Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Римдік асыл әйел (б.з.д. 40 ж.)
Roman noblewoman (d. 40 BC)
Фулвия (; б.з.д. 40 ж.) – Рим Республикасының соңғы кезеңінде өмір сүрген аристократ римдік әйел. Фулвияның маңызды саяси династияға тууы оның қарым-қатынастарын жеңілдетіп, кейіннен Публий Клодий Пулхер, Гай Скрибоний Кюрий және Марк Антониймен некелесуіне мүмкіндік берді. Осы адамдардың барлығы Юлий Цезарьдың қолдаушылары, трибундары және «популярлар» ретінде үміткер саяси мансапқа ие болды. Фулвия саясатқа белсенді қатысқан әйел ретіндегі табандылығы және Цезарь Августың (Октавиан, болашақ император Август) қарсы Перузин соғысындағы рөлі үшін ежелгі Рим тарихындағы маңызды тұлға болып қала береді. Ол үш некесінің артында маңызды саяси рөл атқарды. Антонийдің мансабына қатысқаны үшін танымал болғанымен, Фулвия күйеулеріне дейін немесе олармен некелескеннен кейін саясатқа қатысқан-қатыспағаны туралы көптеген ғылыми пікірталастар бар. Дегенмен, бір нәрсе анық: ол саясатқа қатты қызығушылық танытып, уақыт өте келе дауысы күшейе түсті. Ол үшінші некесі кезіндегі қызметімен және б.з.д. 41–40 жылдардағы Перузин соғысына қатысқандығымен ең көп танымал. Ол римдік монеталарда бейнеленген мифологиялық емес алғашқы әйел.
Fulvia (; d. 40 BC) was an aristocratic Roman woman who lived during the Late Roman Republic. Fulvia's birth into an important political dynasty facilitated her relationships and, later on, marriages to Publius Clodius Pulcher, Gaius Scribonius Curio, and Mark Antony. All of these men would go on to lead increasingly promising political careers as populares, tribunes, and supporters of Julius Caesar. Fulvia remains an important figure in ancient Roman history due to her perseverance as a woman heavily involved in politics, as well as her role in the Perusine War against Caesar Augustus (Octavian, future emperor Augustus). She played an important political role behind the scenes of her three marriages. Though she is most famous for her involvement in Antony's career, there are many scholarly debates taking place over whether or not Fulvia was already involved in politics before her husbands or as a result of marrying them. However, one thing is for sure: she was highly interested in politics and developed an increasingly strong public voice over time. She is most famous for her activities during her third marriage and her involvement in the Perusine War of 41–40 BC. She was the first Roman non mythological woman to appear on Roman coins.
Туу және ерте өмір
Фулвия Римде немесе Тускулумда туып өскен. Оның туған күні белгісіз. Фулвия Тускулумнан шыққан Фулвий руының мүшесі болды. Фулвийлер Римдегі ең беделді республикалық плебейлердің бай отбасыларының бірі еді; отбасының бірнеше мүшесі консул болып, сенаторларға айналды, бірақ б.з.д. 125 жылдан кейін Фулвийлердің ешкім консул болғандығы тіркелмеген. Фулвия Марк Фулвий Бамбалий мен Семпронияның жалғыз баласы еді. Осының салдарынан Фулвия Фулвий және Семпроний әулеттерінің соңғы өкілі болуы мүмкін, яғни ол өте құнды мұрагер болғанға ұқсайды.
Fulvia was born and raised either in Rome or Tusculum. Her date of birth is not known. Fulvia was a member of the Fulvia gens, which hailed from Tusculum. The Fulvii were one of the most distinguished Republican plebeian wealthy families in Rome; various members of the family achieved consulship and became senators, though no member of the Fulvii is on record as a consul after 125 BC. Fulvia was the only child of Marcus Fulvius Bambalio and Sempronia. As a result, Fulvia may have also represented the last of both the Fulvii and the Sempronii families, which meant she was likely an heiress of extreme worth and value.
Клодиус Пулхермен неке
Оның алғашқы некесі Публий Клодий Пулхермен б.з.б. 62 жылы шамасында болған. Фулвия мен Клодийдің екі баласы болды: ұлы, Публий Клодий Пулхер және қызы Клаудия. Олар жұбайлар ретінде қайда болса да бірге баратын. Кейін Клаудия Октавианға үйленді, ол кейіннен Римнің бірінші императоры болды. 52 ж.б.з. Клодий преторлыққа кандидат болды; оның консулға кандидат және қарсыласы Тит Анний Миломен арасындағы саяси бәсеке зорлыққа ұласты. Мило және оның тобы 18 қаңтарда Аппий жолында Клодийді өлтірді. Фулвия алғаш рет оның өлімінен кейін тарихқа енді. Фулвия мен оның анасы Семпрония Милоның сот процесінде болды, ал Фулвияның куәлігі айыптау тарапынан берілген соңғы куәлік болды. Мило кінәлі деп танылып, елден қуылды. Клодий тірі кезінде көптеген топтарды бақылап, Фулвия олардың адалдығымен байланысты билік пен мәртебесін сақтап қалды. Ол коллегияларды ұйымдастыруға қатысқан болуы мүмкін деген дәлелдер де бар. Дегенмен, Клодийдің өлімінен кейін де Клодийдің жақтастары күшті болды, себебі Фулвия оның саяси әлеуетін түсінді. Фулвия осы күшті саяси жақтастарды оның өлімінен кек алу үшін пайдаланды; ол және оның анасы оның денесін Рим көшелеріне әкелді, сонда римдік азаматтар оның жараларын көріп, Милоға ашуланып, наразылық білдірді. Сондықтан Фулвия өзінің алғашқы күйеуінің өлімінен кейін қалыптасқан саяси ахуалға белсенді түрде араласып, "оның көзге көрінетін символы және естелік ретінде" қызмет етті.
Her first marriage was to Publius Clodius Pulcher, circa 62 BC. Fulvia and Clodius had two children together, a son also named Publius Clodius Pulcher and a daughter, Claudia. As a couple they went everywhere together. Claudia later married Octavian, who would later become the first Roman emperor. In 52 BC, Clodius ran for praetor; his political competition with a consular candidate and rival, Titus Annius Milo, escalated to violence. Milo and his gang killed Clodius on January 18 on the Appian Way. Fulvia first appears in the record after his death. Fulvia and her mother Sempronia were present at the trial of Milo, and Fulvia's was the last testimony given by the prosecution. Milo was convicted and exiled. While alive, Clodius had control of many gangs, and Fulvia retained the power and status that came with their loyalty. There is some evidence that she may have been involved in organizing the collegia. Even after Clodius' death, however, the Clodian following remained strong because of Fulvia's understanding of her political potential, and Fulvia used this strong political following to avenge his death; she and her mother brought his body to the streets of Rome so the Roman citizens would see his wounds and grow angry towards Milo. Fulvia would therefore actively invest herself into the political atmosphere that followed the death of her first husband, as a "visible symbol and reminder of his presence."
Скрибониус Кюриомен неке
Помпей Римде билікті қолға алғаннан кейін, ол марқұм Клодийдің қалған жақтастарын, оның ішінде капитан мен трибундарды әскери күшпен қуды. Бұл Фулвияны марқұм күйеуінің мұрасын қала ішінде жалғыз қорғауға итермеледі, ол өзінің ықпалын және саяси беделін кеңейтуге барлық мүмкіндікті пайдаланды. Оның жесірлік күйі ұзаққа созылмады, себебі римдіктердің дәстүрлі аза тұту мерзімі он айға созылды. Фулвия екінші күйеуі Гай Скрибоний Курионға Азиядан оралғаннан кейін және аза тұту мерзімі өткен соң үйленген болуы мүмкін. Олар б.з.д. 52-51 жылдары үйленді, осылайша оны Клодийдің халыққа бағытталған саясатының заңды жалғастырушысы және мұрагері ретінде бекітті. Ол Гай Юлий Цезарь мен Клодийдің жақтастары үшін маңызды болды, Фулвиямен некесі және Клодийдің мұрасын насихаттауы осы өте маңызды тұлғалардың сенімді және құнды саяси одақтасы болуына себеп болды. Б.з.д. 50 жылы, Фулвияға үйленгеннен кейін, Курион трибун болып сайланды. Б.з.д. 49 жылы Курион Солтүстік Африкадағы Баграда шайқасында, Юлий Цезарь үшін Нумидия королі Юба I-ге қарсы шайқаста қаза тапты. Азамат соғысы кезінде Фулвия Римде немесе жақын жерде болған болуы мүмкін, өйткені Цезарьдің әскерлері Италияны басып алған. Ол сол кезде Клодийден екі баласы болды және Курионның ұлына жүкті болған немесе босанған болуы мүмкін.
With Pompey's seizure of power in Rome, he militarily forced out any remaining supporters of the late Clodius, including captains and tribunes; actions that prompted Fulvia to uphold her late husband's legacy alone within the city, taking advantage of every opportunity that allowed her to extend her influence and political prestige. Her widowhood did not last long, as the customary period of mourning for Romans was ten months. Fulvia most likely married her second husband, Gaius Scribonius Curio, soon after his return from Asia and her mourning period had passed. They were married in 52 51 BC, ultimately solidifying him as the legitimate "continuator and heir of Clodius' popularis policies," He soon became important to Gaius Julius Caesar and Clodian supporters, becoming a trusted and valued political ally to these vitally important individuals because of his marriage to Fulvia and her emphasis on promoting the Clodian legacy. In 50 BC, the year after he married Fulvia, Curio won election as a tribune. Curio died in 49 BC, killed during the Battle of the Bagradas in North Africa, fighting for Julius Caesar against King Juba I of Numidia. During the civil war, Fulvia was most likely in Rome or nearby, because Caesar's troops had taken over Italy. At the time, she would have had her two children by Clodius and was either pregnant with Curio's son or had already given birth.
Марк Антониймен неке
Африкада Курио қайтыс болғаннан кейін Фулвия элиталық топтардағы маңызды жесір ретінде танымал болды және оның саяси мүдделері жақсы білінетін. Оған үйлену Клодий мен оның клиенттерімен байланыс орнатып, күйеуіне ақша мен саяси ұйымдастыруға мүмкіндік берер еді. Сонымен қатар, оның келесі күйеуі Клодийдің балаларының әкесі болып, оны Клодий саясатына одан да жақын қылар еді. Шын мәнінде, Фулвияның үшінші және соңғы некесі б.з.д. 47 немесе 46 жылдары, Курио қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң Антониймен болды. Дегенмен, Цицерон Фулвия мен Антонийдің б.з.д. 58 жылдан бері қарым-қатынаста болғанын айтқан. Цицерон олардың қарым-қатынасы туралы «Филиппикаларында» Антонийге қарсы шабуыл ретінде жазды. Оның сөзіне қарағанда, Фулвия мен Клодий үйленген кезде Антоний бір рет әскери қызметтен түнде Римге жасырын оралып, Фулвияға өзінің махаббатын білдіретін хатты жеке тапсырған және әйгілі актриса Китериспен қарым-қатынасын тоқтатқанын айтқан. Цицерон сондай-ақ Антоний Фулвияға ақша үшін үйленгенін айтты, бірақ олар үйленген кезде Антоний белгілі саясаткер болған. Ол б.з.д. 49 жылы трибун болып, Цезардың әскерлеріне қолбасшылық еткен және б.з.д. 47 жылы Ат шебері болған. Фулвияның Антониймен некесі бағыныштылық емес, керісінше, олар «күшті саяси күшке» айналды. Фулвия бұрынғы күйеуі Клодий басқарған топтардың қолдауын сақтап қалды. Клодийдің балаларымен ашық байланыс орнату арқылы Антоний осы қолдауды жинап, Фулвияның ықпалы арқылы Клодийдің қалған топтарын Долабелла мен оның жақтастарына қарсы соғыста пайдаланды. Әйелінің саяси байланыстары мен Юлий Цезармен жақын достығының арқасында Антоний Цезар өлтірілгеннен кейін Римдегі ең қуатты адамға айналды. Сондықтан Фулвияның саяси оқиғаларға белсенді қатысуы заңды болды. Цезар қайтыс болғаннан кейін Сенат оның танымалдығын мойындап, Цезар жоспарлаған барлық заңдарды қабылдауға ниеттенгенін мәлімдеді. Антоний Цезардың құжаттарын иеленді және кез келген заңды қолдау үшін құжаттарды ұсынуға қабілетті болғандықтан, Фулвия мен Антоний байлық жинап, зор билікке ие болды. Ол Антонийді б.з.д. 44 жылы Брундизийдегі әскери лагеріне ертіп барған. Аппиан б.з.д. 44 жылдың желтоқсан айында және б.з.д. 43 жылы Антоний шетелде болғанда және Цицерон Антонийді мемлекет жауы деп жариялауға үгіт жүргізгенде, Фулвия Антонийді қолдау үшін үгіт жүргізу арқылы мұндай жарияламаларға қарсы тұруға тырысқанын жазды. Антоний б.з.д. 43 жылы Октавиан, болашақ император Август және Марк Эмилий Лепидпен бірге Екінші Триумвират құрды және жазалау шараларын жүзеге асыра бастады. Саяси одақты нығайту және Клодий мүддесін ілгерілету үшін Фулвияның қызы Клавдия жас Октавианға тұрмысқа шықты. Аппиан мен Кассий Дион Фулвияның жауларын жою және Римді бақылау үшін қажетті қаражатты жинау үшін қолданылған қатаң жазалау шараларына қатысқанын айтады. Антоний өзінің саяси жауларын, әсіресе Цезар өлтірілгеннен кейін консулдығын теріс пайдаланғаны үшін оны ашық сынаған Цицеронды қуғынға салды. Көптеген көне дереккөздер Фулвия Антоний мен Клодий үшін Цицероннан кек алуға қуанғанын жазса да, Кассий Дио ғана ол Цицеронның тілін алтын шаштықпен тесіп, оның сөз өнеріне соңғы кек алуын жасаған қуанышын сипаттаған.
After Curio's death in Africa, Fulvia was still an important widow in elite circles and her political interests were well known. Marriage to her would provide an important tie to Clodius and his clientela, and could offer a husband money and political organization. Also, her next husband would become the stepfather to Clodius' children, further linking him to Clodian politics. As it turned out, Fulvia's third and final marriage was to Mark Antony in 47 or 46 BC. a few years after Curio's death, although Cicero suggested that Fulvia and Antony had had a relationship since 58 BC. Cicero wrote about their relationship in his Philippicae as a way of attacking Antony. According to him, while Fulvia and Clodius were married, Antony once left a military post to sneak back into Rome during the night and personally deliver a love letter to Fulvia describing his love for her and saying he had stopped seeing the famous actress Cytheris. Cicero also suggested that Antony had married Fulvia for her money, though at the time of their marriage, Antony was an established politician. He had already been tribune in 49 BC, commanded armies under Caesar and was the Master of the Horse in 47 BC. Fulvia's marriage to Antony was not one of subordination; rather, they had become a "formidable political force" In fact, Fulvia still retained the support of gangs formerly ruled by her first husband, Clodius. By publicly associating himself with Clodius' children, Antony was able to gather that support and, through Fulvia's influence, to use what was left of Clodius' gangs in his own gang wars against Dolabella and his supporters. Through the political connections of his wife, and his close friendship with Julius Caesar, Antony found himself the most powerful man in Rome after Caesar's assassination. Therefore, it was only fitting that Fulvia was to be heavily involved in the political aftermath. After Caesar's death, the senate realized his popularity and declared that it would pass all of Caesar's planned laws. Antony had attained possession of Caesar's papers, and with the ability to produce papers in support of any law, Fulvia and Antony made a fortune and gained immense power. She allegedly accompanied Antony to his military camp at Brundisium in 44 BC. Appian wrote that in December 44 and again in 43 BC, while Antony was abroad and Cicero campaigned for Antony to be declared an enemy of the state, Fulvia tried to block such declarations by soliciting support for Antony. Antony formed the Second Triumvirate with Octavian, the future emperor Augustus, and Marcus Aemilius Lepidus in 43 BC and began to conduct proscriptions. To solidify the political alliance and to advance Clodian interests, Fulvia's daughter Claudia was married to the young Octavian. Appian and Cassius Dio describe Fulvia as being involved in the violent proscriptions that were used to destroy enemies and gain badly needed funds to secure control of Rome. Antony pursued his political enemies, especially Cicero, who had openly criticized him for abusing his powers as consul after Caesar's assassination. Although many ancient sources wrote that Fulvia was happy to take revenge against Cicero for Antony's and Clodius' sake, Cassius Dio is the only one who describes the joy with which she pierced the tongue of the dead Cicero with her golden hairpins, as a final revenge against Cicero's power of speech.
Өмірбаян
Б.з.б. 42 жылы Антоний мен Октавиан Римнен шығып, Юлий Цезардың өлтірушілерін – Маркус Юний Брут пен Гай Кассий Лонгинды қуды. Фулвия Римдегі ең күшті әйел ретінде қалды, себебі ол ондаған жылдар бойы саяси қабілеттерін көрсеткен болатын. Кассий Дионың сөзіне қарағанда, Фулвия Рим саясатын бақылап тұрды. Дио былай деп жазды: «Келесі жылы Публий Сервилий мен Луций Антоний консулдар болып сайланды, бірақ іс жүзінде Антоний мен Фулвия билік жүргізді. Ол, Октавианның қалың елі және Антонийдің әйелі болғандықтан, Лепидтің жалтақдығына қарамастан, істерді өзі басқарды, сондықтан сенат та, халық та оның қалауына қарсы келетін ешқандай іс жасаған жоқ». Одан кейін триумвирлер провинцияларды бөлісті. Лепид батысқа кетті, ал Антоний Мысырға барып, Клеопатра VII-мен кездесті. Октавиан б.з.б. 41 жылы Римге оралып, Цезардың ардагерлеріне жер берді, Фулвияның қызымен ажырасып, Фулвияны жоғарғы билікке талпынуда айыптады. Октавиан Антонийдің есебінен ардагерлердің адалдығын жеңіп алып жатыр деп қорқып, Фулвия балаларымен бірге ардагерлерге Антонийге деген қарыздарын еске түсіру үшін жаңа елді мекендерге үнемі сапар шекті. Фулвия сондай-ақ Антоний Римге оралғанға дейін жер бөлісін кейінге жылдыруға тырысты, осылайша екі триумвир мақтандырылуын бөлісе алатын болар еді. Октавиан Италияда, Антоний шетелде болғанда, Фулвия күйеуінің інісі Луций Антониймен одақтасып, Октавианға қарсы Марк Антонийді қолдады. Бұл әрекеттер саяси және әлеуметтік дүрбелең тудырды. Б.з.б. 41 жылы Октавиан мен Фулвия арасындағы шиеленіс Италияда соғысқа ұласты: б.з.б. 41-40 жылдардағы Перузин соғысы. Аппианның сөзіне сүйенсек, Фулвия Мысырдағы Антоний мен Клеопатраның қарым-қатынасына қызғанышпен қарағандықтан, соғыстың басты себебі болды; ол Антонийдің назарын Италияға қайтару үшін Октавиан мен Луций арасындағы шиеленісті күшейткен болуы мүмкін. Алайда, соғыс туралы хабарсыз Антоний әлі де шығыс провинцияларында болды, ал оның легиондары оның бұйрықтарына сенімсіздікпен қарады және Луцийге көмектеспеді. Бұл қақтығыс кезінде Фулвия Праенестеде болғанымен, ол Луцийге көмектескенін көрсететін дәлелдер бар. Аппианның айтуынша, ол «Галлиядан Вентидий, Азиний және Календі Луцийге көмектесуге шақырды және тағы бір әскер жинап, Планктың басқаруымен Луцийге жіберді».
In 42 BC, Antony and Octavian left Rome to pursue Julius Caesar's assassins, Marcus Junius Brutus and Gaius Cassius Longinus. Fulvia was left behind as the most powerful woman in Rome, seeing as though she had already manifested her political aptitudes throughout the decades. According to Cassius Dio, Fulvia controlled the politics of Rome. Dio wrote that "the following year Publius Servilius and Lucius Antonius nominally became consuls, but in reality it was Antonius and Fulvia. She, the mother in‑law of Octavian and wife of Antony, had no respect for Lepidus because of his slothfulness, and managed affairs herself, so that neither the senate nor the people transacted any business contrary to her pleasure." Shortly afterwards, the triumvirs distributed the provinces among them. Lepidus took the west and Antony went to Egypt, where he met Cleopatra VII. Octavian returned to Rome in 41 BC to dispense land to Caesar's veterans, divorced Fulvia's daughter and accused Fulvia of aiming at supreme power. Fearing that Octavian was gaining the veterans' loyalty at Antony's expense, Fulvia traveled constantly with her children to the new settlements in order to remind the veterans of their debt to Antony. Fulvia also tried to delay the land settlements until Antony returned to Rome, so that the two triumvirs could share the credit. With Octavian in Italy and Antony abroad, Fulvia allied with her brother in law Lucius Antonius and publicly endorsed Mark Antony in opposition to Octavian. These actions caused political and social unrest. In 41 BC, tensions between Octavian and Fulvia escalated to war in Italy: the Perusine War of 41 40 BC. According to Appian, Fulvia was a central cause of the war, due to her jealousy of Antony and Cleopatra's affair in Egypt; she may have escalated the tensions between Octavian and Lucius in order to draw back Antony's attention to Italy. However, unaware of the war, Antony was still in the eastern provinces, and his legions were unsure of his commands and did not assist Lucius. Although during this conflict, Fulvia was at Praeneste, there is evidence she helped Lucius. According to Appian, she "urged Ventidius, Asinius, and Calenus from Gaul to help Lucius, and having gathered another army, she sent it to Lucius under the command of Plancus."
Октавианның Фулвия туралы өлеңі Марциалдан үзінді
Соғыс кезінде Октавианның Перузиядағы әскерлері Фулвияға жеке қарапайым сөздермен жазылған сызба оқтарды қолданды. Октавиан б.з.д. 40 жылы оған қарсы Глафира атты Каппадокияның бұрынғы құрлыс ханымымен Антонийдің қарым-қатынасын еске алатын ұятты эпиграмма жазды. Бұл туралы Марциал өзінің бір өлеңінде айтқан:
During the war, Octavian's soldiers at Perusia used sling bullets inscribed with insults directed at Fulvia personally and Octavian wrote a vulgar epigram directed at her in 40 BC, referring to Antony's affair with the ex courtesan queen of Cappadocia Glaphyra. It is recorded by Martial within one of his own poems:
Фулвияның өлімі
Перузиядағы қоршау екі айға созылды, содан кейін Октавиан Луцийді 40 жылдың ақпанында аштырып, қарсыласудан бас салдырды. Луцийдің бас иесі болғаннан кейін Фулвия балаларымен бірге Грекияға қашып кетті. Апианның мәлімдемесінше, ол Афинада Антониймен кездесті, ол оның соғысқа араласуына наразы болды. Антоний Октавианмен мәмілелесу үшін Римге қайтып келді, ал Фулвия Ахаядағы Коринфке жақын Сиционда белгісіз аурудан қайтыс болды. Оның өлімінен кейін Антоний мен Октавиан оны өздерінің жанжалдасуына кінәлі етуге мүмкіндік алды. Плутархтың сөзінше, "Цезарьмен келісуге одан да көп мүмкіндік туды. Себебі Антоний Италияға келгенде, Цезарь оған ешқандай айып тақпауға ниеттенген, ал Антоний өзіне тағылған қандай да бір айыпты Фулвияға таңуға дайын еді". Антоний мен Октавия үйленген соң, ол Фулвияның барлық балаларын қабылдап, тәрбиеледі. Фулвияның қызы Клодия Пулкраның Октавианнан ажырасқаннан кейінгі тағдыры белгісіз. Оның ұлы Марк Антоний Антиллды Октавиан 30 жылы Египеттегі Александрияда өлімге кесті. Оның кіші ұлы Юл Антоний Октавианнан аман қалды және б.з.б. 40 жылдан бастап Кіші Октавия тәрбиеледі. Юл Октавияның қызы және Октавианның қарындасы Клаудия Марцелла Майорға үйленді, олардың ұлы Луций Антоний және, мүмкін, қызы Иулла Антония болды.
The siege at Perusia lasted two months before Octavian starved Lucius into surrender in February 40 BC. After Lucius' surrender, Fulvia fled to Greece with her children. Appian writes that she met Antony in Athens, and he was upset with her involvement in the war. Antony then sailed back to Rome to deal with Octavian, and Fulvia died of an unknown illness in exile in Sicyon, near Corinth, Achaea. After her death, Antony and Octavian used it as an opportunity to blame their quarrelling on her. According to Plutarch, "there was even more opportunity for a reconciliation with Caesar. For when Antony reached Italy, and Caesar manifestly intended to make no charges against him, and Antony himself was ready to put upon Fulvia the blame for whatever was charged against himself." Once Antony and Octavia were married, she took in and reared all of Fulvia's children. The fate of Fulvia's daughter, Clodia Pulchra, after her divorce from Octavian is unknown. Her son Marcus Antonius Antyllus was executed by Octavian in Alexandria, Egypt in 30 BC. Her youngest child, Iullus Antonius, was spared by Octavian and raised from 40 BC by Octavia Minor. Iullus married Octavia's daughter and Octavian's niece Claudia Marcella Major and they had a son Lucius Antonius and possibly a daughter Iulla Antonia.