Arch bridge in central London
the bridge in Bristol
Воксхолл көпірі – Лондонның орталығында орналасқан, II* дәрежелі тізімде тұрған болатты және гранитті палубалық аркалық көпір. Ол Темза өзенін оңтүстік жағалаудағы Воксхолл мен солтүстік жағалаудағы Пимлико аралығында оңтүстік-шығыстан солтүстік-батысқа қарай кесіп өтеді. 1906 жылы ашылған бұл көпір, 1809 және 1816 жылдар аралығында Темзаның оңтүстік жағалауын жаңарту жобасының аясында салынған, бастапқыда Регент көпірі деп аталған, бірақ кейін Воксхолл көпірі деп өзгертілген бұрынғы көпірдің орнын басты. Көпір бұрын пароммен қызмет көрсететін өзеннің бір бөлігінде салынған. Көпірдің екі де нұсқасының құрылысы қиындықтарға толы болды, ал бірінші және екінші көпірлердің екеуі де бірнеше архитекторлардан бірнеше рет қайта жобалауды қажет етті. Бастапқы көпір – Темза өзені арқылы салынған алғашқы темір көпір, ол жеке компаниямен салынды және 1879 жылы мемлекеттік меншікке алынғанға дейін ақы төлемелі көпір ретінде жұмыс істеді. Сегіз жыл бойы салынған екінші көпір Лондонның алғашқы трамвай жолдарының бірі болды, ал кейіннен автобустарға арналған алғашқы екі жолдың біріне айналды. 1963 жылы көпірдің орнына жеті қабаттан тұратын дүкендер, кеңселер, қонақ үй бөлмелері және демалыс орындары бар заманауи құрылыс салу ұсынылды, бірақ жоспарлар шығындарға байланысты тоқтатылды. Жолдық схемаға және балюстрадаға енгізілген өзгерістерді есептемегенде, қазіргі көпірдің дизайны мен сыртқы түрі 1907 жылдан бері дерлік өзгерген жоқ. Бүгінде көпір Лондонның жол жүйесінің маңызды бөлігі болып табылады және А202 тас жолы мен Велосипедтік супермагистралі 5 (CS5) Темза арқылы өтеді.
Vauxhall Bridge is a Grade II* listed steel and granite deck arch bridge in central London. It crosses the River Thames in a southeast–northwest direction between Vauxhall on the south bank and Pimlico on the north bank. Opened in 1906, it replaced an earlier bridge, originally known as Regent Bridge but later renamed Vauxhall Bridge, built between 1809 and 1816 as part of a scheme for redeveloping the south bank of the Thames. The bridge was built at a location in the river previously served by a ferry. The building of both iterations of the bridge was problematic, with both the first and second bridges requiring several redesigns from multiple architects. The original bridge, the first iron bridge over the Thames, was built by a private company and operated as a toll bridge before being taken into public ownership in 1879. The second bridge, which took eight years to build, was the first in London to carry trams and later one of the first two roads in London to have a bus lane. In 1963 it was proposed to replace the bridge with a modern development containing seven floors of shops, office space, hotel rooms and leisure facilities supported above the river, but the plans were abandoned because of costs. With the exception of alterations to the road layout and the balustrade, the design and appearance of the current bridge has remained almost unchanged since 1907. The bridge today is an important part of London's road system and carries the A202 road and Cycle Superhighway 5 (CS5) across the Thames.
Өмірбаян
13 ғасырдың басында англо-нормандық жалдамалы әскер Фалькс де Бреоте сол кездегі бос батпақтарда, Оңтүстік Ламбетте, Уэстминстерден Темза өзенінің арғы бетінде сарай салды. 1223-24 жылдары де Бреоте және басқалары Генрих III-ге қарсы бүлік көтерді; Лондон мұнарасын басып алуға жасаған сәтсіз әрекеттен кейін де Бреотенің Англиядағы жерлері тәркіленді және ол Францияға, кейін Римге жер аударылды. Оның Ламбет сарайын қоршаған жерлер Фалкс залы, кейін Воксхолл деп аталды. 1661 жылы ашылған Жаңа көктем бақшалары (кейін Воксхолл бақшалары) саябағының маңындағы тұрғын үйлерді есептемегенде, Воксхоллдағы жер 19 ғасырға дейін сиреп қоныстанды. 1806 жылы Ральф Додд Темзаның оң жағалауын дамыту үшін, Хайд-парк бұрышынан Кеннингтон мен Гринвичке дейін жаңа үлкен жол салу арқылы жоспар ұсынды, бұл жол қолданыстағы Уэстминстер көпірінен жоғарырақ өтетін еді, бірақ заң жобасы қабылданбады. 1809 жылы Парламентке жаңа заң жобасы ұсынылды, ал Баттерси көпірінің иелері оны қабылдауға және өтемақы алуға келісті. Осы кірістен Vauxhall Bridge Company компаниясы Battersea Bridge иелеріне жаңа көпірден түскен кірістің азаюына өтемақы төлеуге міндетті болды. Джон Ренниге жаңа көпірді жобалау және салу тапсырылды, жеті аркалы тас көпір мақұлданды. Ренни бастапқы тас жобасына қарағанда әлдеқайда арзан болатын он бір аралықтан тұратын темір көпірдің жаңа жобасын ұсынды. Уокердің баяндамасы жобаның екінші рет тоқтатылуына әкелді, ал Уокердің өзі тас тіректері бар тоғыз 78 фут (24 м) темір арканы жобалап, салуға тағайындалды, бұл Темза өзенінің үстінен салынған алғашқы темір көпір болды. 1816 жылдың 4 маусымында, құрылыс басталғаннан кейін бес жылдан астам уақыт өткен соң, көпір ашылды, бастапқыда Джордж, Уэльс принцінің құрметіне Регент көпірі деп аталды, бірақ көп ұзамай Воксхолл көпірі деп қайта аталды. Сонымен қатар, үлкен Миллбанк түрмесі көпірдің солтүстік жағында салынды, бұл тұрғын үйлер салуға кедеріс келтірді. 1844 жылдың қыркүйегінде көпшілік көпірге жиналып, Астли амфитеатрының клоуны Мистер Барридің қаздар сүйреген ваннада Воксхолл көпірінен Уэстминстер көпіріне жүзуін тамашалады. Метрополис көпірлері туралы 1877 жылғы заң (40 және 41 Vict. c. xcix) қабылданды, бұл Метрополитендік жұмыс басқармасына (МЖБ) Хаммерсмит көпірі мен Ватерлоо көпірі арасындағы Лондонның барлық көпірлерін сатып алуға және олардан жол ақысын алып тастауға мүмкіндік берді. Тіректер алынып тасталды, олардың орнына бір үлкен орталық арка орнатылды. Т. Г. Джексон көпірлердің дизайнын "билік иелерінің өнер мәселесіне деген толық бейжайлығының" белгісі деп сипаттады. Үлкен тас тіректерді салу жоспарлары оңтүстік тірек Эфра өзенін бөгейтіні анықталған кезде тоқтатылуға тиіс болды, бұл кезде өзен жер астына бұрылып, дауылдан қорғау үшін кәріз ретінде пайдаланылды және осы жерде Темзаға құйылатын еді. Эфра өзенін көпірдің солтүстігінде Темзаға қосылу үшін қайта бағыттау қажет болды. Негіздер мен тіректер салынғаннан кейін, өзен төселінің сазы осы жерде бетон көпірдің салмағын көтере алмайтыны анықталды. Гранит тіректер орнатылғаннан кейін, қолданыстағы тіректерге болаттан жасалған құрылысты салу туралы шешім қабылданды. Бини мен Морис Фицморис жобалаған және LCC инженерлері 437 000 фунт стерлинг (шамамен £) құнымен салған 809 фут (247 м) ұзындығы және 80 фут (24 м) ені бар құрылыс салынды. Жаңа көпір 1906 жылдың 26 мамырында, бес жыл кешігіп, Уэльс принці мен LCC төрағасы Эван Спайсердің төрағалығымен ашылды. Жаңа көпірдің құрылысын салуға келісімшарт алған Чарльз Уолл LCC-ге ағаштан жасалған уақытша көпір үшін 50 фунт төледі, ол ағаштан және 580 тонна металл сынығынан тұрады.
In the early 13th century, Anglo Norman mercenary Falkes de Breauté built a manor house in the then empty marshlands of South Lambeth, across the River Thames from Westminster. In 1223–24, de Breauté and others revolted against Henry III; following a failed attempt to seize the Tower of London, de Breauté's lands in England were forfeited and he was forced into exile in France and later Rome. The lands surrounding his Lambeth manor house continued to be known as Falkes' Hall, later Vauxhall. With the exception of housing around the New Spring Gardens (later Vauxhall Gardens) pleasure park, opened in around 1661, the land at Vauxhall remained sparsely populated into the 19th century, In 1806 a scheme was proposed by Ralph Dodd to open the south bank of the Thames for development, by building a new major road from Hyde Park Corner to Kennington and Greenwich, crossing the river upstream of the existing Westminster Bridge. and the bill was abandoned. In 1809 a new bill was presented to Parliament, and the proprietors of Battersea Bridge agreed to allow it to pass and to accept compensation. From these profits, the Vauxhall Bridge Company was obliged to compensate the proprietors of Battersea Bridge for any drop in revenue caused by the new bridge. John Rennie was commissioned to design and build the new bridge, and a stone bridge of seven arches was approved. Rennie submitted a new design for an iron bridge of eleven spans, costing far less than the original stone design. Walker's report led to the design being abandoned for the second time, and Walker himself was appointed to design and build a bridge of nine 78 feet (24 m) cast iron arches with stone piers, the first iron bridge to be built across the Thames. On 4 June 1816, over five years after construction began, the bridge opened, initially named Regent Bridge after George, Prince Regent, but shortly afterwards renamed Vauxhall Bridge. Meanwhile, the large Millbank Penitentiary was built near the northern end of the bridge, discouraging housing development. A large crowd also assembled on the bridge in September 1844 to watch Mister Barry, a clown from Astley's Amphitheatre, sail from Vauxhall Bridge to Westminster Bridge in a washtub towed by geese. The Metropolis Toll Bridges Act 1877 (40 & 41 Vict. c. xcix) was passed, allowing the Metropolitan Board of Works (MBW) to buy all London bridges between Hammersmith Bridge and Waterloo Bridge and free them from tolls. The piers were removed, replaced by a single large central arch. and T G Jackson describing the bridge designs as a sign of "the utter apparent indifference of those in authority to the matter of art". Plans to build large stone abutments had to be suspended when it was found that the southern abutment would block the River Effra, which by this time had been diverted underground to serve as a storm relief sewer and which flowed into the Thames at this point. The Effra had to be rerouted to join the Thames to the north of the bridge. After the construction of the foundations and piers it was then discovered that the clay of the riverbed at this point would not be able to support the weight of a concrete bridge. With the granite piers already in place, it was decided to build a steel superstructure onto the existing piers, and a superstructure 809 feet (247 m) long and 80 feet (24 m) wide was designed by Binnie and Maurice Fitzmaurice and built by LCC engineers at a cost of £437,000 (about £ in ). The new bridge was eventually opened on 26 May 1906, five years behind schedule, in a ceremony presided over by the Prince of Wales and Evan Spicer, Chairman of the LCC. Charles Wall, who had won the contract to build the superstructure of the new bridge, paid the LCC £50 for the temporary wooden bridge, comprising of timber and 580 tons of scrap metal.
Мүсіндік
Жаңа көпір қатаң функционалды дизайнмен салынды, және көптеген беделді сәулетшілер жаңа көпірді жобалаушы инженерлердің жобалау процесінде ешқандай сәулетшілермен кеңеспеуіне шағымданып, наразылық білдірді. Олардың үлкендігіне қарамастан, мүсіндер көпірді пайдаланушылардың назарына ілікпейді, себебі оларды көпірден емес, тек өзен жағалауынан немесе кемелерден өтетін кезде ғана көруге болады. Кристалл сарайының дизайнынан шабыттандырылып, оны «Кристалл көпірі» деп атау жоспарланған. Құрылымның өзі ауа кондицияланған шыны қабықпен жабылатын еді, сол кезде көрме орындарының жетіспеушілігі байқалды. Ұсыныстарға көптеген адамдар қызығушылық танытса да, Лондон округтік кеңесі құрылысқа жұмсалатын шамамен 7 миллион фунт стерлинг (£) құнына келісім бермеді, нәтижесінде жоба тоқтатылды. 1970-ші және 1980-ші жылдары аймақтағы бірнеше өнеркәсіп орындары жабылып, Воксхолл көпірінің оңтүстік жағындағы жерлер бірнеше қайта құру жобаларының сәтсіз аяқталуынан бос тұрды. Ең айқын жағдай 1979 жылы болды, сол кезде көпірдің оңтүстік жағындағы жердің иесі, Кит Уикенден депутаты, бұл жерді кең ауқымды қайта дамытуды ұсынды. Жобада кеңселер, 100 салтанатты пәтер және Тейт галереясының заманауи өнер жинағын көрсетуге арналған галерея болуы тиіс еді. Офистер 152 метрлік жасыл шыныдан жасалған мұнарада орналастырылу жоспарланған, оған «Жасыл алып» деген лақап ат қойылды, бірақ ол көп қарсылыққа ұшырады. Сол кездегі Қоршаған ортаны қорғау министрі Майкл Хеселтин жобаға рұқсат бермеді, ал жер бос қалды.
The new bridge was built to a starkly functional design, and many influential architects had complained about the lack of consultation from any architects during the design process by the engineers designing the new bridge. Despite their size, the statues are little noticed by users of the bridge as they are not visible from the bridge itself, but only from the river banks or from passing shipping. inspired by the design of the Crystal Palace, to be called the Crystal Span. The structure itself would have been enclosed in an air conditioned glass shell. which at this time was suffering from a severe shortage of display space. Despite much public interest in the proposals, the London County Council was reluctant to pay the estimated £7 million (£ in ) construction costs, and the scheme was abandoned. Following the closure of a number of the area's industries, in the 1970s and 1980s the land at the southern end of Vauxhall Bridge remained empty, following the failures of multiple redevelopment schemes. The most notable came in 1979 when Keith Wickenden MP, owner of the land at the immediate southern end of the bridge, proposed a large scale redevelopment of the site. The development was to contain of office space, 100 luxury flats and a gallery to house the Tate Gallery's modern art collection. The offices were to be housed in a 500 feet (152 m) tower of green glass, which was nicknamed the "Green Giant" and met with much opposition. The then Secretary of State for the Environment, Michael Heseltine, refused permission for the development and the site remained empty.