Уильям Голдинг: британдық жазушы, «Шыбындардың билеушісі» авторы, Букер сыйлығының және Нобель сыйлығының иегері. Биографиясы мен шығармалары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық романист, ақын және драматург (1911–1993)
British novelist, poet, and playwright (1911–1993)
Сэр Уильям Джеральд Голдинг (19 қыркүйек 1911 – 19 маусым 1993) – британдық романист, драматург және ақын. Оның ең танымал туындысы – 1954 жылғы «Бұшпан иелері» романы. Өмірінде ол тағы он екі томдық көркем әдебиет жариялады. 1980 жылы «Ритс оф Пассаж» романы үшін Букер сыйлығына ие болды, ол «Жердің шеттеріне» теңіз трилогиясының бірінші кітабы еді. 1983 жылы әдебиет бойынша Нобель сыйлығымен марапатталды. Әдебиетке қосқан үлесі үшін Голдинг 1988 жылы рыцарь атағын алды.
Sir William Gerald Golding (19 September 1911 – 19 June 1993) was a British novelist, playwright, and poet. Best known for his debut novel Lord of the Flies (1954), he published another twelve volumes of fiction in his lifetime. In 1980, he was awarded the Booker Prize for Rites of Passage, the first novel in what became his sea trilogy, To the Ends of the Earth. He was awarded the 1983 Nobel Prize in Literature. As a result of his contributions to literature, Golding was knighted in 1988.
Неке және отбасы
Голдинг Марлборо қаласынан келген Молли Эванспен кездесіп, ол оның екі ата-анасының да жақсы көретін әйел еді. Бірақ ол одан бас тартып, 1939 жылдың 30 қыркүйегінде аналитикалық химик Анн Брукфилдке үйленді. Олардың екі баласы болды: Дэвид (1940 жылдың қыркүйегінде туған) және Джудит (1945 жылдың шілдесінде туған).
Golding was engaged to Molly Evans, a woman from Marlborough, who was well liked by both of his parents. However, he broke off the engagement and married Ann Brookfield, an analytical chemist, on 30 September 1939. They had two children, David (born September 1940) and Judith (born July 1945).
Соғыс қызметі
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Голдинг 1940 жылы Корольдік теңіз күштеріне қосылды. Ол неміс соғыс кемесі "Бисмарк"ты қууға және батыруға қатысқан эсминецте қызмет етті. Голдинг Нормандияға шабуыл күні десант кемесін басқарды, ол жағалауға рокеттердің бірнеше атысын жасады. 1944 жылдың қазан және қараша айларында Вальхерен шайқасында ол да болды, сол шайқаста 27 шабуыл кемесінің 10-ы батып кетті. Голдинг лейтенант шеніне жетті.
During World War II, Golding joined the Royal Navy in 1940. He served on a destroyer which was briefly involved in the pursuit and sinking of the German battleship Bismarck. Golding participated in the invasion of Normandy on D Day, commanding a landing craft that fired salvoes of rockets onto the beaches. He was also in action at Walcheren in October and November 1944, during which time 10 out of 27 assault craft that went into the attack were sunk. Golding rose to the rank of lieutenant.
"Дағдарыс"
Голдингтің алкогольмен қарым-қатынасы қиын болды; Джуди Карвер әкесінің "арақ ішу мәселелері туралы әрқашан ашық, тіпті өкінішпен айтатынын" белгілейді. Голдинг өзінің өмір бойы өзін-өзі сипаттаған "дағдарысын" (алкоголизм оның маңызды бөлігі болды) бастан өткергенін айтты. Джон Кэри өзінің өмірбаянында ішімдікке құмарлықтың бірнеше мысалын келтіреді, соның ішінде Голдингтің 1963 жылғы тәжірибесін; Грекиядағы демалысы кезінде (оның "Спир" романын аяқтауы тиіс болғанда), таңертең жазумен айналысқаннан кейін, ол түскісін сүйікті "Кафенейон" мейрамханасына ішімдік ішуге баратын. Кешке қарай ол узо мен брендиге көшетін; ол жергілікті жерде "жанжал тудырумен" танымал болды. 1967 жылы "Пирамида" жарияланғаннан кейін Голдинг ауыр жазу дағдарысын бастан кешірді: оның себебі – көптеген дағдарыстар (отбасылық алаңдаушылықтар, ұйқысыздық және жалпы көңілсіздік сезімі). Тим Кендалл бұл тәжірибелер Голдингтің "Қағаз адамдар" романындағы Уилф кейіпкері арқылы көрініс табады дейді; "алғашқы кітабының табысымен қаржыландырылатын, Еуропа бойынша алкогольге толы саяхаттар жасаған қартайған романист". 1960 жылдардың соңында Голдинг алкогольге тәуелді болды, оны "ескі, ескі құбылыс" деп атады. Оның жазылуына алғашқы қадамдар Карл Юнгтің еңбектерін зерттеуінен және оны "ұстаздығын мойындауынан" бастау алды. 1971 жылы Юнгтің ландшафтарын өз көзімен көру үшін Швейцарияға сапар шекті. Сол жылы ол түстерін жазып, түсіндіретін күнделік жүргізе бастады; соңғы жазбасы 1993 жылы қайтыс болған күніне дейінгі болды, ал сол кезде бұл том мыңдаған беттерден тұрды.
Golding had a troubled relationship with alcohol; Judy Carver notes that her father was "always very open, if rueful, about problems with drink". Golding suggested that his self described "crisis", of which alcoholism played a major part, had plagued him his entire life. John Carey mentions several instances of binge drinking in his biography, including Golding's experiences in 1963; whilst on holiday in Greece (when he was meant to have been finishing his novel The Spire), after working on his writing in the morning, he would go to his preferred "Kapheneion" to drink at midday. By the evening he would move onto ouzo and brandy; he developed a reputation locally for "provoking explosions". Following the publication of The Pyramid in 1967, Golding experienced a severe writer's block: the result of myriad crises (family anxieties, insomnia, and a general sense of dejection). Tim Kendall suggests that these experiences manifest in Golding's writing as the character Wilf in The Paper Men; "an ageing novelist whose alcohol sodden journeys across Europe are bankrolled by the continuing success of his first book". By the late 1960s, Golding was relying on alcohol – which he referred to as "the old, old anodyne". His first steps towards recovery came from his study of Carl Jung's writings, and in what he called "an admission of discipleship". He travelled to Switzerland in 1971 to see Jung's landscapes for himself. That same year, he started keeping a journal in which he recorded and interpreted his dreams; the last entry is from the day before he died, in 1993, and the volumes long work came to be thousands of pages long by this time.
Жазушылық жетістік
Уильям Голдинг: Критикалық зерттеу (2008) кітабында Джордж былай дейді: "Голдинг өзінің жазуына ең үлкен әсер еткен екі нәрсені бастан кешірді – біріншісі, соғыс және теңіз күштеріндегі қызметі, екіншісі, ежелгі грек тілін оқығандығы". 1951 жылы, әлі Бишоп Уордсворт мектебінде оқытушы болып жұмыс істеген кезде, Голдинг бастапқыда "Іштен келген жаттар" деп аталған романның қолжазбасын жазуды бастады. 1953 жылдың қыркүйегінде, тағы жеті баспагер бас тартқаннан кейін, Голдинг Faber and Faber баспасына қолжазба жіберді, бірақ оны бастапқыда оқырман Жан Перкинс қабылдамады, ол оны "Құрдымсыз және жалықтыратын, мәні жоқ" деп сипаттады. Алайда, фирманың жаңа редакторы Чарльз Монтейт оның кітабын қолдады. Монтейт мәтінге бірнеше түзетулер енгізуді сұрады және роман 1954 жылдың қыркүйегінде "Шыбықтардың билеушісі" деген атпен жарық көрді. 1958 жылы Солсбериден жақын орналасқан Боверчалкеге көшкеннен кейін, ол ауылдас және серігі Джеймс Лавлокпен танысты. Екеуі Лавлоктың Жер планетасының барлық тірі материясы жалғыз организм сияқты жұмыс істейді деген гипотезасын талқылады, ал Голдинг осы гипотезаны грек мифологиясындағы Жердің бейнесі және Титандардың анасы Гайяның есімімен атауды ұсынды. Голдингтің баспагерлік жетістігі оған 1961 жылы Бишоп Уордсворт мектебіндегі оқытушылық қызметінен кетіп, сол оқу жылын АҚШ-та, Вирджиния штатының Роанок қаласына жақын орналасқан Холлинс колледжінде (қазір Холлинс университеті) тұрақты жазушы ретінде өткізуге мүмкіндік берді. Голдинг 1979 жылы "Көрнекті қараңғылық" үшін Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығын, ал 1980 жылы "Қадамдар ритуалы" үшін Букер сыйлығын жеңіп алды. 1983 жылы ол әдебиет бойынша Нобель сыйлығына ие болды, және "Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігінің" мәліметінше, бұл "күтпеген және тіпті даулы таңдау" болды. Голдинг 1988 жылы туған күніне орай Бакалавр рыцарі атағымен марапатталды. 1993 жылдың қыркүйегінде, оның күтпеген өлімінен кейін бірнеше ай өткен соң, Францияда Бірінші Халықаралық Уильям Голдинг конференциясы өтті.
In William Golding: A Critical Study (2008), George states that, “Golding experienced two things that he counts the greatest influences on his writing—first, the war and his service in the navy and second, his learning ancient Greek.” Whilst still a teacher at Bishop Wordsworth's School, in 1951 Golding began writing a manuscript of the novel initially titled Strangers from Within. In September 1953, after rejections from seven other publishers, Golding sent a manuscript to Faber and Faber and was initially rejected by their reader, Jan Perkins, who labelled it as "Rubbish & dull. Pointless". His book, however, was championed by Charles Monteith, a new editor at the firm. Monteith asked for some changes to the text and the novel was published in September 1954 as Lord of the Flies. After moving in 1958 from Salisbury to nearby Bowerchalke, he met his fellow villager and walking companion James Lovelock. The two discussed Lovelock's hypothesis, that the living matter of the planet Earth functions like a single organism, and Golding suggested naming this hypothesis after Gaia, the personification of the Earth in Greek mythology, and mother of the Titans. His publishing success made it possible for Golding to resign his teaching post at Bishop Wordsworth's School in 1961, and he spent that academic year in the United States as writer in residence at Hollins College (now Hollins University), near Roanoke, Virginia. Golding won the James Tait Black Memorial Prize for Darkness Visible in 1979, and the Booker Prize for Rites of Passage in 1980. In 1983, he was awarded the Nobel Prize for Literature, and was according to the Oxford Dictionary of National Biography "an unexpected and even contentious choice". Golding was appointed a Knight Bachelor in the 1988 Birthday Honours. In September 1993, only a few months after his unexpected death, the First International William Golding Conference was held in France.
Көркем әдебиет
Оның алғашқы романы "Бұшпандардың Иесі" (1954; фильм, 1963 және 1990; Найджел Уильямс бейімдеген пьеса, 1995) тропикалық аралда қаңғып қалған жігіттер тобының құтқарылуға дейін заңсыз және күрделене түсетін жабайы өмірге құлауын суреттейді. "Мұрагерлер" (1955) қазіргі заманғы адамдармен кездесетін мейірімді неандертальдықтар тайпасын бейнелейді, олар салыстырмалы түрде алдамшы және зорлыққа бейім. 1956 жылғы "Пинчер Мартин" романы суға батып бара жатқан теңізшінің ойларын жазады. "Тәуелсіз құлау" (1959) таңдау еркіндігі мәселесін зерттейді. Романның баяндаушысы, Екінші дүниежүзілік соғыста неміс тұтқын лагеріндегі солдат, тергеуге және жалғыздыққа түседі. Осы оқиғалардан кейін және естеліктерді еске түсіріп, ол өзінің жасаған таңдауларын қайта қарап, шешім қабылдау еркіндігін қайда жоғалтқанын анықтауға тырысады. "Шпиль" (1964) ортағасырлық собордың (көбінесе Солсбери соборы деп есептеледі) үстіндегі мүмкін емес биіктіктегі шпильдің салынуын (және құлауға жақын болуын) көрсетеді. Голдингтің 1967 жылғы "Пирамида" романы Голдингтің өскен жері Марлбороға негізделген шағын ағылшын қаласында ортақ оқиғасы бар үш байланысты әңгімеден тұрады. "Аққорған құдайы" (1971) үш повестьтен тұрады: біріншісі ежелгі Египет сарайында ("Аққорған құдайы"); екіншісі тарихқа дейінгі Африка аңшы-жинаушы тобын сипаттайды ("Клонк, Клонк"); және үшіншісі Рим императорының сарайында ("Ерекше елші"). Соңғысы, алғаш рет 1956 жылы жарық көрген, Голдинг 1958 жылы "Мыс бабочка" атты пьесаға өңдеген. 1971 жылдан 1979 жылға дейін Голдинг романдар жарияламады. Осы кезеңнен кейін ол "Көрнекті қараңғылық" (1979) атты терроризм, педофилия және "Блитц" кезінде өрттен аман қалған және үстін аспан күші бар сияқты көрінетін құпия тұлға туралы әңгіме жариялады. 1980 жылы Голдинг "Ақ жол" романын шығарды, ол 19 ғасырдың басында Австралияға жасалған саяхат туралы романдарының біріншісі болды. Роман 1980 жылы Букер сыйлығын жеңіп алды, ал Голдинг осы жетістікті "Жақын аумақ" (1987) және "Жалын төменде" (1989) романдарымен жалғастырып, "теңіз трилогиясын" аяқтады, кейіннен ол "Жердің шетіне дейін" деп аталатын бір томдық жинақ ретінде жарияланды. 1984 жылы ол "Қағаз адамдар" романын жариялады: романист пен оның өмірбаянын жазуға тырысатын адам арасындағы күрес туралы.
His first novel, Lord of the Flies (1954; film, 1963 and 1990; play, adapted by Nigel Williams, 1995), describes a group of boys stranded on a tropical island descending into a lawless and increasingly wild existence before being rescued. The Inheritors (1955) depicts a tribe of gentle Neanderthals encountering modern humans, who by comparison are deceitful and violent. His 1956 novel Pincher Martin records the thoughts of a drowning sailor. Free Fall (1959) explores the question of freedom of choice. The novel's narrator, a World War Two soldier in a German POW Camp, endures interrogation and solitary confinement. After these events and while recollecting the experiences, he looks back over the choices he has made, trying to trace precisely where he lost the freedom to make his own decisions. The Spire (1964) follows the construction (and near collapse) of an impossibly large spire on the top of a medieval cathedral (generally assumed to be Salisbury Cathedral). Golding's 1967 novel, The Pyramid, consists of three linked stories with a shared setting in a small English town based partly on Marlborough where Golding grew up. The Scorpion God (1971) contains three novellas, the first set in an ancient Egyptian court ("The Scorpion God"); the second describing a prehistoric African hunter gatherer group ("Clonk, Clonk"); and the third in the court of a Roman emperor ("Envoy Extraordinary"). The last of these, originally published in 1956, was reworked by Golding into a play, The Brass Butterfly, in 1958. From 1971 to 1979, Golding published no novels. After this period he published Darkness Visible (1979): a story involving terrorism, paedophilia, and a mysterious figure who survives a fire in the Blitz and appears to have supernatural powers. In 1980, Golding published Rites of Passage, the first of his novels about a voyage to Australia in the early nineteenth century. The novel won the Booker Prize in 1980 and Golding followed this success with Close Quarters (1987) and Fire Down Below (1989) to complete his 'sea trilogy', later published as one volume entitled To the Ends of the Earth. In 1984, he published The Paper Men: an account of the struggles between a novelist and his would be biographer.
Жарияланбаған шығармалары
"Теңіз жылқысы" 1948 жылы жазылған. Бұл 1947 жылдың жазында Англияның оңтүстік жағалауында теңізде саяхаттау туралы өмірбаяндық әңгіме, сонымен қатар D күніне дайындыққа қатысты қысқаша мәліметтер де бар. "Теңіз астындағы шеңбер" – Силли аралдарының жағалауында археологиялық қазыналарды іздеу үшін теңізге шыққан жазушы туралы оқиғалық роман. "Қысқа өлшем" – епископ Вордсворт атындағы мектеп сияқты британдық мектепте өтетін роман.
Seahorse was written in 1948. It is a biographical account of sailing on the south coast of England in the summer of 1947 and contains a short passage about being in training for D Day. Circle Under the Sea is an adventure novel about a writer who sails to discover archaeological treasures off the coast of the Scilly Isles. Short Measure is a novel set in a British school akin to Bishop Wordsworth's.
Жалпы және келтірілген дереккөздер
Кендалл, Тим. "Уильям Голдингтің ұлы арманы". "Сын-пикірлер" журналы, 68-ші том, 4-ші нөмір, 2018 жылғы қазан, 466–487 беттер. Oxford Academic (веб-сайт), https://academic.oup.com/eic/article-abstract/68/4/466/5126810?redirectedFrom=PDF. Қол жеткізілген күні: 2021 жылғы 3 маусым.
Kendall, Tim. "William Golding's Great Dream." Essays in Criticism, Vol. 68, Issue. 4, October 2018, pp. 466–487. Oxford Academic (Website), https://academic. oup. com/eic/article abstract/68/4/466/5126810?redirectedFrom=PDF. Accessed 3 June 2021.