Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз жазушысы 1815–1896 жж.
French writer 1815–1896
Арсен Гусае (28 наурыз 1815 – 26 ақпан 1896) – француз романисті, ақын және әдебиет қайраткері. Оның 1879 жылғы «Жан тағдыры» атты кітабы адам терісімен мұқапталғандығымен ерекше.
Arsène Houssaye (28 March 181526 February 1896) was a French novelist, poet and man of letters. His 1879 book Des destinées de l'âme is notable for having been bound in human skin.
Өмірбаян
Хаусае Лаон маңындағы Брюерде (Эн) дүниеге келді; оның бастапқы тегі Хаусет болды. 1832 жылы ол Парижге келді, ал 1836 жылы екі роман жариялады: «Көк лотостың тәжі» және «Күнәкар». Парижде оның Жюль Жанн мен Теофил Готье сияқты көптеген достары болды, сондай-ақ ол Жюль Сандомен бірлесіп еңбек етті. Ол «Фламанд және голланд суреттамасының тарихы» (1846) еңбегінде өнер сыншысы ретінде танылды; «Вальер қызы мен Монтеспан ханымы» (1860) және «XVIII ғасыр портреттерінің галереясы» (1844) шығармаларында жартылай тарихи очерктер жазды; «Вольтер патша» (1858) және француз академиясына сайланудан құр қалған белгілі тұлғалар туралы әйгілі сатирикалық «Француз академиясының қырқы бірінші креслосының тарихы» (1855) еңбектерін жариялады; «Комедия актері» (1857) пьесасын, «Жиырма жылдық симфония» (1867), «Жүз бір сонет» (1873) және тағы басқаларын жазды; сонымен қатар «Еваның қыздары» (1852) және көптеген басқа романдарды жариялады. Қабірдегі тақташа, оның мәйітінің Леонардоныкі екеніне күмән тудырады, олар тек «болжамды» деп көрсетеді. 2016 жылы ДНК-тестілеу жүргізіліп, оның нәтижелері 2019 жылы күтілуде. Оның «Құпиялары, жарты ғасырлық естеліктер» атты еңбегі 1885–91 жылдары жарық көрді. Сондай-ақ, J. Lemaître-дің «Арсен Хаусае» (1897) кітабын және библиографияны қараңыз. Ол Парижде қайтыс болды. Оның ұлы Генрих белгілі тарихшы болды.
Houssaye was born in Bruyères (Aisne), near Laon; his original surname was Housset. In 1832 he found his way to Paris, and in 1836 he published two novels, La Couronne de bleuets and La Pécheresse. He had many friends in Paris, among them Jules Janin and Théophile Gautier, and he wrote in collaboration with Jules Sandeau. He produced art criticism in L'Histoire de la peinture flamande et hollandaise (1846); semi historical sketches in Mlle de la Vallière et Mme de Montespan (1860) and Galerie de portraits du XVIII siècle (1844); literary criticism in Le Roi Voltaire (1858) and his famous satirical Histoire du quarante et unième fauteuil de l'Académie française, dealing with notables who failed of election to the French Academy (1855); drama in his Comédiennes (1857); poetry in his Symphonie de vingt ans (1867), Cent et un sonnets (1873), etc. ; and novels, Les Filles d'Eve (1852) and many others. Reflecting doubts about the attribution, a plaque above the tomb states that the remains are only "presumed" to be those of Leonardo. In 2016, it was announced that DNA tests were to be conducted to investigate the veracity of the attribution, with results expected in 2019. His Confessions, souvenirs d'un demi siècle appeared in 1885–91. See also J. Lemaître, Arsène Houssaye (1897), with a bibliography. He died in Paris. His son Henry was a noted historian.