіштен салынған, төбеде орналасқан. Ауылдың сыртында Каср әл Дейр деп аталатын әсем римдік мазарат табылды.
Incorporated into the Ottoman Empire in 1517, Ma'alul appeared in the census of 1596, located in the nahiya ("subdistrict") of Tiberias under the liwa' ("district") of Safad with a population of seventy seven. It paid taxes on a number of crops, including wheat and barley, as well as goats and beehives. Ma'alul, and the neighbouring towns and villages of Nazareth, Mejdal, Yafa, Jebatha and Kneffis paid taxes to the monks of Nazareth, who bought the right to collect these taxes from the Ottoman authorities in 1777 for two hundred dollars. Thirty years later, they again purchased this right, though this time for two thousands five hundred dollars, owing to the rise in the price of cereals and ground rents. Pierre Jacotin called the village Matoun on his map from 1799. In 1859 the population was estimated to be 280, who cultivated 42 faddans of land. In 1875 Victor Guérin found Ma'alul to have 350 inhabitants; all Muslim except about 30 "Schismatic Greeks." By the late nineteenth century, the village was made of adobe bricks, built on a hill, Just outside the village was a magnificent Roman mausoleum, called Qasr al Dayr.
Британдық мандат дәуірі
ХХ ғасырдың басында Маалул тұрғындары Бейрут қаласының Сурсук отбасына жататын, ертеде ауыл жерлерін сатып алған жер иелері еді. 1921 жылы Сурсуқтар Маалул жерінің 2000 дунамын қоспағанда, барлық жерін Сионисттік Палестина жерін дамыту компаниясына сатты. Сионисттік пионерлер сол жылы осы жерде Нахалал мошавын құрды. Қалған 2000 дунам ауыл халқын асырауға жеткіліксіз болғандықтан, Мандат үкіметінің өтінішімен компания 1927 жылға дейін ауыл тұрғындарына қосымша 3000 дунам жерді жалға беруге келісті. Ауыл тұрғындары жалға мерзімі біткенге дейін бұл жерді сатып алуға құқылы болды. Ауылдағы барлық христиандар православие дінін ұстанды. 1931 жылғы халық санауы бойынша халық саны 390 адамға дейін азайды: 90 үйде 228 мұсылман және 162 христиан. 1945 жылғы статистика бойынша Маалул халқы 690 адамды құрады: 490 мұсылман және 200 христиан, ал 29 дунам жер құрылыспен жабылған.
At the beginning of the twentieth century, the people of Ma'alul were tenants of the Sursuq family of Beirut, absentee landlords who had acquired the village lands earlier. In 1921 the Sursuqs sold all but 2,000 dunams of Ma'alul's land to the Zionist Palestine Land Development Company. Zionist pioneers founded the moshav of Nahalal on that land the same year. The remaining 2,000 dunums were insufficient to support the village's population, so at the request of the Mandate government, the company agreed to lease an additional 3,000 dunams to the villagers until 1927. The villagers had the option to buy this land before the lease expired. where all the Christians were Orthodox. By the 1931 census the population had decreased to 390; 228 Muslims, and 162 Christians, in a total of 90 houses. In the 1945 statistics the population of Ma'alul was 690; 490 Muslims and 200 Christians, while 29 dunams were built up land.
1948 ж. және содан кейінгі кезең
1948 жылы 15 шілдеде «Декель» операциясы барысында ауыл Израиль әскері тарапынан басып алынды. Ауыл тұрғындары көшкіндерге айналып, үйлер бұзылды. Уәлид Халиди 1992 жылы Маалул ауылының қалдықтарын былай сипаттады: Ауыл орнында қазір еврей ұлттық қоры отырғызған қарағайлы ормандар бар, ол көрнекті еврейлер мен кейбір еврей емес американдықтар мен еуропалықтардың естелігіне арналған. Сонымен қатар, ауыл орнында әскери база да орналасқан. Мешіт пен екі шіркеу әлі де тұр және «Кефар ха Хореш» кибуцының тұрғындары оларды уақыт-уақыт сиыр сарайы ретінде пайдаланады. «Уади әл Халабиге» қарап тұрып, ауыл мен «әл Муджадил» орнының арасында Израильдің пластик зауыты орналасқан. Ауыл орнында кактус, зәйтүн және інжір ағаштары өседі, ал тас үйінділері шашырап жатыр. Мешіттің қарсы жағындағы мұсылман зиратында бірнеше қабірлер көрініп тұр. Ауылдың негізгі орнында да үйлердің қираған қалдықтары сақталған.
The village was captured by the Israeli army on 15 July 1948 during Operation Dekel. The villagers were forced to leave and the houses destroyed. Walid Khalidi describes the remains of Ma'alul in 1992:The village site is now covered with a pine forest planted by the Jewish National Fund and dedicated to the memory of prominent Jews and some non Jewish Americans and Europeans. A military base is also on the site. The mosque and two churches still stand, and are used intermittently as cow sheds by the residents of Kibbutz Kefar ha Choresh. Overlooking Wadi al Halabi, between the village site and the site of al Mujaydil, is an Israeli plastics factory. Cactus, olive trees, and fig trees grow on the site, which is strewn with piles of stones. A few tombs in the Muslim cemetery across from the mosque can be seen. The main village site also contains the remains of houses.
Құжаттамалық фильм: Малул өзінің жойылуын тойлайды
Маалул 1985 жылы Мишель Хлеифидің "Маалул өзінің қирауын тойлайды" атты деректі фильмінің нысаны болды.
Ma'alul was the object of the 1985 documentary film by Michel Khleifi; Ma'loul Celebrates its Destruction.