Роберт Лоуэлл: Американдық ақын өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық ақын (1917–1977)

Роберт Трейл Спенс Лоуэлл IV (//ˈloʊ.əl/; 1917 жылдың 1 наурызы – 1977 жылдың 12 қыркүйегі) – американдық ақын. Ол Бостондық брахман отбасында дүниеге келген, оның тамыры "Мейфлауэр" кемесіне дейін жетеді. Оның өлеңдеріндегі маңызды тақырыптар – оның өткен және қазіргі отбасы мүшелері. Бостонда өскені оның поэзиясына да әсер етті, көптеген өлеңдері Бостон және Жаңа Англия аймағында өрбиді. Әдебиет зерттеушісі Паула Хейз Лоуэллдің Жаңа Англияны, әсіресе ерте туындыларында, мифологиялық бейнеге айналдырғанын айтады. Лоуэлл: «Маған ең тікелей әсер еткен ақындар – Аллен Тейт, Элизабет Бишоп және Уильям Карлос Уильямс. Көріне бермейтін үйлесім! Бірақ Бишоптің Тейттің формализмі мен Уильямстың еркін өнері арасындағы байланыс екенін көруге болады», – деген еді. Лоуэлл формальды, өлшенген өлеңдерді де, еркін өлеңдерді де жазды; «Өмірді зерттеу» және «Жазулықтар» кітаптарындағы кейбір өлеңдері өлшенген және еркін өлеңдердің арасындағы белгілі бір шекарада болды. 1959 жылы жарық көрген «Өмірді зерттеу» кітабы 1960 жылғы Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алып, «жеке, отбасылық және психологиялық күрестерді ашық, тежеусіз талқылауға жаңа көңіл бөлгендігімен» конфессиялық поэзия қозғалысының маңызды бөлігі саналды. Дегенмен, Лоуэллдің көптеген туындылары, көбінесе қоғамдық және жеке өмірді біріктіретін, классикалық «конфессиялық поэзия» үлгісіне толыққанды сәйкес келмеді. Керісінше, Лоуэлл өзінің мансабында бірнеше ерекше стильдік тәсілдер мен формаларды қолданды. Ұлттық кітап сыйлығымен қатар, ол 1947 және 1974 жылдары Поэзия саласындағы Пулитцер сыйлығын, 1977 жылы Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің сыйлығын және 1947 жылы Ұлттық өнер және әдебиет институтының сыйлығын жеңіп алды. Ол «соғыстан кейінгі кезеңдегі ең маңызды американдық ақындардың бірі» деп есептеледі.

Отбасылық тарихы

Лоуэлл Массачусетс штатының Бостонында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің командирі Роберт Трейл Спенс Лоуэлл III және Шарлотта Уинслоу отбасында дүниеге келді. Лоуэллдер – Бостон брахмандарының әулеті, оның құрамында ақындар Эми Лоуэлл мен Джеймс Расселл Лоуэлл; дін қызметкерлері Чарльз Расселл Лоуэлл аға және Роберт Трейл Спенс Лоуэлл; Азамат соғысының генералы және соғыс батыры Чарльз Расселл Лоуэлл III (оның туралы Лоуэлл «Чарльз Расселл Лоуэлл: 1835–1864» атты өлеңін жазды); және федералды судья Джон Лоуэлл болды. Оның анасы АҚШ Конституциясына қол қойған Уильям Сэмюэл Джонсонның, кальвинист теологы Джонатан Эдвардстың (оның туралы Лоуэлл «Мырза Эдвардс және шыбық», «Джонатан Эдвардс Батыс Массачусетсте», «Таңғажайып өзгерістерден кейін» және «Ең жаман күнәкар» атты өлеңдерін жазды); пуритан уағыздаушысы және емшісі Энн Хатчинсонның; Роберт Ливингстонның (ол да Лоуэллдің әкесі тарапынан туысы); Массачусетс штатының екінші губернаторы Томас Дадлидің; және «Мейфлауэр» кемесімен келген Джеймс Чилтон мен оның қызы Мэри Чилтонның ұрпағы еді. Лоуэллдің ата-анасы Роберт Ливингстонның ұлы Филип Ливингстоннан тегін алып, алтыншы туыстар болып саналады. Протестантизмге толы отбасы тарихымен қатар, Лоуэллдің екі тарапында да көрнекті еврей ата-бабалары болды, ол олар туралы «Life Studies» еңбегінің ІІ бөлімінде («91 Revere Street») айтады. Әкесі тарапынан Лоуэлл 1812 жылғы соғыстағы сарбаз, кейін Киндерхук және Шенектади қалаларының мэрі болған майор Мордекай Майерстің (Лоуэллдің әкесінің үлкен ағасы Теодорус Бейли Майерстің әкесі) шөбересі еді. Ал анасы тарапынан ол Солтүстік Каролина штатының Рали қаласындағы неміс еврей Мордекай әулетінің ұрпағы болды, олар штат ішіндегі істерде белгілі болды.

Алғашқы жылдар

Лоуэлл жас кезінде зорлық-зомбылыққа бейімділік танытып, басқа балаларды қорлауға құмар болған. "91 Ривер-стрит" атты прозалық туындысында өзін 8 жарым жасар бала ретінде сипаттап, Лоуэлл өзін "ақыл-ойы шектеулі, нарциссистік, қарақшы" деп жазды. Жасөспірім кезінде Лоуэллдің достастары оған Шекспирдің зұлым кейіпкері Калибан мен тиран рим императоры Калигуланың есімдерімен "Кал" деген лақап ат қойды, және бұл лақап ат өмірі бойы онымен бірге болды. Лоуэлл кейінірек "Калигула" өлеңінде бұл лақапқа сіңірген мәнін айтты, ол алғаш рет "For the Union Dead" кітабында жарияланды, содан кейін "Notebook 1967–1968" кітабында қайта жаңартылған сонет түрінде қайта басылды. Лоуэлл жоғары білімін Массачусетс штатының Саутборо қаласындағы беделді St. Mark's School мектебінде алды. Ол жерде мектепте сабақ берген ақын Ричард Эберхартпен танысып, оның ықпалына ішкен. Сент-Марк қаласында ол өмір бойына дос болып қалған суретші Фрэнк Паркермен танысты, ол кейін Лоуэллдің көптеген кітаптарының мұқабаларында пайдаланған суреттерді жасады. Лоуэлл екі жыл Гарвард колледжінде оқыды. Гарвардта бірінші курс студенті болып оқып жүргенде ол Кембридждегі Роберт Фростқа барып, крест жорықтары туралы жазған ұзын өлеңіне пікір сұрады; Фрост Лоуэллге мәтінді қысқарту бойынша жұмыс істеуді ұсынды. Лоуэлл бір сұхбатында былай деп еске алады: "Менде Бірінші крест жорығы туралы үлкен ақындық өлең болды және оны менің түсініксіз қарындаш жазуыммен оған алып бардым, ол оның бір бөлігін оқыды да: 'Бұл тым созылған сияқты, солай емес пе?' деді. Содан кейін ол маған Китстің 'Гиперион' өлеңінің алғашқы нұсқасын оқыды, мен осының бәрін керемет деп ойладым". Гарвардта екі жыл оқығаннан кейін Лоуэлл бақытсыздыққа ұшырады, ал оның психиатры, сонымен қатар ақын болған Меррил Мур, Лоуэллге Гарвардтан демалыс алып, ата-анасынан алыстап, Мурдың досы, профессор-ақын Аллен Тейтпен бірге оқуды ұсынды. Аллен Тейт сол кезде Нэшвиллде тұрып, Вандербильт университетінде сабақ беріп жатқан. Лоуэлл бұл әрекетті "жастық шақтың ойсыздығының бір көрінісі" деп атады. Әке-шешесіне наразылық ретінде Лоуэлл епископалдықтан католицизмге көшті. Лоуэлл 1940 жылы Кенион университетін классика мамандығы бойынша бітіргеннен кейін Луизиана штатының университетінде ағылшын әдебиеті бойынша магистр дәрежесін алуға түсті және АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға дейін бір жыл ағылшын тілінен кіріспе курстарды оқытты.

As a youth, Lowell had a penchant for violence and bullying other children. Describing himself as an 8½ year old in the prose piece "91 Revere Street", Lowell wrote that he was "thick witted, narcissistic, thuggish". As a teenager, Lowell's peers gave him the nickname "Cal" after both the villainous Shakespeare character Caliban and the tyrannical Roman emperor Caligula, and the nickname stuck with him throughout his life. Lowell later referenced the nickname in his poem "Caligula", first published in his book For the Union Dead and later republished in a revised sonnet version for his book, Notebook 1967–1968. Lowell received his high school education at St. Mark's School, a prominent prep school in Southborough, Massachusetts. There he met and was influenced by the poet Richard Eberhart, who taught at the school, and as a high school student, Lowell decided that he wanted to become a poet. At St. Mark's, he became lifelong friends with Frank Parker, an artist who later created the prints that Lowell used on the covers of most of his books. Lowell attended Harvard College for two years. While he was a freshman at Harvard, he visited Robert Frost in Cambridge and asked for feedback on a long poem he had written on the Crusades; Frost suggested that Lowell needed to work on his compression. In an interview, Lowell recalled, "I had a huge blank verse epic on the First Crusade and took it to him all in my undecipherable pencil writing, and he read a little of it, and said, 'It goes on rather a bit, doesn't it?' And then he read me the opening of Keats's 'Hyperion', the first version, and I thought all of that was sublime." After two years at Harvard, Lowell was unhappy, and his psychiatrist, Merrill Moore, who was also a poet, suggested that Lowell take a leave of absence from Harvard to get away from his parents and study with Moore's friend, the poet professor Allen Tate who was then living in Nashville and teaching at Vanderbilt University. Lowell called the act "a terrible piece of youthful callousness". Partly in rebellion against his parents, Lowell converted from Episcopalianism to Catholicism. After Lowell graduated from Kenyon in 1940 with a degree in Classics, he worked on a master's degree in English literature at Louisiana State University and taught introductory courses in English for one year before the U. S. entered World War II.

Саяси қатысу

Лоуэлл Екінші дүниежүзілік соғыста саналы түрде әскери қызметтен бас тартқан және Коннектикут штатындағы Дэнбери федералдық түрмесінде бірнеше ай қызмет еткен. Ол 1943 жылдың 7 қыркүйегінде президент Франклин Рузвельтке жолдаған хатында Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етуден бас тарту себебін түсіндірді, онда: «Мырза Президент, 1943 жылдың 6 тамызындағы сіздің хатыңызда ұсынған мүмкіндікті қабылдамағаным үшін өте өкінемін» деді. Ол Пёрл-Харбордағы бомбалаудан кейін, Германия мен Жапонияның толық жойылуына алып келетін деп қорқатын АҚШ-тың шартты капитуляциялау талаптары туралы оқығанша соғысқа қатысуға дайын болғанын түсіндірді. Иан Гамильтон былай деп жазады: "[1967] жыл бойы Лоуэлл соғысқа қарсы петицияларға қол қоюшы және лекция оқушы ретінде жиі шақырылды. Ол соғысқа қарсы болды, бірақ «бейбітшілік қозғалысымен» тым жақын байланыста болғысы келмеді: ол «бейбітшілдердің» кейбір ынталы көзқарастарымен келіспеді және басшылық етуге ниеті жоқ қозғалыстарға қосылу оның мінезіне сай емес еді". Дегенмен, Лоуэлл 1967 жылдың қазан айында Вашингтондағы Пентагонға қарсы науқанға қатысты және шарада сөз сөйлегендердің бірі болды. Лоуэлл сонымен қатар радикал зиялылар тобы RESIST тараған «Заңсыз билікке қарсы тұру туралы үндеу» атты соғысқа қарсы манифестке де қол қойды. 1968 жылы Лоуэлл Миннесота сенаторы Юджин Маккартиді президенттікке Демократиялық партияның үміткерлігі үшін Роберт Ф. Кеннеди мен Хьюберт Хамфриге қарсы үш кезеңді алғашқы сайлауда жақтады. Лоуэлл сол жылы Нью-Йоркте Маккарти үшін өткен көптеген қаржы жинау шараларында сөз сөйледі, бірақ Роберт Кеннединің қазасынан кейін «оның жүрегі бұл жарыстан суыды».

Оқыту

1950 жылдан 1953 жылға дейін Лоуэлл Пол Энгл және Роби Макаолимен бірге Айова жазушылар шеберханасында сабақ берді. Кейін Дональд Джеймс Уинслоу Лоуэллді Бостон университетінде оқыту үшін шақырды, оның студенттерінің арасында ақындар Сильвия Плат және Энн Секстон болды. Ол жылдар бойы Цинциннати университеті, Йель университеті, Гарвард университеті және Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебі сияқты бірнеше басқа университеттерде де сабақ берді. 2012 жылы Спивак 1959 жылы Бостон университетінде Лоуэллмен оқыған тәжірибесі туралы "Роберт Лоуэлл және оның айналасы" атты кітабын жариялады. 1963 жылдан 1970 жылға дейін Лоуэлл Гарвардта сабақ беру үшін Нью-Йорк қаласындағы үйінен Бостонға қатынайтын.

Әсерлер

2005 жылдың наурыз айында Америка ақындары академиясы «Өмірді зерттеу» кітабын 20 ғасырдың маңызды жаңалықтарының бірі деп атады, оның «терең әсері» болғанын, әсіресе, кітаптың басталуына көмектескен тәлденшіл поэзия қозғалысына тигізген әсерін атап көрсетті. Contemporary Literary Criticism журналының редакторлары бұл кітаптың «Силвия Плат пен Энн Секстон сияқты алғашқы буын тәлденшіл ақындарының ішінде, кейінгі американдық ақындарға зор ықпал еткенін» жазды. 1962 жылғы сұхбатта Силвия Плат «Өмірді зерттеу» кітабының сол кезде өзі жазған өлеңдеріне әсер еткенін (ал күйеуі Тед Хьюз бірнеше жылдан кейін «Ариэль» деп жариялайтын) айтты: «Мен Роберт Лоуэллдің «Өмірді зерттеуі» кітабындағы, мысалы, өте ауыр, өте жеке, эмоционалдық тәжірибеге жасалған жаңа қадамға қатты қуандым, менің ойымша, бұл ішінара тыйым салынған нәрсе болды. Роберт Лоуэллдің психиатриялық ауруханадағы тәжірибесі туралы жазған өлеңдері маған қатты әсер етті». 1985 жылы жарық көрген эссесінде ақын Стэнли Куниц «Өмірді зерттеу» кітабының «Т.С. Элиоттың «Шөл жер» кітабынан бергі қазіргі заманғы өлеңдердегі ең ықпалды кітап, мүмкін» деп жазды. 1960 жылдары Лоуэлл – ең көп таралған, танымал американдық ақын болды; 1967 жылдың маусым айында ол «Time» журналының мұқабасында пайда болды, онда ол «өз буынының ең үздік американдық ақыны» деп мақталды. Мақала қазіргі заманғы американдық поэзияның жалпы шолуын бергенмен (Лоуэллдің Джон Берриман және Элизабет Бишоп сияқты замандастарын атап көрсеткен), Лоуэллдің өмірі, мансабы және американдық әдеби канондағы орны мақаланың негізгі тақырыбы болып қала берді.

Қарым-қатынастар

Лоуэлл 1940 жылы романшы және әңгімеші Жан Стаффордқа үйленді. 1938 жылы, үйленуге дейін, Лоуэлл мен Стаффорд қатысты жол апатына ұшырады, оның нәтижесінде Стаффордтың денесінде мәңгілік із қалды, ал Лоуэлл зардапсыз аман қалды. Апат салдарынан Стаффордтың мұрны мен жақ сүйегі сынды, оған бірнеше қайта құру операциялары қажет болды, ол 1948 жылы аяқталды. Одан көп ұзамай, 1949 жылы Лоуэлл жазушы Элизабет Хардвикке үйленді, одан 1957 жылы Харриет есімді қызы дүниеге келді. Хардвик 2007 жылы қайтыс болғаннан кейін, The New York Times бұл некені «бекер және эмоционалды түрде қиын» деп сипаттады, бұл олардың некесі мен ажырасуының көпке танымал суретін көрсетеді, Лоуэлл оны «Лиззи мен Харриет және Дельфин» кітаптарында бейнелегендей. 23 жылғы некеден кейін, 1970 жылы Лоуэлл Элизабет Хардвикті тастап, Каролина Блэквудқа үйленді. Блэквуд пен Лоуэлл 1972 жылы Англияда үйленді, онда олар қоныстанды және ұлдары Шериданды тәрбиеледі. Лоуэлл сонымен қатар Блэквудтың кішкентай қызы Ивананың әкесі болды, оған ол «Дельфин» кітабында жарияланған «Ивана» сонетін арнады. Лоуэлл 1947 жылдан бастап 1977 жылы қайтыс болғанға дейін ақын Элизабет Бишоппен жақын достық қарым-қатынаста болды. Екеуі де өлеңдерін сынау үшін бір-біріне сенеді (олардың кең көлемді хат алмасуында көрсетілген, 2008 жылы «Ауадағы сөздер: Элизабет Бишоп пен Роберт Лоуэлл арасындағы толық хат алмасу» кітабында жарияланды), осылайша бір-бірінің жұмысына әсер етті. Бишоптың Лоуэллге тигізген әсерін оның кем дегенде екі өлеңінде көруге болады: «Шырылдау» (Бишоптың «Ауылда» әңгімесінен шабыттанған) және «Скунк сағаты» (Бишоптың «Армадилло» өлеңінен шабыттанған), ал ғалым Томас Трависано былай атап көрсетеді: «Лоуэллдің «Өмірлік зерттеулер» және «Одақ үшін өлгендер» кітаптары, оның ең танымал кітаптары, Бишоптың тікелей ықпалымен жазылған». Лоуэлл сонымен қатар Рэндалл Джарреллмен 1937 жылы Кеньон колледжінде танысқаннан бастап 1965 жылы Джаррелл қайтыс болғанға дейін жақын достық қарым-қатынаста болды. Лоуэлл Джарреллдің өзінің шығармашылығына тигізген әсерін ашық мойындады және оларды жарияламас бұрын жиі Джарреллдің пікірін сұрады. 1957 жылы Джарреллге жазған хатында Лоуэлл: «Біз бір-бірімізге көп мақтау айтпауымыз керек, бірақ мен сізге қатты қарыздымын», - деп жазды.

Lowell married the novelist and short story writer Jean Stafford in 1940. Before their marriage, in 1938, Lowell and Stafford were in a serious car crash, in which Lowell was at the wheel, that left Stafford permanently scarred, while Lowell walked away unscathed. The impact crushed Stafford's nose and cheekbone and required her to undergo multiple reconstructive surgeries. that ended in 1948. Shortly thereafter, in 1949, Lowell married the writer Elizabeth Hardwick with whom he had a daughter, Harriet, in 1957. After Hardwick's death in 2007, The New York Times would characterize the marriage as "restless and emotionally harrowing," reflecting the very public portrait of their marriage and divorce as Lowell captured it in his books For Lizzie and Harriet and The Dolphin. After 23 years of marriage to Elizabeth Hardwick, in 1970, Lowell left her for Caroline Blackwood. Blackwood and Lowell were married in 1972 in England where they decided to settle and where they raised their son, Sheridan. Lowell also became the stepfather to Blackwood's young daughter, Ivana, for whom he would write the sonnet "Ivana," published in his book The Dolphin. Lowell had a close friendship with the poet Elizabeth Bishop that lasted from 1947 until Lowell's death in 1977. Both writers relied upon one another for critiques of their poetry (which is in evidence in their voluminous correspondence, published in the book Words in Air: the Complete Correspondence between Elizabeth Bishop and Robert Lowell in 2008) and thereby influenced one another's work. Bishop's influence over Lowell can be seen at work in at least two of Lowell's poems: "The Scream" (inspired by Bishop's short story "In the Village") and "Skunk Hour" (inspired by Bishop's poem "The Armadillo"), and the scholar Thomas Travisano notes, more broadly, that "Lowell's Life Studies and For the Union Dead, his most enduringly popular books, were written under Bishop's direct influence." Lowell also maintained a close friendship with Randall Jarrell from their 1937 meeting at Kenyon College until Jarrell's 1965 death. Lowell openly acknowledged Jarrell's influence over his writing and frequently sought out Jarrell's input regarding his poems before he published them. In a letter to Jarrell from 1957, Lowell wrote, "I suppose we shouldn't swap too many compliments, but I am heavily in your debt."

Психикалық аурулар

Лоуэлл ересек өмірінде биполярлық бұзылыс салдарынан көп рет ауруханаға түсті, сол кезде бұл психикалық жағдай "маникалық депрессия" деп аталатын. Лоуэлл бірнеше рет Массачусетс штатының Белмонт қаласындағы Маклин ауруханасына жатты, ал оның "Көкте ояну" атты өлеңдерінің бірі осы үлкен психиатриялық мекемеде өткен уақытына сілтеме жасайды. Биполярлық бұзылу жазушы мен оның отбасы үшін көбінесе ауыр жүк болғанымен, Лоуэллдің ең әсерлі поэзияларының кейбіреулеріне, мысалы, "Өмірді зерттеу" кітабына тақырып берді. 50 жасқа келгенде Лоуэлл осы жағдайды емдеу үшін литий қабылдауды бастады. Лоуэллдің хаттарының редакторы Саскиа Гамильтон былай деп жазады: "Литийпен емделу оны қайталап ауруға ұшырағаны үшін моральдық және эмоционалдық жауапкершілік сезімінен босатты. Дегенмен, бұл қайталап аурудың толығымен алдын алмады. Ол өмірінің соңына дейін қайталап ауруының отбасы мен достарына тигізер әсерінен мазасыздық пен алаңдаушылық сезімде болды."

Өлім

Лоуэлл 1977 жылдың 12 қыркүйегінде Манхэттенде таксиде жүрек талмасынан 60 жасында қайтыс болды, бұрынғы әйелі Элизабет Хардвикті көруге бара жатқанда. Ол Нью-Гэмпшир штатының Данбартон қаласындағы Старк зиратына жерленген.

1940 жылдар

Лоуэллдің алғашқы өлеңдері «христиандық мотивтер мен символикасымен, тарихи сілтемелермен және күрделі формализмімен ерекшеленеді». Оның алғашқы үш томына Жаңа сыншылар, әсіресе Лоуэллдің бұрынғы профессорлары Джон Кроу Рэнсом мен Аллен Тейт үлкен әсер етті. Кітап шағын баспаханада лимиттік басылым түрінде жарық көрді, бірақ «Поэзия» және «Партизандық шолу» сияқты ірі басылымдардан «жақсы пікірлер» алды. 1946 жылы Лоуэлл «Лорд Уэридің қамалы» атты келесі кітабы үшін кеңінен мақтауға ие болды, оған «Сол сияқты емес жер» кітабынан сәл өңделген бес өлең мен отыз жаңа өлең енді. Бұл жинақтағы ең танымал өлеңдердің қатарында «Мистер Эдвардс және шыбық» және «Нантакеттегі квакерлер зираты» бар. «Лорд Уэридің қамалы» 1947 жылы Пулитцер сыйлығымен марапатталды. Сол жылы Лоуэлл Гуггенхайм стипендиясын да алды. Джарреллге қысқа өлеңдер ұнағанымен, ол эпикалық атау өлеңінің тиімді болмағанын айтты, былай деді: «'Кэванаудың диірмендеріндегі' адамдар көбінесе Роберт Лоуэллдің кейіпкерлері сияқты әрекет етеді, шын адамдар сияқты сенімді түрде емес. Көптеген оқырмандар оларды шынайы деп ойламайды деп күмәнданамын». Ұлттық кітап сыйлығын алған кезде Лоуэлл американдық поэзияны екі лагерьге бөлді: «пісірілген» және «шикі». Лоуэллдің бұл пікірі Аллен Гинзберг пен Бит буынының ақындарының танымалдығына жауап ретінде айтылды және Лоуэллдің өзінің поэзиясына олардың «шикі» энергиясын қосуға тырысқанын көрсетті. «Life Studies» жинағындағы өлеңдер еркін және өлшенген өлеңдердің қосындысынан тұрды, ал тілі алғашқы үш кітабында қолданған тілге қарағанда әлдеқайда бейресми болды. Лоуэллдің редакторы және досы Франк Бидарт Лоуэллдің жинақталған өлеңдеріне жазған сөздерінде: «Лоуэлл кеңінен, тіпті өшпес түрде 'конфессионалдық' терминімен байланысты», дегенмен Бидарт бұл белгінің дұрыстығына күмән келтіреді. Бірақ жақсы немесе жаман, бұл белгі қалып қойды және Лоуэллді оның бұрынғы студенттері В. Д. Снодграсс, Сильвия Плат және Энн Секстон сияқты басқа да ықпалды конфессионалдық ақындармен бірге топтастыруға әкелді.

Lowell's early poetry was "characterized by its Christian motifs and symbolism, historical references, and intricate formalism." His first three volumes were notably influenced by the New Critics, particularly Lowell's former professors, John Crowe Ransom and Allen Tate. The book was published by a small press as a limited edition, but still received some "decent reviews" from major publications like Poetry and Partisan Review. In 1946, Lowell received wide acclaim for his next book, Lord Weary's Castle, which included five poems slightly revised from Land of Unlikeness and thirty new poems. Among the better known poems in the volume are "Mr. Edwards and the Spider" and "The Quaker Graveyard in Nantucket." Lord Weary's Castle was awarded the Pulitzer Prize in 1947. That year, Lowell also was awarded a Guggenheim fellowship. Although Jarrell liked the shorter poems, he thought the epic title poem didn't work, stating ""The people [in 'The Mills of the Kavanaughs'] too often seem to be acting in the manner of Robert Lowell, rather than plausibly as real people act . I doubt that many readers will think them real." In his acceptance speech for the National Book Award, Lowell famously divided American poetry into two camps: the "cooked" and the "raw." This commentary by Lowell was made in reference to the popularity of Allen Ginsberg and the Beat Generation poets and was a signal from Lowell that he was trying to incorporate some of their "raw" energy into his own poetry. The poems in Life Studies were written in a mix of free and metered verse, with much more informal language than he had used in his first three books. Lowell's editor and friend Frank Bidart notes in his afterword to Lowell's Collected Poems, "Lowell is widely, perhaps indelibly associated with the term 'confessional,'" though Bidart questions the accuracy of this label. But for better or worse, this label stuck and led to Lowell being grouped together with other influential confessional poets like Lowell's former students W. D. Snodgrass, Sylvia Plath, and Anne Sexton.

1960 жылдар

Лоуэлл "Өмірді зерттеулер" (1961) атты еуропалық классиктер мен заманауи ақындардың өлеңдерін еркін аударған жинағын жариялады, оған Рилке, Монтале, Бодлер, Пастернак және Рембо кірді, осы еңбегі үшін ол 1962 жылы "Боллинген" поэзия аудармасы сыйлығына ие болды. Дегенмен, "Еліктеулерге" сыншылар тарапынан әртүрлі, кейде тіпті жаулы реакция болды (Владимир Набоковтың Лоуэллдің Мандельштам аудармаларына берген жария пікірі сияқты). Лоуэллдің "Жинақталған өлеңдеріне" шолу жасаған Майкл Хофманн, "Өмірді зерттеулер" Лоуэллдің ең жақсы кітабы деп есептесе де, "Еліктеулер" Лоуэллдің ең маңызды кітабы екенін айтты, бұл кітаптың оның туындыларына "халықаралық стильдің" енуін белгілейтінін, яғни "ағылшын тілінде емес нәрсеге салқын қарайтын" жаңашылдығын атап өтті. Кітапқа жазған кіріспесінде Лоуэлл өзінің ерекше аудармаларын қатаң аударма емес, "еліктеу" ретінде қарастыру керектігін түсіндірді, себебі ол түпнұсқаларға қатысты көптеген еркіндіктерді пайдаланды, авторларының "қазіргі Америкада өлеңдерін жазса не істер еді" деген оймен жұмыс істеді. 1961 жылы Лоуэлл 17 ғасырлық драматург Жан Расиннің "Федр" француз пьесасын ағылшыл тіліне аударды. Лоуэллдің түпнұсқа өлеңдерінен тұратын келесі кітабы "Одақ үшін өлгендер" (1964) кеңінен мақұлдыққа ие болды, әсіресе оның тақырыптық өлеңі, ол Аллен Тейттің "Конфедерацияның өлгендеріне арналған одасынан" шабыттанды. Хелен Вендлер жинақтағы тақырыптық өлеңнің "тек [Азамат соғысының батыры] Роберт Гулд Шоудың тұлғасын ғана емес, сонымен қатар Бостон штатының алдында тұрған [Шоу мен 54-ші Массачусетс ерікті жаяу әскер полкі] бейнеленген қатаң әрі әдемі қола рельефін де құрметтейтінін" айтады. Паула Хейз бұл кітапта "Лоуэлл экология, азаматтық құқықтар және еңбек құқықтарына назар аударды, көбінесе осы үш мәселені біріктіре отырып" деп атап өтті. "Одақ үшін өлгендер" Лоуэллдің "Өмірді зерттеулерден" кейінгі алғашқы кітабы болды, онда тек түпнұсқа өлеңдер ғана қамтылған (аудармалар жоқ), және осы томдағы өлеңдерді жазуда Лоуэлл "Өмірді зерттеулердің" соңғы бөлімінде қалыптасқан еркін, жеке стильді жазу әдісін пайдаланды. Пьеса алғаш рет 1965 жылы басылып шықты (ал 1968 жылы қайта қаралып жаңартылды). 1967 жылы Лоуэлл өзінің келесі өлеңдер жинағын – "Мұхитқа жақын" жариялады. Осы жинақта Лоуэлл тағы да стильдік және формалды өлеңдерді жазуға қайта оралды. Кітаптың екінші жартысында Лоуэлл тағы да еркін аудармаларға оралғанын көрсетті (Данте, Ювенал және Горацийдың өлеңдерін жақындастыру сияқты). Бұл жинақтағы ең танымал өлең – "Жексенбі күні ерте ояну", ол сегіз жолды тетраметрлік ұйқастарда жазылған (Эндрю Марвеллдің "Кромвельдің Ирландиядан оралуы туралы одасынан" алынған) және қазіргі американдық саясаттың Лоуэллдің туындыларына ашық енгенін көрсетеді. Иан Гамильтон "Бүгін "Жексенбі күні ерте ояну" 1960-шы жылдардың маңызды "саяси өлеңі" деп есептеледі" деп атап өтті. "Жазылғандар" өлеңдерінің ішінде Лоуэлл "Қоңырда" өлеңін қосты, ол бастапқыда Лорд Уэридің қасабасында жарияланған сонет. Ол сондай-ақ "Калигула" және "Түнгі тер" (алғашқыда "Одақ үшін өлгендерде" жарияланған) және "1958" және "Теодор Роткеге: 1908-1963" (алғашқыда "Мұхитқа жақын" басылып шыққан) өлеңдерінің қайта қаралып, сонет түрінде жазылған нұсқаларын қосты. 1967-1968 жылдардың жазбаларының соңындағы "Артқы ой" бөлімінде Лоуэлл кітаптың негізгі идеясын және уақыт белгісін былай түсіндірді: Бұл менің күнделігім, мойындауым емес, пуританның тым тура, порнографиялық адалдығы емес, жеке ұятты бөлісуге қуанышты және жеңіске жеткені туралы. Уақыт – жаз, күз, қыс, көктем, тағы бір жаз; өлең осымен аяқталады, тек 1968 жылдың күзі мен қысының кейбір бөліктерін қайта қарасақ. Менің сюжетім жыл мезгілдерімен бірге өрбиді. Жекелеген өлеңдер мен бөлімдер мүмкіндікті пайдаланушылық және импульстік. Кездейсоқтық оқиғалар тудырады, ал сюжет оларды адамдық мүмкіндіктерге ашкөздікпен жұтады. Мен рационалдылыққа көп сүйенемін, бірақ сюрреализмге берілгенмін. Лоуэллге жаңа форма ұнады, сондықтан ол "Жазылғандардағы" көптеген өлеңдерді қайта өңдеп, қайта қарады және оларды келесі үш томдық өлеңдерінің негізі ретінде пайдаланды, олардың барлығы бірдей бос, он төрт жолды сонет формасын қолданды. 1969 жылы Лоуэлл драмалық туындыларға соңғы рет қайтып оралды, ол Эсхилдің ежелгі грек пьесасы "Прометейді баулап тастаудың" прозалық аудармасын жариялады.

Lowell followed Life Studies with Imitations (1961), a volume of loose translations of poems by classical and modern European poets, including Rilke, Montale, Baudelaire, Pasternak, and Rimbaud, for which he received the 1962 Bollingen Poetry Translation Prize. However, critical response to Imitations was mixed and sometimes hostile (as was the case with Vladimir Nabokov's public response to Lowell's Mandelstam translations). In a review of Lowell's Collected Poems, the poet Michael Hofmann wrote that although he thought Life Studies was Lowell's best book, Imitations was Lowell's most "pivotal book," arguing that the book "marks the entry into his work of what one might term 'international style', something coolly open to not quite English." In the book's introduction, Lowell explained that his idiosyncratic translations should be thought of as "imitations" rather than strict translations since he took many liberties with the originals, trying to "do what [his] authors might have done if they were writing their poems now and in America." Also in 1961, Lowell published his English translation of the French verse play Phèdre by 17th century playwright Jean Racine. Lowell's next book of original verse For the Union Dead (1964) was widely praised, particularly for its title poem, which invoked Allen Tate's "Ode to the Confederate Dead." Helen Vendler states that the title poem in the collection "honors not only the person of [the Civil War hero] Robert Gould Shaw, but also the stern and beautiful memorial bronze bas relief [depicting Shaw and the all black 54th Massachusetts Volunteer Infantry Regiment] which stands opposite the Boston State House." Paula Hayes observes that, in this volume, "Lowell turned his attention toward ecology, Civil Rights, and labor rights often to the effect of combining the three concerns." For the Union Dead was Lowell's first book since Life Studies to contain all original verse (since it did not include any translations), and in writing the poems in this volume, Lowell built upon the looser, more personal style of writing that he had established in the final section of Life Studies. The play was published in its first printing in 1965 (with a revised edition following in 1968). In 1967, Lowell published his next book of poems, Near the Ocean. With this volume, Lowell returned to writing more formal, metered verse. The second half of the book also shows Lowell returning once again to writing loose translations (including verse approximations of Dante, Juvenal, and Horace). The best known poem in this volume is "Waking Early Sunday Morning," which was written in eight line tetrameter stanzas (borrowed from Andrew Marvell's poem "Ode upon Cromwell's Return from Ireland") and showed contemporary American politics overtly entering into Lowell's work. Ian Hamilton noted that "'Waking Early Sunday Morning' is now thought of as a key 'political poem' of the 1960s." In the Notebook poems, Lowell included the poem "In The Cage," a sonnet that he had originally published in Lord Weary's Castle. He also included revised, sonnet versions of the poems "Caligula" and "Night Sweat" (originally published in For the Union Dead) and of "1958" and "To Theodore Roethke: 1908 1963" (originally published in Near the Ocean). In his "Afterthought" at the end of Notebook 1967 1968, Lowell explained the premise and timeline of the book: <blockquote>This is not my diary, my confession, not a puritan's too literal pornographic honesty, glad to share private embarrassment, and triumph. The time is a summer, an autumn, a winter, a spring, another summer; here the poem ends, except for turned back bits of fall and winter 1968 My plot rolls with the seasons. The separate poems and sections are opportunist and inspired by impulse. Accident threw up subjects, and the plot swallowed them famished for human chances. I lean heavily to the rational, but am devoted to surrealism. Lowell liked the new form so much that he reworked and revised many of the poems from Notebook and used them as the foundation for his next three volumes of verse, all of which employed the same loose, fourteen line sonnet form. In 1969, Lowell made his last foray into dramatic work with the publication of his prose translation of the ancient Greek play Prometheus Bound by Aeschylus.

Құрметтеулер

2001 жылы альтернативті рок тобы They Might Be Giants «Роберт Лоуэлл» атты ән жазды, оның мәтіні Лоуэллдің «Вест-стрит және Лепке естеліктері» өлеңіне негізделген. Лоуэлл мен Элизабет Бишоптың достығы Сара Рулдың «Қымбат Элизабет» пьесасының тақырыбы болды, ол алғаш рет 2012 жылы Йель репертуарлық театрында қойылды. Рул пьесасы үшін Элизабет Бишоп пен Роберт Лоуэлл арасындағы толық хат алмасуы туралы «Әуедегі сөздер» (Words in Air: The Complete Correspondence Between Elizabeth Bishop and Robert Lowell) кітабын пайдаланды. Лоуэлл 2014 жылы HBO түсірген «50 жылдық дау» атты деректі фильмде маңызды тұлға ретінде көрсетілді, бұл фильм Лоуэлл мен оның екінші әйелі Элизабет Хардвик негізін қалаған «The New York Review of Books» журналы туралы болды. Лоуэлл журналды редакциялауға қатыспаса да, ол оған жиі мақала жазды. Фильмде Лоуэллдің дауысы, фотосуреттері мен бейнематериалдары қолданылды, сондай-ақ Дерек Уолкотт Лоуэллдің өлімінен кейін «The New York Review of Books» журналында жариялаған Лоуэлл туралы эссесінен үзінділер оқыды.