Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Континенттік Конгресінің төрағасы
Presiding officer of the U. S. Continental Congress
Америка Құрама Штаттарының Конгресте жиналған президенті, ресми емес түрде Континенттік Конгрестің президенті деп, кейін Конфедерация Конгресінің президенті деп белгілі болды. Ол Америка революциясы кезінде Филадельфияда жиналған делегаттардың конгресінің төрағасы болды, бұл АҚШ-тың алғашқы өтпелі ұлттық үкіметі еді. Президент Конгресс отырыстарында бейтарап талқылауды жүргізуші ретінде қызмет ету үшін басқа делегаттар сайлаған Конгресс мүшесі болды. Көп ықпалы жоқ, негізінен рәсімдік лауазым ретінде құрылған бұл лауазым АҚШ Президенті лауазымымен байланысты емес еді. Конфедерация және Мәңгілік одақ туралы баптар ратификацияланғаннан кейін, ол 1781 жылдың наурыз айында АҚШ-тың жаңа бірінші конституциясы ретінде қызмет етті, Континенттік Конгресс Конфедерация Конгресіне айналды, ал Екінші Континенттік Конгрестің мүшелігі, оның президентімен бірге, Конфедерацияның Бірінші Конгресіне үзіліссіз көшті. 1774 жылдың қыркүйегінен 1788 жылдың қарашасына дейін Конгресс президенті қызметін он төрт адам атқарды. Олар алғашқы 13 штаттың тоғызынан келді: Вирджиния (3), Массачусетс (2), Пенсильвания (2), Оңтүстік Каролина (2), Коннектикут (1), Делавэр (1), Мэриленд (1), Нью-Джерси (1) және Нью-Йорк (1).
The president of the United States in Congress Assembled, known unofficially as the president of the Continental Congress and later as president of the Congress of the Confederation, was the presiding officer of the Continental Congress, the convention of delegates that assembled in Philadelphia as the first transitional national government of the United States during the American Revolution. The president was a member of Congress elected by the other delegates to serve as a neutral discussion moderator during meetings of Congress. Designed to be a largely ceremonial position without much influence, the office was unrelated to the later office of President of the United States. Upon the ratification of the Articles of Confederation and Perpetual Union, which served as new first constitution of the U. S. in March 1781, the Continental Congress became the Congress of the Confederation, and membership from the Second Continental Congress, along with its president, carried over without interruption to the First Congress of the Confederation. Fourteen men served as president of Congress between September 1774 and November 1788. They came from nine of the original 13 states: Virginia (3), Massachusetts (2), Pennsylvania (2), South Carolina (2), Connecticut, (1), Delaware (1), Maryland (1), New Jersey (1), and New York (1).
Рөл
Континенттік конгресс президенті лауазымы шектеулі өкілеттіктермен құрылды. Континенттік конгресс саяси билікті бір адамда шоғырландырудан қауіптеніп, төрағалық етушіге колониялық жиналыстардың төменгі палаталарындағы спикерлерге қарағанда одан да аз жауапкершілік жүктеді. Кейбір колониялық спикерлерден өзгеше, Конгресс президенті, мысалы, заңнамалық күн тәртібін белгілей алмайтын немесе комитеттерді тағайындамайтын. Президент шетелдік басшылармен жеке кездесе алмайтын; мұндай кездесулер комитеттермен немесе Конгрестің барлық құрамымен өткізілетін. Президенттік лауазым көбінесе рәсімдік сипатта болды. Жасы есім болған жоқ. Лауазымның басты міндеті – Конгресс отырыстарына төрағалық ету, яғни пікірталас кезінде бейтарап модератор рөлінде болу. Конгресс маңызды мәселелерді талқылау үшін Толық комитет ретінде жиналғанда, президент төрағалықты Толық комитет төрағасына беретін. Дегенмен, президент Томас МакКин сол уақытта Пенсильванияның бас судьясы қызметін атқаруы, оның тым күшті болғаны туралы сын тудырды. Тарихшы Дженнингс Сандерстің айтуынша, МакКинге сын айтқандар Конгресс президенті лауазымының әлсіздігін білмеген. Президент сонымен қатар көптеген ресми хаттармен айналысуға жауапты болды, бірақ Конгресстің нұсқауы болмаса, ешқандай хатқа жауап бере алмайтын. Президенттер Конгрестің ресми құжаттарына қол қойды, бірақ жазбайтын. Мұндай шектеулер көңіл көншітуі мүмкін, себебі делегат президент болып сайланғанда оның ықпалы төмендеді. Тарихшы Ричард Б. Моррис, рәсімдік рөлге қарамастан, кейбір президенттер белгілі бір ықпалға ие бола алды деп мәлімдеді:
By design, the president of the Continental Congress was a position with limited authority. The Continental Congress, fearful of concentrating political power in an individual, gave their presiding officer even less responsibility than the speakers in the lower houses of the colonial assemblies. Unlike some colonial speakers, the president of Congress could not, for example, set the legislative agenda or make committee appointments. The president could not meet privately with foreign leaders; such meetings were held with committees or the entire Congress. The presidency was a largely ceremonial position. There was no salary. The primary role of the office was to preside over meetings of Congress, which entailed serving as an impartial moderator during debates. When Congress would resolve itself into a Committee of the Whole to discuss important matters, the president would relinquish his chair to the chairman of the Committee of the Whole. Even so, the fact that President Thomas McKean was at the same time serving as Chief Justice of Pennsylvania, provoked some criticism that he had become too powerful. According to historian Jennings Sanders, McKean's critics were ignorant of the powerlessness of the office of president of Congress. The president was also responsible for dealing with a large amount of official correspondence, but he could not answer any letter without being instructed to do so by Congress. Presidents also signed, but did not write, Congress's official documents. These limitations could be frustrating, because a delegate essentially declined in influence when he was elected president. Historian Richard B. Morris argued that, despite the ceremonial role, some presidents were able to wield some influence:
Конгресс және оның президенттігі Конфедерация мақалалары ратификацияланғаннан және Революциялық соғыс аяқталғаннан кейін маңыздылығын жоғалтты. Конгресске сайланған делегаттар қызмет етуден бас тартты, әр штаттың жетекшілері мемлекеттік басқаруда қызмет етуді жөн көрді, ал Конгресс кворум құруда қиындықтарға тап болды. Президент Джон Хэнсон қызметке кіргеннен бір апта өткен соң отставкаға кеткісі келді, бірақ Конгресс оның орнын басу үшін жеткілікті дауысқа ие болмады, сондықтан ол лауазымында қалды. 1784 жылы алты апта бойы президент Ричард Генри Ли Конгресске келмеді, бірақ хатшы Чарльз Томсонға оның қолтаңбасын қажет ететін барлық құжаттарды жіберуге бұйрық берді. Джон Хэнкок 1785 жылдың қараша айында екінші мерзімге сайланды, бірақ ол Конгресте болмады және Конгресс оның қатысуының күмән тудыратынын білді. Дэвид Рамзи және Натаниел Горхам екі делегат «төраға» лауазымымен өз міндеттерін орындады. 1786 жылдың маусымында Хэнкок лауазымынан кеткеннен кейін Горхам сайланды. 1786 жылдың қарашасында ол отставкаға кеткеннен кейін, жаңа президентті сайлау үшін Конгресте жеткілікті мүшелер жиналғанға дейін бірнеше ай өтті. 1787 жылдың соңында әртүрлі штаттардың халқы АҚШ Конституциясын талқылай бастағанда, Конфедерация Конгресі өзін уақытша үкімет деңгейіне дейін төмендетті. Екінші Континенттік конгресс келесі мамыр айында шақырылғанда Рэндолф қайтадан президент болып сайланды, бірақ ол екі аптадан кейін Вирджинияға оралып, Бурджестер палатасының төрағасы болды. Джон Хэнкок бос орынды толтыру үшін сайланды, бірақ оның лауазымы біршама түсініксіз болды, себебі Рэндолф отставкаға кеткені немесе демалыста болғаны белгісіз болды. 1775 жылдың қыркүйегінде Рэндолф Конгресске оралғанда жағдай қиынға айналды. Кейбір делегаттар Хэнкок лауазымынан кетуі керек деп ойлады, бірақ ол олай істемеді; мәселе тек Рэндолфтың қазан айында күрт қайтыс болуымен шешілді. Сондай-ақ, екіұштылық Хэнкоктың өкілеттігінің соңына да әсер етті. Ол 1777 жылдың қазан айында ұзақ демалысқа кетті, ол оралғаннан кейін Конгресс оның орнына Генри Лоуренсті сайлады. Хэнкок, оның өкілеттігі 1775 жылдың 24 мамырынан 1777 жылдың 29 қазанына дейін (бұрынғы 1777 жылдың 29 қазанына дейін) Конгресс президенті ретінде ең ұзақ қызмет еткен. Президенттік мерзімнің ұзақтығы Конфедерация мақалаларының Тоғызыншы бабында бекітілді, онда Конгресске «өздерінен біреуін төрағалық етуге тағайындауға; ешбір адам үш жылдық мерзімде бір жылдан артық президент лауазымында қызмет етуге рұқсат етілмейді» деген уәкілеттік берілді. Алайда, 1781 жылдың наурыз айында баптар күшіне енген кезде Континенттік конгресс жаңа конституция бойынша жаңа президентті сайлауды өткізбеді. Оның орнына Сэмюэл Хантингтон жаңа мерзім шегінен асып кеткен мерзімін жалғастырды.
Congress, and its presidency, declined in importance after the ratification of the Articles of Confederation and the ending of the Revolutionary War. Increasingly, delegates elected to the Congress declined to serve, the leading men in each state preferred to serve in state government, and the Congress had difficulty establishing a quorum. President John Hanson wanted to resign after only a week in office, but Congress lacked a quorum to select a successor, and so he stayed on. For six weeks in 1784, President Richard Henry Lee did not come to Congress, but instead instructed secretary Charles Thomson to forward any papers that needed his signature. John Hancock was elected to a second term in November 1785, even though he was not then in Congress, and Congress was aware that he was unlikely to attend. Two delegates, David Ramsay and Nathaniel Gorham, performed his duties with the title of "chairman". When Hancock finally resigned the office in June 1786, Gorham was elected. After he resigned in November 1786, it was months before enough members were present in Congress to elect a new president. As the people of the various states began debating the proposed United States Constitution in later months of 1787, the Confederation Congress found itself reduced to the status of a caretaker government. When the Second Continental Congress convened the following May, Randolph was again chosen as president, but he returned to Virginia two weeks later to preside over the House of Burgesses. John Hancock was elected to fill the vacancy, but his position was somewhat ambiguous because it was not clear if Randolph had resigned or was on a leave of absence. The situation became uncomfortable when Randolph returned to Congress in September 1775. Some delegates thought Hancock should have stepped down, but he did not; the matter was resolved only by Randolph's sudden death that October. Ambiguity also clouded the end of Hancock's term. He left in October 1777 for what he believed was an extended leave of absence, only to find upon his return that Congress had elected Henry Laurens to replace him. Hancock, whose term ran from May 24, 1775 to October 29, 1777 (a period of ), was the longest serving president of Congress. The length of a presidential term was ultimately codified by Article Nine of the Articles of Confederation, which authorized Congress "to appoint one of their number to preside; provided that no person be allowed to serve in the office of president more than one year in any term of three years". When the Articles went into effect in March 1781, however, the Continental Congress did not hold an election for a new president under the new constitution. Instead, Samuel Huntington continued serving a term that had already exceeded the new term limit.
Мөр
Америка Құрама Штаттарының Ұлы мөрі үшін алғашқы қалып жасалғалы кейін, Конфедерация Конгресі Конгресс Президентінің қолдануы үшін кішкентай мөр жасауды тапсырды. Ол овал пішіндес, ортасында Ұлы мөрдің (бұлақтармен оралып тұрған он үш жұлдыздың жарқыраған шоқжұлдызы) бейнесі және оның үстінде "E Pluribus Unum" ұраны жазылған. Бенсон Лоссинг 1782 жылдан бастап Конгрестің барлық президенттері оны Конгреске жіберілген хаттардың конверттерін мөрлеу үшін қолданды деп мәлімдеді, бірақ тек Томас Миффлиннің мысалдары ғана құжатталған. Бұл мөрдің қолданысы 1789 жылы жаңа үкіметке көшпеді.
Shortly after the creation of the first die for the Great Seal of the United States, the Congress of the Confederation ordered a smaller seal for the use of the President of the Congress. It was a small oval, with the crest from the Great Seal (the radiant constellation of thirteen stars surrounded by clouds) in the center, with the motto E Pluribus Unum above it. Benson Lossing claimed it was used by all the Presidents of the Congress after 1782, probably to seal envelopes on correspondence sent to the Congress, though only examples from Thomas Mifflin are documented. This seal's use did not pass over to the new government in 1789.