Француздық легитимистер: Бурбон әулетінің мұрагерлері

Кіріспе

Француздық роялистік фракция

Легитимистер — 1830 жылғы шілде революциясында құлатылған Бурбон әулетінің ең үлкен тармағының ұрпақтарының француз тәжінің династиялық мұрагерлік құқығын қабылдайтын роялистер. Олар 1830–1848 жылдардағы шілде монархиясының талаптарын қабылдамайды, ол Орлеан герцогы Луи Филиппті, Бурбон әулетінің Орлеандық кадет тармағының басшысын таққа отырғызды, ол тақтан тайдырылып, отбасымен бірге жер аударылды. 1814 жылғы Бурбон әулетінің қайта орнатылуы кезінде ультрароялистер қозғалысынан кейін легитимистер Франциядағы үш негізгі оңшыл фракцияның біріне айналды, олардың ерекшелігі контрреволюциялық көзқарастары болды. Тарихшы Рене Ремондтың сөзіне сәйкес, оңшылдардың тағы екі фракциясы — орлеанистер мен бонапартистер. Легитимистер саликалық заңға негізделген мұрагерлік ережелерінің Франция патшасының заңды мұрагерін анықтайтынына сенеді. Легитимистердің заңды деп мойындаған соңғы билеуші патшасы Карл X болды, ал оның мұрагерлері 1883 жылы немересі Генри, Монтизон графының қайтыс болуымен тоқтатылды. Осы дәстүрлі ережелерге сәйкес таққа ең жақын мұрагер Испанияның немересі Филипп V арқылы Людовик XIV-тен тараған Инфанте Хуан, Монтизон графы болды. 1883 жылдан бері барлық француз легитимистік талапкерлері испан патша әулетінің мүшелері болғандығы, олардың Людовик XIV-тен тікелей аталық тегі 1936 жылдан бері күмәнді екендігі және Филипп V-тің Утрехт шартында өзі және оның еркек мұрагерлері үшін француз тәжіне деген талаптан бас тартқандығы легитимизм үшін маңызсыз; алайда, бұл фактілер басқа француз монархистерін Орлеан әулетін қолдауға итермеледі, егер Филипптің мұрагерлері мұрагерлік тізімінен шығарылса, немесе Бонапарт отбасын қолдауға. Қазіргі легитимист талапкері — Анжу герцогы Людовик, Испания королі Альфонсо XIII-нің үлкен әкесінің немересі, оның әулеті физикалық кемістігі, саяси міндеттемелері және Анжу және Сеговия герцогы Жактың моргандық некесі салдарынан испан мұрагерлігінен шығарылды.

The Legitimists are royalists who adhere to the rights of dynastic succession to the French crown of the descendants of the eldest branch of the Bourbon dynasty, which was overthrown in the 1830 July Revolution. They reject the claim of the July Monarchy of 1830–1848 which placed Louis Philippe, Duke of Orléans, head of the Orléans cadet branch of the Bourbon dynasty, on the throne until he too was dethroned and driven with his family into exile. Following the movement of Ultra royalists during the Bourbon Restoration of 1814, Legitimists came to form one of the three main right wing factions in France, which was principally characterized by its counter revolutionary views. According to historian René Rémond, the other two right wing factions were the Orléanists and the Bonapartists. Legitimists believe that the traditional rules of succession, based on the Salic law, determine the rightful King of France. The last ruling king whom legitimists acknowledge as legitimate was Charles X, and when the line of his heirs became extinct in 1883 with the death of his grandson Henri, Count of Chambord, the most senior heir to the throne under these traditional rules was Infante Juan, Count of Montizón, a descendant of Louis XIV through his grandson Philip V of Spain. The fact that all French Legitimist claimants since 1883 have been members of the Spanish royal dynasty, the allegation that their patrilineal descent from Louis XIV has been in question since 1936, and the belief that Philip V renounced claims to the French throne for himself and his heirs male in the Treaty of Utrecht, are all irrelevant to Legitimism; however, these facts have prompted other French monarchists to pivot to support of the Orléans line, who would be next in the traditional line of succession if Philip's heirs were excluded, or support to the Bonaparte family. The current Legitimist pretender is Prince Louis, Duke of Anjou, the senior great grandson of Alfonso XIII of Spain by male primogeniture, whose line was excluded from the Spanish succession due to the physical disability, political commitments, and morganatic marriage of Prince Jacques, Duke of Anjou and Segovia.

Бурбондық реставрация (1814-1830)

1814 жылы Бурбон реставрациясынан кейін, қатаң шектелген санақ сайлау құқығы 1815–1816 жылдары («табылмаған палата») және 1824–1827 жылдары депутаттар палатасына ультрароялистердің көпшілігін жіберді. Корольден де роялистер (плюс royalistes que le roi) ретінде танылған ультрароялистер Людовик XVIII (1815–1824) және Карл X (1824–1830) тұсында басым саяси күш болды. Олар Людовик XVIII-нің конституциялық монархиясына және монархтың билігінің шектелуіне қарсы болды, және Ескі тәртіпті қайта орнатуға, француз революциясының либералдық, республикалық және демократиялық идеяларын жоюға ниеттенді. Людовик XVIII Ескі тәртіпті халыққа қабылдатар ету үшін жұмсартуға тырысса, ультрароялистер 1830 жылғы шілде революциясынан кейін Орлеандық тармақты таққа отырғызып, оларды жеке өмірге қайтарғаннан кейін де толыққанды қалпына келтіру арманынан ешқашан бас тартпады. Реставрация кезінде олардың маңыздылығы көбінесе оларға артықшылық берген сайлау заңдарымен байланысты болды (бір жағынан мұрагерлік мүшелерден тұратын Лордтар палатасы, екінші жағынан шамамен 100 000 сайлаушыға мүмкіндік берген, өте шектеулі санақ бойынша сайланған Депутаттар палатасы). Людовик XVIII-нің алғашқы министрлері, соның ішінде Шарль Морис де Тальеран-Перигор, Арман Эммануэль де Виньеро дю Плесси, Ришелье герцогі және Эли, Деказ герцогі, ультрароялистер басымдық танытқан палатамен ауыстырылды. Людовик XVIII ақырында осы хаостық жиынды таратуға шешім қабылдады, бірақ оларды алмастырған жаңа либералдарды басқару да оңай болған жоқ. 1820 жылы Шарль Фердинанд, Берри герцогі, граф д’Артуаның ультрареакциялық ұлы (Людовик XVIII-нің інісі және болашақ Карл X) қаза болғаннан кейін және Ришелье билік еткен қысқа уақыттан кейін ультрароялистер Жан Баптист де Вилле басшылығымен қайтадан үкіметке оралды. 1824 жылы орташа көзқарасты ұстанған Людовик XVIII-нің қайтысы ультрароялистер фракциясын күшейтті. 1825 жылдың қаңтарында Вилле үкіметі қасиетті ыдыстарды ұрлауды (қасиетті нанмен немесе одан без) өлім жазасымен жазалайтын антисакралиялық заңды қабылдады. Бұл анахронистік заң (Жан Ноэль Жанненеге сәйкес) ақырында қолданылмады (бірер-бір ұсақ мәселеден басқа) және Луи Филипп билігінің алғашқы айларында (1830–1848) жойылды. Ультрароялистер радикалдарды жазалайтын соттар құруды және баспасөзді шектеу туралы заңдар қабылдауды да қалаған. 1830 жылғы шілде революциясы Бурбондарды көбірек либералды Орлеандық тармағымен алмастырғаннан кейін ультрароялистердің ықпалы төмендеді, бірақ ол кем дегенде 1877 жылғы 16 мамырдағы дағдарысқа және 1879 жылға дейін сақталды. Олар өз көзқарастарын жұмсартты және Бурбон әулетін қалпына келтіруді басты мақсатына айналдырды. 1830 жылдан бастап олар легитимистер деп аталды.

Following the Bourbon Restoration in 1814, a strongly restricted census suffrage sent to the Chamber of Deputies an Ultra royalist majority in 1815–1816 (la Chambre introuvable) and from 1824 to 1827. Known to be more royalist than the king (plus royalistes que le roi), the Ultras were the dominant political faction under Louis XVIII (1815–1824) and Charles X (1824–1830). Opposed to the constitutional monarchy of Louis XVIII and to the limitation of the sovereign's power, they hoped to restore the Ancien Régime and cancel the liberal, republican and democratic ideas of the French Revolution. While Louis XVIII hoped to moderate the restoration of the Ancien Régime to make it acceptable to the population, the Ultras would never abandon the dream of an integral restoration, even after the 1830 July Revolution which set the Orléanist branch on the throne and sent the Ultras back to private life in their country chateaux. Their importance during the Restoration was in part due to electoral laws which largely favored them (on one hand a Chamber of Peers composed of hereditary members and on the other a Chamber of Deputies elected under a heavily restricted census suffrage which permitted approximately 100,000 voters). Louis XVIII's first ministers, who included Charles Maurice de Talleyrand Périgord, Armand Emmanuel de Vignerot du Plessis, duc de Richelieu and Élie, duc Decazes, were replaced by the Chambre introuvable dominated by the Ultras. Louis XVIII finally decided to dissolve this chaotic assembly, but the new liberals who replaced them were no easier to govern. After the 1820 assassination of Charles Ferdinand, Duke of Berry, the ultra reactionary son of the comte d'Artois (Louis XVIII's brother and future Charles X) and a short interval during which Richelieu governed, the Ultras were back in government headed by the Jean Baptiste de Villèle. The death in 1824 of the moderate Louis XVIII emboldened the Ultra faction. In January 1825, Villèle's government passed the Anti Sacrilege Act which punished by death the theft of sacred vessels (with or without consecrated hosts). This anachronistic law (according to Jean Noël Jeanneney) was in the end never applied (except on a minor point) and repealed in the first months of Louis Philippe's reign (1830–1848). The Ultras also wanted to create courts to punish radicals and passed laws restricting the press. After the 1830 July Revolution replaced the Bourbons with the more liberal Orléanist branch, the Ultras' influence declined, although it survived until at least the 16 May 1877 crisis and 1879. They softened their views and made the restoration of the House of Bourbon their main aim. From 1830 on, they became known as Legitimists.

Шілде монархиясы тұсындағы легитимистер (1830-1848)

1830-1848 жылдардағы шілделік монархия кезінде, кіші Орлеандық тармақ таққа отырғанда, легитимистер саяси жағынан ықпалсыз қалды, көптегендері белсенді саяси өмірден шығып кетті. 1844 жылға дейін жағдай Бурбон әулетінің мұрагері кім екені туралы пікірталаспен күрделенді, себебі Карл X және оның ұлы, дофин Луи Антуан 1830 жылғы революция кезінде Карлдың кіші немересі, Шамбор графы Генриге құрмет көрсетіп, тақтан бас тарды. Карл X және оның ұлы 1836 және 1844 жылдары қайтыс болғанға дейін көптеген легитимистер оларды Шамбордан бұрын заңды патша деп мойындады.

Екінші республика мен Екінші империяның легитимистері (18481871)

1848 жылы король Людовик Филипп I-нің құлауы легитимистік позицияны нығайтты. Шамбордың баласыздығы легитимистердің ықпалын әлсіреткенімен, олар Екінші Республика кезінде қайтадан саяси маңызға ие болды. Легитимистер орлеандықтармен бірігіп, 1849 жылғы мамыр сайлауларынан бастап 1851 жылғы 2 желтоқсандағы Бонапарттың төңкерісіне дейін парламентте үстемдік құрған «Тәртіп» партиясын құрды. Олар 1848 жылғы желтоқсаннан 1849 жылғы қарашаға дейін Одилон Барроның министрлігінде маңызды рөл атқарды және 1850 жылы католик шіркеуін қайтадан орта білім беру жүйесіне енгізген Фаллу заңын қабылдауда сәттілікке жетті. Осы кезеңде монархияны қалпына келтірудегі ортақ мақсаттары үшін орлеандықтармен бірігу мүмкіндігі талқыланды. Бұл перспектива Луи Филипптің бірнеше ұлдарын Шамборды қолдауға итермеледі, бірақ бірігу жоспары іске аспады және 1850 жылдан кейін екі партия қайтадан жарылды. Ең адал орлеандықтар Луи Филипптің үшінші ұлы, Жоинвиль князі Франсуа д’Орлеанды президенттікке кандидат ретінде қолдады, ал легитимистер көбінесе Луи Наполеон Бонапарттың екінші мерзімге түсуіне жағдай жасады. Бонапарттың амбицияларын қолдағандарына қарамастан, олар 1851 жылдың соңында жалпы сайлау құқығын қайта орнату жоспарына қарсы шықты және олардың басшылары, орлеандықтар сияқты, Бонапарттың төңкерісі кезінде тұтқындалды. Екінші Империя кезеңінде легитимистер тағы да белсенді саяси өмірден шеттетілді.

Үшінші республикадағы легитимистер (18711940)

Дегенмен, легитимистер элиталық пікірлер ішінде маңызды партия болып қала берді, қалған Ансиан Режим аристократиясының көпшілігінің қолдауына ие болды. 1870 жылы Парижді қоршаудан және 1871 жылы Париж коммунасынан кейін легитимистер соңғы рет саяси беделге ие болды. 1871 жылы 8 ақпанда өткен, жалпы еркектік сайлау құқығымен жүргізілген сайлауда Ұлттық Ассамблея провинциялар қолдаған роялистік көпшілікке ие болды, ал барлық париждік депутаттар республикашыл болды. Бұл жолы легитимистер Орлеандықтармен бірігу бағдарламасында келісе алды, себебі Шамбордың баласыз өлуінің ықтималдығы артып келе жатқан еді. Либералды Орлеандықтар Шамборды патша ретінде мойындауға келісті, ал өзін Париж графы, принц Филипп (1838–1894) деп атаған Орлеандықтардың мұрагері Шамборды француз корольдік үйінің басшысы ретінде мойындады. Қарсылығында, Ассамблеядағы легитимистер Шамбор баласыз қайтыс болған жағдайда Филипп д’Орлеан оның орнын басатынына келісті. Алайда, француз монархизмі үшін Шамбордың Францияның үш түсті туын қабылдаудан бас тартуы және Ансиан Режимнің символы – флер-де-лис тастауы 1883 жылы қайтыс болғанға дейін монархияны қалпына келтіруді мүмкінсіз етті, сол кезде монархистер парламенттік көпшілігін 1877 жылғы 16 мамырдағы дағдарыс салдарынан ұзақ бұрын жоғалтқан еді. Шамбордың өлімі Францияда легитимистердің саяси күшін жойды. Синисттердің әсерінен консерваторлардың көпшілігі үшінші республика кезінде өзін оңшыл деп атаудан тартынды, себебі бұл термин контрреволюциямен және республикаға қарсы сезімдермен байланысты болды және 1900 жылдарға қарай реакциялық топтарға ғана тән болды. 1893 жылы, Шамбордың өлімінен кейін, он жыл бұрын республикаға қосылған легитимистер өзін «Конституциялық немесе Республикалық оң» деп атады. Алайда, олар 1899 жылы өздерінің атын өзгертті және 1902 жылғы сайлауға «Либералды әрекет» деген атпен қатысты. 1910 жылға қарай, оңшыл екенін ашық мойындаған жалғыз топта ностальгиялық роялистер ғана болды, ал 1924 жылдан бастап «оңшыл» термині парламенттік оңшылдардың сөздігінен іс жүзінде жоғалып кетті. Осы кезде легитимистердің басым көпшілігі өздерінің елдік сарайларына қайтып, саяси аренадан бас тартты. «Француздық әрекеті» (Action française) 1930 жылдар бойында ықпалды қозғалыс болып қалып келді, бірақ монархияны қалпына келтіруге қатысты олардың мақсаттары ескі легитимистердің көзқарастарынан және Шарль Моррастың католицизмді пайдалануынан мүлдем өзгеше болды. Осылайша, легитимистер 1920 және 1930 жылдардағы саяси оқиғаларға, әсіресе 1934 жылғы 6 ақпандағы төтенше оңшыл лигалар ұйымдастырған тәртіпсіздіктерге аз қатысты. Роялистік аристократтар өзін фашизм мен нацизмнің пайда болған қозғалыстарының әсеріне түскен жаңа ультра оңшылдардан анық ажыратты. Алайда, легитимистер Морраспен бірге 1940 жылғы Франция шайқасынан кейін үшінші республиканың құлауын құдайдан келген жақсылық деп тойлады және олардың көпшілігі Филипп Петанның Виши үкіметіне кірді, оккупацияланған Францияда реакциялық бағдарламаны енгізуге алтын мүмкіндік деп қарады.

Nevertheless, the Legitimists remained a significant party within elite opinion, attracting the support of the larger part of the remaining Ancien Régime aristocracy. After the Siege of Paris in 1870 and the 1871 Paris Commune, the Legitimists returned one final time to political prominence. The 8 February 1871 election, held under universal manhood suffrage, gave the National Assembly a royalist majority supported by the provinces while all the Parisian deputies were republican. This time the Legitimists were able to agree with the Orléanists on a program of fusion largely because of the growing likelihood that the Chambord would die without children. The liberal Orléanists agreed to recognize Chambord as king and the Orléanists claimant himself Prince Philippe, Count of Paris (1838–1894) recognized Chambord as head of the French royal house. In return, Legitimists in the Assembly agreed that should Chambord die childless, Philippe d'Orléans would succeed him as king. Unfortunately for French monarchism, Chambord's refusal to accept the tricolor as the flag of France and to abandon the fleur de lys, symbol of the Ancien Régime, made restoration impossible until after his death in 1883, by which time the monarchists had long since lost their parliamentary majority due to the 16 May 1877 crisis. The death of Chambord effectively dissolved the Legitimists as a political force in France. Affected by sinistrisme, few conservatives explicitly called themselves right wing during the Third Republic as it became a term associated with the counter revolution and anti republican feelings and by the 1900s was reserved for reactionary groups. Those Legitimists who had rallied to the Republic in 1893, after Chambord's death ten years before still called themselves Droite constitutionnelle or républicaine (Constitutional or Republican Right). However, they changed their name in 1899 and entered the 1902 elections under the name Action libérale (Liberal Action). By 1910, the only group which openly claimed descent from the right wing gathered only nostalgic royalists and from 1924 on the term right wing practically vanished from the parliamentary right's glossary. By this time, the vast majority of Legitimists had retired to their country chateaux and abandoned the political arena. Although the Action française (French Action) remained an influential movement throughout the 1930s, its motivations for the restoration of monarchy were quite distinct from older Legitimists' views and Charles Maurras' instrumental use of Catholicism set them at odds. Thus, Legitimists participated little in the political events of the 1920s and 1930s, in particular in the 6 February 1934 riots organized by far right leagues. The royalist aristocrats clearly distinguished themselves from the new ultra right which was influenced by the emerging movements of fascism and Nazism. However, Legitimists joined Maurras in celebrating the fall of the Third Republic after the 1940 Battle of France as a divine surprise and many of them entered Philippe Pétain's Vichy administration, seeing a golden opportunity to impose a reactionary program in occupied France.

Виши тұсындағы және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі легитимистер (19401989)

Француздық роялизм Екінші дүниежүзілік соғыста және одан кейін маңызсыз күйге түсті. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін көптеген француз консерваторлары мен оңшылдардың өкілдері корольдік мұрагерлікке үміттенсе, консервативтік қозғалыстар соғыс кезінде және одан кейін бұл платформадан бас тартты. Шарль де Гольдің оңшыл галлизмі монархияны ашық түрде жоққа шығарды, ал оңшыл ұйымдар ескі аристократиялық элитаны сыйламайтын. Тарихшы Рене Ремондтың Франциядағы оңшыл фракцияларды зерттеуіне сәйкес, легитимистер Виши режимін жақтап, бірақ Виши үкіметінен көптеген жеңістерге ие болмады, ал режим аристократияға оралудың орнына католик дәстүрлілігін баса назар аударды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін легитимизм бірнеше себептерге байланысты қайта жанданды. 1946 жылы Капетия әулетінің аға мұрагері, Сеговия герцогы Инфанте Хайме, Испания королі Альфонсо XIII-нің ең үлкен баласы, 13 жыл бұрын саңыраулығына байланысты Испания тағынан бас тартқан, Анжу герцогы деген құрметті атақты алды. Герве Пинотео сияқты тарихшылардың, Ги Огэ мен Стефан Риаль сияқты құқықтанушылардың немесе Патрик Ван Керребрук сияқты генеалогтардың Орлеанистердің тезистеріне қарсы академиялық еңбектері белгілі бір резонанс тудырды. Париж графы Анри д’Орлеанның, әсіресе генерал де Гольге, Алжирдің тәуелсіздігіне және Франсуа Миттеранға қатысты ұстанымдары кейбір роялистерді таң қалдырды. 1987 жылғы Капетия мыңжылдығында Капетия әулетінің сол кездегі аға мұрагері, Анжу және Кадис герцогы Альфонсо де Бурбон, аталған Инфанте Хаймедің үлкен ұлы, көптеген еске алу шараларын өткізу арқылы танымал болды. Капетия мыңжылдығынан кейін Тьерри Ардиссон сияқты медиа тұлғалары легитимистік идеяларды насихаттады. 1975 жылы Испания королі Хуан Карлос I таққа отырғаннан бері Капетия әулетінің аға мұрагерлері Испания тағына таласқан жоқ. Легитимист мұрагерінің 1987 жылы француз азаматтығы болғаны (оның анасы француз болғандықтан туғаннан бастап) және оны ұлына (қазіргі мұрагерге) бергені Орлеанистердің жақтастарының кейбір аргументтерін ескірген етті. Рене Ремондтың сөзіне сәйкес, Марсель Лефеврдің 1970 жылы құрылған Қасиетті Пий X қоғамы легитимистік қозғалыспен ортақ белгілерге ие. Дегенмен, легитимизм – күші таусылған күш.

French royalism largely receded to irrelevance in World War II and beyond. While before World War II, many French conservatives and other members of the right also harbored royalist aspirations, conservative movements dropped this platform during and after the war. Charles de Gaulle's center rightist Gaullism explicitly repudiated monarchism, and far right organizations disdained the old aristocratic elite. According to historian René Rémond's studies of right wing factions in France, Legitimists strongly supported the Vichy regime; nevertheless, they received little from the Vichy government, and the regime emphasized Catholic traditionalism rather than a return to aristocracy. Legitimism revived after the Second World War for several reasons. In 1946, the senior Capetian heir, Infante Jaime, Duke of Segovia, the eldest surviving son of King Alfonso XIII of Spain, whom 13 years earlier had renounced his rights to the throne of Spain on account of his deafness, took up up the courtesy title of Duke of Anjou. The academic work of historians like Hervé Pinoteau, jurists like Guy Augé and Stéphane Rials or genealogists like Patrick Van Kerrebrouck challenging the Orléanist theses have received a certain response from the public. The positions taken by Henri d'Orléans, Count of Paris, in particular in favor of General de Gaulle, Algerian independence and François Mitterrand shocked certain royalists. During the Capetian millennium of 1987, the then senior Capetian heir, Alfonso de Bourbon, Duke of Anjou and Cadiz, elder son of the aforementioned Infante Jaime, made himself known by presiding over numerous commemorative ceremonies. In the wake of the Capetian millennium, media personalities like Thierry Ardisson popularized legitimist conceptions. Since the accession of King Juan Carlos I of Spain in 1975, the senior Capetian heirs have not laid claim to the throne of Spain. The legitimist suitor having had French nationality (which he had had since birth, having a French mother) in 1987, and having passed it on to his son (the current suitor), certain arguments of the partisans of Orléans would have become obsolete. According to René Rémond, Marcel Lefebvre's Society of Saint Pius X, founded in 1970, shares aspects with the Legitimist movement. Nevertheless, Legitimism is a largely spent force.

Испаниялық бурбон

Заңдылықты жақтаушылардың қалдығы, Blancs d'Espagne (Испанияның ақтары) деп белгілі, Филипп V-тің француз тағынан бас тартуын өкілеттік шегінен тыс және француз монархиялық заңының негізгі қағидаларына қайшы деп есептеп, 1883 жылдан бастап Бурбондардың ең үлкен тармағының құқықтарын сақтады, олар Карлисттік испан тағына үміткер болып табылды. Бұл топ бастапқыда өте шағын болды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін кеңейе бастады, себебі Орлеандық үміткер Генри, Париж графының саяси солшылдығы және Карлисттік еркек желісінің тоқырауынан кейін ескі желінің талапкерлерінің белсенді әрекеттері – Испанияның Альфонсо XIII-нің мұрагер емес екінші ұлы, Сеговия герцогы Хайме, және оның ұлы Анжу герцогы Альфонс – заңдылықты жақтаушылардың қолдауын қамтамасыз етуге тырысты. Нәтижесінде, 1980 жылдарға қарай ескі желі өз жақтастары үшін «Заңдылықты жақтаушылар» деген саяси атауын толыққанды қайта иеленді. Испанияда туған Анжу герцогы Людовик – француз заңдылықты жақтаушыларының Францияның заңды королі деп санайтын Бурбон, оны Людовик XX деп атайды. 1987 жылы Орлеандық мұрагер (және басқа Бурбондар, бірақ ескі тармақтың ешқайсысы емес) Луи Альфонстың Анжу титулын пайдалануына және Францияның қарапайым гербін пайдалануын тоқтатуға талап етуға тырысты, бірақ 1989 жылғы наурызда француз соттары бұл істі қарау құзыретінің болмауына байланысты қабылдамады (соттар талаптардың мәнін қарастырмады). Ол әкесінің анасы арқылы француз азаматы болып табылады және Капе әулетінің заңды түрдегі ең жоғары өкілі ретінде кеңінен танылады.

Сайлау нәтижесі

Бұл Франциядағы ұлттық сайлаулардағы легитимистік партиялардың нәтижелері. Сайлау жылыЖалпы дауыс саныЖалпы дауысқа қатысу пайызыЖалпы ұтқан орын саны+/-Лидер183128 27022,6Франсуа Рене де Шатобриан18344 2183,3Пьер Антуан Берриер18374 8553,2–Пьер Антуан Берриер18398 6554,3Пьер Антуан БерриерФранцияның Үшінші Республикасының Ұлттық Ассамблеясы1871Белгісіз (2-ші)?Аугуст Александр Дюкро1876332 4704,5Аугуст Александр Дюкро1877687 4228,5Аугуст Александр Дюкро