Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және әскері (1920–1944)
English poet and soldier (1920–1944)
Поэзия
Дуглас өзінің поэзиялық стилін "экстроспективті" деп сипаттады; яғни ол ішкі сезімдер мен эмоцияларға емес, сыртқы әсерлерге ден қойды. Соның нәтижесінде, оның қарсыластарының пікірінше, оның поэзиясы соғыстың қасіреттері ортасында салқын, тіпті бейшара болуы мүмкін. Ал басқалар Дугластың туындыларын күшті әрі мазасыз деп санайды, себебі оның нақты сипаттамалары жеке басын көрсетпейді және ақынның эмоциялық жауапкершілігін оқырманға жүктейді. Оның ең жақсы поэзиясы 20 ғасырдың ең көрнекті солдаттар поэзиясымен тең делінеді. "Шөл гүлдері" (1943) атты өлеңінде Дуглас Бірінші дүниежүзілік соғыс ақыны Исаак Розенбергті еске алып, ол Розенбергтің бұрын жазғандарын қайталап отырғанын мәлімдейді.
Douglas described his poetic style as "extrospective"; that is, he focused on external impressions rather than inner emotions or feelings. The result is a poetry which, according to his detractors, can be cold even callous in the midst of war's atrocities. For others, Douglas's work is powerful and unsettling because its exact descriptions eschew egotism and shift the burden of emotion from the poet to the reader. His best poetry is generally considered to rank alongside the 20th century's finest soldier poetry. In his poem, "Desert Flowers" (1943), Douglas mentions World War I poet Isaac Rosenberg, claiming that he is only repeating what Rosenberg has already written.
Ерте өмір
Дуглас Кент қаласындағы Тунбридж-Уэллсте дүниеге келді, оның әкесі – Кит Шолто Дуглас, MC (зейнеткер) және анасы – Мари Жозефина Кастелен. 1924 жылы анасы летаргиялық энцефалитке шалдығып, құлап қалды және толыққан толық жазыла алмады. 1926 жылға қарай әкесі құрған тауық шаруашылығы бизнесі күйреп кетті. Сол жылы Дуглас Гилдфордтағы дайындық мектебі – Эджбороу мектебіне жіберілді. Отбасының жағдайы нашарлап, 1928 жылдың басында әкесі жақсы жұмыс іздеу үшін Уэльске кетіп қалды. Маридің денсаулығының нашарлауы сол жылдың соңында оның ата-анасының ажырасуына себеп болды, ал әкесі 1930 жылы қайтадан үйленді. Дуглас 1928 жылдан кейін әкесімен байланыс жасамағанына қатты ренжіді, ал капитан Дуглас 1938 жылы хат жазғанда да Кит онымен кездесуге келіспеді. 1940 жылы жазған хатында Дуглас бала кезіне ой жүгіртіп: «Өмірімнің ең өршулі және қалыптасу кезеңін мен жалғыз өттім, және сол уақытта мен қиялыммен өмір сүрдім, ол соншалықты күшті болғандықтан, мен қиялданған нәрселердің орындалатынына сендім» деді.
Douglas was born in Tunbridge Wells, Kent, the son of Capt. Keith Sholto Douglas, MC (retired) and Marie Josephine Castellain. His mother became unwell and collapsed in 1924 of encephalitis lethargica, never to fully recover. By 1926, the chicken farm business set up by his father had failed. Douglas was sent to Edgeborough School, a preparatory school in Guildford, the same year. The family became increasingly poor, and his father had to leave home in early 1928 to seek better employment in Wales. The persistent ill health of Marie led to the collapse of the marriage of his parents by the end of that year, and his father remarried in 1930. Douglas was deeply hurt by his father not communicating with him after 1928, and when Capt. Douglas did write at last in 1938, Keith did not agree to meet him. In one of his letters written in 1940 Douglas looked back on his childhood: "I lived alone during the most fluid and formative years of my life, and during that time I lived on my imagination, which was so powerful as to persuade me that the things I imagined would come true."
Білім
Мари Дуглас өте ауыр қаржылық жағдайға түсті, тіпті 1930-1931 жылдары, Эджбороу мектебінің директоры Джеймс мырзаның жомарттығы болмағанда, оның соңғы курсында оқуға мүмкіндігі болмас еді. Дуглас 1931 жылы Христос госпиталіне түсу емтиханына қатысты, онда білім тегін беріліп, басқа да шығындарды жабу үшін ақшалай көмек қарастырылған. Ол қабылданды және 1931 жылдың қыркүйегінде Хоршем қаласының жанындағы Христос госпиталіне оқуға түсті, ол 1938 жылға дейін оқыды. Осы мектепте оның зор ақындық қабілеті мен сурет салуға деген шеберлігі танылды. Сонымен қатар, ол билікке және бөтен мүлікке немқұрайлы қарағаны үшін 1935 жылы ұрланған оқу мылтығының ісінен мектептен шығарылуға жақын болды. Керісінше, ол мектептің офицерлік дайындық корпусының мүшесі ретінде өте жақсы орындады, әсіресе, строевой жаттығуларды ұнататын, бірақ қағида бойынша милитаризмге қарсы болды.
Marie Douglas faced extreme financial distress, so much so that only the generosity of the Edgeborough headmaster Mr. James permitted Douglas to attend school in 1930–1931, his last year there. Douglas sat in 1931 for the entrance examination to Christ's Hospital, where education was free and there was monetary assistance to cover all other costs. He was accepted, and joined Christ's Hospital, near Horsham, in September 1931, studying there till 1938. It was at this school that his considerable poetic talent and artistic ability were recognised. So was his cavalier attitude to authority and property, which nearly led to expulsion in 1935 over a purloined training rifle. In surprising contrast, he excelled as a member of the school's Officers Training Corps, particularly enjoying drill, although he was philosophically opposed to militarism.
Университет
1935 жылы билікпен болған қақтығысынан кейін Дуглас мектепте тынығырақ және жемісті кезеңді бастады, онда ол оқуда да, спортта да көзге түсті. 1938 жылы ол Оксфордтағы Мертон колледжіне ашық стипендиямен қабылданды, онда тарих және ағылшын тілін оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері және белгілі ақын Эдмунд Блуден Мертонда оның жетекшісі болды, бірақ ол кітап жарық көрген кезде әскерде болған еді. Ол Сидни Кейс, Драммонд Эллисон, Джон Хит Стаббс және Филип Ларкин сияқты біршама кіші, бірақ замандас Оксфорд ақындарымен таныс болған жоқ, олар кейін танымал атанды. Оксфордта ол әдеби мұрагері болған Дж. К. Холлмен жақын дос болды. Оксфордта Дуглас дипломаттың қызы, Инченг немесе Бетти Сзе есімді мәдениетті қытай студентімен қарым-қатынасқа түсті. Оның оған деген сезімі соншалықты күшті болмады және ол оған тұрмысқа шығудан бас тартты. Инченг Дугластың өміріндегі өтелмеген махаббаты және оның ең жақсы лирикалық өлеңдерінің шабыты болды, кейін басқа әйелдермен, әсіресе Милена Гвитеррес Пеньямен қарым-қатынасқа түскеніне қарамастан.
After his bruising brush with authority in 1935, Douglas settled down to a less troubled and more productive period at school, during which he excelled both at studies and games, and at the end of which he won an open exhibition to Merton College, Oxford, in 1938 to read History and English. The First World War veteran and well known poet Edmund Blunden was his tutor at Merton, although by the time that volume appeared he was already in the army. He does not seem to have been acquainted with somewhat junior but contemporary Oxford poets such as Sidney Keyes, Drummond Allison, John Heath Stubbs and Philip Larkin, who would make names for themselves. At Oxford, he was good friends with J. C. Hall who became his literary executor. At Oxford, Douglas entered a relationship with a sophisticated Chinese student named Yingcheng, or Betty Sze, the daughter of a diplomat. Her own sentiments towards him were less intense, and she refused to marry him. Yingcheng remained the unrequited love of Douglas's life and the source of his best romantic verse, despite his involvements with other women later, most notably Milena Guiterrez Penya.
Әскери қызмет
Соғыс жарияланғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, ол ат әскері полкіне қосылу ниетімен әскерге шақыру орталығына келді, бірақ қызмет етуге асыққан көптеген адамдар сияқты, оған күтуге тура келді. 1940 жылдың шілдесінде ғана ол оқуын бастады. Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжін бітірген соң, 1941 жылдың 1 ақпанында Рипондағы 2-Дербишир еоманриясына офицер болып тағайындалды. 1941 жылдың шілдесінде Таяу Шығысқа жіберілді және Ноттингемшир (Шервуд Рейнджерс) еоманриясына ауыстырылды. Алғашқыда Каир мен Палестинада қызмет еткен ол, екінші Эль-Аламейн шайқасы басталғанда, Эль-Аламейннен жиырма шақырым қашықтықтағы штабта камуфляж офицері болып қалды. Полк капелланы капитан Лесли Скиннер оны "алдыңғы беткейдегі 102 биіктігінде" қайтыс болған жеріне жақын, қоршаудың ішінде жерледі. Соғыстан кейін жақын арада оның денесі Тилли-сюр-Сеулл әскери зиратына (Байодан оңтүстікке қарай 14 шақырым) 1-ші учаскедегі Е қатарының 2-ші қабіріне қайта жерленді.
Within days of the declaration of war he reported to an army recruiting centre with the intention of joining a cavalry regiment, but like many others keen to serve he had to wait, and it was not until July 1940 that he started his training. After attending the Royal Military College, Sandhurst, he was commissioned on 1 February 1941 into the 2nd Derbyshire Yeomanry at Ripon. He was posted to the Middle East in July 1941 and transferred to the Nottinghamshire (Sherwood Rangers) Yeomanry. Posted initially at Cairo and Palestine, he found himself stuck at headquarters twenty miles behind El Alamein as a camouflage officer as the Second Battle of El Alamein began. The regimental chaplain Captain Leslie Skinner buried him by a hedge, close to where he had died on "forward slopes point 102". Shortly after the war his remains were reburied at Tilly sur Seulles War Cemetery (14 km south of Bayeux) in plot 1, row E, grave number 2.
Ойнаңыз
Оуэн Шиерстің жазған «Unicorns, almost» атты Дуглас пен оның еңбектері туралы бір актерлік пьеса 2018 жылдың мамыр айында Хей фестивалінде тұңғыш рет көрсетілді.
A one man play about Douglas and his work, entitled Unicorns, almost, written by Owen Sheers, premiered at the Hay Festival in May 2018.